maandag 6 april 2020

Recensie: Code 777

In iedere spellenliefhebber schuilt een puzzelaar. Niet voor niets vormen allerhande puzzels in veel spellenwinkels een flink deel van het assortiment. Ook in populaire spellen is dat vaak terug te zien. Veel van die titels zijn nauwelijks verholen solistische puzzels, waarbij je vooral op zoek bent naar de meest efficiënte manier om puntjes bij elkaar te sprokkelen.

Soms komt een spel er eerlijk voor uit dat het een puzzel is, en is de opgave gewoon om als eerste met logisch redeneren de code te kraken. Een klassieker in dit genre is Code 777, voor het eerst uitgegeven in 1985 en later ook nog wel onder de naam Tricoda.


Het doel van het spel is simpel. Iedere speler heeft een rekje voor zich met daarop drie gekleurde cijfers. Je kunt de getallen op je eigen rekje niet zien, die van de andere spelers wel. Om beurten pakken de spelers een kaart van de stapel, lezen de vraag erop hardop voor en beantwoorden deze op basis van wat ze zelf zien. Bijvoorbeeld, ‘op hoeveel rekjes is de som van de getallen 18 of meer?’, of ‘hoeveel kleuren zie je minstens 3 keer?’. Met jouw antwoord kunnen de andere spelers dan feiten over hun rekje afleiden.

Als je denkt te weten welke getallen op jouw rekje staan mag je dat op ieder moment zeggen. Goed of fout, na je poging krijg je drie nieuwe tegels. Degene die als eerste drie keer goed heeft geraden wint het spel en mag zich even de slimste van het stel wanen.


…en de waardering

Als liefhebber van sudoku’s en andere logische puzzeltjes heb ik bijna automatisch een zwak voor deductiespellen als Code 777. Ik vind het een leuke bezigheid om logisch na te denken en uit te vogelen hoe je de informatie die je krijgt zo slim mogelijk in elkaar past. Als je dan een goed antwoord weet te geven voelt dat iedere keer weer als een kleine triomf. Het probleem is alleen wel dat je een spel als Code 777 alleen kunt spelen met mensen die daar net zo in staan. Als logische puzzels niet je ding zijn, raad ik je dit spel met klem af. Maar met een groepje gelijkgestemde puzzelaars met vergelijkbare aanleg is het een heerlijke activiteit.







Auteur: Robert Abbott en Alex Randolph
Uitgever: Jumbo (1985)
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 12 jaar
Speelduur: 45 minuten
Prijs: ca 40 euro

woensdag 1 april 2020

Spellen top-100 van de Lage Landen, editie 2020

Het kan natuurlijk toeval zijn, maar de dertiende editie van deze top-100 zal de geschiedenis in gaan als de corona-editie. Gelukkig hep ook dit nadeel se voordeel: als we met z'n allen thuis meer tijd hebben voor spelletjes spelen, is er automatisch ook meer tijd om na te denken welke van die spellen nu eigenlijk je favorieten zijn!
Zonder verdere ceremonies zijn hiermee weer de stembussen geopend voor de enige echte spellen top-100 van de Lage Landen. Stuur ook nu weer de lijst met je favoriete spellen naar spellengektop100@gmail.com
De regels zijn dezelfde als altijd:

-stuur een lijstje in van minimaal 10 en maximaal 20 spellen met daarin:
-je nr. 1
-je nummers 2-10 in willekeurige volgorde
-(eventueel) je nummers 11-20 in willekeurige volgorde

-ieder genre is welkom, computerspellen natuurlijk uitgezonderd

-uitbreidingen zoals Steden en Ridders tel ik als stem voor het basisspel

-zelfstandige varianten zoals Ticket to Ride: Europa tel ik wel apart. Een uitzondering is Dominion: Intrige en soortgelijke zelfstandig speelbare uitbreidingen

-stemmen kan tot en met 30 april; daarna maak ik de lijst op

-commentaar bij een spel? Graag! Uit de commentaren maak ik een selectie om in het overzicht te plaatsen.

Voor een terugblik kun je eens een kijkje nemen bij de vorige jaargang.
Ik ben benieuwd naar wat er dit jaar weer populair is. Blijft Azul bovenaan, herovert Puerto Rico de eerste plaats, zet Wingspan de triomftocht voort of galoppeert een duister paard naar het erepodium? Vanaf begin mei gaan we weer aftellen.

Maandoverzicht: maart 2020 (Dagmar)


Wat is er ontzettend veel veranderd de afgelopen maand! Toen ik mijn vorige maandoverzicht schreef, zag ik nog niet aankomen dat we binnen twee weken verplicht in een intelligente lock down zouden zitten. In de eerste twee weken van de maand hebben Niek en ik nog een middag heel gezellig spellen gedaan bij spellenvriendin Saskia en had ik ook nog een spellendag met Anton en Peter Hein (zonder begroetingszoenen en handen te geven, maar verder was alles nog redelijk normaal). En nu zijn we zo veel mogelijk thuis, met uitzondering van iedere dag een wandeling en om de paar dagen een bezoek aan de supermarkt. De ene dag vind ik het makkelijker dan de andere dat je zo aan huis gebonden bent, maar meestal gaat het goed. Het helpt dat we een fijn huis met tuin hebben zodat we met de mooie dagen regelmatig even buiten konden gaan zitten.

Met zo veel thuis en de spellenmiddag en spellendag aan het begin van de maand, zal het geen verrassing zijn dat er super veel spellen op tafel kwamen, namelijk 66. Wingspan was wederom ons meest gespeelde spel en kwam maar liefst 14 keer op tafel. Ik speelde zes spellen voor het eerst. Ik zal ze hier in oplopende leukheid behandelen.

Ik had al veel gehoord over Cards against Humanity, maar het nog nooit gespeeld. Het spelletje stond bij Saskia in de kast en toen we nog een kort spelletje als uitsmijter zochten, viel (op mijn verzoek) de keus hier op. Cards against Humanity is een echt puberspel. Elke ronde wordt een kaart met een gedeelte van een zin opengedraaid. Alle spelers hebben een aantal kaarten in hun hand waarmee ze de zin kunnen afmaken. Iedere speler kiest een kaart die de meest grappige combinatie oplevert. De kaart die de startspeler het grappigst vindt, wint de ronde. Grappig is in de wereld van Cards against Humanity vooral grof en seksistisch. Om sommige zinnen moest ik nu ook nog wel lachen, maar eigenlijk ben ik te oud voor dit spel. Ik kan me goed voorstellen dat pubers de grootste lol hebben met dit spel en de onethische zinnen die ze er mee maken.

Yellow & Yantze is de opvolger van Eufraat en Tigris, briljante oorlogsspellen van Reiner Knizia. In beide spellen probeer je in verschillende steden invloed te krijgen op bepaalde gebieden. Je kan daarbij proberen de invloed van een ander over te nemen door aan te vallen of door steden aan elkaar te laten groeien. Die aanvallen veroorzaken echter ook schade waardoor na de strijd er vaak weinig van een stad over is of er juist meerdere nieuwe steden zijn ontstaan. Het is echt heel knap bedacht, maar het is mij allemaal een beetje complex. Als je aanvalt dan werkt dat vaak op meerdere manieren door en het is echt uitdagend om goed door te denken wat een aanval je kost en oplevert en of dat het waard is. Ik speel liever een wat minder zwaar spel.

Rapid City is een reactiespelletje waar alle spelers inwoners van het wilde westen zijn. Elke ronde wordt een kaart opengedraaid en afhankelijk van die kaart moet je jouw pion zo snel mogelijk op een bepaald gebouw zetten of juist een pion van een andere speler proberen te pakken. Het was best ok, maar ik vind andere reactiespelletjes leuker (zoals Vlotte Geesten).

Smile is een kaartspelletje dat een beetje aan Gesjaakt doet denken. In dit spel moet je namelijk kaarten verzamelen waarvan sommige kaarten punten opleveren en andere punten kosten. Om te voorkomen dat je kaarten moet pakken die je niet wilt, moet je fiches inleveren. Daar heb je er natuurlijk maar een beperkt aantal van, dus je moet soms tijdig je voorraad aanvullen door een kaart te pakken waarop al veel fiches van een ander liggen. Ik vond het best een aardig spelletje, maar niets bijzonders.

In Menara bouwen de spelers samen aan een hoge toren door om de beurt pilaren te plaatsen en daar nieuwe plateaus op te leggen. De plateaus hebben alleen nogal bijzondere vormen waardoor het hele bouwwerk heel snel instabiel wordt en met veel geraas in elkaar valt. En als dat een beetje spectaculair gebeurd, kan je zelfs daar nog plezier in hebben.

Het laatste nieuwe spel dat ik deze maand speelde (en dus het leukste) was Catan: Kosmonauten. Ik vind Catan nog steeds een super spel, maar de meeste verwende veelspelers zijn al zeker tien jaar over dit spel heen. Ik speel het daardoor bijna nooit. Gelukkig zijn Anton en Peter Hein ook Catan-fans en dus speel ik het nog wel af en toe met hen. Dit keer speelden we de nieuwe ruimte-versie van Catan. Dit is een geupdate versie van The Starfares of Catan uit 1999. In dit spel begin je met twee ruimteschepen die je tijdens je beurt laat vliegen. Hoe ver je mag vliegen bepaal je door met je Ruimte-Rammelaar te schudden. Dat lees je goed: Ruimte-Rammelaar! Dit is een fancy miniatuur ruimteschip waar plastic bolletjes in zitten. Nadat je geschud hebt, vallen er twee bolletjes in een transparant buisje aan de onderkant van het schip. De kleuren bepalen vervolgens hoe ver je mag vliegen. Ik vind het hilarisch dat een stel volwassenen met een serieus gezicht zo’n ruimteschip aan het shaken zijn tijdens het spel. Als je schip  vervolgens naar een planeet vliegt dan kan je daar nieuwe ruimtebasissen bouwen en die leveren weer meer grondstoffen op waarmee je nieuwe schepen kan bouwen, net zo lang tot je voldoende punten hebt om te winnen. In de Ruimte-Rammelaar zitten ook zwarte bolletjes, als je die tevoorschijn rammelt dan heb je een ruimte-ontmoeting. Als dit gebeurt, dan leest één van de andere spelers een kaart voor wie je ontmoet (een ruimtepiraat, een handelaar of een schip in nood) en legt je een keus voor (vechten, handelen, vluchten, helpen). Zo zou een louche type je de deal van je leven aan kunnen bieden. Wat doe je dan, accepteren of toch maar niet. Als je accepteert krijg je misschien wel de grondstoffen die je wilt, maar misschien gaat het louche type er met jouw grondstoffen vandoor zonder zijn deel van de deal na te komen. Deze ontmoetingen hebben natuurlijk een bepaalde geluksfactor in zich (je weet niet wie je ontmoet en weet ook niet wat  de uitkomst is van een keus), maar ze geven het spel heel veel sfeer.  Ik heb dit spel echt met super veel plezier gespeeld en kan eigenlijk niet wachten op het volgende potje. Helaas heb je minimaal 3 spelers nodig en dat zit er voorlopig dankzij de intelligente lock down niet in.

woensdag 25 maart 2020

Recensie: Pharaon


In het oude Egypte was het hiernamaals een stuk belangrijker dan het heden. Je bent per slot van rekening langer dood dan levend en dus kan je je maar beter goed voorbereiden door een wit voetje te halen bij de verschillende goden en te investeren in een mooie uitzet.

In Pharaon ben je zo’n Egyptenaar die tijdens het leven bezig is om alle voorbereidingen te treffen voor later. Dat doe je op een rond spelbord dat bestaat uit vijf segmenten. Op elk segment kan je grondstoffen op een andere manier in zetten. Zo is er bijvoorbeeld een segment waar je grondstoffen kan offeren (en krijg je daar andere grondstoffen of puntenfiches voor terug), is er een plek waar je kan socializen met de adel om voordeeltjes te bemachtigen die het je in het hier en nu makkelijker maken en kan je investeren in je grafgoederen (en krijg je daar punten voor terug).

Aan het begin van iedere ronde krijgen de spelers een aantal grondstoffen om die ronde te gebruiken. Om de beurt mag je op het bord iets doen. Je moet daarvoor altijd een bepaalde combinatie van grondstoffen inleveren. Vaak heb je net niet die grondstoffen die je nodig hebt, maar gelukkig kan je op een aantal plekken op het bord grondstoffen scoren. Je moet dus soms een beetje puzzelen om het maximale uit een beurt te halen (eerst offeren om de grondstof te krijgen die je nodig hebt om die ene actie-kaart te kopen en het voordeel daarvan gebruiken om te investeren in een mooie mummiekist.

Als je op een gegeven moment niets meer wilt (of kunt) doen, dan mag je passen. De speler die dit als eerste doet wordt de startspeler van de volgende ronde en verplaatst zijn spelersteen naar de onderste laag van de piramide. De volgende speler(s) die passen plaatsen hun spelersteen een stapje hoger in de piramide. Iedere keer dat je aan de beurt komt nadat je gepast hebt, mag je je spelersteen een stapje verder schuiven en krijg je toch nog iets, zoals bijvoorbeeld een grondstof.

Na vijf ronden is het spel afgelopen en worden de punten geteld om te bepalen wie zich het best heeft voorbereid op het hiernamaals.

…en de waardering

Pharaon is een onvervalste puntensalade, maar wel één die er heel smakelijk uitziet. Er is echt heel veel aandacht aan de vormgeving besteed en overal op het spelmateriaal zie je vrolijke, felgekleurde Egyptische afbeeldingen staan.  Het spel zelf is helaas niet zo thematisch. Tijdens het spelen ben je namelijk vooral bezig om zo slim mogelijk met je schaarse grondstoffen om te gaan. Omdat op iedere locatie het aantal plekjes beperkt is, moet je daarbij rekening houden met wat de andere spelers willen doen. Er zijn heel veel verschillende manieren waarop je punten kan scoren, maar het spel duurt te kort om overal voor te gaan en daardoor moet je echt een beetje plannen wat je wanneer gaat doen.

Ik vind Pharaon een erg leuk spel om te doen. Je bent echt bezig om continu je opties af te wegen en daar de beste uit te kiezen. Vaak loont het om niet direct op je doel af te gaan, maar dit via een omweggetje te doen. Pharaon is te zware kost voor families en gelegenheidsspelers, maar wat meer ervaren spellenliefhebbers zullen zich hier prima mee vermaken.







Auteur: Sylas – Henri Pym
Uitgever: Catch up Games, 2019
Aantal spelers: 1-5
Leeftijd: vanaf 12 jaar
Speelduur: circa 45-90 minuten
Prijs: circa 40 euro

dinsdag 24 maart 2020

Recensie: Celestia

Een fraaie vormgeving kan erg bijdragen aan de sfeer en daarmee het spelplezier van een spel. Dat geldt zeker voor familiespellen, al was het maar om de familie in kwestie over de streep te trekken. Celestia is zo’n mooi spel, compleet met een bouwpakket voor het luchtschip waarmee de speler op reis gaan door het magische Celestia met haar zwevende steden.

Het luchtschip begint in de eerste stad en om beurten zijn de speler de kapitein die het schip naar de volgende stad moet navigeren. De reis is niet zonder gevaren en hoe verder je komt, des te groter de bedreigingen. Mist, onweer, agressieve vogels en zelfs luchtpiraten kunnen het schip laten neerstorten.


Om te bepalen welke gevaren er komen gooit de kapitein een aantal dobbelstenen. Voor ieder geworpen symbool moet hij of zij een passende kaart afleggen. Voordat de kaarten afgelegd worden, moeten de andere spelers kiezen of ze de reis aandurven of niet. Als je uitstapt, scoor je in ieder geval de veilige punten van de stad waar het schip nu staat. Blijf je aan boord, dan heb je kans op meer punten in de volgende stad, of wie weet nog verder. Als iedereen gekozen heeft, blijkt of de kapitein de benodigde kaarten heeft. Zo ja, dan vlieg je verder en is de volgende speler die nog aan boord is de nieuwe kapitein. Zo niet, dan crasht het schip en scoort geen van de nog aanwezige spelers punten.

Als het schip crasht of iedereen uit is gestapt begint het schip opnieuw bij de eerste stad. Wie na verschillende vluchten als eerste meer dan vijftig punten heeft gescoord wint het spel.


...en de waardering

Als familiespel is Celestia bijzonder geslaagd. Een fraaie vormgeving gecombineerd met een duidelijk doel maakt dat je snel kunt beginnen met spelen, zonder al teveel uitleg. Het gokken en bluffen verhoogt de speelvreugde. Groot is het gevoel van triomf als je in je eentje verder gaat en de laatste stad weet te bereiken, net zo groot als het gevoel van lafheid als je snel uitstapt en de rest veel verder weet te komen.


Voor wie toe is aan meer uitdaging zijn er inmiddels twee uitbreidingen verschenen. Die voegen wat meer opties en daarmee complexiteit toe. Ideaal voor de veelspeler of degene die het basisspel al tientallen keren heeft gedaan. Maar ook zonder biedt het veel plezier voor jong en oud.







Auteur: Aaron Weissblum
Uitgever: BLAM! (2015)
Aantal spelers: 3 tot 6, vanaf 8 jaar
Speelduur: 30 minuten
Prijs: ca 25 euro

Recensie: Flash Point

Een van mijn guilty pleasures is Hero Quest. Niet de ingewikkelde regels en onnavolgbare verhaallijnen van een fantasy rollenspel, maar wel de fraaie miniaturen en lekker knokken met monsters. Heerlijk, maar verrassend lastig op tafel te krijgen. Het thema en de sfeer van het spel roepen toch snel de associatie op met bleekneuzige en puisterige puberjongens. Het klinkt misschien gek, maar dat spreekt niet iedereen aan.


Maar wat nu als je de tovenaar, barbaar, elf en dwerg nu vervangt door brandweerlieden met hun eigen vaardigheden, de monsters door rook, vuur en explosieve stoffen en de schatten door gewone mensen en huisdieren? Dan heb je ineens een heldhaftig thema te pakken, waar de spelers een uitslaande brand in een huis meester moeten worden en alle bewoners uit het huis moeten redden.


Eigenlijk is de voorbereiding bij Flash Point nog het ingewikkeldst, het spelverloop is eenvoudig en elegant. In je beurt loopt je brandweerman door het huis, blust daarbij rook en vuur en probeert bij de slachtoffers te komen en die uit het huis te halen. Na je acties breidt het vuur zich uit en is de volgende speler aan de beurt.

Een goede afstemming is noodzakelijk in dit samenwerkingsspel. Het einddoel is om zeven bewoners te redden (inclusief kat en/of hond), maar je moet voortdurend het vuur onder controle weten te houden. Loopt dat uit de hand, dan volgt de ene explosie op de andere en sterven de inwoners een vreselijke dood of stort het huis zelfs in. Als dat laatste gebeurt heb je het spel verloren, net als wanneer er vier slachtoffers in de vlammen zijn omgekomen.


…en de waardering

Flash Point is bij uitstek een samenwerkingsspel voor de hele familie. Iedereen kan zich in het thema verplaatsen en de regels spreken voor zich. Met alleen de basisregels moet je behoorlijk je best doen om te verliezen, wat zeker met iets jongere spelers een voordeel kan zijn. Bovendien ziet niemand graag harige viervoeters geroosterd worden.


Voor wie wat meer uitdaging zoekt biedt het spel wat extra mogelijkheden en uitdagingen, maar ook dan zal een ervaren speler van samenwerkingsspellen meestal weinig moeite hoeven doen om het spel te winnen. Doorgewinterde veelspelers die op zoek zijn naar een uitdaging kunnen beter iets anders kiezen, maar wie op zoek is naar een toegankelijk coöperatief spel voor alle leeftijden kan zich nauwelijks een geschikter spel wensen.







Auteur: Kevin Lanzing
Uitgever: 999 Games (2012)
Aantal spelers: 2 tot 6, vanaf 8 jaar
Speelduur: 30 tot 45 minuten
Prijs: ca 35 euro

zondag 22 maart 2020

Recensie: Fantastic Factories


De meeste spellen kiezen voor fantasievolle thema’s. Fantastic Factories pakt het anders aan. In dit spel moet je fabrieken gaan bouwen. Dat klinkt eerder als werk dan plezier, maar de vrolijke vormgeving van de doos trok mij over de streep om dit spel te gaan proberen.

In Fantastic Factories heb je vier werknemers (dobbelstenen) die je in kan zetten om jouw eigen industriële imperium te bouwen.  Aan het begin van het spel staat op jouw bedrijfsterrein nog maar één gebouw: het hoofdkantoor van waaruit je jouw imperium gaat besturen. In je hoofdgebouw zijn drie verdiepingen waar je je dobbelstenen op verschillende manieren kan inzetten. Op de bovenste verdieping werken de dobbelstenen aan Research (trekken van extra kaarten waarop fabrieken staan die je kan bouwen), op de begane grond wordt energie opgewekt en in de kelder delven de dobbelstenen staal.

Op tafel liggen verder vier uitzendkrachten en vier fabrieken klaar. Aan het begin van iedere ronde mogen alle speler om de beurt één van deze kaarten pakken (voor een uitzendkracht moet je wel weer een kaart inleveren). De uitzendkrachten geven je eenmalige voordeeltjes (zoals extra dobbelstenen, energie of staal).

Vervolgens  gooien alle spelers met hun dobbelstenen en zetten ze deze te werk in hun hoofdkantoor of eerder voltooide fabrieken. Dat kan natuurlijk alleen als je de juiste getallen gegooid hebt (voor staal-productie moet je bijvoorbeeld  een 4 of hoger gooien en voor energie juist maximaal een 3). Door bepaalde combinaties van kaarten, energie en staal in te leveren kan je nieuwe fabrieken en andere  bouwwerken maken. Deze leveren aan het eind van het spel soms punten op.  Met sommige fabriek kan je goederen produceren (door de juiste dobbelstenen in te zetten in combinatie met het afleggen van kaarten, energie en/of staal). Deze goederen leveren punten op aan het eind van het spel. Andere fabrieken helpen je bij de productie van staal en energie of geven je de mogelijkheid om de dobbelstenen te manipuleren.

Zodra een speler 10 gebouwen heeft gebouwd of 12 goederen heeft geproduceerd, is het spel afgelopen. De spelers bepalen nu hun score door de puntenwaarde van hun bouwwerken en het aantal goederen dat ze geproduceerd hebben, bij elkaar op te tellen. Wie de meeste punten heeft, heeft gewonnen.

…en de waardering

Fantastic Factories is een spel waar je lekker bezig bent om slim punten bij elkaar te schrapen. Dat kan je doen door gebouwen te bouwen, maar ook door goederen te produceren. De echt nuttige gebouwen leveren geen punten op en de meest nutteloze bouwwerken (zoals een obelix) leveren de meeste punten op. Het fijne van dit spel is dat tijdens de fase waarin je de dobbelstenen inzet, iedereen tegelijkertijd aan zet is. Daardoor gaat het spel lekker snel. Het nadeel daarvan is dat je al snel het zicht kwijt raakt op wat anderen aan het doen zijn, waardoor iedereen een beetje in zijn eigen coconnetje aan het spelen is. Fantastic Factories recycled redelijk standaard spelprincipes tot een niet bijster origineel, maar toch best leuk tussendoortje.  







 Auteur: Joseph Chen en Justin Faulkner
Uitgever: Metafactory Games, 2020
Aantal spelers:1-5
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: circa 30-60 minuten
Prijs: circa 40 euro

woensdag 18 maart 2020

Hoe kom je de avonden door: Bordspellentips!


Door het Corona-virus moeten we allemaal nu meer tijd thuis doorbrengen dan normaal en onze sociale contacten terug brengen. Je bent daardoor veroordeeld om je online of met je huisgenoten te vermaken. Ik zie her en der al wat nieuwsberichten voorbij komen dat mensen nu wat vaker een spelletje op tafel zetten om samen te spelen (van de hele avond voor de tv hangen word je per slot van rekening op een gegeven moment ook lamlendig). In dit blog wil ik een aantal spellentips delen voor mensen die normaal niet zo vaak een spelletje doen, maar nu op zoek zijn naar iets leuks (voor onze vaste lezers bevat dit blog waarschijnlijk weinig nieuws). Ik heb de lijst met spellen in verschillende categorieën opgedeeld om je te helpen iets te vinden dat bij je smaak past. Op deze manier hoop ik mijn minuscule bijdrage te doen om deze tijd met zijn allen zo prettig mogelijk door te komen.

De spellen die ik noem kan je allemaal redelijk makkelijk via internet bestellen. Natuurlijk kan je terecht bij internetgiganten als bol.com en amazon.nl, maar je kan ze ook bij online spellenwinkels kopen (en daarmee de middenstand een beetje helpen). Op deze website kan je de prijzen van spellen bij verschillende online winkels vergelijken en op deze website staat een overzicht met fysieke winkels (je kan een winkel bij jou in de buurt bellen of ze een spel op voorraad hebben en het dan snel ophalen en misschien willen ze het ook wel opsturen).

Dobbelspellen
Sommige spellen kent iedereen, denk aan Monopoly, Risk en Yathzee. De laatste paar jaar zijn er heel veel leuke Yahtzee-achtige spellen op de markt gekomen. Dit zijn spellen waar iedere speler een briefje voor zich heeft liggen waarop dingen moeten worden afgekruist of genoteerd op basis van dobbelsteenworpen. Dit zijn vaak relatief goedkope spelletjes, die je goed kan spelen met wisselende aantallen spelers (vaak zelfs in je eentje) De leukste spellen in dit genre zijn Keer op KeerCleverWelcome to… en Qwixx.

Partygames (vanaf 4 personen)
Partygames zijn spellen die je met grote groepen kan spelen en waarbij meedoen en plezier hebben belangrijker is dan wie er wint. Met grote groepen afspreken zit er even niet in (misschien mensen die in een woongroep of studentenhuis wonen daargelaten), maar gelukkig zijn veel partygames ook prima te spelen met een gemiddeld gezin van vier personen. De laatste jaren zijn er veel spellen uitgekomen waarin je met creatieve omschrijvingen een plaatje moet omschrijven, waar na de andere spelers moeten raden welk plaatje (bijvoorbeeld uit een aantal openliggende kaarten) je bedoelde. De beste spellen dit genre zijn Codenames Pictures, DixitMuse en Mysterium. Verder zijn Time’s up en 30 seconds erg leuke spellen waarin je een woord of naam moet omschrijven en jouw teamleden het moeten raden.

Kaartspelletjes
Kaartspellen zijn ook fijne spellen om je spellenkast mee te vullen. Ze nemen weinig ruimte in, zijn vaak goedkoop, maar leveren veel speelplezier op. De afgelopen jaren zijn een aantal hele originele en leuke kaartspellen uitgekomen. In The Mind moeten spelers genummerde kaarten op volgorde leggen. Dit klinkt heel suf, maar dat is het niet. In dit spel mag je namelijk niet met elkaar praten en moet je “aanvoelen” wanneer je een kaart moet neerleggen. Dit is ook een goede tip om wat oudere kinderen stil te krijgen zodat je zelf wat werk gedaan krijgt. In Hanabi moet je ook samenwerken om kaarten op de juiste volgorde uit te spelen. Dit keer doe je dat zonder je eigen kaarten te zien, terwijl je wel de kaarten van de andere spelers ziet. Je geeft elkaar hints waardoor duidelijk moet worden welke kaart je op welk moment moet spelen. Het is een leuke puzzel om samen uit te vogelen hoe je met minimale communicatie tot een optimaal resultaat komt. In Sushi Go verzamel je smakelijke kaarten met schattige sushi er op door telkens een kaart te kiezen uit een set die telkens wordt doorgegeven. Het is net of je in een sushi-restaurant aan de lopende band zit en de ene na de andere lekkernij mag pakken. Kakerlaken poker is een blufspelletje waarbij je elkaar kaarten toeschuift en er bij zegt welk ongedierte er op staat. Je moet inschatten of een andere speler liegt of niet. Als je een kaart krijgt en je denkt dat de ander liegt dan kan je de kaart opendraaien en als er inderdaad gelogen was dan krijgt de andere speler de kaart terug. Maar als er niet gelogen was, moet je de kaart zelf houden. Je verliest als er te veel kaarten voor je komen te liggen. Slagenspellen zijn al zo oud als een deck kaarten. Voor wie eens iets anders zoekt dan klaverjassen of bridge kan ik Wizard van harte aanbevelen. Dit is een slagenspel met een twist: je moet voorspellen hoeveel slagen je denkt te gaan halen en je scoort alleen als je voorspelling klopt. En mijn laatste tip is Point Salad. In de supermarkt zijn de verse groenten op dit moment regelmatig uitverkocht, maar in dit spel liggen ze nog in grote hoeveelheden op tafel. In het spel probeer je een optimale combinatie van groenten en opdrachtkaarten te verzamelen.


Escaperoom-spellen
Escaperooms zijn tegenwoordig bijna een verplicht nummer op een bedrijfsuitje. Dat zit er dus even niet in, maar voor liefhebbers van dit type vermaak heb ik goed nieuws! Er zijn tegenwoordig meerdere series met leuke escaperoom-spellen op de markt. In al deze spellen begin je met het lezen van een verhaaltje waarin staat waar en waarom je ingesloten bent geraakt. Vervolgens moet je puzzels oplossen om te ontsnappen. Een populaire serie is de serie Exit-spellen. Het leuke van deze spellen is dat je een boekje er bij krijgt dat de puzzels bevat waar je echt in moet schrijven en knippen om de boel op te lossen. Het nadeel is dat je het spel dus letterlijk kapot speelt en na gebruik weg kan gooien. Er zijn ook spellen die je niet kapot speelt, zoals de Unlock serie of de Pocket Escaperoom spellen. Deze spellen bestaan uit kaarten. Nadat je het spel gespeeld hebt, kan je het dus doorgeven aan een ander (je weet zelf de oplossingen dus het is niet leuk om het spel op korte termijn nog eens te spelen). Escape Room the Game zit een beetje tussen deze twee soorten in: je krijgt wel echt puzzels die je kapot speelt, maar je kan de onderdelen op internet kosteloos downloaden zodat anderen het spel na je ook weer kunnen doen.

Tweepersoonsspellen
Veel spellen zijn prima te spelen met verschillende aantallen spelers, maar er zijn ook veel spellen die voor precies twee personen zijn gemaakt, of te wel spelletjes voor stelletjes (van welke samenstelling dan ook)!  In Star Realms speel je een ruimteoorlog na. Je verzamelt tijdens het spel steeds betere schepen en ruimtebasissen en daarmee val je elkaar aan net zo lang tot één speler is weggevaagd. Het blijft zelden bij één potje. Codenames Duet is een variant van de superpopulaire partygame Codenames, maar dan voor twee spelers. Je gaat elkaar hints geven om bepaalde kaarten weg te spelen. Mijn man en ik zijn meer dan twintig jaar samen maar bij elk potje Codenames Duet lopen we er nog steeds tegen aan dat we elkaar soms net niet goed begrijpen. Heel vermakelijk en heel leerzaam dus. Schotten Totten is een leuk kaartspelletje waarin je waardevolle setjes van kaarten maakt en altijd zal zien dat je net die ene kaart die het verschil niet maakt misloopt. Patchwork is een leuk puzzelspelletje waarin je met kartonnen tetris-vormige tegels een dekentje bij elkaar puzzelt. En als het af is, kan je er (in gedachten) lekker onderkruipen voor de tv. Er wordt in kantines heel wat traditionele slagenspellen gespeeld. Voor veel van dit soort spellen heb je (minimaal) 4 spelers nodig dus als je samen met je lief thuis zit kan je deze spellen niet spelen. Gelukkig is er een heel goed alternatief, namelijk De Vos in het Bos. Dit is een tweepersoonsslagenspel waarin je veel slagen wil halen maar niet alle slagen. En dat is lastiger dan je denkt!

Samenwerkspellen
In de meeste spellen speel je tegen elkaar, maar tegenwoordig zijn er ook heel veel spellen waar je samen met elkaar tegen het spel speelt. Je bent dan samen bezig om een oplossing voor een probleem te verzinnen. Als dit dan lukt dan geeft echt een kick. In Flash Point zijn jullie brandweerlieden die een brandend huis moeten blussen en de bewoners van dit huis in veiligheid moeten brengen. Pas daarbij op voor de brandbare stoffen in de keukenkastjes! In Chronicles of Crime werken jullie bij de politie van Londen en moeten jullie misdaden oplossen. In dit spel moet je aan de hand van aanwijzingen ontrafelen wat er gebeurd is. Deze aanwijzingen zitten onder andere verstopt in de 3D locaties die je met je mobiele telefoon moet verkennen. In Magic Maze sta je juist aan de andere kant van de wet. In dit spel ben je een groepje avonturiers die hun wapens zijn kwijtgeraakt en deze willen pikken in een winkelcentrum. Je moet daarvoor pionnen over een kaart bewegen zonder met elkaar te praten. Iedere speler mag echter maar één soort zet doen (bijvoorbeeld een pion naar rechts verplaatsen of juist rechtdoor). Je moet dus goed opletten welke pion jij moet verzetten. Gelukkig is er een speciale grote pion die andere spelers voor jou op tafel kunnen zetten (doorgaans lichtelijk passief-agressief) als je niet snel genoeg ziet wat er van je verwacht wordt.

Bordspellen
Sportliefhebbers hebben het op dit moment ook moeilijk. Niet alleen vallen veel mogelijkheden om te sporten uit, ook de hoeveelheid sport om te kijken loopt drastisch terug omdat alle sportevenementen worden afgelast. Wielerliefhebbers kan ik als plaatsvervanger een potje Flamme Rouge aanbevelen. In dit spel race je met twee wielrenners over een parcours en probeer je als eerste over de finish te gaan. Ik denk dat er weinig mensen zijn die nog nooit (De Kolonisten van) Catan gespeeld. Dit spel is terecht een klassieker. De kolonisten blijken inmiddels geen genoegen meer te nemen met het ontdekken van hun eiland, maar zijn de ruimte in gevlogen. In Catan Kosmonauten vlieg je met ruimteschepen door het heelal om daar op verre planeten nieuwe steden te bouwen en handelsposten te stichten. Tijdens je reis kom je af en toe handelaren en ruimtepiraten tegen die je voor interessante dilemma’s stellen. Als het heelal je wat te groot is, dan kan je het ook klein houden door je toe te leggen op de bouw van Tiny Towns. In dit leuke puzzelspel kies je om de beurt welke grondstof iedereen gaat gebruiken en bouw je hiermee een leuk klein stadje. Het fijne van dit spel is dat iedereen elke beurt meedoet en je dus niet lang hoeft te wachten tot je weer wat mag doen.  Voor de mensen die normaal met de trein naar kantoor gaan en die dit ritje missen, raad ik Ticket to Ride aan. In dit spel moet je kaarten verzamelen waarmee je spoorwegen aan gaat leggen. Ticket to Ride is een super populair spel en daarom zijn er veel varianten en uitbreidingen te koop. Ik raad aan om met het gewone Ticket to Ride (met de kaart van Amerika) te beginnen en als dat bevalt kan je ook andere landen van spoor gaan voorzien.

Kinderspellen
Ik heb zelf geen kinderen en ben dus iets minder thuis in deze categorie. Maar ik denk dat ik toch wel een paar goede tips kan geven op basis van informatie die ik van vrienden met kinderen heb gekregen. Mijn eerste tip is Dobble. Dit is een leuk reactiespelletje waarin spelers op kaarten met verschillende kleine plaatjes zo snel mogelijk de match proberen te vinden.  Kinderen zijn hier vaak verrassend snel in. Voor kinderen is het nu lastig dat ze veel meer thuis zijn en hun energie daarom minder goed kwijt kunnen. Met Happy Salmon kan je ze daarmee helpen. Dit is namelijk een spel dat je staand speelt en waarbij je zo snel mogelijk opdrachten moet uitvoeren zoals elkaar een boks of high geven of van plaats wisselen (daarna moet je dus wel weer even allemaal je handen wassen). In Stef Stuntpiloot moeten spelers hun kipjes beschermen tegen Stef die in zijn vliegtuigje halsbrekende toeren uithaalt. Het blijft bij dit spel gegarandeerd niet bij één potje. Time’s up family en Time’s up kids zijn de kindvriendelijke versies van de bekende partygame doordat de opdrachten zijn afgestemd op de jonge doelgroep.

Het spel dat niet op deze lijst mag ontbreken
Ik kan geen lijst met tips voor spellen in deze Corona-tijd maken, zonder Pandemie te noemen. Dit is een samenwerkspel waarin iedere speler een wetenschapper met speciale kennis is, die samen moet werken om vier virusuitbraken onder controle te krijgen. In het spel merk je hoe moeilijk dat is en hoe snel het mis kan gaan. Er zijn inmiddels ook verschillende uitbreidingen van dit spel verkrijgbaar. Daarnaast is er nog een leuke dobbel-variant (waar ook weer een uitbreiding voor bestaat). En ten slotte zijn er twee legacy-varianten te krijgen. Een legacy-spel is een spel dat je een aantal keer achter elkaar speelt en dat tijdens het spelen verandert doordat je bijvoorbeeld op het spelmateriaal moet schrijven, er stickers op plakt of het zelfs door midden scheurt. In Pandemie Legacy deel 1 begint het spel als een gewoon potje Pandemie, maar al snel beginnen er dingen te veranderen. Tijdens de potjes doorloop je een spannend verhaal, waar ik niets over ga zeggen omdat je dat zelf maar moet ontdekken.

Ten slotte…
Ik hoop dat ik mensen met dit blog kan helpen om in het enorme aanbod van spellen een leuk nieuw spel te vinden om samen met huisgenoten een gezellige avond mee te hebben in deze onzekere tijden. Ik eindigde mijn tips met Pandemie. Ik besef me heel goed dat het Corona-virus geen spelletje is. De echte wetenschappers en het zorgpersoneel hebben hun handen nu overal op de wereld vol met het zorgen voor patiënten en het zoeken naar een geneesmiddel of vaccin. Ondertussen gaat de overige zorg ook nog “gewoon” door voor alle andere zorgbehoevenden in Nederland (waaronder mijn verstandelijk gehandicapte zus). Ik wil deze mensen hierbij dan ook heel veel sterkte en succes wensen en vooral heel hartelijk bedanken.

Recensie: (Dobbel zo) Clever Challenge


Het zijn op dit moment dat ik dit schrijf uitdagende tijden door het Corona-virus. Mensen blijven zo veel mogelijk thuis en het hele sociale leven valt stil in de hoop dat we het virus dan genoeg kunnen afremmen om het aantal zieken behapbaar te houden voor onze zorgsector (ik maak hierbij een diepe buiging voor onze zorgverleners). Voor spellenliefhebbers is het wellicht iets makkelijker om onszelf thuis te vermaken dan voor kroegtijgers. Clever en Dobbel zo Clever behoren tot de populairste dobbelspelletjes van de afgelopen paar jaar. Voor deze twee spellen zijn recent in Nederland uitbreidingsblokken uitgebracht.

Voor ieder spel kan je een aparte uitbreiding kopen, Challenge genaamd. De uitbreidingen bestaan uit een los blok dat je met dezelfde regels speelt. Alleen bij Dobbel zo Clever verandert er één klein regeltje, maar dat staat duidelijk aangegeven op de achterzijde van het blok.

Op ieder blok zijn alleen de voorwaarden wanneer je een vakje mag vullen verandert en staan de bonussen die je kan krijgen op andere plaatsen. Bij het groene spoor van Clever moet je bijvoorbeeld niet langer minimaal een 1, 2, 3, 4 en 5 gooien aan het begin van het rijtje, maar een 2, 4, 3, 5 en 1.





…en de waardering

De Challenges voor Clever en Dobbel zo Clever zijn mij uitstekend bevallen. Het is meer van hetzelfde, maar dan met een twist doordat voorwaarden anders zijn en bonussen op een andere plek staan. Je moet dus echt weer even goed kijken en nadenken hoe je je dobbelstenen wil inzetten. Liefhebbers van de Clever-spellen kan ik deze blokken dan ook zondermeer uitbesteden. En het goede nieuws is: bij beide blokken staat dat het Challenge 1 is. Dat betekent vast dat er meer zullen volgen.






Uitgever: 999 games
Aantal spelers: 1-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 30 minuten
Prijs: circa 9 euro

maandag 16 maart 2020

Recensie: Yellow & Yangtze

Sinds Boardgamegeek in 2001 begon hebben daar slechts zeven spellen bovenaan de lijst van best gewaardeerde spellen gestaan. Een daarvan was Reiner Knizia’s meesterwerk Eufraat en Tigris. Hoewel Knizia graag zijn succesvolle spelideeën hergebruikt, is hiervan in al die jaren maar één aanverwant spel gepubliceerd. Dat veranderde met de komst van Yellow & Yangtze, dat het toneel duizenden jaren later en evenvele kilometers naar het oosten verplaatst, ten tijde van de zeven strijdende staten in wat nu China is.

De kern van het spelidee is gelijk gebleven. Door het plaatsen van leiders en tegels bouwen de spelers samen verschillende rijken op en scoren zo punten in verschillende kleuren. Dat gaat extra goed als je een pagode weet te bouwen. Die leveren namelijk een gestage stroom van punten op en zijn daarom erg geliefd. Maar waarom eentje bouwen als je ze ook in kunt pikken? Revoluties en oorlogen zijn zo al snel onvermijdelijk. Een conflict winnen is plezierig, maar verzwakt vaak je positie op het bord. Overwinnaars van oorlogen willen nog wel eens tijdens een revolutie sneuvelen.


Zo leidt het ene conflict het andere weer in, wat erg goed past bij de achtergrond van het spel: een voortdurende oorlog van allen tegen allen, af en toe onderbroken door korte periodes van vrede. Het spel eindigt als alle partijen moegestreden en de tegels op zijn. Je eindscore is net als in Eufraat en Tigris het aantal punten in de kleur die je het minste hebt; de speler met de hoogste eindscore wint.


...en de waardering

Iedere beoordeling van Yellow & Yangtze kan alleen maar beginnen met de vergelijking met Eufraat en Tigris. Wat is er beter, wat is er slechter? En verschillen ze überhaupt genoeg van elkaar? Het antwoord op die tweede vraag is zeker bevestigend. De meest opvallende verschillen zijn de zeshoekige tegels en de enkelkleurige pagodes, maar het belangrijkste is de manier waarop oorlogen worden beslecht. In Eufraat en Tigris werden die gespeeld in de kleur van de betreffende leiders, hier gebruik je alleen de rode soldaten. De impact van oorlogen is ook een stuk kleiner. Ze leveren minder punten op richten geen slachting op het bord meer aan. Bij Eufraat en Tigris kan het na een oorlog soms lijken of de Soemeriërs de atoombom al kenden, hier sneuvelt er hooguit een rode pagode.

Yellow & Yangtze is al met al wat eleganter en tactischer, waar Eufraat en Tigris soms voelt als een epische strijd om alles of niets. Welke je leuker vindt is een kwestie van smaak. Ik beleef aan allebei erg veel plezier en zie geen reden om ze niet allebei in mijn verzameling te houden.







Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: Grail Games (2018)
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 12 jaar
Speelduur: 60 tot 90 minuten
Prijs: ca 50 euro