
Vorige week donderdag reisde ik samen met Anton af naar
Essen voor vier dagen Spiel. Op zondag reden we weer naar huis met een auto vol
met nieuwe spellen. In dit blogje zal ik vertellen hoe ik Spiel dit jaar heb
ervaren. In de komende blogjes zal ik vertellen wat mijn eerste indruk was van
de 20 spellen die ik heb gespeeld.
Zoals verwacht kwamen er dit jaar weer meer mensen naar
Spiel en is het bezoekersrecord dus gebroken.
Ruim 190.000 mensen brachten een bezoekje aan de beurs. Donderdag was de
rustigste dag en zaterdag de drukste. Vrijdag was denk ik nog iets drukker dan
de zondag, maar misschien komt dat ook omdat op zondag de mensen die meerdere
dagen gaan toch langzaam aan een beetje vermoeid raken en dus zelf wat minder
hysterisch zijn. Gelukkig was het vloeroppervlak en het aantal exposanten ook
toegenomen dus per saldo voelde het op de beurs niet heel veel drukker dan
vorig jaar.

Je moet wel echt een beetje op tijd bij de beurs zijn om in
een van de parkeergarages direct aangrenzend aan de beurs te kunnen parkeren.
Wij waren op donderdag rond half 10 aanwezig en op de andere dagen zelfs al
rond 9 uur en konden op dat moment nog in P9 parkeren. Maar als je een half uurtje later
bent, zit die parkeergarage ook vol en moet je naar het verder weg gelegen P10
(ze brengen je dan met bussen naar de beurs).

De eerste twee dagen zijn we bij de ingang van hal 3 naar
binnen gegaan. De beurs ging pas om 10 uur open en dus moet je dan in de hal
wachten. In hal 3 wordt het dan echt heel warm. Op donderdag stonden we aan de
zijkant bij de toiletten. Daar werd flink geduwd omdat mensen zich door de
massa mensen naar het toilet worstelden en later weer weg probeerden te lopen. Op vrijdag zijn we helemaal achterin gaan staan en dat was een stuk prettiger omdat het daar koeler was en de mensen rustig bleven staan. Als de hal vol is,
gaan de buitendeuren dicht om te voorkomen dat er mensen in het gedrang komen. Bij
hal 3 moet je vervolgens nog je kaartje laten scannen om binnen te komen en dat
daardoor kost het nog best wat tijd voor de hele massa door de deuren heen is
en echt op de beurs staat.

Op zaterdag en zondag hebben we de ingang bij hal 1 genomen.
Daar was het een stuk minder druk dan bij hal 3. Je moet er bovendien je
kaartje al laten scannen op het moment dat je het gebouw in gaat, waardoor
iedereen in de hal gewoon meteen door mag lopen als de deuren naar de beurs
open gaan. Dat gaat dan ook echt heerlijk vlot. Op zaterdag hadden we een plekje
aan de zijkant vlak bij de deur en waren we dus zo binnen. Op zondag zagen we
nog twee lege barkrukken staan in het barretje aan de achterkant van de hal waar je staat te wachten. Omdat het naar binnen lopen zo snel gaat, zijn we
daar lekker gaan zitten wachten. Toen de deuren open waren, waren we nog steeds
in no time binnen.

Het was verder opvallend dat de deuren echt pas om 10 uur
open gingen. In de voorgaande jaren gingen de deuren vaak al een kwartiertje
eerder open. Ik vermoed dat ze dit deden omdat ze de hallen toen niet afsloten waardoor er gewoon mensen naar binnen bleven komen totdat het echt niet meer
verantwoord was. Dit jaar was 10 uur starten ook echt 10 uur en geen minuut
eerder. Op zaterdag en zondag stonden er bij hal 1 heel veel mensen met
een camera te filmen hoe de enorme stortvloed aan mensen naar binnen stroomde
toen de deuren open gingen. Dit moet een grappig gezicht zijn geweest.

Op de eerste dag hebben Anton en ik vooral in hal 3
rondgelopen. Dit is de grootste en populairste hal waar de grote, bekende
uitgevers zitten. De ervaring leert dat je op de drukke vrijdag en zaterdag hier
over de hoofden kan lopen en je dan dus beter ergens anders kan gaan kijken.
Hal 6 is de minst populaire hal. Hier vind je stands met stripboeken en
stripboekengerelateerde meuk (beeldjes, t-shirts, mokken, etc.), het aanbod
voor LARP-ers (respectloos gezegd: de verkleedkleren), wat tweedehands
spellenkramen en maar een enkele gewone spellenuitgever. We hebben deze hal op
de drukke zaterdag bekeken en toen kon je daar op de meeste plekken nog redelijk
lopen.

Het klimaat in de hallen is ook best goed te doen.
Natuurlijk wordt het wel warm als de mensenmassa’s toestromen, maar als je in
een gewoon (t-)shirt rondloopt is het wel uit te houden. Er is wel heel veel geluid
de hele dag. Als je de beurs uitloopt merk je pas dat je de hele dag een
constante stroom van geroezemoes hebt gehoord. De rijen bij de toiletten vielen
me dit jaar ook alles mee. Grappig genoeg was het bij de mannen vaak juist
drukker dan bij de vrouwen, dat is meestal toch omgekeerd. De toiletten worden
de hele dag door ook schoongemaakt (er is altijd een schoonmaker aanwezig) dus
ook op dat gebied viel er niets te klagen.

Ik heb redelijk veel spellen van mijn wens-lijstje kunnen
spelen. Het loont om bij een stand waar een spel gedemonstreerd wordt dat je
wil doen om even te vragen of er al bijna een tafel vrij komt. Zeker als een
spel op meerdere tafels ligt, dan is de kans best groot dat je maar even hoeft
te wachten voor je een spel van jouw keuze kan spelen. Natuurlijk kan je ook gewoon
rondlopen en aanschuiven waar plek is, maar dan is het afwachten wat er op
tafel komt. Met zijn tweeën lukt dit overigens makkelijker dan met zijn vieren.
Anton en ik hebben meerdere keren met een ander tweetal een spel gedaan. Ik
vind het ook echt leuk om met andere mensen te spelen. De ene keer klikt het
beter dan de andere keer, maar vaak heb je toch even een leuk gesprekje.

Ik vond het niveau van de uitleggers heel goed dit jaar. De
beurs is tegenwoordig zo internationaal dat uitgevers hun best doen om mensen
te vinden die meerdere talen spreken, waaronder Engels. Ik heb zelfs twee
keer speluitleg in het Nederlands gehad (Gert-Jan uit Den Haag bij Fortune City
en Bart uit België bij Ghosts of the Moor). Alleen de Italiaanse uitlegger van
Campus Cafè was benedenmaats. Hij was niet de uitzondering op de regel dat
Italianen nauwelijks een woord buiten hun grenzen spreken. Het klonk bijna
alsof het hem pijn deed om Engels te moeten praten.

Spiel is zo groot dat de kans groot is dat er mensen zijn
die je kent, maar dat je die niet tegenkomt. Ik heb dit jaar minder bekenden
gezien dan in andere jaren, maar ik weet dat ze er wel waren. Ik ben dit jaar
ook even bij de BGG-stand langsgegaan om een paar pakken stroopwafels af te
geven als bedankje voor de leuke bordspellencruise die Niek en ik deze zomer
met hen hebben gemaakt. Ik heb nog een tijdje met BGG-ers Scott Alden (username
Aldie) en Jeff Andersen (username CaptainQwix) over de cruise en Spiel staan
kletsen. Toen ik op vrijdag nog even langs liep vertelden ze dat de
stroopwafels ze goed gesmaakt hadden.

Peter Hein en zijn twee dochters, Wendy en haar oudste zoon,
Frank en Roger waren dit jaar ook weer van de partij. Frank en Roger sliepen
net als Anton en ik in het natuurvriendenhuis. Peter Hein en Wendy waren te
laat geweest met boeken en sliepen op een andere locatie. Op donderdagavond
zijn Anton en ik na de beurs bij hen op bezoek geweest zodat we toch samen
konden eten en nog een spelletje konden doen (het werd Muse). Op vrijdagavond
kwamen Peter Hein, Wendy en hun kinderen juist bij ons eten en spelen (Deception: Murder in Hong Kong). Het was
super gezellig om rustig na de beurs bij te kletsen en ervaringen en tips uit
te wisselen.

Traditiegetrouw moet ik dit blogje natuurlijk afsluiten met
een foto van mijn spellenbuit. De oplettende lezer zal zien dat er één spel
mist. Ik was van plan om Star Trek Galactic Enterprises te kopen. Toen ik op
zaterdag bij de stand van Wizzkids kwam was dit spel helaas al uitverkocht. Er
was namelijk iets mis gegaan bij de douane. Een pallet met spellen van Wizzkids
was verwisseld met een pallet met kantoorbenodigdheden en daardoor hadden ze
maar 10 exemplaren van Star Trek Galactic Enterprises gehad en die waren in no
time uitverkocht geweest. Ik baalde er natuurlijk wel een beetje van, maar
zoals jullie kunnen zien heb ik genoeg andere spellen gekocht om voorlopig te
spelen. En op deze manier houd ik nog wat te wensen over!