zondag 29 november 2020

Lees verder op spellengek.nl

Bijna 13 jaar lang was dit weblog de zijspan van spellengek.nl. Daar is een einde aangekomen, want het blog is nu volledig geïntegreerd met de site. Alle oude berichten van dit blog, inclusief iedere jaargang van de top-100, zijn nu daar te vinden. Dit weblog blijft nog wel even in de lucht, maar wordt verder niet meer bijgewerkt.

Lees dus verder op spellengek.nl!

dinsdag 24 november 2020

Spellengek 4.0 gaat binnenkort live!

 


Spellengek bestaat dit jaar 20 jaar en onze huidige look is 10 jaar oud. Het was dus de hoogste tijd voor een grondige renovatie en daar zijn we de afgelopen weken druk mee bezig geweest. De inhoud blijft, maar we krijgen een frisse nieuwe look, een nieuwe indeling en nieuwe functionaliteiten. We kijken er erg naar uit om komende zondag rond het middaguur onze vernieuwde site te presenteren. Je bent bij deze uitgenodigd om snel te komen kijken op www.spellengek.nl

zondag 22 november 2020

Recensie: Big Five

Sommige jagers en veel toeristen dromen ervan de Afrikaanse grote vijf te schieten met hun geweer of camera: de buffel, de leeuw, de olifant, de neushoorn en het luipaard. Jagers die dat nog in hun hoofd halen kunnen tegenwoordig terecht rekenen op wereldwijde woede, maar ook toeristen kunnen soms net iets te dichtbij komen. Wie wat minder reislustig is ingesteld kan ze met Big Five ook op tafel leggen, al nemen de zebra, de gorilla en de giraffe hier de plaats van luipaard, neushoorn en buffel in.

Big Five volgt hetzelfde principe als succesvolle spellen als Scrabble en Qwirkle. De spelers leggen kaarten aan, waardoor verticale en horizontale rijen van kaarten ontstaan. Alle kaarten in een rij moeten of hetzelfde dier hebben met een verschillende kleur achtergrond, of precies andersom. Een groene gorilla en gele giraffe kunnen nooit in dezelfde rij liggen.

Iedere speler krijgt een eigen stapeltje kaarten en neemt daarvan vijf in de hand. Uit je hand mag je per beurt zoveel kaarten spelen als je wilt, zolang ze maar allemaal dezelfde rij verlengen. Leg je de vierde of vijfde kaart in een rij, dan mag je als bonus nog een kaart uit je hand of van je stapel afleggen.

Het spel eindigt als een speler door al zijn kaarten heen en daarmee de winnaar van het spel is.


…en de waardering

Hoewel ik het principe erg elegant vind, ben ik nooit een groot fan van Scrabble en Qwirkle geweest. Omdat ze met punten werken, kom je te vaak in een situatie terecht dat mensen het bord af gaan speuren naar een plekje waar die ene tegel net een puntje meer op kan leveren. Met meer dan twee spelers moet je dan soms eindeloos op je beurt wachten.

Big Five heeft dit probleem niet: je hoeft alleen maar zo snel mogelijk je kaarten kwijt te raken en iedere kaart is er een. De tafel afzoeken naar de mogelijkheid om de meeste kaarten te kunnen leggen gaat erg snel.

Heel veel planning komt daar niet bij kijken, Big Five is daarvoor te opportunistisch. Wie zijn beurten graag vooruit plant kan daarom waarschijnlijk beter een van die andere twee spellen doen. Wie graag even een luchtig tussendoortje doet waarvoor je geen grote woordenschat hoeft te hebben of graag snelle hoofdrekensommetjes maakt (bijvoorbeeld met kinderen) is bij Big Five aan het juiste adres.






Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: 999 Games (2010)
Aantal spelers: 2-4
Speelduur: 20 minuten
Prijs: 10 euro


 

Recensie: Stingy

Samen met je medespelers heb je een succesvolle carrière als boekanier achter de rug. Nu het vechten voorbij is en je aan je pensioen begint te denken (ook piraten zijn FIRE-adepten, zo blijkt) is het tijd om al die kostbare buit onder elkaar te verdelen. Maar omdat jullie piraten blijven, gaat die verdeling er niet per se eerlijk aan toe…

Iedere speler begin met een aantal fiches met daarop typische kostbaarheden als parels, Spaanse matten, rum en papegaaien. Van iedere soort buit zijn er setjes in zes verschillende kleuren. In je beurt ruil je deze fiches met de andere spelers. Dat aanbod kan een medespeler niet weigeren: jij neemt al haar fiches van één verzameling (bijvoorbeeld alle rode papegaaien) en geeft haar vervolgens andere fiches terug die de zelfde waarde vertegenwoordigen. Deze fiches hoeven niet per se van dezelfde set te zijn, al mag je verzamelingen nooit opsplitsen. Na de ruil mag je een of twee gedekte fiches nemen van het midden van de tafel, afhankelijk van het aantal spelers.

Alleen complete sets zijn punten waard, en die waarde loopt snel op. Een complete set van drie rumflessen is zes punten waard, een set van zeven piratenvlaggen maar liefst 25. Het spel eindigt als alle gedekte fiches op zijn, waarna iedereen nog één keer mag ruilen. De spelers tellen nu de waarde van de verschillende setjes bij elkaar op en de speler met de hoogste gecombineerde waarde mag zich de grootste kaperkapitein ooit noemen. Aaarrgh.

…en de waardering

Stingy is een subtiel ruilspel, dat meer in zich heeft dan je op het eerste gezicht zou denken. Verzamelingen verwisselen voortdurend van eigenaar en daarom moet je goed anticiperen wanneer het juiste moment is gekomen om je over een bijna complete verzameling van ene medespeler te ontfermen. Soms is het zelfs verstandiger om even niet te ruilen en zo een extra gedekt fiche te mogen pakken. 

Stingy is daarmee niet gespeend van enige diepgang, maar een tactische breinbreker is het zeker niet. De keuzes liggen niet altijd voor de hand, maar zijn ook weer geen moeilijke afwegingen zoals in bijvoorbeeld Lost Cities. Geen spel dat je tientallen keren zult spelen, maar na een tijdje afwezigheid is altijd weer welkom op tafel.





Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: Playthisone (2015)
Aantal spelers: 2-6
Speelduur: 15-30 minuten
Prijs: 10 euro



woensdag 18 november 2020

Recensie: Pendulum

In de inleiding van een recensie vertel ik vaak wat over het thema van het spel. Bij Pendulum is het thema (iets fantasy-achtigs met machtige families die weer eens strijden) tijdens het spelen zo onzichtbaar, dat ik het thema dit keer verder maar gewoon over sla. Pendulum is een rasecht JASE-spel (just another soulless euro) met een twist. In dit spel ga je namelijk in het ritme van leeglopende zandlopers (de twist) werkers plaatsen en blokjes verschuiven.

Alle spelers hebben een eigen spelersbordje voor hun neus liggen waarop boven aan drie ontwikkelingssporen staan (rood, blauw en zilver). Het doel van het spel is om je op deze sporen zo ver mogelijk te ontwikkelen in de 4 ronden die het spel duurt. Dit doe je door je werkers op het centrale bord bij acties te plaatsen die je het recht geven om stappen te zetten op de ontwikkelingssporen. Om de betreffende actie te mogen uitvoeren moet je wel over de juiste grondstoffen beschikken, maar gelukkig is het ook niet moeilijker dan je werker op de juiste plek op het centrale bord zetten om die te krijgen. Met de grondstoffen kan je daarnaast ook nog bepaalde ontwikkel-kaarten kopen waardoor je acties die je kiest sterker maakt (een vleugje engine-builden). Zo ver niets nieuws onder de zon dus.

De twist in dit spel is dat zandlopers bepalen waar je je werkers mag plaatsen en wanneer ze hun acties mogen uitvoeren. Er zijn drie vakken met twee identieke rijen actie-velden op het bord. Bij ieder vak hoort een zandloper die je telkens als hij leeg is naar de andere rij mag verplaatsen. Je mag werkers (ver)plaatsen op het moment dat ze in een rij staan waar op dat moment de zandloper niet is. En vervolgens mag je ze hun actie laten uitvoeren als de zandloper er wel staat. Er zijn in dit spel geen spelersbeurten: je mag gewoon doen en laten wat je wil (binnen de spelregels). De tijd die een zandloper nodig heeft om door te lopen varieert van 45 seconden tot 3 minuten. Soms moet je dus een behoorlijke tijd wachten voor een werker weer beschikbaar komt.


De eerste keer dat je het spel speelt hoef je nog niet op tijd te spelen. Voor de eerste keer is er een schema die zegt in welke volgorde de zandlopers naar de andere rij worden verplaatst. Als alle spelers aangeven dat ze gedaan hebben wat ze willen doen, worden de zandlopers volgens het schema verplaatst. Dit haalt wat tijdsdruk van het spel af.

…en de waardering

Ik krijg bij Pendulum het gevoel dat de auteur een origineel idee had (de zandlopers die bepalen of werkers mag plaatsen of gebruiken), maar dat het niet gelukt is om dat idee goed uit de verf te laten komen. De rest van het spel is namelijk weinig origineel en eigenlijk een beetje saai. Je moet vooral goed nadenken over op welk moment je je werkers waar neer zet, zeker voor de plekken waar ze lang vast staan doordat de zandlopers er lang over doen voor ze doorgelopen zijn. Maar dit vraagstuk voelt eerder als werk dan als speelplezier.

Doordat er geen spelersbeurten zijn en iedereen gewoon aan de slag gaat, moet je er bovendien maar op vertrouwen dat iedereen zich netjes aan de spelregels houdt. En dat is best een dingetje, als je bedenkt dat de spelregels 23 pagina’s lang zijn. Ik moet daarbij wel opmerken dat de regels niet echt lekker waren opgeschreven. Ik vond ze onvoldoende gestructureerd en behoorlijk langdradig met bijvoorbeeld tekstblokken met een opmerking van de auteur die de vaart nog verder uit het lezen haalden (met als dieptepunt een opmerking over wanneer je even wat drinken kan pakken of naar de wc kan gaan). Als je zo veel tekst en uitleg nodig hebt voor een eigenlijk niet  eens zo ingewikkeld spel, dan heb je iets niet goed gedaan.

Dus tsja, dit spel sparkt bij mij weinig joy. En dat vind ik best jammer want het idee van de zandloper die bepaalt wanneer je werkers mag plaatsen of gebruiken heeft wel potentie.


 




Auteur: Travis Jones
Uitgever: 999 games, 2020
Aantal spelers: 1-5
Leeftijd: vanaf 12 jaar
Speelduur: circa 60-90 minuten
Prijs: circa 55 euro


Recensie: Artisjokken

Iedereen met een (moes)tuin kent het probleem: je let even niet op en je tuin staat vol met onkruid. En zie het dan maar weer eens weg te krijgen. In het nieuwe kaartspelletje Artisjokken is dit precies de uitdaging waar je voor staat. In jouw droom staat je moestuin vol met lekkere groenten als prei, aubergines en wortels, maar in de praktijk is alles overwoekerd met die nare stekelige artisjokken. Trek je tuinhandschoenen maar snel aan.

Alle spelers beginnen het spel met een stapel met 10 artisjok kaarten (5 in je hand, 5 op je persoonlijke trekstapel). De overige groentekaarten worden geschud, daarna worden er 5 opengedraaid. Elke beurt mag de actieve speler eerst één van de openliggende kaarten op handen nemen en daarna zo veel van zijn handkaarten spelen als hij of zij kan of wil.

Er zijn 11 verschillende groentekaarten die iedere het recht geven om een speciale actie uit te voeren. Met een wortel mag je bijvoorbeeld 2 artisjokken uit je hand verwijderen, maar daarna mag je geen andere kaarten meer spelen. Met een ui mag je één artisjok verwijderen maar daarna moet je hem op de aflegstapel van de andere speler leggen. En met een tuinboon trek je twee nieuwe groentekaarten waarvan je er zelf één mag houden en de ander aan een andere speler cadeau doet.

Aan het eind van je beurt leg je alle kaarten die je nog in je had hebt af. Daarna vul je je hand aan met 5 nieuwe kaarten. Zodra een speler daarbij een hand zonder artisjokken trekt, heeft deze speler gewonnen.

…en de waardering

Artisjokken valt voor mij een beetje tussen wal en schip. Door de speelduur en looks lijkt het namelijk typisch een familiespelletje. Maar voor die doelgroep zijn er misschien wel te veel verschillende groenten in het spel waardoor het nog best lastig is om het spel te leren kennen. Op iedere kaart staat uitgeschreven welke actie je mag uitvoeren, maar dat zijn nog best flinke stukken tekst om te lezen. Het is jammer dat er niet met icoontjes is gewerkt. Dit zou het spel een stuk toegankelijker hebben gemaakt. Voor wat fanatiekere spelers is Artisjokken best een aardig spelletje om een keer te doen, maar is het net te simpel om vaak op tafel te komen.





Auteur: Emma Larkins
Uitgever: White Goblin Games, 2020
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: circa 20 minuten
Prijs: circa 12 euro


maandag 16 november 2020

Recensie: Lovecraft Letter

Of het begrip ‘nerd’ nu een geuzennaam of een scheldwoord is, we kunnen het er allemaal wel over eens zijn dat je er in ieder geval eentje bent als je de betekenis van zowel 42 als Cthulhu kent. Voor wie dat laatste niets zegt: Cthulhu is het thema dat je aan vrijwel ieder spel kunt geven en je hebt al een grote schare fans te pakken. Tides of Time en Pandemie lieten al zien dat een spel niet eens lang en ingewikkeld hoeft te zijn om het waanzinnige universum van H.P. Lovecraft binnen te treden. Dus waarom Love Letter ook niet? Het heeft de naam al vast mee (en zo is het idee vast ontstaan).

Lovecraft Letter kun je goed omschrijven als Love Letter-plus. Naast de bekende zestien kaarten (nu met passende naam voor het Cthulhu-thema) zijn er acht extra, voor iedere waarde eentje. De waanzinnige (‘insane’ is de spelterm) versie van een kaart heeft naast de standaardfunctie ook een extra, waanzinnige, werking. Dit effect is krachtiger dan het normale effect, maar ook moeilijker toe te passen. Dat mag namelijk pas als je al een andere waanzinnige kaart voor je hebt liggen.

Behalve moeilijker zijn deze kaarten ook riskanter: voor je je beurt begint moet je een kaart omdraaien van de stapel voor iedere waanzinnige kaart die voor je ligt. Is een van de omgedraaide kaarten ook waanzinnig, dan ligt je direct uit de ronde. Wees dus voorzichtig.

Net als het gewone Love Letter eindigt een ronde als er nog maar één speler over is. Heeft deze speler geen waanzinnige kaarten voor zich liggen, dan scoort hij een bruin fiche, anders een groene. Je wint het spel zodra je twee bruine of drie groene fiches hebt verzameld. Behalve als een speler succesvol Cthulhu oproept. Een riskante aangelegenheid, alleen aanbevolen voor wanhopige spelers. Maar als het lukt, win je het spel direct.

…en de waardering

Toen ik Lovecraft Letter in een opwelling kocht, als afwisseling van het grijs gespeelde Love Letter, kon ik niet vermoeden dat het zo’n groot succes zou worden in mijn speelkring. Met slechts acht extra kaarten en een paar nieuwe regels ondergaat het wat tamme kaartspelletje een heuse metamorfose. Op het origineel was iedereen wel zo’n beetje uitgekeken, dat moment is bij Lovecraft Letter na meer dan dertig potjes nog steeds niet bereikt. Daarvoor is de extra variatie die de nieuwe kaarten brengen te groot.

Wat ook helpt is dat iedereen tot het einde meedoet. Zelfs als je nog geen enkele fiche gescoord hebt, kan het geluk je toelachen en weet je met Cthulhu te winnen. De prijs in geestelijke gezondheid die je daar ooit voor zult moeten betalen zien we dan wel weer…








Auteur: Seiji Kanai
Uitgever: AEG (2017)
Aantal spelers: 3-6 
Speelduur: 15-30 minuten
Prijs: vanaf 25 euro

Recensie: Crokinole

Met Halloween heeft Sint Maarten een geduchte Amerikaanse importtraditie als concurrent gekregen. Ook een andere oer-Hollandse traditie moet eraan geloven. Wie graag schijfjes schiet in een houten bak, kan naast sjoelen nu ook terecht bij crokinole. 

Crokinole wordt gespeeld op een groot houten bord met daaromheen een begrensde sleuf. Midden in het bord zit een klein rond gat, met daaromheen een cirkel van metalen pinnen. Twee teams (of twee spelers) proberen hun schijven om beurten in of zo dicht mogelijk bij het gat te krijgen. Een schijf in het gat levert twintig punten op, iedere concentrische cirkel die je er verder van verwijderd bent kost je vijf punten. Eindigt een schijf niet volledig in de buitenste cirkel, dan verdwijnt hij in de sleuf voor nul (0) punten.

Om het nog wat moeilijker te maken moet je bij het schieten van je schijf minstens één schijf van de tegenpartij hebben geraakt. Als die er niet zijn moet je schijf eindigen in de binnenste cirkel. Lukt dat niet, dan wordt je schijf ook naar de bak gebonjourd, eventueel samen met andere schijven van jezelf die ongelukkigerwijs zijn geraakt.

Aan het einde van een ronde tellen beide teams hun score. Het winnende team krijgt het verschil in punten genoteerd. Het team dat als eerste boven de honderd punten komt, wint het spel.

…en de waardering

In mijn jeugd heb ik erg vaak gesjoeld. Zeker bij familieaangelegenheden als Sinterklaas en Kerst kwam het standaard op tafel en moest ik opboksen tegen zeer bedreven ooms en tantes. Das war einmal: waar sjoelen een solo activiteit is waarbij je vooral lang op je beurt moet wachten, is crokinole een hectisch teamspel, waar gejuich en gejammer om briljante dan wel dramatisch mislukte schoten elkaar in hoog tempo afwisselen.

Zelfs als je achterstaat, kun je in een volgende ronde altijd op een comeback hopen. Hoe anders is dat in een aanverwant behendigheidsspel als Pitch Car, waar een eenmaal opgelopen achterstand tegen een bedreven speler vrijwel nooit meer in te halen is.

Voor de liefhebber van het betere behendigheidsspel kan ik geen geschikter spel bedenken dan crokinole. Voor wie wat geld te besteden heeft zijn er beeldschone kersenhouten borden beschikbaar van honderden euro’s. Voor een paar tientjes en wat zoekwerk kun je ook een kleinere versie op de kop tikken. 

Afgezien van de prijs heeft crokinole eigenlijk maar één nadeel: in de praktijk kan het alleen met vier spelers gespeeld worden. Met twee is het toch minder. Ieder gezelschap dat regelmatig in een viertal speelt, zou dit toch een keer moeten proberen. Grote kans dat het een blijver is, niet alleen in december.






Uitgever: publiek domein (1876)
Aantal spelers: 2 of 4 
Speelduur: 15-30 minuten
Prijs: vanaf 100 euro

Sinterklaas en Kerst 2020: onze cadeautips

Voor veel mensen zullen Sinterklaas en Kerst dit jaar anders verlopen dan normaal. Zoals het er nu uitziet, zijn grote feesten taboe en zullen we deze dagen in kleine kring vieren. Gelukkig kan dat ook heel gezellig zijn. Wij verwachten echter niet dat de kleinere groepsgrootte tot minder cadeaus gaat leiden. De pakketdiensten maken zich niet voor niets op voor een record-drukte. Juist als je niet naar iemand toe kan gaan, is het leuk om een aardigheidje op te sturen. En wat is nou een leuker cadeau om te krijgen dan een goed spel. Wij zouden het niet weten. Daarom geven we net als vorig jaar hierbij onze Sinterklaas en Kerst tips. We focussen daarbij op de spellen die grofweg het afgelopen jaar zijn uitgekomen.

 Kinderspellen

Vlotte Geesten Tiny Tin is een budgetvriendelijke versie van het bekende reactiespel. In dit spel draai je kaarten open en moet je zo snel mogelijk zien welk houten figuur je moet pakken op basis van de afbeelding op de kaart. Deze reiseditie is door zijn omvang uitermate geschikt als schoencadeautje. 

In De Schatzoekers van de Kuala-archipel gaan de kinderen van Robinson Crusoë op zoek naar schatten. Ieder spelertje heeft zijn of haar eigen stripboek waarin je van plaatje naar plaatje wordt gestuurd. Iedereen krijgt een ander stukje informatie dus je moet samenwerken om de schat te vinden.

Similo is het nieuwste Raad het Plaatje spel waarin de spelers moeten raden welk sprookjesfiguur of historische figuur wordt bedoeld door de tipgever. De tipgever geeft zijn tips door van kaarten aan te geven of ze wel of niet lijken op de gezochte kaart. En dat levert een korte, leuke speurtocht op.



Familiespellen

Point Salad heeft dit jaar niet voor niets de Nederlandse spellenprijs voor familiespellen in de wacht gesleept. Het is een lekker vlot kaartspelletje waarin je in je beurt of een opdrachtkaart mag pakken of twee groentekaarten waarmee je de opdrachten kan vervullen. Simpele regels, maar lastige keuzes, zo zien wij onze spellen graag.

Adventure Games zijn coöperatieve spellen waarin de spelers samen een verhaal ontdekken. Er is geen tijdsdruk, dus de spelers kunnen rustig de tijd nemen om alle ins en outs van het verhaal te ontdekken. Perfect voor de koude, donkere dagen.

In Tiny Towns bouwen de spelers ieder voor zich een leuk klein stadje op hun eigen spelersbordje. Het leuke van dit spel is dat iedereen continue aan de beurt is. Om de beurt mogen de spelers namelijk zeggen welke grondstof iedereen krijgt, maar vervolgens is iedereen vrij wat hij of zij met deze grondstof doet. Als je de juiste grondstoffen op de juiste plek hebt gelegd, dan bouw je een gebouw.


Spellen voor gevorderden

It’s a wonderful world combineert twee zaken waar spellenliefhebbers van houden: draften en enginebuilden. Eerst geven spelers stapels kaarten door waarbij ze elke ronde één kaart mogen houden van de steeds kleiner wordende stapels (draften), daarna ga je deze uitspelen om projecten te bouwen die grondstoffen opleveren waarmee je nog meer leuks kan doen (engine-builden). Kaarten die je niet kan gebruiken, mag je meteen als een grondstof inzetten. Het levert een heerlijke puzzel op welke kaarten je kiest en hoe je ze vervolgens gebruikt.

Kosmonauten van Catan is de nieuwste versie van het bekende bordspel. Dit keer wordt de ruimte ontdekt. Ieder speler heeft een grote raket voor zijn neus staan die tijdens het spel uitgebouwd kan worden om verder te vliegen en harder te kunnen schieten. In de ruimte vliegt namelijk ook veel gespuis rond dat je graag van je kostbare grondstoffen komt beroven. Hoe deze avonturen verlopen, lees je op ontmoetingskaarten waarbij je telkens voor een lastige keus wordt gesteld.

De Crew heeft dit jaar terecht de Nederlandse Spellenprijs voor gevorderde spelers in de wacht gesleept. In dit coöperatieve slagenspel moet je samen er voor zorgen dat de opdrachten (wie welke kaart in een slag moet binnen halen) succesvol worden uitgevoerd. En dat met beperkte communicatiemiddelen.


 

Spellen voor experts

Onder de schattige looks van Everdell zit een heerlijk pittig spel verborgen. Iedere speler bouwt tijdens dit spel een stadje dat langzaamaan bevolkt wordt met inwoners (als je een rechtbank bouwt, zou het zo maar kunnen dat er een rechter in je stad wil wonen). Er zijn heel veel verschillende gebouwenkaarten en inwonerkaarten en daardoor is elk potje anders.

In Pharaon ontdek je dat de mensen in het oude Egypte flink moesten aanpoten om hun uitzet voor het eeuwige leven op orde te hebben. Je moet zo veel regelen, maar er is zo weinig tijd en dan zijn er ook nog kapers op de kust. Dit zorgt voor het soort stress en spanning waar spellenliefhebbers dol op zijn.

Marco Polo II is een spel waar je met behulp van dobbelstenen langs steden in Azië reist om daar handelsposten te stichten en verzamel je goederen om lucratieve handelscontracten te vervullen. Fanatieke veelspelers zullen hun hersens met veel plezier flink laten kraken om alle mogelijkheden die er zijn om punten te scoren te ontdekken.



Partygames

Het valt niet mee om je hoofd koel te houden in een potje StayCool. In dit spel moeten de spelers om de beurt om multitaskend twee minuten lang simpele vragen beantwoorden en simpele opdrachten uit voeren. Het is hilarisch om spelers te zien worstelen met bedrieglijk simpele vragen en confronterend om te merken dat je het er zelf niet veel beter van afbrengt.


In Hellapagos  leer je je medespelers pas echt kennen. Je bent samen gestrand op een onbewoond eiland en je hebt elkaar nodig om van dit eiland af te komen, maar niet iedereen kan mee. Hoe werk je samen als je eigen belang voorop staat? Wie kan je vertrouwen?


Het enige nadeel van Secret Hitler is de naam. Deze naam zal veel mensen afstoten. Wie dit spel desondanks op tafel zet ontdekt echter een heerlijk spel over politiek gekonkel. In dit spel proberen de Liberalen en Fascisten beide hun wetten aangenomen te krijgen, maar kunnen dit niet openlijk doen. Met een stalen gezicht valse beschuldigingen uiten is een heel effectieve manier om dit voor elkaar te krijgen

Tweepersoonsspellen

Circle the Wagons is een minimalistisch kaartspelletje. De spelers kiezen om de beurt een kaart uit een cirkel waarmee ze een landschap bouwen. De catch is dat als je niet de volgende kaart in de cirkel pakt de andere spelers de tussenliggende kaarten gratis en voor niets mag pakken. Je moet dus regelmatig afwegen of die fijne kaart echt zo lekker is dat je de andere speler er kaarten voor cadeau wil doen. Tel daar nog bij op dat elk spel anders is doordat elk spel op andere manieren punten zijn te verdienen.

Stelletjes die tijdens de pauze met heimwee terugdenken aan de traditionele kaartspellen die ze met hun collega’s in de pauze speelden, kunnen hun hart ophalen met Herrlof. Dit is een tweepersoons slagenspel van Hollandse bodem. Je moet goed voorspellen hoeveel slagen je gaat halen en dat valt door de speciale kaarten die voor chaos zorgen niet mee.


In Parijs de lichtstad zijn de spelers concurrerende planologen die hun gebouwen zo te plaatsen dat ze ’s avonds glanzen in het licht van de eerste elektrische straatlantaarns ter wereld. In dit sfeervolle spelletje bouw je eerst de stadplattegrond en probeer je de beste gebouwen te pakken en in de tweede fase ga je de gebouwen bouwen. Het is nog een hele uitdaging om de tetris-vormige gebouwen allemaal geplaatst te krijgen. 

 

dinsdag 10 november 2020

Recensie: Coup

Sinds de eerste uitgave zijn er al meer dan twintig edities van Coup verschenen, vaak in verschillende talen en uitvoeringen. De achtergrond van de eerst editie was een Italiaanse stadsstaat. De internationale editie, die je ook in Nederland tegenkomt, speelt zich af in dezelfde dystopische setting als De Mol. Behalve de vormgeving is er een ook een thematische overeenkomst tussen deze spellen. In beide moet je bluffen en je tegenstanders elimineren.

Een groot verschil dat je in Coup voor jezelf speelt. Iedereen begint het spel met twee muntjes en twee karakterkaarten, die je geheim houdt. Tijdens je beurt mag je een munt nemen of een functie van een karakter uitvoeren. De essentie van het spel is dat je elk karakter mag kiezen, of je die kaart nu hebt of niet.

Liegen mag, maar is wel een risico: als een andere speler je niet gelooft en je het gekozen karakter niet kunt laten zien, moet je een van je kaarten omdraaien. Zijn je beide kaarten omgedraaid, dan lig je uit het spel. Maar iemand in twijfel trekken is ook gevaarlijk: heeft de andere speler het geclaimde karakter wel, dan raak jij er eentje kwijt.

Een andere manier om iemand een kaart te laten verliezen is een coup. Dat doe je door zeven munten te betalen. Met de moordenaar kost het slechts drie, maar die kan weer tegengehouden worden door de gravin. En als moordenaar en gravin tegenover elkaar staan, wie durft dan wie in twijfel te trekken?

Het spel eindigt als er nog maar een speler in het spel is; die heeft dan het spel gewonnen.

…en de waardering

In veel opzichten doet Coup aan Love Letter denken: het is snel, eenvoudig, compact en draait om karakterkaarten met specifieke eigenschappen. Het heeft zelfs een kaart minder dan Love Letter, vijftien tegenover zestien. Een belangrijker verschil is dat bluf in Love Letter hooguit impliciet is, terwijl daar bij Coup alles om draait. Om te winnen moet je vooral onvoorspelbaar zijn. Soms liegen, soms de waarheid spreken en altijd opletten wanneer je je tegenstanders op een opzichtige leugen kunt betrappen.

Ik weet niet precies waarom, maar Coup doet het vooral enorm goed onder tieners. Mijn beide kinderen nemen het regelmatig mee naar school, waar het ideaal is om even tijdens een pauze of tussenuur te spelen. Zelf ben ik er na enkele tientallen potjes wel een beetje klaar mee, maar bij het jongere publiek is van verzadiging geen enkele sprake. Met dat in het achterhoofd krijgt het een pion extra, en de vraag waarom hier nog nooit een Nederlandstalige versie van is verschenen. 






Auteur: Rikki Tahta
Uitgever: Indie Boards & Cards (2013)
Aantal spelers: 3-6
Speelduur: 15 minuten
Prijs: ca 20 euro



Recensie: When I Dream

Dankzij spellen als Dixit is de bordspellenwereld ook inclusief voor meer visueel ingestelde spelers. Daarbij spelen tellen en rekenen geen rol mee, maar beeldend denken des te meer. Een beetje taalgevoel is daarbij een grote pre. When I Dream is een toevoeging aan dat genre. In dit spel zijn de spelers om beurten de dromer en moeten ze raden wat voor plaatjes de andere spelers aan hen omschrijven. Maar is iedereen wel te vertrouwen?

De dromer sluit de ogen (al dan niet met hulp van het meegeleverde slaapmasker), waarna de andere spelers om beurten de kaarten omschrijven met één woord. De dromer mag op elk moment raden wat er op de kaart staat, waarna de andere spelers verder gaan met de volgende kaart.

Niet iedereen heeft echter goede bedoelingen. De andere spelers worden verdeeld in drie teams: feeën geven goede aanwijzingen, boemannen zetten je op het verkeerde been en zandmannetjes zijn vooral wispelturig.

Als de tijd om is, mag de dromer haar droom beschrijven. “Ik droomde dat ik een afspraak met de loodgieter had. Ik zat net te ontbijten met een croissant toen ik een grote spin over mijn slipper zag lopen. Van schrik morste ik mijn thee en toen zag ik buiten ineens een windmolen…” Enfin, het soort onsamenhangende verhalen dat je hoort als iemand een droom probeert te omschrijven.

Als de dromer alle goed geraden kaarten noemt, scoort ze twee bonuspunten. Verder krijgt ze een punt voor ieder goed antwoord, net als de feeën. De boemannen krijgen punten als er woorden fout zijn geraden. Misschien was de loodgieter eigenlijk een tovenaar en blijkt de spin een marmot. Zandmannetjes willen graag dat woorden even vaak goed als fout worden geraden.

Het spel eindigt als iedereen een keer dromer is geweest, waarna de speler met de meeste punten wint.

…en de waardering

When I Dream is een sfeervolle toevoeging aan het raad-je-plaatje-genre. Omdat de dromer nooit precies weet wie in welk team zit is het raden niet eenvoudig. Het omschrijven van de droom is verrassend thematisch en zelf als dat je niet lukt (wat eigenlijk de standaard is, tenzij je bijna niks goed hebt of over een bijzonder goed kortetermijngeheugen beschikt) draagt dat flink bij aan de speelvreugde.

Het spel heeft echter ook een groot nadeel: het is alleen geschikt voor mensen die heel snel associatief kunnen denken. In vrijwel ieder spel dat ik speelde, zat er wel iemand bij die simpelweg niet in staat was om snel een geschikt woord te roepen. Dat is frustrerend voor de speler zelf, maar ook voor de rest, die vanwege de tijdsdruk snel door wil spelen. Als het niveauverschil tussen de spelers groot is gaat dit erg ten koste van het speelplezier.

Voor snelle denkers is dit een leuk alternatief, maar als je graag plaatjes wilt raden met een uiteenlopende groep spelers, kun je beter Dixit spelen.






Auteur: Chris Darsaklis
Uitgever: Repos Production (2016)
Aantal spelers: 4-10
Speelduur: 20-40 minuten
Prijs: ca 25 euro