woensdag 4 december 2019

Recensie: Kingdomino Duel


Kingdomino Duel is een tweepersoonsversie van de Spiel des Jahres winner Kingdomino uit 2017. In Kingdomino bouwde je met domino-vormige landschapstegels een landschapje bij elkaar. Je scoort vervolgens punten door de omvang van ieder landschap te vermenigvuldigen met het aantal kroontjes dat er op staat. In Kingdomino Duel moet je ook weer een landschap gaan puzzelen, maar dit keer zijn de domino-tegels vervangen door dobbelstenen!

Iedere speler krijgt aan het begin van het spel een briefje van 7 bij 5 velden. Op het midden van het briefje staat een kasteel.  Dit kasteel is het startpunt van je koninkrijk.

In je beurt gooi je met de vier dobbelstenen waarop de  verschillende makkelijk na te tekenen wapenschilden staan. De actieve speler kiest dan als eerste een dobbelsteen uit, daarna kiest de andere speler twee dobbelstenen uit en de actieve speler krijgt dan de overgebleven dobbelsteen.

Beide spelers leggen nu de dobbelstenen tegen elkaar aan (om een soort domino-steentje te maken) en tekenen deze tegel ergens op hun bordje. Behalve een wapenschild staan er op de zijkanten van de dobbelsteen soms ook nog één of meerdere kruisjes. Deze kruisjes teken je ook op je briefje. De eerste tegel moet naast het kasteel op het briefje geplaatst worden en daarna moet je van de volgende tegels óf ten minste één veld horizontaal of verticaal grenzend plaatsen naast een veld met hetzelfde wapenschild óf naast het kasteel (dan past alles, maar dat kan je dus maar vier keer doen in het spel).

Voor dobbelstenen waar je geen kruisje bij krijgt, mag je in plaats daarvan een vakje aankruisen op het bijbehorende scorespoor dat op de achterkant van een briefje staat (de spelers delen samen een briefje). Als je als eerste een spoortje vol hebt, dan mag je éénmalig een regel breken (bijvoorbeeld niet passend hoeven aanleggen of als startspeler meteen twee dobbelstenen kiezen).

Het spel is afgelopen als ten minste één speler zijn briefje vol getekend heeft (of alleen nog losse vakjes over heeft en dus niets meer kan plaatsen). De spelers bepalen dan hun score door voor ieder gebied met dezelfde wapenschilden het aantal vakjes dat dit gebied groot is te vermenigvuldigen met het aantal kruisjes dat in dit gebied staat. Wie de meeste punten heeft wint.

….en de waardering

Kingdomino is een leuk, luchtig tussendoortje voor twee spelers dat uitermate geschikt is voor als je even snel een spelletje wil doen, maar geen zin hebt in het zwaardere werk. Door het om de beurt kiezen van de dobbelstenen krijg je een klein beetje interactie tussen de beide spelers, maar de kern van het spel blijft hoe je zelf je briefje intekent. En hiervoor moet je een beetje puzzelen met wat je krijgt om zo veel mogelijk opties open te houden. Zeker aan het eind van het spel lukt dat niet meer en moet je gaan kiezen welke opties je opgeeft. En dan komt de geluksfactor natuurlijk wel om de hoek kijken. Als je opgeeft dat een bepaald gebied groter kan worden, zal je altijd zien dat je de volgende ronde net wel weer een dobbelsteen met dat wapen had kunnen krijgen.

 





Auteur: Bruno Cathala en Ludovic Maublanc
Uitgever: Blue Orange Games, 2019
Aantal spelers: 2
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: circa 20 minuten
Prijs: circa 13 euro

zondag 1 december 2019

Recensie: De Taveernen van de oude stad

2018 was het jaar van Wolfgang Warsch, die veel indruk maakte met spellen als Clever, The Mind en Kwakzalvers van Kakelenburg. In 2019 heeft hij niet stilgezeten en ons getrakteerd op de Taveernen van de oude stad, een ‘deckbuilder’ met dobbelstenen.

Iedere speler beheert een bruine kroeg ergens in het Diepe Dal, met maar een doel: zoveel mogelijk bier verkopen aan zo hip mogelijke gasten. Alles wordt daarbij uit de kast getrokken: vuurspuwers, danseressen, barden, borrels, maar vooral heel veel bier.

Iedere speler begint met een klein stapeltje kaarten met enkele armlastige stamgasten en nog wat tijdelijke inzetkrachten voor je kroeg. In plaats van dat je die kaarten uit je hand speelt, draai je je ze een voor een om en leg je ze in en om je kroeg. Zodra alle stoelen bezet zijn ben je klaar. Daarna gooit iedereen vier dobbelstenen, die je in kunt zetten op verschillende plekken in die kroeg. Door ze in te zetten op je gasten verdien je geld, maar je kunt ze ook gebruiken om bier te betrekken bij het lokale klooster.

Met bier kun je beter betalende gasten lokken, met geld kun je investeren in je kroeg: extra tafels zodat je meer klanten kunt verwelkomen, serveersters en bordenwassers om wat aan je dobbelworpen te doen, of extra bierleveringen. Als je echt veel geld hebt kun je onderdelen van je taveerne opwaarderen voor een blijvend voordeel. Dit is ook interessant omdat het edelen aantrekt, die veel punten opleveren.

Na acht rondes van kaarten spelen en dobbelstenen inzetten eindigt het spel. De speler die meeste punten heeft verdiend met zijn gasten en inrichting van de kroeg wint het spel.

...en de waardering

Taveernen van de oude stad is een deckbuilder die anders is dan andere. In de eerste plaats mag je nieuwe kaarten direct op je deck leggen, waardoor ze de volgende beurt al langskomen. Daarnaast is het niet alleen belangrijk om je deck te verbeteren, ook het bord eromheen (de taveerne) kun je naar hartenlust opwaarderen. Omdat niet alles kan moet je voortdurend keuzes maken.

Wat Taveernen echt interessant maakt zijn de ingebouwde module. Module 1 is de instapversie van het spel, waar je de meeste regels al leert kennen. Als je toe bent aan iets complexers kun je stapsgewijs de andere modules ook gebruiken. Met de vijfde en laatste is het echt een spel voor liefhebbers geworden, met veel keuzevrijheid en lastige dilemma’s. Voor die liefhebbers is er dus ook veel te genieten.








Auteur: Wolfgang Warsch
Uitgever: 999 Games (2019)
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 10 jaar
Speelduur: 30-45 minuten
Prijs: ca 45 euro


Recensie: De Schatzoekers van de Kuala-archipel

Het is jaren later en Robinson Crusoë woont met zijn vrouw en vier kinderen op een iets minder afgelegen eiland in de Kuala-archipel. Om wat bij te verdienen zoekt hij op naburige eilanden naar schatten, die hij aan de piraat Raloo Pali levert. Maar op een dag is hij ziek en vraagt hij zijn kinderen om in zijn plaats op schattenjacht te gaan.

Iedere speler kruipt in de rol van een van de vier kinderen, met als spelmateriaal een eigen stripboek. Met het stripboek navigeer je door het verhaal. Dat begint uiteraard voorin, maar al snel moeten de spelers kiezen naar welk eiland ze gaan varen. Eenmaal aangekomen op een eiland dient een volgende keuze zich alweer aan: de grot in, of toch maar langs het strand?


Iedere keuze leidt naar een volgend plaatje, waarbij je telkens druk in je boek aan het bladeren bent. Schatten vinden doe je niet zomaar. Soms staan ze op een plaatje verstopt, maar meestal moet je een raadsel oplossen of een doorgang zien te vinden. Daar komen vaak de speciale eigenschappen van de vier kinderen goed van pas: Sarah kan tips krijgen van aanwezige dieren, Kik en Neta weten door hun kracht of behendigheid de juiste route te vinden en Gabby doorziet de raadsels altijd net iets sneller. Op deze momenten wijken de stripboeken van elkaar af en krijgen de spelers verschillende informatie. Iedereen beleeft zo zijn eigen avontuur.

Op gezette tijden komt de groep bij een plaatje waar er weer een dag voorbij is. Na vijf dagen eindigt het spel en moeten ze zoveel mogelijk schatten hebben verzameld.















...en de waardering

Het spelidee van de Schatzoekers van de Kuala-archipel doet sterk denken aan avonturenspellen op de PC, zoals die in de King’s Quest-serie van vroeger. In dit soort avonturenspellen is de reis belangrijker dan de bestemming. Hoeveel schatten je vindt is niet eens zo belangrijk, het speelplezier zit hem in het ontdekken van het onbekende en het samen oplossen van raadsels. De vormgeving door middel van stripboeken draagt flink bij aan de sfeer, zeker voor kinderen.

Waar je bij het spelen van een escape-roomspel na een keer alle raadsels wel hebt gehad, kun je de Schatzoekers van de Kuala-archipel meerdere keren spelen. Sommige ontdekkingen kun je bijvoorbeeld alleen doen met het juiste stripfiguur. En er zijn misschien maar een paar eilanden te verkennen, ieder eiland moet je toch een paar keer bezoeken om alle geheimen te ontdekken. Maar als alle avonturen beleefd zijn, ben ik benieuwd wat er op die andere eilanden te ontdekken valt, en waarschijnlijk vele kinderen met mij…







Auteur: Shuky
Uitgever: 999 Games (2019)
Aantal spelers: 1 tot 4, vanaf 7 jaar
Speelduur: 45-75 minuten
Prijs: ca 30 euro

Maandoverzicht: november 2019 (Dagmar)



Afgelopen maand bracht me weer veel moois op spellengebied, mede dankzij een Spellenpret-dag en het Spellenspektakel. Er stond 47 keer een spel op tafel, waarvan 15 keer een spel dat ik voor het eerst speelde. Gelukkig heb ik mijn Spiel-spellen overzicht en verslagje van het spellenspektakel al mijn eerste indruk van de meeste van deze 15 spellen gegeven, zodat voor dit maandoverzichtje er nog maar 3 eerste indrukken over blijven.

Het eerste nieuwe spel dat ik verder deze maand nog speelde was Copenhagen roll & write. In dit spel gooi je om de beurt met 5 gekleurde dobbelstenen (je mag daarbij één keer zo veel dobbestenen als je wilt overgooien). De actieve speler mag dan een groepje dobbelstenen van een kleur uitkiezen en op een apart velletje kijken welke vormen hier bij horen en zo’n vorm afstrepen op een briefje. Op deze manier probeer je rijen en kolommen vol te krijgen. De niet actieve spelers mogen vervolgens één van de overgebleven dobbelstenen kiezen en strepen die af op een apart spoor.  Op dit spoor scoor je bonusjes die je in kan zetten als je de actieve speler bent. In ons eerste potje kwam Copenhagen roll & write nog niet goed uit de verf. We kwamen langzaam op gang en scoorden op het eind van het spel juist zo veel punten dat het scorespoor te kort was. Ik denk dat we misschien te zuinig waren en te lang wachtten met het inzetten van de bonussen waardoor het begin van het spel te suf en het eind te explosief was. Misschien is dit wel mijn blinde miskoop van Spiel van dit jaar. Maar voor ik definitieve conclusies trek, moet ik het spel echt vaker spelen.

Ik speelde deze maand verder het kinderspel Kleuren Torentjes voor het eerst toen ik bij mijn beste vriendin (moeder van twee jonge kinderen) op bezoek was. Ten minste, voor het eerst bewust, want ik denk dat dit spel ook op mijn kleuterschool al in de kast stond. Ik heb er alleen geen herinneringen aan dat ik het gespeeld heb. En dan bedoel ik dat niet op zijn Ruttes, maar gewoon omdat ik echt niet meer weet wat ik begin jaren ’80 uitspookte op kleuterschool De Einekoer. In dit spel moet je een torentje maken met daarop zes gekleurde kralen. Als je aan de beurt bent dan gooi je met een dobbelsteen en als je een kleur gooit van een kraal die nog niet op je torentje staat, dan mag je de die kraal pakken en hem op je torentje stapelen (op een houten stokje). De kinderen van mijn beste vriendin (een peuter en 6-jarige) vonden dit oprecht een leuk spel. Voor de peuter speelden we nog met de extra regel dat hij eerst de kleur moest zeggen voor hij een kraal mocht pakken/aangeven. Hij vond het geweldig. Wij vonden het vooral geweldig dat we een beetje konden valsspelen zodat het spel sneller afgelopen was en de kinderen naar bed konden worden gestuurd zodat we aan het echte spellenwerk (Wingspan) konden beginnen.

En daarmee komen we bij het laatste nieuwe spel van deze maand: de eerste uitbreiding van Wingspan! Het had nog heel wat voeten in aarde voor die bij mij op tafel stond. Het spel zou vanaf vrijdag 22 november in de winkel liggen. Op woensdag 20 november belde ik daarom naar het Spellenhuis in Den Haag of ze voor mij een exemplaar apart wilden leggen zodat ik hem op vrijdag in mijn lunchpauze even snel op zou kunnen gaan halen. Tot mijn grote verbazing kreeg ik te horen dat alle exemplaren in hun voorraad al gereserveerd waren.

Gelukkig zit er vlak bij mijn werk ook nog een andere spellenwinkel (Tabletop Kingdom), dus ik had nog een kans. Snel belde ik Tabletop Kingdom. De persoon die ik aan de lijn had, dacht dat hij wel een exemplaar voor me had, maar hij was niet in de winkel dus hij moest het even navragen. Een uurtje later werd ik teruggebeld: ze hadden een Engels exemplaar voor me. Ze hadden bij 999 games nog geen bestelling geplaatst (laten we het er op houden dat ze te druk waren met het voorbereiden van de opening van hun nieuwe winkel in Rotterdam). Ze hadden natuurlijk meteen een bestelling geplaatst, maar door de december-drukte wisten ze niet wanneer hun bestelling bezorgd zou gaan worden.  Ik begon ondertussen flink beteuterd te kijken. Het zou me toch niet gebeuren dat ik tot onbekende datum moest gaan wachten voor ik deze uitbreiding kon gaan spelen!

Ik moest dus een hulplijn gaan inschakelen. Niek moest die vrijdag voor zijn werk in de buurt van Utrecht zijn. Gelukkig is Wingspan ook één van de lievelingsspellen van Niek en was hij dus makkelijk over te halen om (als ik een exemplaar zou kunnen reserveren) via Utrecht terug te rijden. Snel belde ik Subcultures en tot mijn grote opluchting konden ze daar een exemplaar van de uitbreiding voor me reserveren. Er zit een parkeergarage vlak bij deze spellenwinkel, dus afgezien van het ongemak dat Niek even Utrecht centrum in zou moeten rijden, zou het hem niet veel extra tijd kosten. Dacht ik. Maar dat viel een beetje tegen. Er was die avond namelijk een night-run waardoor stukken van de stad (waaronder de weg naar de parkeergarage) waren afgesloten. Niek was gelukkig niet voor één gat te vangen en heeft zijn auto toen maar in de parkeergarage van Hoog Catharijne gezet, waardoor hij best een stukje moest lopen. Maar al zijn moeite was niet voor niets: hij kwam ’s avonds thuis met een exemplaar van de eerste (van hopelijk vele) uitbreiding van Wingspan. Mijn dank was groot!

Ik heb het spelmateriaal van Wingspan uitbreiding: Europa (zoals de uitbreiding officieel heet) meteen dezelfde avond door het basisspel gemengd. De kern van de uitbreiding bestaat uit nieuwe vogelkaarten (met Europese vogels er op), nieuwe einde ronde doelen en nieuwe bonuskaarten. Verder zitten in de doos nog wat extra voedselfiches, paarse eieren en een nieuwe kaartenhouder (die je niet nodig hebt als je de bonus en automa-kaarten in een ziplockje in de doos van het basisspel stopt). 

In de spelregels stond verder dat er vier bonuskaarten zijn die je moet aanpassen omdat de kaartenmix verandert door de toevoeging van de extra kaarten. Ik heb dit braaf gedaan, maar vond het wel een afknapper. Er is zo veel tijd en aandacht besteed aan de vormgeving van Wingspan en dan vraag je de mensen die de uitbreiding kopen om met een pen vier bonuskaarten te gaan corrigeren. Het ziet er echt heel lelijk uit (en dat ligt niet alleen aan mijn handschrift). Ik vind het echt jammer dat ze niet even een stickervel hebben toegevoegd, of nog beter, gewoon die vier kaarten opnieuw hebben gedrukt met de aangepaste tekst. Ik hoop dat 999 games deze fout nog een keer recht gaat zetten.

Ik heb de uitbreiding inmiddels 6 keer gedaan en hij bevalt me echt heel goed. De nieuwe einde ronde doelen en bonuskaarten geven je nieuwe doelen en de nieuwe vogels hebben nieuwe eigenschappen waardoor je weer echt even na moet denken hoe je je tableau opbouwt. Ik ben aangenaam verrast met hoeveel nieuwigheid er op de vogelkaarten staat, zonder dat het spel echt complexer wordt. Zo zijn er kaarten die je het recht geven om aan het eind van een ronde een actie uit te voeren (bijvoorbeeld voedselfiches afleggen om kaarten weg te mogen stoppen of net zo veel eieren mogen leggen als een andere speler in een ronde deze actie heeft gekozen), kaarten waardoor je de openliggende kaarten kan wisselen, kaarten die je horizontaal legt (zodat ze twee plekken bezetten) en nog veel meer nieuws. De leukste kaart die ik tot nu toe heb gezien is het Rode Patrijs.Als je deze activeert dan mag je een ei leggen op elke vogel die in dezelfde kolom ligt. Ik had Wingspan 75 keer gespeeld en begon er een beetje uitgekeken op te raken, maar door de nieuwe uitbreiding voelt het spel weer als helemaal fris en fruitig en speel ik het weer met vernieuwd enthousiasme.