maandag 26 oktober 2020

Recensie: Hellapagos

Robinson Crusoë, The Blue Lagoon, Lost: er zijn al veel boeken, films en series gemaakt over mensen die moeten overleven op een onbewoond. Het klinkt idyllisch, maar de werkelijkheid is meestal hard. Zo lang er genoeg te eten en te drinken is gaat het nog wel, maar voor je het weet zit je in een soort Lord of the Flies.




Dat is ongeveer de setting van Hellapagos, het eiland waar je met je medespeler gestrand bent nadat jullie boot op de klippen geslagen is. Gelukkig groeien er genoeg bomen om een vlot van te bouwen, dus ontsnappen is een kwestie van tijd. Helaas is die tijd beperkt: er is een allesverwoestende storm op komst en de voorraad water en voedsel is niet al te groot. Wie zal het lukken tijdig te ontkomen en wie heeft dan het loodje al gelegd?

Hellapagos is een semi-coöperatief spel. De spelers werken samen door drinkwater te verzamelen, vis te vangen en hout te sprokkelen voor het vlot. Zelfzuchtig ingestelde overlevers kunnen het wrak verkennen op zoek naar handige zaken als waterflessen, pistolen of kogels.

Helaas komt aan het saamhorigheidsgevoel snel een einde als de voorraad water en vis op begint te raken. Is er niet genoeg voor iedereen, dan moeten de spelers door stemming bepalen wie een jammerlijke dood van honger of dorst zal sterven. Overigens is een vroegtijdige dood als gevolg van een geweerschot altijd een mogelijkheid.

Zo vallen de spelers een voor een af, totdat het vlot groot genoeg is om de overlevenden te dragen en ze bovendien nog genoeg voorraad hebben voor onderweg. Dat is overigens geen garantie. Als het niemand lukt om te ontsnappen voor de orkaan losbarst, is er geen winnaar.


...en de waardering

Wie op zoek is naar een sfeervol overlegspel kan het bijna niet beter treffen dan met Hellapagos. In de meeste spellen in dit genre, zoals Weerwolven of Secret Hitler, speel je in teams, hier ben je op jezelf bent aangewezen. Andere spelers kunnen tijdelijk nuttige bondgenoten zijn, maar uiteindelijk moet je je eigen hachje zien te redden. Dat gaat gepaard met overleg, onderhandelen, verraad en een stevige portie gezond wantrouwen. Je kunt je bondgenoot met pistool wel een kogel geven om een gezamenlijke concurrent uit te schakelen, maar wie zegt dat ze die kogel niet gewoon voor jou gebruikt? Ik heb het vaak genoeg zien gebeuren.

Dit meeslepende gekonkel zorgt in combinatie met een korte duur voor een ideaal partyspel. De emoties vliegen over tafel en je leert je medespelers van een andere kant kennen. Wie is de zichzelf opofferende goedzak en wie de genadeloze opportunist? Als het misgaat kun je in een volgend potje altijd wraak nemen. En reken maar dat dat volgende potje direct gespeeld gaat worden!







Auteur: Laurence en Philippe Gamelin
Uitgever: 999 Games (2020)
Aantal spelers: 3 tot 12, vanaf 10 jaar
Speelduur: 20-30 minuten
Prijs: ca 25 euro


Recensie: Kingdomino

Afhankelijk waar je opgroeit is domino een spel voor volwassen mannen die serieus om geld spelen of een wat suffig kinderspel waarvan de steentjes vaker rechtop in een rijtje gezet worden om ze dan om te tikken. Hoewel Kingdomino allerminst oogt alsof het gokbeluste mannen aan moet spreken, is er ook geen mus voor nodig om de tegels ongeschikt te maken voor Domino Day. Daarvoor zijn ze te smal.



Dan maar gewoon het spel spelen, en daarvan zijn de regels nauwelijks ingewikkelder dan die van regulier domino. Elke ronde worden er net zoveel tegels omgedraaid als er spelers zijn (twee per speler als je met z’n tweeën speelt). Om beurten nemen de spelers een tegel en leggen die aan in hun koninkrijk. Dat begint als eenzaam kasteel maar groeit al snel uit tot een bontgekleurd landschap.

Op de tegels staan verschillende terreinsoorten, die passend aan elkaar gelegd moeten worden. De tegels bestaan allemaal uit twee vakken en moeten zo gelegd worden dat ze binnen een raster van vijf bij vijf vakjes passen. Op sommige tegels staan ook kroontjes: die heb je nodig om punten te scoren. Hoe meer kroontjes er op een tegel staan, des te liever je ze dus wil hebben. Maar wie zo’n tegel kiest, heeft de volgende beurt de laatste keuze bij het verdelen van de tegels.

Het spel eindigt als de laatste tegels verdeeld en aangelegd zijn. Per landschap scoor je een aantal punten door het aantal kroontjes te vermenigvuldigen met het aantal vakjes in dat landschap. De speler met de meeste punten.


...en de waardering

Kingdomino is een typische winnaar van de prestigieuze Spiel des Jahres: zeer eenvoudige regels, een korte speelduur en een aantrekkelijk uiterlijk. Daar kun je je als spelende familie geen buil aan vallen. Voor de verwende veelspeler is het vooral als tweepersoonsspel interessant, mits je de variant speelt dat je een raster maakt van zeven bij zeven. Dan kan Kingdomino nog wel een interessante puzzel zijn, waarbij slim spel de geluksfactor af kan troeven.

Ook in dat geval legt deze spellensnob meestal liever iets anders op tafel. Kingdomino is een ontspannen tijdverdrijf dat nooit echt tegenstaat, maar heeft net te weinig te bieden om lang te blijven boeien.







Auteur: Bruno Cathala
Uitgever: White Goblin Games (2016)
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 8 jaar
Speelduur: 20-30 minuten
Prijs: ca 20 euro

zondag 25 oktober 2020

Een week als iedere andere

De afgelopen week was het herfstvakantie. Zodoende zat ik een paar dagen in een bosrijke omgeving vol herfstkleuren, was ik iedere dag lang de deur uit en draaide de stappenteller overuren. 's Avonds was er meestal nog wel energie voor een of twee spelletjes.

Helaas hielden daar de overeenkomsten met de gebruikelijke herfstvakanties van de afgelopen jaren wel op. De omgeving was de Veluwe, niet het Ruhrgebied, en de spellen had ik allemaal van huis meegenomen. Het was een plezierige en relaxte week, maar niet een van de hoogtepunten van het jaar zoals Spiel dat vrijwel altijd is.

Wat voor mij en tienduizenden andere spellengekken een vervelend gemis was, was voor de beursorganisatoren en de vele honderden uitgevers een stevige strop. Met Spiel Digital probeerden ze er wel wat van te maken, maar dat levert natuurlijk maar een fractie van het gevoel over. 

Wat mij persoonlijk betreft is die fractie infinitesimaal klein. Spiel draait voor mij om de beleving: in grote hallen rondstruinen, met mijn medebeursgangers allemaal nieuwe spellen leren en als ze leuk genoeg zijn ook aanschaffen. Ook de voorbereiding is onderdeel van die pret. Weken van tevoren houd ik de Geeklist met nieuwe titels in de gaten en scan ik die op mogelijk interessante titels. De realiteit is dat je daarvan maar een fractie kunt spelen en vaak minstens zoveel spellen tegenkomt die je compleet over het hoofd gezien hebt. Ook dat is onderdeel van het plezier.

Zonder beursbezoek voelde ook die voorbereiding zinloos. Wat zou ik tijd steken in het inlezen van spellen die ik toch niet ga doen? Dat doe ik ook niet als Spiel niet voor de deur staat, dus waarom nu wel? Dat ik dus geen idee van alle nieuwe spellen heb merkte ik bijvoorbeeld op Boardgamearena. Daar zijn ineens uitbreidingen te spelen waar ik nog nooit van had gehoord. Het duurde nog zorgelijk lang voor ik doorhad dat het nieuwe titels waren die ik anders misschien wel op Spiel had gespeeld.

Ook voelde ik op geen enkel moment aanvechting om iets van de digitale beleving mee te maken. Ik zit nu thuis overdag al genoeg achter een PC. Daarbij kijk ik nooit naar wat voor bordspelgerelateerde video dan ook, dus die aantrekkingskracht miste het voor mij eveneens.

Kortom, Spiel 2020 was een groot gemis waarvoor geen alternatief bestaat. Ik moet nog maar even geduld hebben voor ik weer allemaal leuke nieuwe spellen kan ontdekken.

zaterdag 17 oktober 2020

Recensie: Kashgar: Händler der Seidenstrasse

Als de stad Kashgar tegenwoordig in het nieuws komt, heeft dat meestal te maken met de politieke situatie in de West-Chinese provincie Xinjian, waar het onderdeel van uitmaakt. Meestal is dat nieuws weinig opbeurend. Hoe anders was dat vroeger, toen de stad een belangrijk knooppunt op de Zijderoute was en haar roem tot ver reikte. Niet voor niets komt Kashgar in veel spellen voor waarin de Zijderoute een rol speelt, zoals de beide Marco Polo-spellen. Kashgar: Händler der Seidenstrasse (of Merchants of the Silk Road in de Engelstalige versie) is desondanks het eerste spel dat de naam van de stad zelf draagt.

In Kasghar sturen de spelers drie karavanen eropuit om de meeste punten te vergaren. Aan het begin bestaat iedere karavaan uit twee kaarten: een patriarch en een startkaart, waarvan iedere speler drie verschillende heeft. De kaarten liggen uitgevouwen voor je, zodat je van elke kaart de werking kunt lezen.


De beurten in Kashgar zijn extreem snel en simpel: voer de voorste kaart van een karavaan uit en schuif die daarna naar het einde. De belangrijkste kaart is de patriarch. Daarmee breid je een karavaan uit met een extra karakter uit de stapel. Je trekt er altijd twee, waarvan je een achteraan sluit en de ander aflegt. Je kunt een patriarch ook omdraaien naar een matriarch. Dat zul je later in het spel vaker doen, want met haar kun je een kaart uit de aflegstapel kiezen. Zo krijg je wat meer controle over de kaarten in je karavanen. Met de andere karakters krijg je meestal een combinatie van specerijen, goud en muilezels, of kun je opdrachten vervullen waarmee je die grondstoffen omzet in punten.

De meeste punten zijn te halen met het vervullen van opdrachten, maar ook veel karakters hebben een puntenwaarde. Het spel eindigt na de ronde waarin iemand het totaal van 25 punten bereikte, waarna de speler met de hoogste score wint.


...en de waardering

Kashgar past het idee van deckbuilden op een bijzonder innovatieve manier toe. In plaats van dat je een stapel kaarten hebt die steeds dikker wordt en die je regelmatig moet schudden, heb je nu drie open decks voor je liggen, waarbij de volgorde van de kaarten volledig vastligt. Dat maakt het managen van je decks een interessante puzzel, waarbij je je karavanen goed op elkaar af moet stemmen.

Voor de liefhebbers van deckbuilders is Kashgar daarmee een hele fijne afwisseling. Het speelt supersnel (hier geen eindeloze beurten van medespelers die maar kaarten blijven trekken en spelen), vooral met twee spelers zit het tempo er goed in.

Een klein nadeel is dat de variatie in kaarten en tactische mogelijkheden wat beperkt aanvoelen. Uitbreidingen zouden dat kunnen verhelpen, helaas (en onterecht, wat mij betreft) was het spel daar nooit succesvol genoeg voor.





Auteur: Gerhard Hecht
Uitgever: Kosmos (2013)
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 12 jaar
Speelduur: 30-45 minuten
Prijs: ca 40 euro

Recensie: Frog Hop

Laten we eerlijk zijn: bij de meeste spellenliefhebbers wil het oog ook wat. Met alleen wat fletse kaartjes en kartonnen fiches kun je echt niet meer aankomen. Het spel moet dan wel uitzonderlijk goed zijn, wil het succes hebben (waarna een grote uitgever het oppikt en het spel een stevige make-over geeft).


Wat dat betreft zijn spellengekken gewoon kleine kinderen, want ook bij kinderspellen draait alles om de vormgeving. Vallen sommige ouders voor verantwoorde houten spelonderdelen, kinderen zelf zijn niet vies van een beetje plastic dat bij voorkeur ook nog beweegt en lawaai maakt. Die kinderen zijn bij Frog Hop aan het goede adres. Centraal in het spel staat de grote kikker Freddie, die je op moet winden en van zijn steen opspringt als de ronde voorbij is. Maar verder geen stress.

Voordat het zover is, moeten de spelers zoveel mogelijk insecten en andere beestjes te pakken krijgen die zich bevinden op de leliebladen in Freddies vijver. Ze kunnen samenwerken als vuurvliegjes, of tegen elkaar spelen als kikkers. In beide gevallen draaien ze om beurten een fiche om en zoeken het afgebeelde beestje in de vijver. De samenwerkingsversie maakt het zoeken wat lastiger. De vijver wordt dan verduisterd met een donker scherm. De spelers moeten hun vuurvliegjes onder dit scherm schuiven op zoek naar hun vriendjes.

Het spel eindigt na vier rondes. De spelers winnen samen als ze dan genoeg beestjes gered hebben, of anders wie er de meeste heeft opgevroten.


...en de waardering

Als volwassene is het soms verdraaid lastig om een kinderspel op waarde te kunnen schatten. Of je het zelf leuk vindt doet minder ter zake, het speelplezier van de koters staat voorop. Als het tegenzit moet je voortduren de saaiste spellen met je (klein)kinderen doen, omdat zij er geen genoeg van kunnen krijgen. Frog Hop is zeker geen spel dat mensen van boven de 10 zelf graag spelen, bij de doelgroep slaat het best goed aan. Op deze leeftijd kan nog niet iedereen goed tegen verliezen, het is dus plezierig dat er ook een samenwerkingsvariant in zit die het zoeken nog wat lastiger maakt.

Bij elkaar is Frog Hop geen straf om te spelen, maar in het overvolle genre van spellen voor jonge kinderen springt dit er niet bovenuit. Geen spel dat ik zelf uit zou kiezen, maar als ik het speelplezier bij de kleintjes zie vraag ik me ook weer af: wie ben ik?





Uitgever: Jumbo (2019)
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 4 jaar
Speelduur: 10 minuten
Prijs: ca 20 euro

zondag 11 oktober 2020

Geen Spiel dit jaar, wel nieuwe spellen

anderhalve meter afstand houden 
op Spiel gaat niet lukken
Het belang van Spiel voor de spellenwereld valt niet te overschatten. Maar dit jaar gaat de beurs helaas (maar volkomen terecht) niet op de normale manier door (er is wel een online evenement). Normaal is Spiel in het najaar het focuspunt voor de hele spellenwereld. Op geen enkel moment in het jaar komen er zo veel nieuwe spellen uit die vervolgens allemaal hopen te gaan scoren in de decembermaand met al zijn feestdagen waarop cadeaus worden uitgewisseld. De feestdagen zijn gelukkig niet afgeschaft en dus komen er in het najaar nog steeds flink wat nieuwe releases uit. Op BGG zijn ze netjes op een rijtje gezet. Het valt wel op dat het er flink minder zijn dan in een normaal jaar. Op dit moment staan er namelijk slechts 440 titels op deze lijst (ik schat dat dat zonder Corona zo maar twee of misschien zelfs wel drie keer zo veel had kunnen zijn). In dit blogje zet ik de spellen waar ik het meest benieuwd naar ben voor je op een rijtje (en ik heb me daarbij niet beperkt tot de  lijst op BGG, maar ook even gekeken wat de Nederlandse uitgevers al hebben aangekondigd voor het najaar).

Het kaartspelletje Artisjokken is een snelle deckbuilder. Je begint je deck met waardeloze artisjokken en je wint als je een hand weet te trekken zonder artisjokken. Je doet dit door de juiste nieuwe kaarten aan je deck toe te voegen waarmee je speciale acties kan uitvoeren om die vervelende artisjokken kwijt te raken. Het spel ziet er erg leuk uit en voor de prijs van een kaartspelletje kan je nog eens een gokje wagen.

Een van de leuke dingen van Spiel is dat je spellen kan proberen uit alle hoeken van de wereld. Een van de buitenlandse uitgevers waar ik altijd graag even langs ga is de Portugese uitgever Mebo. Zij hebben vaak  leuke spellen met een Portugese touch. In het parallelle universum waar Spiel wel door gaat, gaat mijn dubbelganger vast proberen om hun nieuwe spel Caretos te spelen. In dit spel ben je een Portugees plattelandsmonster dat probeert dorpelingen te laten schrikken en vangen. Klinkt meteen als een prima spel om op een Halloween avond op tafel te zetten.

Als driemaal scheepsrecht is, dan zitten we goed met Clever hoch drei, het derde deel uit de Clever-serie. Ik vond deel 1 en 2 al erg geslaagd, dus derde variant zou voor mij een blinde aankoop op Spiel zijn geweest. Het kan toch bijna niet anders dan dat 999 dit spel ook gaat uitgeven.

Pre-Corona speelde ik om de week met een groepje collega’s aan het eind van de werkdag spellen op kantoor. We waren bijna klaar met Machi Koro Legacy (we moesten alleen nog het laatste scenario spelen) toen Corona ons tot thuiswerken veroordeelde. We hadden verschillende spellen in het vizier die we graag met elkaar zouden willen gaan spelen spelen. The King’s Dilemma was er één van. In dit spel ben je adviseur van de koning en probeer je hem bij de keuzes die hij moet maken de juiste kant op te sturen. Ik denk dat dit een heel verhalend spel is waarbij je echt in je karakter kan kruipen. Ik kijk er naar uit om dit spel met mijn collega’s te gaan spelen.

Al zal het nog wel even duren voor het aan de beurt is, want binnenkort komt ook het derde deel uit de Pandemic Legacy triologie uit (Pandemic Legacy season 0) en die gaan we als eerste spelen als het weer kan. Het is een prequel die zich afspeelt in de koude oorlog. Ik heb me nog niet heel erg verdiept in dit spel, maar het is een must buy en must play voor mij. Al is het natuurlijk wel een beetje ironisch om na afloop van de Corona-pandemie als eerste aan dit spel te gaan beginnen.

Maar er zit meer Legacy-lekkers in de pijplijn dit jaar. In het najaar komt My City uit, een legacy spel van niemand minder dan Reiner Knizia. Gelukkig is het competitief en kan ik het dus met Niek spelen. In dit spel bouw je een stad met tetris-stukken. Ik houd wel van spellen waar je met tetris-stukken moet gaan puzzelen. Knizia is er bovendien heel goed in om een nieuw mechanisme een nieuwe draai te geven. Ik ben dus heel benieuwd naar dit spel. Op de achterkant van het bord staat bovendien een niet legacy-variant zodat het spel ook nog te spelen is als je de Legacy-variant hebt uitgespeeld.

Mariposas is het nieuwe grote spel van  Elisabeth “Wingspan” Hargrave. In dit spel laat je monarch-vlinders van Mexico naar het noorden van Amerika en weer terug vliegen. Het bijzondere van deze vlinders is, dat geen enkele vlinder heen en terug vliegt, maar ze toch de weg weten. De eerste geluiden die ik over dit spel heb opgevangen zijn voorzichtig positief. Ik zou het graag eens proberen.

Mysterium Park is de opvolger van Mysterium, de liefdesbaby van Dixit en Cluedo waarin je als helderziende een lang geleden gepleegde moord moet oplossen. In Mysterium Park spookt het dit keer op de kermis en gaan de helderzienden aan de slag om te achterhalen wat er gebeurt is met de directeur. Volgens de omschrijving op BGG is het spel een kleinere en snellere variant van de succesvolle voorganger. Een belangrijk nadeel in deze tijd is alleen wel dat dit soort spellen vaak het leukst is om met een groep te spelen en dat mijn man dit soort spellen niet zo leuk vindt.


Ik vind Rajas of the Ganges een heel leuk bordspel en een roll & write spel met dit thema mag dan ook op mijn warme belangstelling rekenen. Zeker omdat de auteurs, het echtpaar Inka en Markus Brand, ook al de bedenkers zijn van mijn meest gespeelde roll & write spel (Keer op Keer). Op de eerste foto’s die Rajas of the Ganges the Dice Charmers zijn vrijgegeven zie ik twee heerlijk kleurrijke scoreblokken, vrolijk gekleurde dobbelstenen en weer de prachtige startspeler-olifant die we (her)kennen uit het bordspel.

En natuurlijk komen er dit jaar ook nog interessante uitbreidingen uit. Zo komt er een nieuw blok uit voor Qwixx (Qwixx Bonus). Ook voor Cartographers komt een uitbreiding (Neue Entdeckungen) uit met een nieuw blok en een paar nieuwe monsterkaarten. Voor de Duitse versie van Just One komt een uitbreiding (Just One Neue Begriffe) uit met nieuwe woordkaarten en spelmateriaal voor twee extra spelers. Ik hoop echt dat deze ook in het Nederlands uitkomt.

Maar de uitbreiding waar ik het meest naar uit kijk, is natuurlijk die van Wingspan met dit keer vogels uit het werelddeel Australië (Wingspan Oceanië). De eerste plaatjes zijn al bekend en ze zien er weer fantastisch uit. Er komt een nieuwe kaartkleur bij (geel). Deze kaarten mag je éénmalig aan het eind van het spel activeren. Ook zitten er nieuwe doelen bij, waaronder doelen waarbij je vogels moet hebben die naar links of rechts kijken op de kaartjes en zelfs een doel waarbij er geen doel is en je dus alle volgende rondes een extra actie hebt. Van alle spellen die ik in dit lijstje noem, is dit oprecht degene waar ik het meest naar uit kijk.

donderdag 8 oktober 2020

Recensie: Rune Stones

Sommige spelconcepten zijn zo populair en veelzijdig dat ook toonaangevende spelauteurs met een duidelijk eigen stijl zich laten verleiden om ze te gebruiken. Dat geldt zeker voor deckbouwen, geïntroduceerd door Dominion. We zagen Reiner Knizia het al toepassen in El Dorado, inmiddels heeft ook Rüdiger Dorn met Rune Stones zijn eerste deckbuilder.


Hoewel Rune Stones een groot en weelderig vormgegeven bord heeft, is het voor de volle honderd procent een kaartspel. Het bord dient alleen maar om het andere spelmateriaal een eigen plekje te geven. Iedere speler begint met een achttal kaarten, genummerd van 101 tot 108. De kaarten hebben twee functies: je kunt er nieuwe kaarten mee kopen, of je kunt ze uitspelen voor hun beloning.

Kaarten die je wilt kopen liggen in een open rij en hebben allemaal lagere nummers dan de startkaarten. Als je de beloning van een kaart wilt incasseren, dan speel je altijd twee kaarten. Van beide krijg je de afgebeelde beloning, waarna je de hoogst genummerde kaart uit het spel verwijdert. De andere gaat naar je aflegstapel en komt zo later weer terug. De beloning bestaat meestal uit kristallen in verschillende kleuren, maar soms krijg je ook punten of gratis kaarten.

Met de kristallen kun je artefacten kopen, die je vervolgens als set in mag leveren voor de felbegeerde runestenen. Hoe groter de set artefacten is die je inlevert, des te meer punten je scoort. De runestenen leveren een permanent voordeel op. Je kunt er bijvoorbeeld meer kaarten mee kopen, meer kaarten tegelijk spelen of bonuspunten scoren.

Zodra een speler 65 punten heeft gehaald wordt de lopende ronde uitgespeeld en wint de speler met de hoogste score.


…en de waardering

Rune Stones is een relatief eenvoudige deckbouwer die vooral geschikt is voor gelegenheidsspelers. Hier zul je geen ingewikkelde interacties tussen kaarten zien en ook van interessante combinaties is geen sprake. Het deckbouwen is meer een ingrediënt in het klassieke recept van grondstoffen verzamelen en die omzetten in punten. De verschillende runestenen zorgen voor een aardige variatie in het spelverloop. Ook de timing van het kopen van de runestenen is listig: langer wachten levert flink meer punten op, maar kan ook betekenen dat je tegenstander het laatste exemplaar inpikt. Bovendien profiteer je dan minder lang van het voordeel van de steen.

De kritische veelspeler die op zoek is naar uitdagend kaartspel kan dit gerust links laten liggen. Voor anderen is Rune Stones een soepele en elegante deckbouwer met vertrouwde elementen.





Auteur: Rüdiger Dorn
Uitgever: Queen Games (2019)
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 10 jaar
Speelduur: 30-45 minuten
Prijs: ca 45 euro