maandag 30 december 2019

Guilty Pleasure


Op de website van de Opinionated Gamers kwam ik een tijdje terug een artikel tegen over het boek  She’s got game. Dit is geen serieus boek over bordspellen voor vrouwen ofzo, maar een romannetje dat zich afspeelt in de spellenwereld. Nou lees ik normaal geen romannetjes, maar dit fascineerde me. De e-book versie van het boek kostte maar een paar euro bij bol.com. Ik had nog een waardebon van bol liggen en dus heb ik snel het boek gekocht en op mijn e-reader gezet.

Ik was eigenlijk bezig in het nieuwe boek van Geert Mak (Grote Verwachtingen) over de gebeurtenissen in Europa van de afgelopen twintig jaar. Het is reuze interessant, maar echt vrolijk word je er niet van. En dus besloot ik dat ik het boek best even opzij kon leggen ten gunste van iets lichters en luchtigers. En als iets licht en luchtig is, dan is het wel een romannetje.

She’s got game gaat over de belevenissen van Gwen. Gwen is een onafhankelijke, vrijgezelle twintiger die haar geld verdient met een travel-vlog en die erg van bordspellen houdt. Ze doet mee aan een kampioenschap van het spel Explorers of Islay omdat ze de hoofdprijs nodig heeft om een schuld af te betalen. Dit is een spel waarin de spelers dorpen en steden op een eiland gaan bouwen met behulp van hout, steen, wol, graan en erts. Bij elke spellenliefhebber beginnen nu natuurlijk belletjes te rinkelen.

De schrijfster (Laura Heffernan) geeft op haar blog grif toe dat Explorers of Islay gewoon Catan is, maar dat ze een andere naam heeft gebruikt omdat ze geen zin had in gedoe rondom intellectuele eigendomsrechten. Grappig genoeg wordt Catan wel ergens in het boek genoemd als een willekeurig bordspel (net als bijvoorbeeld Dominion en Monopoly).

Het is een romannetje dus het plot laat zich raden: bij de eerste voorronde van het kampioenschap maakt Gwen kennis met de regerend kampioen Cody. En Cody is niet gewoon een lekker ding, nee Cody is een super lekker ding. En hij is nog sympathiek ook. Wat wil je nog meer, als vrijgezelle dame zou je denken. Maar Gwen heeft een regel, namelijk dat ze niet uitgaat met andere bordspelspelers. Dat is dus een dingetje.

Ik ga het plot niet verklappen. Dat is gelukkig bij dit genre ook niet nodig, daar kan je het eind per slot van rekening doorgaans al voorspellen nadat je de achterkant  van een boek hebt gelezen. Het plezier van het lezen van een romannetje zit daarom niet in het eind van het boek, maar in de weg er naar toe.

En die weg er naar toe was in dit geval voornamelijk aangenaam. Het boek is prettig geschreven waardoor het lekker vlot wegleest. Op sommige momenten vond ik Gwen alleen ongeloofwaardig dom, zeker omdat ze wordt neergezet als best een slimme meid. Maar ja, als ze alles slim had aangepakt, dan was het boek een stuk korter geweest en had ik minder leesplezier gehad. Het verhaal is verder redelijk voorspelbaar, maar toch nog met genoeg verrassingen om me geboeid te houden.

Ik vond het leuk om een boek te lezen waarin de hoofdpersoon en haar vriendinnen net zo veel van bordspellen houden als ik doe. De spellenwereld die geschetst was, was natuurlijk wel wat rooskleuriger dan in het echt (lees: vooral veel meer knappe mensen), maar ook de mindere kanten van de spellenwereld kwamen voorbij (lees: mannen met gebrekkige sociale vaardigheden en aanwezige lichaamsgeur).

De zes euro die dit boek me kostte, leverde me ongeveer vier uur leesplezier op. En wie denkt dat ik de rest van mijn kerstvakantie weer terugzak in het sombere verhaal van Geert Mak, kan ik geruststellen. She’s got game is namelijk het eerste boek van een trilogie. De andere delen zijn   Against the rules en Make your move. Ik ben net in het tweede deel begonnen en tot mijn verrassing gaat het eigenlijk verder waar het eerste deel geëindigd is. Maar het vertel-stokje is alleen overgenomen door één van de vriendinnen van Gwen die zo haar eigen problemen/uitdagingen op liefdesgebied heeft. Hier vermaak ik me de rest van de kerstvakantie nog wel mee en daarna (als het werkend leven weer begint), ga ik me wel weer bezighouden met Europa.

Naam: She’s Got Game
Auteur: Laura Hefferman
Uitgever: Lyrical Press
Prijs:  6 euro (voor het e-book)
Taal: Engels

woensdag 18 december 2019

Recensie: Overbooked


Als ik op een vliegveld voor de gate staat te wachten tot ik het vliegtuig in mag, dan vraag ik me regelmatig af hoe al die mensen in het vliegtuig gaan passen. Maar het ervaren personeel krijgt het altijd voor elkaar en in no time zit iedereen netjes in zijn stoel te wachten tot het vliegtuig gaat opstijgen. In Overbooked staan de spelers in de schoenen van de medewerkers van de servicedesk die iedereen een plek toe moeten gaan toewijzen in het vliegtuig. Het is je eerste dag en je krijgt het ene bizarre verzoek na het andere over hoe mensen willen zitten. Je maakt er natuurlijk het beste van, maar kan helaas niet voorkomen dat wat stoelen dubbel geboekt worden waardoor mensen niet mee kunnen. Oeps! En nu maar hopen dat je concullega’s het er nog slechter afbrengen zodat je toch nog de servicemedewerker van de dag wordt! 

Elke speler heeft in Overbooked een eigen vliegtuig wat gevuld moet worden. In het midden van de tafel wordt de bagageband gelegd die de groepjes passagiers aanvoert die in het vliegtuig geplaatst moeten worden (deze staan afgebeeld op kaarten). Er zijn verschillende soorten passagiers, zoals kinderen, bejaarden, een groep rugbyspelers, een vriendengroep en de verliefde stelletjes. Op elke kaart staat niet alleen welke passagiers geplaatst moeten worden maar ook hoe ze ten opzichte van elkaar willen zitten. 

De spelers kiezen om de beurt één van de kaarten die op de band ligt. In principe moet je natuurlijk gewoon de eerste groep helpen, maar als je deze groep niet wil, dan mag je ze overslaan. Je moet ze dan wel één van je zes dinervouchers geven als compensatie voor het ongemak. De speler die later deze groep wel plaatst, krijgt er de dinervouchers bij en kan ze zelf later opnieuw inzetten (vraag me niet hoe ik dit thematisch moet duiden). 

Nadat je een kaart hebt gekozen, pak je de bijbehorende fiches uit de voorraad en leg je ze (conform hun plaatsingseisen) in het vliegtuig. Aan het begin van het spel is er nog ruimte zat en lukt dit dus altijd prima. Maar hoe voller het vliegtuig wordt, hoe lastiger het wordt. Op een gegeven moment kan het zelfs voorkomen dat het niet meer lukt om alle passagiers te plaatsen omdat een stoel die je nodig hebt al is bezet. Als dit voorkomt dan treedt het First In First Out principe in werking: de passagier die zich net comfortabel had gemaakt in het vliegtuig wordt vriendelijk verzocht zijn spullen te pakken en vliegt helaas vandaag niet mee. 

startspeler-token
Het spel is afgelopen als de passagiersfiches van één kleur op zijn. Daarna bepalen de spelers hoe goed ze er in zijn geslaagd om hun passagiers tevreden te houden. Bejaarden, rugbyspelers en passagiers uit de vriendengroep hadden graag bij elkaar willen zitten. Voor ieder van deze groepen bepalen de spelers wat hun grootste groep is en de passagiers in deze groep leveren punten op. Kinderen leveren punten op als ze netjes aan alle kanten ingeklemd zitten tussen volwassenen. En verliefde stelletjes leveren alleen punten op als ze met zijn tweeën bij elkaar zitten (three is a crowd). Passagiers die uit het vliegtuig zijn gehaald omdat hun stoel dubbelgeboekt was, leveren minpunten op en overgebleven dinervouchers pluspunten. De speler met de meeste punten, wint het spel en mag zich servicemedewerker van de dag noemen.

…en de waardering

Het thema van Overbooked past perfect bij de leuke puzzel-uitdaging die de spelers voor zich hebben. Je ziet het helemaal voor je dat je als servicemedewerker de ene groep passagiers na de andere moet plaatsen en daarbij rekening moet houden met de plaatsingswensen van de passagiers. Het is niet makkelijk om daar ook nog vriendelijk bij te blijven glimlachen. Het wordt steeds lastiger om groepen te plaatsten en hoe verder je in het spel bent, hoe vaker de dinervouchers over de tafel vliegen omdat je die ene groep écht niet in je vliegtuig wilt hebben omdat alle stoelen al bezet zijn en je die rugbyspeler dus op de plek moet zetten van de helft van een verliefd stelletje. Zie je het voor je: kijk je je geliefde net romantisch in de ogen, wordt hij of zij uit het toestel gehaald en komt er een rugbyspeler naast je zitten… 

Overbooked is een erg leuk puzzelspel dat in de smaak zal vallen bij zowel mensen die af en toe eens een spelletje doen als bij verwende veelspelers. De regels zijn eenvoudig waardoor je het snel kan uitleggen en het speelt vervolgens lekker vlot weg. Aanrader!






Auteur: Daryl Chow
Uitgever: Jumbo, 2019
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: circa 30 minuten
Prijs: circa 30 euro

Recensie: Getaway Driver


Het is een rustige zomerse dag in Napels. Het verkeer rijdt rustig door de straten. Maar plotseling wordt de rust verstoord door een wegpiraat die met ware levensverachting door de straten scheurt en elk rood stoplicht als een goedbedoeld advies opvat dat je niet hoeft over te nemen. De politie wordt ingeseind en gaat op jacht. Het is niet moeilijk om de automobilist te volgen, de politie hoeft alleen maar het spoor van vernieling te volgen dat de wegpiraat achter heeft gelaten. Maar de eerste patrouillewagen die ter plekke is, lukt het helaas niet om dichterbij te komen en daarom worden al snel andere eenheden ingeschakeld. Het wordt steeds drukker  met politievoertuigen in de straten van Napels als de politie een uiterste poging doet om de wegpiraat te vangen.

Getaway Driver is een tweepersoons spel waarin de ene speler de wegpiraat is die probeert te ontsnappen en de andere speler het politiekorps dat de wegpiraat probeert te vangen. Aan het begin van het spel wordt één tegel op de tafel gelegd met een kruispunt waarop de vluchtauto wordt geplaatst. De eerste patrouillewagen wordt op een afstand van twee tegels van de vluchtauto gezet en daarna kan het spel beginnen.

De speler die met het politiekorps speelt trekt eerst drie tegels met nieuwe kruispunten uit een zak en legt die neer rond de tegel waarop de vluchtauto staat. Vervolgens bepaalt de speler die met de vluchtauto speelt waar hij naar toe wil rijden (rechtdoor, linksaf of rechtsaf). Deze speler mag blind kiezen, maar ook één of meerdere tegels opendraaien om informatie over de route te krijgen om zo de beste route te kunnen kiezen. Aan deze optie kleven echter twee nadelen: de vluchtende speler moet zijn achtervolgingsmeter een vakje opschuiven (en als je aan het eind van het spoor komt, dan heb je verloren) én de politie krijgt eventuele handhavingsfiches die op alle opengedraaide tegels staan afgebeeld (en kan hiermee extra eenheden in het spel brengen). Als je blind gokt, dan krijgt de politie alleen de fiches die op die tegel staan. 

Op elk kruispunt staat een stoplicht afgebeeld. Bij groene stoplichten is er niets aan de hand en kan zowel de politie als de vluchtauto gewoon doorrijden. Bij rode stoplichten kan de vluchtauto er alleen langsrijden als hij de juiste chauffeurskaart aflegt (aan het begin van het spel krijgt de chauffeur er 5 die maximaal 2 keer gebruikt kunnen worden). De politie kan nooit door rode stoplichten rijden. Bij een oranje stoplicht mag de chauffeur van de vluchtauto kiezen of hij een actiekaart wil besteden aan het oranje stoplicht (in dit geval kan de politie niet meer langs dit kruispunt) of niet (dan kan de politie ook gewoon doorrijden). Door rood rijden kost de wegpiraat dus kaarten, maar heeft als voordeel dat de politie niet kan volgen.

Nadat de vluchtauto gereden heeft, mag de politie al haar voertuigen ook één vakje bewegen. De politie is daarbij niet gebonden aan de tegels die op de tafel liggen, maar mag ook gewoon over de tafel rijden. Daarna wordt gekeken hoeveel achtervolgende politievoertuigen op dezelfde tegel staan als de vluchtauto. Als er geen politievoertuigen op deze tegel staan dan gaat de achtervolgingsmeter een vakje terug. Als er wel politievoertuigen bij de vluchtauto staan dan gaat de achtervolgingsmeter één vakje verder per politievoertuig op deze tegel. Als de meter hierdoor het laatste vakje van het spoor bereikt, dan heeft de politie de wegpiraat klemgereden en gewonnen!

De wegpiraat wint als hij maar lang genoeg uit handen van de politie blijft. Als alle tegels uit de zak op tafel zijn gelegd, wordt daarna namelijk de ontsnappingstegel aangelegd. Zodra de wegpiraat deze tegel bereikt, heeft hij gewonnen.

…en de waardering


Getaway Driver is een heel thematisch spel dat er erg mooi uit ziet met alle kleine houten voertuigen. Liefhebbers van epische achtervolgingsscènes in films kunnen zich dan ook helemaal inleven dat ze nu eens zelf achter het stuur zitten terwijl een steeds groter koor van politiesirenes van alle kanten op je af komt. De kern van het spel is echter niet het achtervolgen want alle auto’s gaan even snel dus als je als agent achter de vluchtauto blijft aanrijden, dan red je het niet. De truc is om met meerdere politievoertuigen de vluchtauto in te sluiten door het wegennet slim op te bouwen en met meerdere politievoertuigen de wegpiraat klem te rijden. Het spel is goed gebalanceerd want het valt niet mee om te ontsnappen als wegpiraat, maar het valt ook niet mee om de wegpiraat klem te rijden. Deze achtervolging is een echt kat en muisspelletje tussen de wegpiraat en de politie.

Ik denk dat het thema van dit spel heel erg in de smaak zou vallen bij jongens. Ik vind het daarom jammer dat dit spel niet wat eenvoudiger is gehouden waardoor het door jongere kinderen gespeeld had kunnen worden. In dit spel zitten namelijk zo veel kleine regels dat het nog best een klus is om het te leren spelen. De eerste potjes moet je dan ook regelmatig opzoeken hoe iets ook al weer zit. Dat haalt de vaart uit het spel en dat is jammer voor een spel dat over een snelle achtervolging gaat.







Auteur: Jeff Beck
Uitgever: 999 games, 2019
Aantal spelers: 2
Leeftijd: vanaf 12 jaar
Speelduur: 30-45 minuten
Prijs: circa 20 euro

zaterdag 14 december 2019

Recensie: Wingspan uitbreiding: Europa


Wingspan is dit jaar wat mij betreft duidelijk het spel van het jaar. Dit spel verscheen in het voorjaar en was lange tijd het gesprek van de dag in de spellenwereld en dan in het begin vooral de vraag “hoe kom ik er aan” omdat het spel vaak uitverkocht was. Als het spel wel verkrijgbaar was vloog het als warme broodjes over de toonbank. In de zomer verscheen er zelfs een uitgebreid artikel in de New York Times over de auteur van dit spel. Het spel was bij ons thuis niet van de spellentafel te slaan (de teller staat inmiddels boven de 80 potjes). In het najaar sleepte Wingspan meerdere grote spellenprijzen in de wacht, waaronder, de hoofdprijs, de Spiel des Jahres. En in het najaar verscheen de eerste uitbreiding van Wingspan, die ook weer als warme broodjes over de toonbank vliegt.

De kern van deze uitbreiding bestaat uit extra vogelkaarten, extra bonuskaarten en extra doeltegels. Op de vogelkaarten staan dit keer vogels afgebeeld die leven in Europa, zoals de kokmeeuw, het roodborstje, de koolmees en de ooievaar. Verder krijg je een extra tray om de extra kaarten in te bewaren, extra (paarse) eieren, extra voedselfiches, een extra scoreblokje en vier extra kaarten voor solo-spelers.

De vogelkaarten schud je door de stapel kaarten uit het basisspel en je bent klaar om te gaan doordat er verder geen spelregels bij komen of veranderen. Ervaren Wingspan-spelers hoeven eigenlijk niet eens de regels te lezen omdat de nieuwigheden die op deze kaarten staan zo duidelijk zijn dat ze niet verder uitgelegd hoeven te worden. En mocht iets toch niet duidelijk zijn, dan kan je dat snel opzoeken in het bijgeleverde spelregelboekje.

Zo zit er een nieuw type kaart in met een blauwe band die aan het eind van iedere ronde wordt geactiveerd. De bezitter van deze kaart mag dan éénmalig een leuke actie uitvoeren zoals bijvoorbeeld net zo veel muizen pakken en bewaren op die kaart als een andere speler aan roofvogels heeft (de zwarte kraai). Een andere nieuwigheid is dat er kaarten zijn (bijvoorbeeld de staartmees) die je een kwartslag draait als je je hem neerlegt zodat hij twee vakjes bedekt. Je betaalt daarvoor de voedselkosten van die kaart en het aantal eieren van de linker (goedkoopste) kolom. Op deze manier kom je sneller vooruit in je rijen waardoor de bijbehorende acties (voedsel pakken, eieren pakken of kaarten pakken) lonender worden. Ook zijn er nog kaarten (bijvoorbeeld de waterspreeuw) waardoor je de openliggende vogelkaarten mag afleggen en vervangen door nieuwe om daarna één van deze nieuwe kaarten te pakken. En dit zijn maar een paar voorbeelden van de nieuwigheden die je tegenkomt op de 81 nieuwe vogelkaarten.

De auteurs hebben hun best gedaan om de percentages waarin bepaalde eigenschappen die op bonuskaarten staan (zoals vogels met een kleur in hun naam of die vernoemd zijn naar een persoon) gelijk te houden. Dit is in de Nederlandse versie niet helemaal gelukt en dus moet je op vier kaarten met een pen de tekst aanpassen.

…en de waardering

Deze eerste uitbreiding van Wingspan laat zich het beste omschrijven als “meer van hetzelfde met kleine maar leuke variaties”.  De variaties zorgen ook voor iets meer interactie tussen de spelers doordat een bonus bij een einde ronde kaart vaak afhangt van hoe vaak een andere speler iets heeft gedaan. De variaties zijn zo klein dat je ze meteen begrijpt en dus meteen kan gaan spelen. Maar je moet wel even de automatische piloot uitzetten om te bedenken hoe je maximaal profijt gaat trekken van de nieuwe mogelijkheden die de kaarten bieden. En daardoor krijgt het spel een fijne boost om het ook voor mensen die het spel (net als ik) tientallen keren hebben gespeeld weer extra glans te geven en daardoor (weer) leuker wordt om te spelen.

Als je Wingspan niet leuk vond, dan zal deze uitbreiding je niet van gedachten doen veranderen. Maar voor de liefhebbers van Wingspan is deze uitbreiding wat mij betreft een “must buy”, al is het maar omdat het leuk is om vogels tegen te komen die in je eigen achtertuin rondfladderen.

Het enige kritiekpunt dat ik heb, is dat ik het echt onbegrijpelijk vind dat je op bonuskaarten moet gaan schrijven. Het was een kleine moeite geweest om stickers mee te leveren die je over die kaarten kan plakken, of nog beter, die vier kaarten even opnieuw te drukken ter vervanging van de oude. Er is ontzettend veel zorg en aandacht besteed aan het uiterlijk van Wingspan waardoor die vier met de hand aangepaste kaarten erg uit de toon vallen.  Ik hoop dat 999 games dit smetje nog weg gaat poetsen.






Auteur: Elisabeth Hargrave
Uitgever: 999 games, 2019
Aantal spelers: 1-5
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 45-90 minuten
Prijs: circa 30 euro

woensdag 4 december 2019

Recensie: Kingdomino Duel


Kingdomino Duel is een tweepersoonsversie van de Spiel des Jahres winner Kingdomino uit 2017. In Kingdomino bouwde je met domino-vormige landschapstegels een landschapje bij elkaar. Je scoort vervolgens punten door de omvang van ieder landschap te vermenigvuldigen met het aantal kroontjes dat er op staat. In Kingdomino Duel moet je ook weer een landschap gaan puzzelen, maar dit keer zijn de domino-tegels vervangen door dobbelstenen!

Iedere speler krijgt aan het begin van het spel een briefje van 7 bij 5 velden. Op het midden van het briefje staat een kasteel.  Dit kasteel is het startpunt van je koninkrijk.

In je beurt gooi je met de vier dobbelstenen waarop de  verschillende makkelijk na te tekenen wapenschilden staan. De actieve speler kiest dan als eerste een dobbelsteen uit, daarna kiest de andere speler twee dobbelstenen uit en de actieve speler krijgt dan de overgebleven dobbelsteen.

Beide spelers leggen nu de dobbelstenen tegen elkaar aan (om een soort domino-steentje te maken) en tekenen deze tegel ergens op hun bordje. Behalve een wapenschild staan er op de zijkanten van de dobbelsteen soms ook nog één of meerdere kruisjes. Deze kruisjes teken je ook op je briefje. De eerste tegel moet naast het kasteel op het briefje geplaatst worden en daarna moet je van de volgende tegels óf ten minste één veld horizontaal of verticaal grenzend plaatsen naast een veld met hetzelfde wapenschild óf naast het kasteel (dan past alles, maar dat kan je dus maar vier keer doen in het spel).

Voor dobbelstenen waar je geen kruisje bij krijgt, mag je in plaats daarvan een vakje aankruisen op het bijbehorende scorespoor dat op de achterkant van een briefje staat (de spelers delen samen een briefje). Als je als eerste een spoortje vol hebt, dan mag je éénmalig een regel breken (bijvoorbeeld niet passend hoeven aanleggen of als startspeler meteen twee dobbelstenen kiezen).

Het spel is afgelopen als ten minste één speler zijn briefje vol getekend heeft (of alleen nog losse vakjes over heeft en dus niets meer kan plaatsen). De spelers bepalen dan hun score door voor ieder gebied met dezelfde wapenschilden het aantal vakjes dat dit gebied groot is te vermenigvuldigen met het aantal kruisjes dat in dit gebied staat. Wie de meeste punten heeft wint.

….en de waardering

Kingdomino is een leuk, luchtig tussendoortje voor twee spelers dat uitermate geschikt is voor als je even snel een spelletje wil doen, maar geen zin hebt in het zwaardere werk. Door het om de beurt kiezen van de dobbelstenen krijg je een klein beetje interactie tussen de beide spelers, maar de kern van het spel blijft hoe je zelf je briefje intekent. En hiervoor moet je een beetje puzzelen met wat je krijgt om zo veel mogelijk opties open te houden. Zeker aan het eind van het spel lukt dat niet meer en moet je gaan kiezen welke opties je opgeeft. En dan komt de geluksfactor natuurlijk wel om de hoek kijken. Als je opgeeft dat een bepaald gebied groter kan worden, zal je altijd zien dat je de volgende ronde net wel weer een dobbelsteen met dat wapen had kunnen krijgen.

 





Auteur: Bruno Cathala en Ludovic Maublanc
Uitgever: Blue Orange Games, 2019
Aantal spelers: 2
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: circa 20 minuten
Prijs: circa 13 euro

zondag 1 december 2019

Recensie: De Taveernen van de oude stad

2018 was het jaar van Wolfgang Warsch, die veel indruk maakte met spellen als Clever, The Mind en Kwakzalvers van Kakelenburg. In 2019 heeft hij niet stilgezeten en ons getrakteerd op de Taveernen van de oude stad, een ‘deckbuilder’ met dobbelstenen.

Iedere speler beheert een bruine kroeg ergens in het Diepe Dal, met maar een doel: zoveel mogelijk bier verkopen aan zo hip mogelijke gasten. Alles wordt daarbij uit de kast getrokken: vuurspuwers, danseressen, barden, borrels, maar vooral heel veel bier.

Iedere speler begint met een klein stapeltje kaarten met enkele armlastige stamgasten en nog wat tijdelijke inzetkrachten voor je kroeg. In plaats van dat je die kaarten uit je hand speelt, draai je je ze een voor een om en leg je ze in en om je kroeg. Zodra alle stoelen bezet zijn ben je klaar. Daarna gooit iedereen vier dobbelstenen, die je in kunt zetten op verschillende plekken in die kroeg. Door ze in te zetten op je gasten verdien je geld, maar je kunt ze ook gebruiken om bier te betrekken bij het lokale klooster.

Met bier kun je beter betalende gasten lokken, met geld kun je investeren in je kroeg: extra tafels zodat je meer klanten kunt verwelkomen, serveersters en bordenwassers om wat aan je dobbelworpen te doen, of extra bierleveringen. Als je echt veel geld hebt kun je onderdelen van je taveerne opwaarderen voor een blijvend voordeel. Dit is ook interessant omdat het edelen aantrekt, die veel punten opleveren.

Na acht rondes van kaarten spelen en dobbelstenen inzetten eindigt het spel. De speler die meeste punten heeft verdiend met zijn gasten en inrichting van de kroeg wint het spel.

...en de waardering

Taveernen van de oude stad is een deckbuilder die anders is dan andere. In de eerste plaats mag je nieuwe kaarten direct op je deck leggen, waardoor ze de volgende beurt al langskomen. Daarnaast is het niet alleen belangrijk om je deck te verbeteren, ook het bord eromheen (de taveerne) kun je naar hartenlust opwaarderen. Omdat niet alles kan moet je voortdurend keuzes maken.

Wat Taveernen echt interessant maakt zijn de ingebouwde module. Module 1 is de instapversie van het spel, waar je de meeste regels al leert kennen. Als je toe bent aan iets complexers kun je stapsgewijs de andere modules ook gebruiken. Met de vijfde en laatste is het echt een spel voor liefhebbers geworden, met veel keuzevrijheid en lastige dilemma’s. Voor die liefhebbers is er dus ook veel te genieten.








Auteur: Wolfgang Warsch
Uitgever: 999 Games (2019)
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 10 jaar
Speelduur: 30-45 minuten
Prijs: ca 45 euro


Recensie: De Schatzoekers van de Kuala-archipel

Het is jaren later en Robinson Crusoë woont met zijn vrouw en vier kinderen op een iets minder afgelegen eiland in de Kuala-archipel. Om wat bij te verdienen zoekt hij op naburige eilanden naar schatten, die hij aan de piraat Raloo Pali levert. Maar op een dag is hij ziek en vraagt hij zijn kinderen om in zijn plaats op schattenjacht te gaan.

Iedere speler kruipt in de rol van een van de vier kinderen, met als spelmateriaal een eigen stripboek. Met het stripboek navigeer je door het verhaal. Dat begint uiteraard voorin, maar al snel moeten de spelers kiezen naar welk eiland ze gaan varen. Eenmaal aangekomen op een eiland dient een volgende keuze zich alweer aan: de grot in, of toch maar langs het strand?


Iedere keuze leidt naar een volgend plaatje, waarbij je telkens druk in je boek aan het bladeren bent. Schatten vinden doe je niet zomaar. Soms staan ze op een plaatje verstopt, maar meestal moet je een raadsel oplossen of een doorgang zien te vinden. Daar komen vaak de speciale eigenschappen van de vier kinderen goed van pas: Sarah kan tips krijgen van aanwezige dieren, Kik en Neta weten door hun kracht of behendigheid de juiste route te vinden en Gabby doorziet de raadsels altijd net iets sneller. Op deze momenten wijken de stripboeken van elkaar af en krijgen de spelers verschillende informatie. Iedereen beleeft zo zijn eigen avontuur.

Op gezette tijden komt de groep bij een plaatje waar er weer een dag voorbij is. Na vijf dagen eindigt het spel en moeten ze zoveel mogelijk schatten hebben verzameld.















...en de waardering

Het spelidee van de Schatzoekers van de Kuala-archipel doet sterk denken aan avonturenspellen op de PC, zoals die in de King’s Quest-serie van vroeger. In dit soort avonturenspellen is de reis belangrijker dan de bestemming. Hoeveel schatten je vindt is niet eens zo belangrijk, het speelplezier zit hem in het ontdekken van het onbekende en het samen oplossen van raadsels. De vormgeving door middel van stripboeken draagt flink bij aan de sfeer, zeker voor kinderen.

Waar je bij het spelen van een escape-roomspel na een keer alle raadsels wel hebt gehad, kun je de Schatzoekers van de Kuala-archipel meerdere keren spelen. Sommige ontdekkingen kun je bijvoorbeeld alleen doen met het juiste stripfiguur. En er zijn misschien maar een paar eilanden te verkennen, ieder eiland moet je toch een paar keer bezoeken om alle geheimen te ontdekken. Maar als alle avonturen beleefd zijn, ben ik benieuwd wat er op die andere eilanden te ontdekken valt, en waarschijnlijk vele kinderen met mij…







Auteur: Shuky
Uitgever: 999 Games (2019)
Aantal spelers: 1 tot 4, vanaf 7 jaar
Speelduur: 45-75 minuten
Prijs: ca 30 euro

Maandoverzicht: november 2019 (Dagmar)



Afgelopen maand bracht me weer veel moois op spellengebied, mede dankzij een Spellenpret-dag en het Spellenspektakel. Er stond 47 keer een spel op tafel, waarvan 15 keer een spel dat ik voor het eerst speelde. Gelukkig heb ik mijn Spiel-spellen overzicht en verslagje van het spellenspektakel al mijn eerste indruk van de meeste van deze 15 spellen gegeven, zodat voor dit maandoverzichtje er nog maar 3 eerste indrukken over blijven.

Het eerste nieuwe spel dat ik verder deze maand nog speelde was Copenhagen roll & write. In dit spel gooi je om de beurt met 5 gekleurde dobbelstenen (je mag daarbij één keer zo veel dobbestenen als je wilt overgooien). De actieve speler mag dan een groepje dobbelstenen van een kleur uitkiezen en op een apart velletje kijken welke vormen hier bij horen en zo’n vorm afstrepen op een briefje. Op deze manier probeer je rijen en kolommen vol te krijgen. De niet actieve spelers mogen vervolgens één van de overgebleven dobbelstenen kiezen en strepen die af op een apart spoor.  Op dit spoor scoor je bonusjes die je in kan zetten als je de actieve speler bent. In ons eerste potje kwam Copenhagen roll & write nog niet goed uit de verf. We kwamen langzaam op gang en scoorden op het eind van het spel juist zo veel punten dat het scorespoor te kort was. Ik denk dat we misschien te zuinig waren en te lang wachtten met het inzetten van de bonussen waardoor het begin van het spel te suf en het eind te explosief was. Misschien is dit wel mijn blinde miskoop van Spiel van dit jaar. Maar voor ik definitieve conclusies trek, moet ik het spel echt vaker spelen.

Ik speelde deze maand verder het kinderspel Kleuren Torentjes voor het eerst toen ik bij mijn beste vriendin (moeder van twee jonge kinderen) op bezoek was. Ten minste, voor het eerst bewust, want ik denk dat dit spel ook op mijn kleuterschool al in de kast stond. Ik heb er alleen geen herinneringen aan dat ik het gespeeld heb. En dan bedoel ik dat niet op zijn Ruttes, maar gewoon omdat ik echt niet meer weet wat ik begin jaren ’80 uitspookte op kleuterschool De Einekoer. In dit spel moet je een torentje maken met daarop zes gekleurde kralen. Als je aan de beurt bent dan gooi je met een dobbelsteen en als je een kleur gooit van een kraal die nog niet op je torentje staat, dan mag je de die kraal pakken en hem op je torentje stapelen (op een houten stokje). De kinderen van mijn beste vriendin (een peuter en 6-jarige) vonden dit oprecht een leuk spel. Voor de peuter speelden we nog met de extra regel dat hij eerst de kleur moest zeggen voor hij een kraal mocht pakken/aangeven. Hij vond het geweldig. Wij vonden het vooral geweldig dat we een beetje konden valsspelen zodat het spel sneller afgelopen was en de kinderen naar bed konden worden gestuurd zodat we aan het echte spellenwerk (Wingspan) konden beginnen.

En daarmee komen we bij het laatste nieuwe spel van deze maand: de eerste uitbreiding van Wingspan! Het had nog heel wat voeten in aarde voor die bij mij op tafel stond. Het spel zou vanaf vrijdag 22 november in de winkel liggen. Op woensdag 20 november belde ik daarom naar het Spellenhuis in Den Haag of ze voor mij een exemplaar apart wilden leggen zodat ik hem op vrijdag in mijn lunchpauze even snel op zou kunnen gaan halen. Tot mijn grote verbazing kreeg ik te horen dat alle exemplaren in hun voorraad al gereserveerd waren.

Gelukkig zit er vlak bij mijn werk ook nog een andere spellenwinkel (Tabletop Kingdom), dus ik had nog een kans. Snel belde ik Tabletop Kingdom. De persoon die ik aan de lijn had, dacht dat hij wel een exemplaar voor me had, maar hij was niet in de winkel dus hij moest het even navragen. Een uurtje later werd ik teruggebeld: ze hadden een Engels exemplaar voor me. Ze hadden bij 999 games nog geen bestelling geplaatst (laten we het er op houden dat ze te druk waren met het voorbereiden van de opening van hun nieuwe winkel in Rotterdam). Ze hadden natuurlijk meteen een bestelling geplaatst, maar door de december-drukte wisten ze niet wanneer hun bestelling bezorgd zou gaan worden.  Ik begon ondertussen flink beteuterd te kijken. Het zou me toch niet gebeuren dat ik tot onbekende datum moest gaan wachten voor ik deze uitbreiding kon gaan spelen!

Ik moest dus een hulplijn gaan inschakelen. Niek moest die vrijdag voor zijn werk in de buurt van Utrecht zijn. Gelukkig is Wingspan ook één van de lievelingsspellen van Niek en was hij dus makkelijk over te halen om (als ik een exemplaar zou kunnen reserveren) via Utrecht terug te rijden. Snel belde ik Subcultures en tot mijn grote opluchting konden ze daar een exemplaar van de uitbreiding voor me reserveren. Er zit een parkeergarage vlak bij deze spellenwinkel, dus afgezien van het ongemak dat Niek even Utrecht centrum in zou moeten rijden, zou het hem niet veel extra tijd kosten. Dacht ik. Maar dat viel een beetje tegen. Er was die avond namelijk een night-run waardoor stukken van de stad (waaronder de weg naar de parkeergarage) waren afgesloten. Niek was gelukkig niet voor één gat te vangen en heeft zijn auto toen maar in de parkeergarage van Hoog Catharijne gezet, waardoor hij best een stukje moest lopen. Maar al zijn moeite was niet voor niets: hij kwam ’s avonds thuis met een exemplaar van de eerste (van hopelijk vele) uitbreiding van Wingspan. Mijn dank was groot!

Ik heb het spelmateriaal van Wingspan uitbreiding: Europa (zoals de uitbreiding officieel heet) meteen dezelfde avond door het basisspel gemengd. De kern van de uitbreiding bestaat uit nieuwe vogelkaarten (met Europese vogels er op), nieuwe einde ronde doelen en nieuwe bonuskaarten. Verder zitten in de doos nog wat extra voedselfiches, paarse eieren en een nieuwe kaartenhouder (die je niet nodig hebt als je de bonus en automa-kaarten in een ziplockje in de doos van het basisspel stopt). 

In de spelregels stond verder dat er vier bonuskaarten zijn die je moet aanpassen omdat de kaartenmix verandert door de toevoeging van de extra kaarten. Ik heb dit braaf gedaan, maar vond het wel een afknapper. Er is zo veel tijd en aandacht besteed aan de vormgeving van Wingspan en dan vraag je de mensen die de uitbreiding kopen om met een pen vier bonuskaarten te gaan corrigeren. Het ziet er echt heel lelijk uit (en dat ligt niet alleen aan mijn handschrift). Ik vind het echt jammer dat ze niet even een stickervel hebben toegevoegd, of nog beter, gewoon die vier kaarten opnieuw hebben gedrukt met de aangepaste tekst. Ik hoop dat 999 games deze fout nog een keer recht gaat zetten.

Ik heb de uitbreiding inmiddels 6 keer gedaan en hij bevalt me echt heel goed. De nieuwe einde ronde doelen en bonuskaarten geven je nieuwe doelen en de nieuwe vogels hebben nieuwe eigenschappen waardoor je weer echt even na moet denken hoe je je tableau opbouwt. Ik ben aangenaam verrast met hoeveel nieuwigheid er op de vogelkaarten staat, zonder dat het spel echt complexer wordt. Zo zijn er kaarten die je het recht geven om aan het eind van een ronde een actie uit te voeren (bijvoorbeeld voedselfiches afleggen om kaarten weg te mogen stoppen of net zo veel eieren mogen leggen als een andere speler in een ronde deze actie heeft gekozen), kaarten waardoor je de openliggende kaarten kan wisselen, kaarten die je horizontaal legt (zodat ze twee plekken bezetten) en nog veel meer nieuws. De leukste kaart die ik tot nu toe heb gezien is het Rode Patrijs.Als je deze activeert dan mag je een ei leggen op elke vogel die in dezelfde kolom ligt. Ik had Wingspan 75 keer gespeeld en begon er een beetje uitgekeken op te raken, maar door de nieuwe uitbreiding voelt het spel weer als helemaal fris en fruitig en speel ik het weer met vernieuwd enthousiasme.