woensdag 26 juni 2019

Recensie: Escape Tales Het Ritueel


Escape Tales Het Ritueel is het eerste deel in een nieuwe reeks escaperoom spellen. Het tweede deel is inmiddels al aangekondigd (de Engelse titel is Low Memory). Deze serie probeert zich te onderscheiden door meer verhalend te zijn dan de andere escaperoom spellen. In Het Ritueel kruip je in de huid van een jonge weduwnaar waarvan de dochter een geheimzinnige ziekte onder de leden heeft. Langzaamaan zakt je dochter steeds verder in een coma weg en de dokters staan voor een raadsel. En dan hoor je over een gevaarlijk, occult ritueel dat je dochter misschien kan redden. Het ritueel staat beschreven in een boek. Je slaat het boek open en begint te lezen….

In Escape Tales Het Ritueel ontdek je verschillende ruimtes waarin raadsels en puzzels zijn verwerkt die je moet oplossen om verder te komen. Iedere ruimte bestaat uit twee grote kaarten die je op een bordje legt en een kleine kaart met hetzelfde plaatje met daarop een raster waarvan ieder hokje genummerd is. Je kiest vervolgens welk van deze vakjes je beter wil bekijken door er een actiefiche op te leggen en in het bijgeleverde verhaalboek het bijbehorende tekstfragment op te zoeken.

In het verhaalboek krijg je dan een stukje van het verhaal te lezen en wordt je geïnstrueerd om  bepaalde kaarten uit de bijgeleverde stapel kaarten te pakken. Op deze kaarten staan puzzels en voorwerpen. Vaak moet je meerdere kaarten vinden voor je alle stukjes hebt die je nodig hebt om een puzzel op te lossen. Op sommige kaarten krijg je ook een keus voorgelegd, bijvoorbeeld of je iets wel of niet wil doen (ik houd het bewust vaag omdat ik geen spoilers weg wil geven). De keus die je maakt beïnvloedt het spel bijvoorbeeld doordat je een ander voorwerp krijgt of verliest afhankelijk van de keus die je maakt.

Als je denkt dat je de oplossing weet van een puzzel, dan vul je die in op een speciale website. De website vertelt je dan ook of de oplossing klopt en wat dat voor gevolgen heeft (welk tekstfragment je moet lezen). Natuurlijk kan het voorkomen dat je een raadsel niet snapt. Op de website kan je daarom hints opvragen. Je kan bijvoorbeeld checken hoeveel kaarten je nodig hebt voor het raadsel zodat je weet of het zinvol is om aan het raadsel te beginnen of dat je eerst nog even verder moet zoeken naar het missende stukje. Maar je kan ook hints krijgen over hoe je het raadsel vervolgens moet oplossen. Als je helemaal vastloopt, dan kan je zelfs de oplossing bekijken.

En op die manier werk je je vervolgens door het verhaal heen. Het verhaal kan op verschillende manieren eindigen, afhankelijk van de keuzes die je gemaakt hebt en van welke puzzels je hebt opgelost. En als het einde je niet bevalt, dan kan je gewoon opnieuw beginnen. Het spel is namelijk niet-destructief.

Je hoeft het spel overigens niet in één keer uit te spelen. Je kan het spel prima tussendoor weg leggen. Je moet dan even opschrijven wat het laatste tekstfragment was dat je gelezen had, welke kaarten je voor je had liggen, op welk vakjes je een actiefiche had liggen en hoeveel actiefiches je nog over had. Dit systeem werkt prima.

…en de waardering

Als je van Escaperoom spellen houdt, dan vind je dit vast ook weer een erg leuk spel. Het thema is wel duister (occult), dus daar moet je wel tegen kunnen (als je Harry Potter al te ver vindt gaan, dan moet je hier zeker niet aan beginnen). Ik ben zelf geen super goede puzzelaar en ik had dus regelmatig een hint nodig om verder te komen. En soms  lukte het dan nog niet. Ik vond het jammer dat je wel de oplossing kan zien, maar dat er niet precies wordt uitgelegd hoe je de oplossing had kunnen vinden. Zelfs met de hints snapte ik soms nog niet hoe ik een oplossing had kunnen vinden en dat vond ik soms wel frustrerend.

Ik heb dit spel desondanks met veel plezier in mijn eentje gespeeld. Je kan dit spel ook prima met een groepje spelen, waarschijnlijk helpt dat zelfs omdat je samen meer weet dan één persoon in zijn eentje. Ik heb het spel in meerdere etappes gespeeld en het tussendoor opschrijven van waar ik was, werkte prima.  Ik vond het spel niet heel veel verhalender dan andere escaperoom-spellen. In ieder escaperoom spel dat ik tot nu toe heb gespeeld zat wel een verhaal verwerkt, maar uiteindelijk draait het altijd om de raadsels en puzzels en zo ook hier.  

Ik heb het spel inmiddels uitgespeeld, maar aan het eind van mijn queeste lag mijn fictieve dochtertje nog steeds in coma. Ik heb dus ergens iets niet goed gedaan. Ik ben van plan het spel nog eens te gaan proberen om te kijken of ik dan verder kom. De meeste puzzels en kamers heb ik al wel gezien, dus de tweede keer zal wel wat minder uitdagend/verrassend zijn, maar ik vond het spel leuk genoeg om te verwachten dat een tweede keer er nog genoeg te ontdekken zal zijn. En dat is een goed teken.







Auteurs: Jakub Caban, Matt Dembek, Bartosz Idzikowski
Uitgever: White Goblin Games, 2019
Aantal spelers: 1-4
Leeftijd: vanaf 12 jaar
Speelduur: circa 3 tot 6 uur
Prijs: circa 30 euro

zaterdag 22 juni 2019

Recensie: Gingerbread House


In sprookjes zijn koekjes een stuk veelzijdiger dan in het echte leven. Je kan er zelfs huisjes mee bouwen en schijnbaar zijn de koekjes met genoeg magie bereid om er voor te zorgen dat de koekjes oneindig lekker blijven. Het is niet verwonderlijk dat voorbijgangers dan af en toe snel een stuk van zo’n huis afbreken om op te smikkelen. Begrijpelijk, maar niet minder irritant. In Gingerbread House mag je je eigen koekhuisje bouwen en mag je de voorbijgangers die jouw huisje proberen op te eten vast binden aan je hek. Dat zal ze leren!

In Gingerbread House krijgen alle spelers een eigen bordje met daarop een raster van drie bij drie vakjes waar een aantal symbolen opstaan. Verder krijgen de spelers een gedekte stapel met vijftien rechthoekige tegels waarop ook weer deze symbolen staan. Van deze tegels mag je er drie open leggen. Met deze hulpmiddelen ga je in vijftien beurten je huisje bouwen.

Als je aan de beurt bent dan kies je een van je openliggende tegels uit en leg je die op het bordje neer. Je voert vervolgens de acties uit die horen bij de symbolen waar je over heen bouwt, zoals bepaalde koekjes pakken, een koekje wisselen of een trap pakken. Als het je lukt om met één tegel twee dezelfde symbolen te bedekken, dan mag je de bijbehorende actie niet twee, maar zelfs drie keer uitvoeren. Het is dus verstandig om een beetje vooruit te plannen en de tegels zo neer te leggen dat twee dezelfde symbolen naast elkaar komen te liggen.

De koekjes die je zo verzameld kan je gebruiken om sprookjesfiguren te vangen. In het midden van de tafel liggen vier vervelende sprookjesfiguren die jouw huisje willen opeten. Op iedere kaart staat een bepaalde combinatie van koekjes afgebeeld. Als je deze combinatie koekjes inlevert, dan vang je het sprookjesfiguur en bind je hem of haar vast aan je hek. Elk sprookjesfiguur dat je vangt levert je meteen een bonustegel op met een joker symbool die je meteen moet plaatsen (inclusief het activeren van de actie waar je over heen bouwt). Als je later over deze tegel heen bouwt, dan mag je zelf kiezen welke actie je uitvoert. Aan het eind van het spel levert elke gevangen sprookjesfiguur ook een aantal punten op. Hoe meer koekjes je nodig had om het sprookjesfiguur te vangen, hoe meer koekjes je krijgt.

Maar dat is niet de enige manier om aan punten te komen! Op de tafel liggen ook nog een aantal bonuskaarten klaar. Als je een hele verdieping van je huisje hebt afgebouwd (negen vakjes bedekt), dan mag je een bonuskaart pakken. Deze leveren een combinatie van direct voordeel (extra koekjes) en punten aan het eind van het spel op. De meeste kaarten leveren punten op als je een bepaald doel haalt (een huis van minimaal vier volgebouwde verdiepingen of een bepaald aantal punten voor ieder sprookjesfiguur dat je gevangen hebt dat koekjes met blauw glazuur wilde hebben).

Na vijftien ronden is het spel afgelopen. Wie de meeste punten heeft behaald is natuurlijk de winnaar.
 
…en de waardering

Gingerbread House is een leuk, vlot familiespel waarin je lekker aan het puzzelen bent met de tegels. Het spelmateriaal is van hoge kwaliteit en de tekeningen van de sprookjesfiguren zijn leuk om te bekijken. Het is de kunst om zo veel mogelijk sprookjesfiguren te vangen die je punten opleveren met je bonuskaarten. Dit lukt alleen als je goed plant. Je moet daarbij je tegenspelers ook een beetje in de gaten houden om te voorkomen dat ze telkens door jouw begeerde sprookjesfiguren of bonuskaarten voor je neus wegkapen.

Je bent in dit spel afhankelijk van de tegels in je persoonlijke voorraad. Als daar weinig koekjes met roze glazuur op staan, dan is het lastiger om aan die koekjes te komen (het kan wel via de ruilactie of via de jokertegel die je krijgt als je een sprookjesfiguur vangt). Verder kan je pech hebben als je minder tegels hebt met twee koekjes-symbolen er op.  In dit spel wil je het liefst zo veel mogelijk koekjes krijgen en als iemand veel tegels heeft waar de andere symbolen op staan, dan is diegene wel echt in het nadeel. Het kan bijvoorbeeld best handig zijn om een koekje te mogen ruilen, maar liever krijg je meteen het goede koekje. Deze nadelen zijn niet zo sterk dat ze mijn speelplezier verpestten, maar wel groot genoeg om dit spel geen vier pionnen te geven, maar maar drie. Die drie zijn dan wel weer heel dik verdiend!







Auteur: Phil Walker-Harding
Uitgever: 999 games, 2019
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: circa 30 minuten
Prijs: circa 30 euro

zondag 16 juni 2019

Bliksembezoek Zomerspel 2019

Gisteren ben ik samen met Niek een paar uurtjes naar Zomerspel geweest. Waarom maar een paar uurtjes en niet de hele dag? Nou omdat gisteren er ook een antiquiteitenbeurs in Brussel was waar Niek graag naar toe wilde én een collega van mij in België trouwde waar we ’s avonds naar toe gingen. We hadden dus drie leuke dingen op één dag, maar daardoor moesten we wel de tijd op de spellenbeurs en antiquiteitenbeurs overdag eerlijk verdelen.

We begonnen de dag zoals gezegd op Zomerspel. We reden in ruim 2 uur naar Merelbeke (een plaatsje ten zuidwesten van Antwerpen). De beurs werd gehouden in de Gemeentehallen van Merelbeke. We kwamen rond half 11 aan en toen waren de parkeerplaatsen rondom deze locatie al goed gevuld. Gelukkig vonden we een plekje vlak bij de ingang en konden we snel naar binnen lopen (het regende toen we aankwamen). Ik had van te voren kaartjes gekocht. Bij binnenkomst werden die omgewisseld voor een mooi geel festivalbandje.

Van buiten zagen de gemeentehallen er niet heel aantrekkelijk uit, maar de organisatie had goed zijn best gedaan en de grote hal aangekleed met verschillende space-attributen (het thema van dit jaar), zoals een grote raket, meteoren, grappige bordjes en heel veel robots. Tot mijn verrassing was de temperatuur in de zaal ook aangenaam. Het is per slot van rekening best lastig om zo’n grote hal te verwarmen. In de hal stonden heel veel tafels klaar met daarop spellen die je kon gaan spelen. Sommige uitgevers hadden hun eigen hoek, maar er waren ook delen waar een spellenclub of distributeur de scepter zwaaide en waar spellen van verschillende uitgevers door elkaar stonden.

Wij schoven aan bij een tafeltje waar Blue Lagoon op stond. Ik heb dit spel al eens eerder gedaan en schatte in dat Niek het leuk zou vinden. In Blue Lagoon plaats je om de beurt fiches met daarop een  mannetje op een bord met eilanden. De mannetjes kunnen op het water of op een eiland geplaatst worden. Je kan daarnaast ook nog hutten bouwen. Op sommige plekken liggen grondstoffen die je krijgt als je op het betreffende veld een mannetje plaatst. Als alle mannetjes geplaatst zijn, dan begint de eerste telling. Je krijgt dan punten voor van alles en nog wat. Je krijgt bijvoorbeeld punten als je op (bijna) alle eilanden een mannetje hebt staan, voor je langste route, voor setjes van dezelfde goederen voor setjes van verschillende goederen en voor de meerderheden op ieder eiland (en dan vergeet ik vast nog wat). Je bent dus wel even aan het tellen en rekenen. Daarna worden alle mannetjes weggehaald, maar de hutjes blijven staan. In de tweede ronde plaats je mannetjes vanuit je hutten op het bord en daarna volgt weer een telling. Wie daarna de meeste punten heeft gehaald over beide rondes, wint het spel. De eerste ronde was Niek vergeten dat je punten kreeg voor meerderheden en daardoor scoorde ik daarmee heel veel punten. Dat liet hij zich een tweede keer niet gebeuren. Ik was lekker bezig om een lange route te bouwen, terwijl Niek vooral bezig was zo veel mogelijk meerderheden te scoren. Dat deed hij zo goed dat hij zelfs met de eindwinst er van door ging.

Op de beurs was ook een verkoopstand aanwezig, namelijk van De Spelgezel. Het aantal verschillende spellen dat ze verkocht vond ik een beetje tegenvallen (de stands op het Spellenspektakel hebben een groter aanbod). Maar dit wat beperkte aanbod werd ruimschoots gecompenseerd door de scherpe beursprijzen. Voor mezelf heb ik Carpe Diem (30 euro), One Key (20 euro) en de uitbreiding voor Welcome to… (9 euro) meegenomen en daarnaast hebben we nog Fonkelschat van Haba (14 euro) en Wingspan (44 euro) meegenomen om binnenkort cadeau te geven als kraamcadeau en bij een huwelijk (niet het huwelijk waar we dezelfde dag naar toe gingen overigens).

Op de beurs was ook een bring en buy stand. Als je op tijd was (ik was te laat) dan had je van te voren via de website van Zomerspel spellen aan kunnen bieden om te verkopen op de beurs. De bezoekers konden in de ochtend hun aangemelde spellen langsbrengen. De vrijwilligers van Zomerspel hebben met al deze spellen vervolgens een stand in gericht. Om 1 uur ging de stand dan open voor de bezoekers die op zoek konden gaan naar een tweedehands spel. Er stond om 1 uur een flinke rij te wachten. Uit zelfbescherming ben ik maar niet naar binnen gegaan, maar van wat ik op de website al had gezien waren er veel mooie titels te krijgen in de stand.

Het was inmiddels bijna 12 uur en we hadden dorst dus we gingen eens in de horeca-hoek kijken. Je kon hier drinken krijgen én lekkere broodjes. Er stonden nog geen rijen dus we besloten behalve wat te drinken maar meteen een luxe hamburger (met lekker pittige guacamole) te halen. Ook hier waren de prijzen weer heel schappelijk (2 euro voor een beker fris, 3 euro voor een grote hamburger). De hamburger smaakte ons prima. Op de beurs kon je trouwens ook speciaal voor de beurs gebrouwen ambachtelijk gebrouwen biertjes drinken (Spelbreker genaamd). Ik vind dit echt een leuke toevoeging voor een Belgische spellenbeurs. Er zaten flink wat spelers met een biertje voor hun neus te spelen, dus ik denk dat het bier goed smaakte (Niek en ik zijn beide geen bierdrinkers, dus ik kan er niets uit eigen ervaring over zeggen). Ik heb in de hal ook nog een goede espresso-machine gezien in de stand van het Antwerpse bordspellencafé The Playground. We hebben de koffie niet geprobeerd, maar het zag er lekker uit.

We besloten weer een spelletje te gaan doen en de keus viel op Azul: Stained Glass of Sintra. Ik had dit spel al een keer gedaan en vond het minder leuk dan het origineel. Niek en ik spelen regelmatig Azul en dus vond ik leuk om hem de opvolger van dit spel te laten zien. In Azul: Stained Glass of Sintra tegel je geen muurtje, maar maak je glas in lood ramen. Ik beschreef al een keer eerder de verschillen (lees hier). Met zijn tweeën speelde het spel best lekker door en we vermaakten ons er prima mee. Niek wist me net voor te blijven in de eindtelling. Ik blijf Azul het betere spel van de twee vinden omdat dat spel zo heerlijk gestroomlijnd is. In Azul: Stained Glass of Sintra is het spel wat minder strak en zijn extra scoremogelijkheden toegevoegd. Het werkt op zich allemaal prima, maar het zijn ook allemaal extra regeltjes waardoor het spel complexer wordt. Bij Azul gaat het adagium “less is more” wat mij betreft dus echt op. Ondanks de scherpe prijs van dit spel bij de Spelgezel (30 euro), hadden we dus beide niet de behoefte om dit spel te gaan kopen.

Deze Zomerspel waren Quintin Smith en Matt Lees van de website Shut up and Sit down te gast. Voor wie het niet kent, Shut up and Sit down is een hele goede website over spellen met geschreven reviews, podcasts en video’s. Ik wilde Quintin en Matt daarom graag ontmoeten. Ik had ze al ergens een spel zien spelen, maar vond het niet netjes om ze te storen. Rond 1 uur zagen we ze in de (lange) rij voor de hamburgers staan. Ze stonden met iemand te praten en dus durfde ik ze weer niet te storen. Het gesprek duurde best lang en Niek had geen zin om als een freaky fan te blijven wachten dus hij vroeg of ze even tijd hadden. Dat bleek het geval. De man waar ze mee stonden te praten bood aan om even een foto van ons te maken en dat heb ik natuurlijk niet geweigerd. Ik heb ze de volgende anekdote verteld over in wat voor genânte situatie ik belandde toen ik een keer naar hun podcast luisterde in mijn lunchpauze. Ik liep terug richting kantoor en keek vooral naar de stoep (ik struikel over een krijtstreep). Op een gegeven moment moest ik ergens heel hard om lachen en tilde ik mijn hoofd op. En keek recht in het gezicht van onze minister-president die vast op weg was naar het Tweedekamer-gebouw (ik werk in Den Haag centrum, tussen alle ministeries in). Het leek daardoor net of ik hem dus keihard in zijn gezicht uitlachte. Genânt! Rutte liep overigens gewoon rustig verder, dus hopelijk heeft hij het niet gemerkt (en anders: sorry). Quintin en Matt moesten lachen om dit verhaal. Ze waren inmiddels aan de beurt om hun hamburger te bestellen en dus zijn wij weer verder gegaan. Ik vond het leuk om ze even te ontmoeten en met ze te praten. Ze waren heel vriendelijk.

We hadden nog tijd voor één kort spelletje voor we door wilden gaan naar Brussel. De keus viel op Coconuts. Dit is een hilarisch behendigheidsspelletje dat eigenlijk voor kinderen bedoelt is, maar dat je ook prima met volwassenen kan spelen. In dit spel staat in het midden van de tafel een raster van 3 bij 3 bekertjes én ligt een stapel mini kokosnoten. Iedere speler heeft een aapje voor zich staan. Als je aan de beur bent leg je een kokosnootje in de handjes van het aapje. Je trekt dan de armpjes naar beneden en laat ze los. In de armpjes zit een veer en daardoor katapulteer je de kokosnoot. Het doel is om de noot in één van de bekers te schieten. Als dit lukt, dan zet je de beker bij je neer. De speler die als eerste zes bekers heeft gewonnen, wint het spel. Ik vond het een erg grappig spelletje. Naast ons zaten een vader en dochter het spel ook te doen en de kokosnoten vlogen dan ook lekker in het rond (dit is grappig, maar vast ook een risico om spelstukken kwijt te raken). Ook dit spel wist Niek weer te winnen.

En toen was het tijd om te vertrekken naar Brussel. Ik vond Zomerspel zeer de moeite waard om te bezoeken. Op de beurs staan echt de spellenspelers centraal. Er zijn ruim voldoende tafels zodat je altijd wel kan kiezen uit meerdere vrije tafels met verschillende spellen. De uitleggers waren van een uitzonderlijk hoog niveau (in ieder geval de drie die wij troffen). Ze legden vriendelijk, vlot en duidelijk de spellen uit. Soms tref je op een beurs nog wel eens uitleggers die het spel zelf niet kennen en dus continue met een half oog in de regels kijken en er vervolgens nog steeds een potje van maken. Dat was hier niet het geval, de uitleggers kenden alle regels uit hun hoofd en legden ze op een logische en prettige manier uit. Als je een hele dag naar Zomerspel gaat kan je echt heel veel verschillende (nieuwe) spellen proberen zonder dat je daar heel veel moeite voor hoeft te doen. Het winkelaanbod is niet heel groot, maar de Spelgezel had volgens mij wel een groot deel van de spellen die je kon spelen op de beurs voorradig dus als je een leuk spel ontdekte dan kon je dat meestal meteen kopen tegen hele scherpe prijzen. Kortom: Zomerspel is een sympathieke spellenbeurs waar elke spellenliefhebber zich goed zal vermaken. Mocht je volgend jaar de beurs zelf willen bezoeken, dan kan dat op 16 en 17 mei.

En de rest van onze dag? Die was net zo leuk als het bezoekje aan Zomerspel. In Brussel was het zonnetje doorgebroken en hebben we (tussen het bezoeken van de antiquiteiten) zelfs nog even op een terrasje gezeten. Ik heb ook genoten van de bruiloft ’s avonds. Mijn collega was een prachtige bruid en zag er heel gelukkig uit, net als haar verse echtgenoot. Moe en voldaan kwamen we dan ook gisteravond laat thuis. Van dit soort dagen kunnen er niet genoeg zijn!

woensdag 12 juni 2019

Recensie: Corinth


Corinth is een roll & write spel dat gebaseerd is op Yspahan  van Ystari uit 2006 (dit spel is alleen nog tweedehands te krijgen). Ik vermoed dat de auteur van Yspahan getriggerd werd door alle roll & write spellen die op dit markt overspoelen. Hij pakte het centrale spelsysteem van Yspahan, poetste het op alsof het Aladins wonderlamp was, en voilà Yspahan het roll & write spel was geboren. Er was alleen een probleempje. Ystari is namelijk in 2015 overgenomen door Asmodee en is sindsdien inactief, dus daar kon hij niet met zijn idee terecht. Days of Wonder had gelukkig wel interesse, maar heeft het spel natuurlijk wel een nieuwe look én nieuwe naam gegeven (al is het maar om gedoe rondom intellectuele eigendomsrechten te voorkomen).

In Corinth zijn de spelers handelaren in de vierde eeuw voor Christus in het middellandse zeegebied. Je verhandelt in Perzische tapijten, Griekse olijfolie, Romeinse wijn en Egyptische specerijen. Dit hoef je gelukkig niet in je eentje te doen, je hebt een hulpje die je ook op pad kan sturen.

Het spel duurt een vast aantal ronden (4-6) en in iedere ronde zijn de spelers om de beurt een keer de startspeler. Deze speler gooit de negen witte dobbelstenen en legt ze vervolgens op een speciaal bordje neer in groepjes met dezelfde worp. De hoogste worp komt op de bovenste regel (bij het goud), de laagste worp op de onderste regel (bij de ezel) en de overige worpen worden van laag naar hoog op de goederen regels gelegd (olijfolie, wijn, tapijten en specerijen). Als niet alle getallen gegooid zijn, blijven er dus regels leeg en zijn die goederen deze ronde niet te krijgen.

De startspeler kiest vervolgens als eerst een groepje dobbelstenen en daarna mogen andere spelers met de klok mee een groepje van de overgebleven dobbelstenen pakken. Je kan vervolgens twee verschillende dingen doen met de dobbelstenen die je gepakt hebt. Allereest kan je op je eigen scorebriefje in het juiste gebied net zo veel goud/ezels of goederen afstrepen als er dobbelstenen lagen. Voor ieder vakje met goederen dat je helemaal afgestreept krijgt, krijg je de punten die op het briefje staan.  Als het je lukt om alle goederen van een soort als eerste af te strepen, dan levert dit nog een bonus op.

Maar je kan ook in plaats daarvan je hulpje net zo veel stappen verplaatsen als de waarde van het groepje dobbelstenen dat je gekozen hebt. Op de rechterbovenhoek van je scorebriefje staat een raster van rondjes. Je hulpje begint in het midden en loopt in een lijn net zo veel rondjes door als het getal dat je gekozen hebt. Het laatste rondje omcirkel je en je krijgt dan de opbrengst die bij dat rondje hoort. Als je eindigt in een van de drie hoeken waar een wit vierkantje naast staat, dan tel je het aantal stops dat je hulpje heeft gemaakt sinds het startpunt en zo veel punten scoor je.  

Het goud en de ezels kan je tijdens het spel gebruiken om bepaalde gebouwen te bouwen die je voordeeltjes opleveren. Deze gebouwen staan rechtsonder op je scorebriefje. Je kan bijvoorbeeld een kraan bouwen waardoor je iedere keer dat je je dobbelstenen inzet om goederen te krijgen, je één goed extra krijgt. Of je kan een stal bouwen waardoor je de waarde van de dobbelsteen één of twee mag aanpassen als je hem gebruikt om je hulpje te laten lopen. Een winkel levert extra goud op en een tempel zorgt er ten slotte voor dat je gebouwen punten opleveren. Goud kan je verder nog gebruiken om extra dobbelstenen te kopen voor als je startspeler bent en die de andere spelers niet kunnen kiezen. Ezels en goud die je niet gebruikt hebt, leveren aan het eind van het spel een klein beetje punten op.

Aan het eind van het spel tellen alle spelers hun punten op en wie de meeste punten heeft, heeft natuurlijk gewonnen.

…en de waardering

Corinth is een roll & write spel dat in de smaak zal vallen bij gezinnen en gelegenheidsspelers doordat het een toegankelijk spel is met een beperkte speelduur. Het is een leuke vondst dat je kan kiezen of je bij een groepje dobbelstenen óf iets doet met de waarde of met het aantal. Het enige nadeel daarvan vind ik dat bij grote groepen het eigenlijk altijd aantrekkelijker is om het aantal dobbelstenen te gebruiken dan de waarde. Als je dan ook nog het geluk hebt dat de grote groep bij een dure goederensoort ligt, dan kan dit wel voor scheve gezichten zorgen aan de speeltafel. Het spel duurt niet lang genoeg dat het geluk zich wel uit middelt en dat vind ik toch een klein minpuntje. Door de korte speelduur zal het meestal niet bij één potje blijven als dit spel op tafel staat.







Auteur: Sébastien Pauchon
Uitgever: Days of Wonder, 2019
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: circa 20-30 minuten
Prijs: circa 20 euro

maandag 10 juni 2019

Recensie: Hadara

Een heilige graal in de bordspellenwereld is het Ultieme Beschavingsspel, waarin de spelers hun eigen beschavinkje opbouwen met eigen specialisaties en uiteindelijk als superieure cultuur willen zegevieren. Dat levert een breed scala aan spellen op, met vaak een afruil tussen thematische gelaagdheid aan de ene en speelbaarheid aan de andere kant. Civilization en 7 Wonders kun je als uiteinden van het spectrum zien.

Hadara zit duidelijk aan de kant van 7 Wonders: eenvoudige regels en een vlot spelverloop, maar ook een hoge mate van abstractie. Net als 7 Wonders speelt Hadara in drie tijdperken waarin de spelers kaarten uitkiezen om zich in verschillende richtingen te ontwikkelen. Hier zijn dat inkomen, militaire kracht, beschaving en voedsel.

Simultaan trekken de spelers twee kaarten van de vijf verschillende kleuren. Eentje kiezen ze uit om zelf te houden, de andere wordt even opzij gelegd. Als je de gekozen kaart wilt houden betaal je daarvoor met geld, maar je mag hem ook afleggen om geld te krijgen. Dit doet iedereen voor elk van de kleuren, waarna je inkomen krijgt en kolonies mag stichten (of veroveren) en borstbeelden mag oprichten.


Daarna verdelen de spelers de eerder opzij gelegde kaarten door om beurten een te kiezen en volgt er weer een fase met inkomen en dergelijke. Aansluitend moet iedereen minstens evenveel voedsel hebben als kaarten en mag je zegels kopen voor bonuspunten.

Op deze manier werk je drie tijdperken af, waarin de kaarten steeds duurder worden en de kolonies en borstbeelden navenant waardevoller. Na het laatste tijdperk tel je de punten en wint uiteraard de speler met de hoogste score.

...en de waardering

Niet alleen qua spelidee doet Hadara aan 7 Wonders denken, dat geldt ook voor het mechanisme van kaarten kiezen. Daarin komt het nog dichter in de buurt van nazaat 7 Wonders Duel. Thematisch is het allemaal wel erg leeg: op geen enkele manier ben je met de opbouw van een beschaving bezig, zelfs in de regeluitleg heb je dat niet nodig om het spel beter te snappen.


Gelukkig is dat niet erg, want Hadara is een lekkere puntenpuzzel met de nodige interactie. De punten zijn te halen met de kolonies en de borstbeelden, maar je moet je inkomen en voedselproductie op peil houden om dat te kunnen bereiken. Het zout in de pap wordt geleverd door de paarse kaarten, die in principe los staan van de vier ontwikkelsporen maar op andere manieren interessante bonussen geven. Ze zorgen ook voor variatie, want zelfs met de complete bezetting weet je nooit welke kaarten langs zullen komen.

Hadara is aan de droge kant, maar de noodzaak om de andere spelers scherp in de gaten te houden zorgt ervoor dat het geen navelstaarderige puntenbij wordt. Bovendien komt het bij ieder spelersaantal goed uit de verf. Wat mij betreft een aanrader.







Hadara
Auteur: Benjamin Schwer 
Uitgever: 999 Games, 2019
Aantal spelers: 2 tot 5, vanaf 10 jaar
Speelduur: 45 minuten
Prijs: ca 45 euro

Recensie: Pechvogel

Een beetje dobbelspel is tegenwoordig van het type ‘roll and write’, waarbij je dobbelt en vakjes aanvinkt op een ingewikkeld scoreformulier. Maar soms verschijnen er nog klassieke dobbelspellen die meer in de Yahtzeehoek van het spectrum zitten. Regenwormen is waarschijnlijk de bekendste. Pechvogel is een nieuw ei in dit nest. Niet alleen qua spelidee, ook wat vormgeving betreft roept het snel de associatie met dat succesvolle spel op.

Je dobbelt met zeven dobbelstenen, met daarop de getallen 3-7 en een vogel genaamd Murphy. Na je eerste worp kies je een getal dat je gegooid hebt en legt alle dobbelstenen met dat getal opzij, samen met dobbelstenen waarmee je Murphy hebt gegooid. Je blijft dobbelen en dobbelstenen met je gekozen getal of Murphy opzijleggen, totdat je vier keer het doelgetal hebt en/of drie keer Murphy. In het eerste geval krijg je een scorefiche met die waarde, in het tweede geval een houten steentje, ‘frustraties’ genaamd.

Frustraties leveren strafpunten op, maar je kunt ze ook inleveren om een slechte worp opnieuw te doen. Daarnaast kun je ze inzetten om een andere speler te dwingen haar laatste worp opnieuw te doen. Dat heeft wel een risico: haalt de ze de vier dobbelstenen niet, dan krijgt ze jouw frustratie, maar als ze het wel haalt krijg je hem terug en er gratis een van haar erbij. Weet dus wat je doet als je iemand probeert te frustreren.

Het spel eindigt als alle scorefiches op zijn. De speler met de meeste (plus)punten wint.


...en de waardering

Door het spelidee en de vormgeving is heeft Pechvogel een duidelijke link met spelletjes als Regenwormen en Geharrewar in de Sushibar. Helaas is Peter Jürgensen geen Reiner Knizia. Het aantal keuzemomenten in Pechvogel is beperkt: je kiest na je eerste worp voor welk getal je gaat en daarna eventueel voor het inzetten van een frustratie, maar dat is het. Geen kansen afwegen, geen gokjes wagen, gewoon hopen dat je eerst vier goede getallen gooit voordat je drie vogels hebt.

Nu hoeft een hoge geluksfactor geen probleem te zijn, zeker niet als een spel zo kort is als Pechvogel. Elkaar een beetje kunnen pesten kan ook voor veel plezier zorgen. Maar ook dat is hier maar beperkt. Eén keer per beurt mag je iemand dwingen opnieuw te gooien, daarna is het voor iedereen afwachten wat er gedobbeld wordt.

Door het gebrek aan beslissingen heeft Pechvogel het allemaal net niet. Voor een dobbelspelletje waarbij je een beetje kunt gokken en pesten kun je nog steeds beter Regenwormen spelen.







Pechvogel
Auteur: Peter Jürgensen
Uitgever: 999 Games, 2019
Aantal spelers: 2 tot 5, vanaf 8 jaar
Speelduur: 15-20 minuten
Prijs: ca 12 euro

zaterdag 1 juni 2019

Maandoverzicht: mei 2019 (Dagmar)



Als het regent in mei, dan is april voorbij. En nu is ook al weer mei voorbij en staat de zomer op de stoep. Maar weer of geen weer, het is altijd spellenweer.  In de afgelopen maand stond er 62 keer een spel op tafel, waaronder zes keer een nieuwe. Wingspan was afgelopen maand voor Niek en mij weer het meest gespeelde spel. Inmiddels heb ik dit spel 30 keer gespeeld en ik ben er nog lang niet op uitgekeken.

Ik zal mijn nieuwe spellen in willekeurige volgorde behandelen. Alleen Just One sla ik over omdat ik over dat spel al een recensie (lees hier) heb geschreven.

Corinth is het een nieuw roll & write spel dat is uitgegeven door Days of Wonder. Het is gebaseerd op het dobbelspel Yspahan (lees hier de recensie van Peter Hein). Yspahan werd uitgegeven door QWG games en dus moest de auteur van Yspahan op zoek naar een andere naam dan “Ysphan het dobbelspel”, ondanks de grote gelijkenissen tussen de twee spellen. In Corinth gooit de actieve speler met 9 witte dobbelstenen en worden de dobbelstenen vervolgens op waarde gesorteerd op een bordje gelegd waarop verschillende acties staan. De hoogste worp komt op de bovenste rij (bij het goud) te liggen en daarna worden de andere dobbelstenen van laag naar hoog op de onderste rijen neergelegd. Als een bepaald getal dus niet gegooid is, is er een actie minder om uit te kiezen. De spelers pakken vervolgens de dobbelstenen van één waarde en gebruiken deze om iets op hun briefje af te strepen. Met de hoogste worp kan je dus goud krijgen en met de laagste ezels. Deze kan je vervolgens gebruiken om gebouwen te bouwen die voordeeltjes opleveren. Met de tussenliggende getallen krijg je goederen die je af kan strepen op je briefje en waar je punten mee krijgt. Maar in plaats van goud/ezels/goederen kan je de dobbelstenen ook gebruiken om een dienaar op pad te sturen. Die loopt dan net zo veel vakjes als de waarde van de dobbelsteen. De dienaar loopt op een raster en je activeert het vakje waar hij op eindigt. Op deze manier kan je ook aan goud, ezels en goederen komen maar kan je ook punten verzamelen. Na een bepaald aantal ronden is het spel afgelopen en wie dan de meeste punten heeft verzameld wint het spel. Corinth is een lekker vlot roll & write spelletje. De eerste keer dacht ik “is dit alles”, maar hoe vaker we het doen, hoe meer mogelijkheden ik zie om punten te scoren en hoe leuker ik het spel ga vinden.

Op Spiel stond ik al verlekkerd naar Escape Tales: The Awakening te kijken. Dit is een escaperoom spel met een occult thema en dat pretendeert verhalender te zijn dan andere soortgelijke spellen. Maar omdat het spel in het Engels was, heb ik het toen niet gekocht. Gelukkig heeft White Goblin dit spel naar Nederland gehaald (de Nederlandse titel is Escape Tales: het ritueel). Escape Tales is een coöperatief spel waarin de puzzels die we uit veel escaperoom-spellen kennen worden gecombineerd met “choose your own adventure” elementen. Choose your own adventures zijn kinderboeken uit de jaren ’80 waar je als lezer keuzes moet maken voor hoe het verhaal verder gaat (bijvoorbeeld: kies je de linker of de rechter deur). Afhankelijk van de keuze die je maakt wordt je verwezen naar een bepaald (genummerd) tekstblok. Je kan dit spel met meerdere mensen samen spelen of in je eentje (dat doe ik). In dit spel speel je de vader van een meisje dat in een mysterieuze coma ligt. Je hoopt via een occult ritueel haar weer wakker te maken, maar het is een heel gepuzzel voor je weet hoe het ritueel werkt. Ik heb het spel nog niet uitgespeeld, maar vermaak me er tot nu toe prima mee. De meeste puzzels krijg ik wel opgelost, al zijn er ook een paar waar ik hints nodig had en zelfs een enkele die ik na de hints nog niet snapte (gelukkig kan je dan het antwoord opzoeken zodat je wel verder kan spelen). Op die momenten miste ik een medespeler die de puzzel misschien wel had gesnapt. Het is niet moeilijk om het spel tussentijds te onderbreken. Je hoeft daarvoor het beschikbare materiaal alleen maar apart weg te leggen en een paar aantekeningen te maken en de volgende keer pak je zo de draad weer op. Ik houd wel van het occulte thema, maar ik kan me voorstellen dat sommige mensen hier op afknappen (als je Harry Potter niet wilt lezen omdat het thema je tegenstaat, moet je hier ook maar niet aan beginnen). Escape Tales is niet destructief dus als je het spel uitgespeeld hebt, kan je het doorgeven zodat iemand anders het spel kan doen. Of je speelt het zelf nog een keer en probeert het beter te doen (kies andere paden binnen het spel zodat het spel anders afloopt).

Tiny Towns is het vierde nieuwe spel deze maand. Ik las op BGG steeds meer enthousiaste berichten over dit spel en toen het hier in de spellenwinkel opdook ben ik het meteen gaan halen. Tiny Towns is een spel waarin spelers op een klein raster een stadje gaan bouwen. In het midden van de tafel liggen een aantal kaarten op staat welke gebouwen je kan bouwen en wat je daar voor nodig hebt (welke grondstoffen en hoe ze moeten liggen). De spelers kiezen om de beurt een grondstof die vervolgens alle spelers moeten pakken en op hun bordje moeten plaatsen. Na het plaatsen van de grondstof mag je gebouwen bouwen als je aan de voorwaarden voldoet. Je pakt dan de grondstofblokjes van je raster af en legt in plaats daarvan het betreffende gebouw op één van de plekjes waar een grondstof lag die je gebruikt hebt. Op deze manier speel je weer vakjes vrij waarop je weer grondstoffen kan leggen om nieuwe gebouwen te maken, maar tegelijkertijd wordt je speelveld steeds kleiner door de gebouwde gebouwen. Het leuke van Tiny Towns is dat iedereen elke beurt een grondstof krijgt en dus actief bezig is. De downtime tussen beurten is daardoor niet groter met twee dan met zes spelers. Je bent verder lekker aan het puzzelen om je raster optimaal te benutten. In de gevorderden variant van dit spel krijgt iedere speler aan het begin een speciaal gebouw die alleen die speler kan bouwen. Ieder speciaal gebouw levert leuke voordeeltjes op. Niek en ik vonden deze variant leuker dan het basisspel omdat het er voor zorgt dat de kans groter is dat de spelers verschillende gebouwen willen bouwen en dus verschillende grondstoffen willen kiezen waardoor de puzzel lastiger en dus leuker wordt.

Toen ik in de spellenwinkel was voor Tiny Towns viel mijn oog op House of Danger. Dit spel ziet er heerlijk retro uit en is (net als Escape Tales) gebaseerd op Choose your own adventures boeken uit de jaren ’80. Ik kan me herinneren dat ik als kind één keer zo’n boek had en het fantastisch vond dat ik bepaalde wat er ging gebeuren. Ik heb dat boek meerdere keren gelezen door telkens andere keuzes te maken. Ik was dan ook heel nieuwsgierig naar dit spel. In de doos zitten vijf scenario’s en ik heb er nu twee van gespeeld. Je bent in dit spel een paranormaal begaafd onderzoeker die op onderzoek moet in een spookhuis. Het spel wordt aangestuurd door kaartjes waarop het verhaal staat en die je naar andere kaartjes sturen door de keuzes die je maakt. Het spelelement in dit spel is dat je je op een scorespoor het gevaar en je paranormale gevoeligheid bijhoudt en hoe hoog je hier op staat van invloed kan zijn op de uitkomsten van bepaalde keuzes. Helaas wordt de uitkomst in die gevallen bepaald door een dobbelsteen (gooi hoger dan het gevaar niveau of je verliest) en dat vind ik wel een beetje ouderwets mechanisme. Het verhaal zit vol met allemaal clichés, maar dat vind ik op zich niet zo erg. Ik denk dat het veelzeggend is dat ik dit spel niet uitgespeeld heb toen Escape Tales in huis kwam. House of Danger is best aardig, ik had er meer van gehoopt.

Het laatste nieuwe spel dat ik speelde was Neta Tanka. Ik heb dit spel via Kickstarter gekocht en kreeg de deluxe versie deze maand bezorgd. In de deluxe versie is het spelmateriaal luxer uitgevoerd (bijvoorbeeld houten figuurtjes in plaats van schijfjes) en zit alles in leuke opruimdoosjes. Neta Tanka is een werkverschaffingsspel waarin de spelers strijden om de nieuwe stamoudste te worden van een Indianen-stam. Je kan voor je stam zorgen door te zorgen dat er genoeg eten of woonruimte is. Of je ontwikkelt je stam op cultureel gebied door bijvoorbeeld instrumenten of een mooie totempaal te bouwen. Voor alles wat je wilt bouwen heb je grondstoffen nodig en die verzamel je op het bord door je poppetjes te plaatsen. Tussen de verschillende locaties waar je een mannetje kan plaatsen staan bonusjes die je krijgt als je aan beide kanten van de bonus een mannetje hebt geplaatst. Dit mechanisme klonk interessant (dit was een van de redenen om dit spel te backen op kickstarter), maar komt met twee spelers niet echt uit de verf omdat het te makkelijk is bonussen te scoren (het bord is zo leeg dat je altijd wel een bonus kan krijgen). Veel symbolen vond ik ook onhandig klein op het bord afgebeeld zodat je echt goed moet kijken wat je waar krijgt. Ons ene potje smaakte niet meteen naar meer, maar ik wil het spel graag een keer een herkansing geven. Bij voorkeur met meer dan twee spelers omdat ik denk dat het spel dan beter tot zijn recht komt.