zaterdag 18 november 2017

Recensie: Hanamikoji

Micro-games zijn simpele spellen met weinig spelmateriaal en weinig regels, denk bijvoorbeeld aan Deep Sea Adventure en Love Letter. Veel van dit soort spellen zijn bedacht door Aziatische auteurs. Er wordt wel beweerd dat dit genre uit nood geboren is. De huizen in Azië zijn kleiner dan bij ons in Europa en dus moeten de Aziatische auteurs zich wel toeleggen op het maken van kleine spellen. Hanamikoji is zo’n spelletje dat bestaat uit slechts 28 kaarten en 15 kartonnen fiches. Het spel is inmiddels al 4 jaar oud, maar is dit jaar voor het grote (Westerse) publiek beschikbaar geworden doordat de grote Duitse uitgever Kosmos het in haar assortiment heeft opgenomen.

Hanamikoji is een tweepersoonsspel waarin de spelers restauranteigenaren zijn in de gelijknamige straat in Tokyo. Om de toeristen naar binnen te lokken helpt het erg als je een paar populaire Geisha’s in dienst hebt. Dit klinkt makkelijker dan het is, Geisha’s kan je namelijk niet inhuren bij het uitzendbureau, maar moet je moet ze zien te paaien met mooie cadeaus en aandacht. Iedere Geisha heeft zo haar eigen voorkeuren, de ene dame doe je een plezier met een mooie bos bloemen, de andere wil liever (groene) thee krijgen en een derde laat zich graag verwennen met een elegante waaier. De speler die een Geisha de meeste cadeautjes geeft, weet haar over te halen voor zich te komen werken.

In het midden van de tafel liggen 7 kaarten met daarop de Geisha’s. De Geisha’s hebben waardes van 2 tot 5. Verder ligt er op tafel een trekstapel met 21 cadeaukaarten. Voor de Geisha met waarde 5 zitten 5 cadeaus in de stapel terwijl er voor de Geisha met waarde 2 maar 2 kaarten zijn. Iedere speler begint met een hand met 6 cadeautjes. En ten slotte krijgen de beide spelers 4 actie-fiches die aangeven welke acties ze in iedere ronde moeten uitvoeren.

In je beurt trek je altijd eerst een nieuwe cadeau-kaart en daarna kies je één van je actie-fiches uit en voer je de bijbehorende actie uit. Met het eerste fiche mag je één kaart uitzoeken en die apart leggen voor het eind van de ronde zodat je hem dan bij de bijbehorende Geisha kan leggen. Met de tweede kaart kies je twee kaarten uit die je (zonder ze aan de andere speler te laten zien) uit het spel verwijderd. Met de derde kaart kies je drie kaarten uit je hand uit. De andere speler mag één van deze kaarten kiezen en aan zijn kant bij de juiste Geisha leggen en zelf leg je de andere twee kaarten aan jouw kant bij de Geisha’s neer. Met de laatste kaart kies je vier kaarten en maak je hier twee setjes van twee kaarten van. De andere speler mag weer als eerste een van deze setjes kiezen en je krijgt zelf de andere twee kaarten.

Als beide spelers hun vier acties hebben uitgevoerd liggen er aan elke kant van de Geisha’s acht kaarten. Vervolgens wordt per Geisha gekeken wie haar de meeste cadeautjes heeft gegeven. Deze speler wint deze Geisha voor zich en legt een rond fiche aan zijn kant op de betreffende Geisha kaart. Als aan het eind van de ronde een speler óf 4 Geisha’s voor zich gewonnen heft óf Geisha’s ter waarde van minimaal 11 punten voor zich gewonnen heeft, dan is het spel afgelopen. Als één speler aan één van deze winst-condities voldoet, dan is die speler de winnaar. Als beide spelers aan een winstconditie voldoen, dan wint de speler die Geisha’s ter waarde van minimaal 11 punten voor zich heeft gewonnen.

Als geen van beide spelers er in is geslaagd om voldoende Geisha’s voor zich te winnen dan wordt er nog een ronde gespeeld. De fiches die aangeven wie welke Geisha heeft gewonnen blijven alleen liggen en verschuiven aan het eind van de ronde alleen als de andere speler de Geisha voor zich heeft weten te winnen. Bij gelijkspel blijft het fiche dus gewoon liggen. Dit geeft de tweede ronde weer een hele eigen dynamiek. 

Als ook de tweede ronde geen winnaar oplevert dan wordt er nog een derde ronde gespeeld. Als ook in die ronde geen van de beide spelers aan een winstconditie weet te voldoen, dan wint de speler die aan het eind van die ronde de Geisha’s met de hoogste waarden heeft veroverd (en in geval van gelijkspel is het gewoon gelijkspel).

…en de waardering

Ik ben echt diep onder de indruk van Hanamikoji. Het is ongelofelijk knap hoe ontzettend veel speelplezier je kan hebben met zo weinig regels, zo weinig spelmateriaal en zo weinig beurten. Het spel lijkt heel simpel, maar doordat je maar zo weinig keuzes maakt in een ronde moet elke klap eigenlijk raak zijn. Het komt bijna niet voor dat je een makkelijke, veilige keuze kan maken en zelfs als die keus er is moet je nog afvragen of dat is wat je wilt want misschien valt er nog meer te winnen door een gok te wagen. En dat maakt dat elke keuze tergend lastig is en dus leuk.  Ik kan dan ook niet anders dan om voor dit minimale spelletje vol overtuiging de maximale score te geven.








Auteur: Kota Nakayama
Uitgever: Kosmos, 2013
Aantal spelers: 2
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 10-20 minuten
Prijs: circa 15 euro

woensdag 15 november 2017

Recensie: Azul

Op de laatste editie van Spiel werden meer dan duizend nieuwe spellen gepresenteerd. Het is dan ook een enorme uitdaging voor uitgevers om op de beurs er voor te zorgen dat hun spellen opvallen in de massa zodat zo veel mogelijk spellenliefhebbers aan het eind van de beurs met hun spel naar huis gaan. Er zijn een paar factoren die daarbij helpen, namelijk de reputatie van de uitgever, de reputatie van de spelauteur en het uiterlijk van het spel. Azul is het tweede spel van de uitgever Plan B Games. Dit spel had zijn auteur (Michael Kiesling) en looks in ieder geval al mee en ook de uitgever (Plan B) heeft met Century Spice Road een goede eerste indruk gemaakt. De naam Azul kwam dan ook voor de beurs al op veel verlanglijstjes voor, waaronder op die van mij.

In Azul zijn de spelers tegelzetters die de muren van het koninklijk paleis in de Portugese stad Evora moeten gaan betegelen. De muren moeten voorzien worden van prachtige mozaïeken met vrolijke gekleurde Portugese tegels. De speler die de muur het mooist betegelt, wint het spel.

Iedere speler heeft een eigen spelerbordje voor zich liggen met daarop het patroon van de muur, een aantal rijtjes waar de tegels bewaard kunnen worden en een scorespoor. In het midden van de tafel liggen vervolgens een aantal grote, ronde, kartonnen fiches waarop iedere ronde vier prachtige kunststof tegels worden gelegd.

De spelers mogen om de beurt tegels van de voorraad pakken. In je beurt pak je alle tegels van dezelfde soort van één rondje en de rest van de tegels schuif je naar het midden. In plaats van tegels van een rondje te pakken mag je ook alle tegels van één soort uit het midden pakken (de speler die dit doet krijgt wel een strafpunt, maar is ook startspeler van de volgende ronde). Deze tegels leg je vervolgens op één van de rijtjes op je eigen bordje. Als je meer tegels pakt dan er in een rijtje passen, dan leg je de overtollige tegels onder aan je bordje. Deze tegels leveren aan het eind van de ronde strafpunten op. Als een rijtje nog niet vol is, dan mag je in een volgende beurt er gewoon weer tegels bij leggen (maar ze moeten wel van dezelfde kleur zijn).

Dit gaat net zo lang door totdat alle tegels uit het midden van de tafel zijn verdwenen. De spelers gaan dan om de beurt kijken welke rijtjes ze op hun bordjes hebben vol gemaakt. Van elk rijtje dat vol is, wordt de eerste tegel doorgeschoven naar het juiste plekje op de muur. De rest van de tegels uit dit rijtje gaan naar een aflegstapel. Rijtjes die niet vol zijn, blijven gewoon liggen voor de volgende ronde (die kan je dan af gaan maken).

Iedere keer dat je een tegel neerlegt op de muur scoor je punten. Een losse tegel levert 1 punt op, maar een tegel die onderdeel uitmaakt van een rijtje of kolommetje aaneengesloten tegels, levert net zo veel punten op als het rijtje of kolommetje lang is. En als een tegel zowel onderdeel uitmaakt van een kolom als van een rij, dan scoor je voor beide punten.

Het spel is afgelopen na de ronde waarin ten minste één speler een hele rij van zijn muurtje heeft volgebouwd. Vaak zal dit na 5 ronden het geval zijn, maar soms kan het spel iets langer duren. Aan het eind van het spel worden nog bonuspunten vergeven voor rijtjes en kolommen die helemaal af zijn of voor spelers die alle tegels van één kleur hebben weten te plaatsen in hun muur. Wie daarna de meeste punten heeft wint het spel.

…en de waardering

Met Azul heeft Plan B Games een regelrechte hit in handen. Het spel heeft de magische combinatie van een prachtige vormgeving, kwalitatief hoogwaardig speelmateriaal (met name de tegels), weinig regels, korte speelduur met een aangenaam snufje venijn om het af te maken. Het spel speelt lekker vlot weg en de spelers zijn de meeste tijd lekker bezig om hun eigen bordjes te vullen. Maar je moet daarbij wel op blijven letten wat de andere spelers doen! Je wilt namelijk voorkomen dat je je rijtjes niet af krijgt omdat de juiste tegels op zijn en je dus geen tegels mag doorschuiven naar het muurtje. En tegelijkertijd moet je ook nog zien te voorkomen dat je concurrenten je opzadelen met een enorme stapel tegels die je niet kwijt kan en die dus in je strafpuntenrijtje eindigen. Het spel is vriendelijk genoeg om een breed publiek aan te spreken, maar door het snufje venijn zal het ook bij verwende veelspelers goed in de smaak vallen.








Auteur: Michael Kiesling
Uitgever: Plan B Games
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 30-45 minuten
Prijs: circa 40 euro

dinsdag 7 november 2017

Maandoverzicht oktober 2017 (Dagmar)


Natuurlijk was oktober een goede spellenmaand doordat ik maar liefst 4 dagen naar Spiel toe ging. In totaal kwam er 44 keer een spel op tafel. In mijn blogjes over Spiel hebben jullie al alles kunnen lezen over wat ik daar gespeeld, gekocht, gedaan en gezien heb. Pfff, wat waren dat leuke dagen zeg. Op het moment dat je in de auto richting huis stapt, heb je eigenlijk al spijt dat je weg gaat en kijk je al weer uit naar de volgende editie. Maar zo ver is het nog lang niet. Ik ga me nu eerst eens richten op het spelen van de nieuwe spellen die ik en mijn spellenvrienden hebben gekocht. Ik heb voor november al flink wat spellenafspraken gemaakt, dus ook november gaat een goede maand worden.

Ik ga in dit blogje natuurlijk niet mijn eerste indrukken herhalen van alle spellen die ik voor het eerst op Spiel speelde herhalen. En dus wordt dit een kort maandoverzicht want in de dagen voor Spiel speelde ik maar één ander spel voor het eerst, namelijk de uitbreiding voor Splendor. Ik was van plan om voor Spiel geen spellen te kopen, maar toen ik deze in de spellenwinkel vlak bij mijn werk zag liggen, hoefde ik geen twee tellen na te denken voor ik met dit spel naar de kassa liep. 

Cities of Splendor is de eerste echte uitbreiding voor Splendor (de promotegels die wel zijn uitgedeeld vind ik geen echte uitbreidingen). De kracht van Splendor is dat er niets te veel in het spel zit. Het spel is extreem gestroomlijnd en speelt daardoor heerlijk vlot. Ik vroeg me dan ook af of het spel wel op zou klappen van een uitbreiding omdat dat per definitie betekent dat je iets aan het spel toevoegt. Maar omdat ik Splendor ook een beetje grijs gespeeld heb, wilde ik de uitbreiding toch graag proberen. De uitbreiding blijkt te bestaan uit vier verschillende mini-uitbreidingen die ieder iets kleins aan het spel toevoegen, zoals een andere eindconditie of een nieuwe manier om tegels te reserveren. De veranderingen zijn klein genoeg om het spel niet op zijn kop te zetten, maar hebben toch genoeg impact om je van de automatische piloot af te halen. Je moet echt weer even nadenken over hoe je het spel gaat aanpakken en dat is positief. Mijn eerste indruk is dus voorzichtig positief. Splendor heeft echt geen uitbreiding nodig, maar als je het spel echt grijs gespeeld hebt dan geeft een snufje uitbreiding het spel toch wel een lekkere boost.


maandag 6 november 2017

Spiel 2017: de laatste losse eindjes

In de blogjes van de afgelopen dagen heb ik al veel verteld over wat ik op Spiel allemaal gespeeld, gekocht, gedaan en gezien heb. Maar ik heb toch nog een paar foto's over die ik graag met jullie wil delen, maar die niet echt in mijn vorige stukjes pasten. Dit blogje is dus een samenraapsel van nog wat foto's over van alles en nog wat door elkaar.

De introductie van  Pandemic Legacy Season 2 werd extra luister bijgezet door flesjes met hygiënische handgel en mondmaskers uit te delen. 

Anton demonstreert het Pandemic Legacy Season 2 Masker. Zou het spel zo besmettelijk zijn dat we er voor beschermd moeten worden? 

Op de beurs waren ook veel stands waar je miniaturen en de spullen die je nodig hebt om ze te beschilderen kon kopen. Ik vind het er prachtig uitzien, maar heb zelf nog de tijd nog de vaste hand om de miniaturen in mijn spellen te schilderen. Als ik dit zou doen dan zou het er uitzien alsof een kleuter aan de slag was gegaan en dat lijkt me geen goed idee. 

Er waren ook veel stands waar niet spelgerelateerde spullen werden verkocht. Dit varieerde van my little ponies, honingwijn, kussens met manga afbeeldingen, t-shirts met grappige teksten tot deze prachtige gesneden houten draken. 

Er waren ook meerdere stands waar je speciale tafels kon kopen waar je spellen aan kon doen. Dit vond ik zelf het mooiste exemplaar. Het is alleen niet echt geschikt voor in de woonkamer. Maar als ik zeer ruim behuisd was en een enorme spellenkamer zou hebben, dan zou ik er geen bezwaar tegen hebben om dit exemplaar daar neer te zetten. 

Er is deze Spiel veel geklaagd over de hoge prijzen van nieuwe spellen. Voor sommige tweedehandsspellen werden echter ook flinke prijzen gevraagd. Haleluja! Zestig euro voor een tweedehands spelletje dat een paar jaar geleden  slechts een tientje kostte, vind ik toch best duur. Er zijn maar weinig aandelen die zo'n rendement hebben laten zien in dezelfde periode. 

De meeste spellenliefhebbers halen hun neus op voor Monopoly, maar schijnbaar zijn er uitzonderingen gelet op de enorme stapel Monopoly-varianten die bij deze stand werden aangeboden. 

Het is dat ik geen muts-hoofd heb, want dit exemplaar vind ik werkelijk geweldig gaaf. 

Bezoekers waarvan hun ogen groter zijn dan hun koffer konden in deze stand terecht om hun spellen  met de post naar huis te laten sturen. 

Dit vond ik de meest opvallend verpakking. Mannen vinden het ruimtethema doorgaans leuk, maar zitten niet te wachten op een felroze doos in hun collectie en vrouwen vinden de roze doos dan wel weer leuk maar hebben vaak niet zo veel op met een ruimtethema. Op welke doelgroep richt dit spel zich eigenlijk?

Na vorig jaar het Japanse WC-spel (Who soiled the toilet), werd er dit jaar wederom een WC-spel geïntroduceerd met de bizarre naam Pipi Party. 
En daarmee ben ik aan het eind gekomen van mijn Spiel-verslaggeving voor dit jaar. Ik hoop dat jullie mijn stukjes met plezier gelezen en bekeken hebben.

De komende weken zal het kaf van het koren gescheiden worden en zal langzaamaan steeds duidelijker worden welke spellen nou de echte toppers van deze editie zijn en welke spellen volgend jaar misschien al wel in de ramsj liggen. Ik ben benieuwd!

zondag 5 november 2017

Spiel: de bezoekers

Een klein deel van de bezoekers van Spiel komt verkleed naar de beurs. Deze mensen stoppen hier heel veel tijd in en het resultaat mag er wezen. In dit blog wil ik deze mensen graag even in het zonnetje zetten.

Tattoo Bob in heeft een spannend jurkje aangetrokken om Kamasutra aan de man te brengen

Strike a pose! Lord of the Rings style. 

Spiels Next Top Model demonstreert haar commerciële vaardigheden
 
Cthulhu was ook van de partij 

Hoeveel kinderen zouden nachtmerries hebben gehad na hun bezoekje aan Spiel 

Ik zou ook liever zitten dan rondlopen in zo'n zwaar harnas. 

Strike a pose! Peter Pan syle. 

Zeemannen dromen er van om door deze piraten gekaapt te worden. Ahoy!

Deze verkoopster deed er ook een schepje bovenop om haar spellen aan de man te brengen. 

En nog een Strike a Pose! Dit keer in middeleeuwse stijl. 

Het is toch een stuk leuker om je als stel op deze manier op dezelfde manier te kleden dan door beide een uniseks trainingspak aan te trekken. 

Strike a pose! Star Trek Style!

Strike a pose! Sprookjes stijl!

Dit varkentje heeft een neus voor goede partygames voor in de kroeg

Op deze menukaart staat  een vers bereid bord(spel) Frutti di Mare

Strike a pose! Paas-stijl! (hij is er wel een beetje vroeg bij, dat geef ik toe)

Walk like an Egyptian! 

Pikachu heeft een Duitse prinses geschaakt. 

zaterdag 4 november 2017

Spiel 2017: De toppers (Dagmar)

En na mijn lijstje met floppers, middelmatigheid en Aziatische spellenpret, ben ik dan nu aanbeland bij de laatste en beste spellen die ik op Spiel gespeeld heb. Hier zitten zo wel spellen tussen die ik van te voren al gespot had en waarvan mijn verwachtingen waar gemaakt werden, als spellen die nog helemaal niet op mijn radar stonden maar waar ik toeval bij aanschoof of die een van mijn spellenvrienden mee naar het Natuurvriendenhuis had genomen en die we daar hebben gespeeld.

Bummelbahn (Isle of Trains)

Nadat ik op vrijdagmorgen er in was geslaagd het laatste exemplaar van Pandemic Legacy Season 2 in de Asmodee-verkoopstand te bemachtigen, gingen Anton en ik op zoek naar een plekje om een spelletje te doen. We zagen de stand van Mayfair en besloten daar ons geluk eens te beproeven. Er was nog één tafeltje vrij waar een vrij kinderlijk uitziend kaartspelletje klaarlag. Op de doos stond dat het een spelletje was waar je toch al 10 voor moet zijn en dan is het toch geen kinderspel meer te noemen. We besloten het spel dus te gaan proberen. Er schoven nog twee vriendinnen aan zodat we het spel uiteindelijk met zijn vieren hebben gespeeld.

Bummelbahn is een kaartspelletje in de traditie van het Puerto Rico Kaartspel, Glory to Rome en Race for the Galaxy. Je kan de kaarten namelijk op verschillende manieren gebruiken. De kaarten zijn te gebruiken als geld, als treinstel of als grondstof die je met een trein kan laten vervoeren. Tijdens het spel bouw je een steeds langere trein waar verschillende grondstoffen mee vervoerd kunnen worden. Wat ik een leuke vondst vond was dat je de grondstoffen in je eigen trein kan stoppen, maar dat je ze ook bij een ander in de trein kan laden. Als je dit doet dan wordt je met extra handkaarten beloond. Maar de andere speler heeft dan wel weer de beschikking over een grondstof die gebruikt kan worden om één van de openliggende opdrachten (het afleggen van verschillende combinaties van grondstoffen) te vervullen en daarmee flink punten te verdienen.

Ik vond Bummelbahn verrassend leuk. Als je bekend bent met het systeem waarin kaarten op verschillende manieren gebruikt kunnen worden dan pik je de regels snel op. Ik vond het ook een leuke twist dat je heel veel kaarten verdient door een grondstof bij een ander in de trein te stoppen, maar dat diegene daar vervolgens wel weer mooie opdrachten mee kan vervullen. Ik heb nog even getwijfeld of ik dit spel zou kopen. Ik heb het uiteindelijk niet gedaan omdat Anton het spel al kocht en hij het vast wel nog een keer met mij wil spelen.

Pandemic Rising Tide

In december wordt in Amsterdam het Pandemic Survival International Tournament georganiseerd. En om dit tournooi extra glans te geven wordt dan de nieuwe loot aan de Pandemie-familie geïntroduceerd: Pandemic Rising Tide. In dit spel moet je nou eens geen ziektes bestrijden, maar de strijd met het water aan gaan om er voor te zorgen dat we in Nederland droge voeten houden. Tot mijn aangename verrassing waren er al een paar demo-spellen van dit spel op Spiel aanwezig en tot mijn nog aangenamere verrassing wisten Anton en ik een plekje aan een van deze tafels te bemachtigen. We schoven aan met een groepje van 3 Duitse vrienden zodat we uiteindelijk met zijn vijven dit spel hebben gedaan.

In Pandemic Rising Tides ga je dus oud Hollands worstelen met het water in de hoop daarna weer boven te komen. Dit doe je door dijken te bouwen, water weg te pompen en uiteindelijk vier grote bouwwerken te voltooien (waaronder de Deltawerken). Het spel verloopt via de gebruikelijke Pandemie structuur. In je beurt voer je eerst vier acties uit, trek je vervolgens twee handkaarten en moet je daarna een steeds groter aantal kaarten trekken die aangeven in welke regio nu weer de dijken doorbreken. Als de dijken tussen de zee en het land doorbreken, dan stroomt het water het land binnen. Dit gebeurt door een slim mechanisme. In de zee is het water drie hoog. Als een dijk doorbreekt tussen het land en zee dan stroomt daar het water tot één lager dan het niveau in de zee (dus je moet 2 blokjes neerleggen). Als er vervolgens dijken ontbreken tussen dit gebied en aangrenzende gebieden dan stroom daar het water ook naar toe maar dan weer tot één niveau lager (of te wel daar leg je 1 blokje neer).  Ook als in een gebied alle dijken zijn verdwenen, loopt het langzaam aan onder water. Door vijf kaarten in dezelfde kleur te sparen kan je het bijbehorende grote bouwwerk maken. Als alle vijf de grote bouwwerken zijn gebouwd voor het spel is afgelopen (bijvoorbeeld doordat de trekstapel op is), dan heb je gewonnen.

Ik heb dit spel met heel veel plezier gespeeld. Aan het begin van het spel lijkt het allemaal zo makkelijk (je begint met een goed aangelegd dijkenstelsel), maar als de dijken eenmaal beginnen door te breken dan moet je toch wel even je best gaan doen om de voetjes droog te houden. Dit lukt natuurlijk alleen als je goed samenwerkt. Het spel ziet er prachtig uit, met onder andere in Delfts blauwe stijl uitgevoerde actiekaarten. Dit spel speelt zich af in de 19e eeuw, maar desondanks staat de Flevopolder al gewoon op de kaart en moet je aan de slag om onder andere deDeltawerken en de Afsluitdijk te bouwen. Op dat punt is het spel niet helemaal historisch correct, maar een kniesoor die daar op let.

The Palace of Mad King Ludwig

The Palace of Mad King Ludwig is het vervolg op het succesvolle spel The Castles of Mad King Ludwig. Een paleis is per slot van rekening heel iets anders dan een kasteel, niet waar. Ik heb The Castles of Mad King Ludwig nooit gespeeld omdat ik de doos er vreselijk onaantrekkelijk vind uitzien. Op Spellenpret zijn er echter meerdere mensen die dit spel met veel plezier spelen dat maakt dat ik inmiddels toch wel nieuwsgierig was geworden. Toen Anton en ik langs de stand van Bezier liepen was er net een plaatsje vrij bij The Palace of Mad King Ludwig en schoven we snel aan. We speelden met twee Duitse vrienden.

In The Palace of Mad King Ludwig bouw je samen aan (je raadt het al) het nieuwe paleis van de gekke koning. Je bouwt om de beurt een kamertje aan. Als je bij het bouwen van een kamer er voor zorgt dat de deuren netjes op elkaar aansluiten (beide kanten zijn in dezelfde kleur geverfd) dan levert dat bonusfiches op (in de vorm van zwanen) die je in het spel kan gebruiken om duurdere kamers te kopen. Als een kamer afgebouwd wordt (alle deuren sluiten aan op andere deuren, al dan niet van de juiste kleur), dan wordt een kamer gewaardeerd en levert het punten of voordeeltjes op. Iedere keer als een kamer wordt gebouwd, dan worden er ook één of (later in het spel) meerdere grachttegels om het paleis heen gelegd. Als het paleis helemaal omsingeld is door een gracht is het spel afgelopen en zijn er nog punten te verdienen voor wie de meeste bonusfiches in een kleur heeft verzameld en voor sommige kamers die gebouwd zijn. Wie de meeste punten heeft, wint natuurlijk het spel.

Zoals gezegd heb ik Castles of Mad King Ludwig nooit gespeeld, dus ik kan de twee spellen niet met elkaar vergelijken. The Palace of Mad King Ludwig beviel me echter heel goed. De eerste rondes waren we nog een beetje zoekende over hoe we het spel moesten spelen en wat de verschillende kamers deden, maar dat werd al snel duidelijk. Hoe beter we begrepen wat er gebeurde, hoe leuker het spel werd. We speelden nu nog heel vriendelijk, maar tijdens het spel werd steeds duidelijker dat je elkaar in dit spel flink in de weg kan zitten door bijvoorbeeld deuren van anderen uit te laten komen op een blinde muur of een gracht. Ik zou het spel graag nog eens willen doen. Helaas was het spel erg duur (50 euro voor een spel dat puur uit wat kaartjes, een bord en kartonnen fiches bestaat). Ik heb er om puur alleen die reden geen moment serieus over nagedacht om het spel te kopen. 

Majesty for the Realm

Marc André is dankzij Splendor toegetreden tot het rijtje spellenauteurs dat een superhit op spellengebied op zijn naam heeft staan. Nou is dat al knap genoeg, maar het zou pas echt knap zijn als hij nog een keer een topspel weet af te leveren. Na Splendor heeft Marc André nog Barony uitgebracht, maar dit spel is redelijk geruisloos al weer van het toneel verdwenen. Op Spiel werd dit jaar het volgende spel van Marc André gepresenteerd: Majesty. En dit spel verscheen dan ook nog eens bij een van de grote Duitse en succesvolle uitgevers (Hans im Glück). Bij mij laaide de hoop daardoor op dat dit spel misschien wel weer in de voetsporen van Splendor zou kunnen treden. Het spel werd op meerdere plekken op de beurs gedemonstreerd en het is me gelukt om het spel twee keer te spelen. Een keer met Roger en een Zweeds echtpaar en een keer met Anton en een Belgisch echtpaar.

In Majesty begint elke speler met negen voor zich liggende locatiekaarten. In het midden van de tafel ligt een rij met zes openliggende karakterkaarten. Elk karakter hoort bij een locatie. Elke ronde pak je één van deze karakters en voer je de bijbehorende actie uit. De eerste kaart van de rij is gratis, maar als je een andere kaart wil dan kan dat ook, je moet dan alleen een meeple neerleggen op elke kaart die je niet pakt (vanaf het begin van de rij af gezien). De kaarten leveren allemaal op verschillende manieren punten op. Soms krijg je een bepaald aantal punten per kaart die je van de betreffende soort hebt en soms krijg je juist punten voor andere soorten kaarten. Soms krijg je ook punten als een ander een bepaalde kaart kiest. Er zitten ook twee soorten ridderkaarten in het spel. Met de ene soort verdedig je en met de andere val je aan. Als je aangevallen wordt door een speler die meer aanvalsridders heeft dan jij verdedigingsridders hebt, dan gaat één van je kaarten naar het ziekenhuis. Maar wees gerust, als je een heks speelt dan mag je weer een kaart uit het ziekenhuis ontslaan. Als de stapel kaarten opgespeeld is, eindigt het spel. Er zijn dan nog extra punten te verdienen voor het aantal verschillende soorten kaarten dat je verzameld hebt en voor de meerderheden per soort. Wie dan de meeste punten verzameld heeft, wint het spel. De punten worden overigens bijgehouden met mooie ronde fiches. De fiches zijn weliswaar kleiner dan die uit Splendor, maar ze zijn nog steeds verzwaard waardoor ze lekker in de hand liggen.

Ik weet niet of ik dit spel net zo goed vind als Splendor, maar het komt zeker een eind in de buurt. In je beurt doe je niet meer dan een kaartje kiezen en de bijbehorende actie uitvoeren. De symbolen op de karakters zijn zo duidelijk dat iedereen al snel door heeft welke actie bij welk karakter hoort. Het spel speelde heerlijk snel weg en had een hoog nog een keer gehalte. Dat het spel niet alleen bij mij in de smaak viel blijkt wel uit het feitdat het spel op vrijdag al bij Hans im Glück was uitverkocht.  Gelukkig vond ik op zondag nog een Engels exemplaar op de beurs zodat ik het toch nog mee naar huis kon nemen. Het spel is misschien niet bijster origineel, maar het werkt gewoon zo soepel dat ik denk dat het een perfecte spellensnack is voor de hardcore spellenliefhebber en een prima gateway-game voor mensen die maar af en toe eens een spelletje doen.

Azul

Azul had ik voor Spiel al gespot door haar mooie looks. Ik was duidelijk niet de enige want ik zag de titel van dit spel op wel heel veel lijstjes voorbij komen. Ook Frank en Roger waren geïnteresseerd in dit spel. Zij slaagden er in om op donderdag een demo-potje te spelen op Spiel. Dat potje beviel Frank zo goed dat hij het spel onmiddellijk kocht. Dit gaf mij en Anton de kans om het spel op donderdagavond in het Natuurvriendenhuis te spelen.

Azul is een prachtig uitgevoerd, licht abstract spel. Iedere speler heeft een eigen bordje voor zich liggen met daarop een puntenspoor, een plek om tegels te verzamelen en een raster waar de tegels geplaatst moeten worden. In het midden van de tafel liggen een aantal rondjes waar aan het begin van het spel vier willekeurige tegels op worden gelegd (deze trek je blind uit een zak). In je beurt mag je van één zo’n groepje alle tegels van een soort pakken en op één van de verzamelrijtjes leggen. De overige tegels van dit rondje worden in het midden van de tafel gelegd. In plaats van alle tegels van één soort van een rondje pakken, mag je ook alle tegels van één soort uit het midden van de tafel plaatsen. Als je meer tegels pakt dan er in het rijtje op je bord passen, dan moet je de extra tegels op een strafpuntenrijtje leggen. Een ronde is afgelopen als alle tegels verdeeld zijn. De spelers mogen dan vervolgens van elk rijtje dat dan vol is één tegel op het bijbehorende vakje in de bijbehorende rij leggen en deze tegel wordt dan meteen gewaardeerd. Rijtjes die niet vol zijn laat je gewoon liggen zodat je er de volgende ronde aan verder kan bouwen. Je krijgt er net zo veel punten voor als de som van het aantal aaneengesloten horizontale en verticale tegels die grenzen aan deze tegel. Je probeert dus aaneengesloten gebieden te bouwen, maar dit lukt niet altijd omdat soms bijvoorbeeld gewoon niet de kleur tegels die je nodig hebt uit de zak komt. Het spel is afgelopen als iemand een hele rij vol heeft. Wie dan de meeste punten heeft wint het spel.

Anton en ik snapten wel dat Frank dit spel had gekocht. Na één potje waren ook wij om en wij hebben het spel dan ook beide gekocht. Azul levert een beetje hetzelfde soort spellenpret op als Splendor (daar hebben we hem weer). Dat komt natuurlijk allereerst doordat het spel er fantastisch uitziet en de kunststof tegels heerlijk in de hand liggen. Tel daarbij op dat Azul een heerlijk toegankelijk en vlot spelletje is. De beurten gaan lekker snel, maar je moet wel goed opletten dat je de juiste dingen doet. Vooral als er veel tegels van een kleur in het midden van het bord liggen dan moet je op je tellen passen dat jij niet de pineut bent die deze tegels moet gaan pakken en daarmee flink veel minpunten moet gaan incasseren. Ik verwacht dat Azul een breed publiek zal aanspreken doordat aan de ene kant spellenliefhebbers het als tussendoortje zullen spelen, maar dat aan de andere kant het ook toegankelijk genoeg is om in de smaak te vallen bij gelegenheidsspelers.

Muse

Muse was mij in de berg spellen die op Spiel uitkwam niet opgevallen, maar Peter Hein gelukkig wel. Het was een van de spellen die hij en Wendy op zaterdag met hun kinderen speelden op de beurs en die Peter Hein onmiddellijk kocht. Hij nam het ’s avonds ook mee naar het Natuurvriendenhuis. De kinderen smeekten of we nog een potje Muse konden doen met zijn allen (en dan bij voorkeur de volwassenen tegen de kinderen). Dat verzoek hebben we natuurlijk gehonoreerd (ik neem voor het gemak aan dat ze het spel echt graag wilden doen en dat het niets te maken had met het nog even uitstellen van het naar bed gaan).

Muse is een soort Dixit voor teams. Om de beurt geven de teams een opdracht aan een van de leden van het andere team. Als dit teamlid de opdracht goed uitvoert, dan scoort hij een punt. Als het niet lukt dan gaat het punt naar het andere team. De opdracht bestaat uit het moeten omschrijven van een Dixit-achtige kaart met een omschrijving uit een bepaalde categorie (bijvoorbeeld met een kledingstuk, een kleur of door een gezichtsuitdrukking of door een liedje te hummen). Aan het begin van elke ronde trekt het team dat aan de beurt is om de opdracht te geven zes kaarten met prachtige plaatjes en twee kaarten met een categorie opdracht. Het team kiest vervolgens een combinatie van een plaatjes-kaart met een categorie-kaart en geeft dit aan de speler van het andere team die de opdracht moet uitvoeren. Deze speler bedenkt vervolgens de omschrijving en geeft deze aan de rest van zijn team. Vervolgens wordt de plaatjes-kaart door de andere vijf kaarten geschud en op tafel neergelegd en moeten de teamleden van de omschrijver proberen te raden welke kaart bedoeld werd. Het team dat als eerste 5 punten weet te scoren, wint het spel.


Muse was voor mij een van de grote, aangename verrassingen van de beurs. Het spel ziet er prachtig uit en we hebben echt heel veel lol gehad in ons ene potje. Het is op een leuke manier lastig om te bepalen welke opdracht je aan het andere team geeft. Je moet daarbij inschatten welke omschrijvingen zij bij de kaarten zouden kunnen verzinnen. Het grote voordeel is wel dat het opdrachtgevende team weet welke andere vijf kaarten opgedraaid gaan worden om voor verwarring te zorgen. En het blijft natuurlijk genieten als het je lukt om met een rake omschrijving je team op het juiste spoor weet te zetten. Het was dat dit spel helaas op zondag al uitverkocht was, anders had ik ook een doosje mee naar huis genomen.