woensdag 17 oktober 2018

Spiel 2018: De spellen die ik zeker ga kopen (of al gekocht heb)

Er zijn een beperkt aantal spellen die me zo aanspreken dat ik nu al weet dat ik ze ga kopen, zelfs als ik niet de kans heb om ze te spelen. Ik zet in dit lijstje ook een aantal spellen die op Spiel worden gepresenteerd die ik aangeschaft heb via Kickstarter en die op korte termijn bezorgd gaan worden.

Het eerste spel dat ik zeker ga kopen is Holding on: The troubled life of Billy Kerr. Dit is een coöperatief spel waarin je met je medespelers een team verpleegkundigen vormt die voor de doodzieke Billy Kerr moet zorgen. Billy is binnen gebracht met een hartaanval en heeft nog maar een paar dagen te leven. Je moet hem niet alleen fysiek verzorgen maar ook psychisch. Billy heeft namelijk geheimen en je wilt proberen om hem daar mee in het reine te laten komen voor hij sterft. Ik vind dit een heel bijzonder thema voor een spel. Op basis van de eerste reacties van mensen die het spel al gespeeld hebben, lijkt het spel respectvol met het thema om te gaan en zijn ze er overwegend positief over.

Realm of Sand gaat ook zeker met me mee naar huis. Dit is een spel van de Taiwanese uitgever EmperorS4 dat door de mensen die het al gespeeld hebben wordt omschreven als een mix van Patchwork en Splendor. In dit spel worden tetris-achtige stukken gebruikt, die je in je beurt kiest om op een eigen bordje na te bouwen met losse fiches. Je probeert hiermee bepaalde vormen na te bouwen en als dat lukt, krijg je extra fiches die je keer op keer kunt blijven gebruiken. Hierdoor wordt het steeds makkelijker om verder in het spel nieuwe opdrachten uit te voeren.

Ook Star Trek Galactic Enterprises is een spel dat ik zeker mee naar huis ga nemen. In dit spel kruip je in de huis van een Ferengi. Ferengi is een volk van achterbakse handelaren die alles doen om aan geld (gold pressed latinum) te komen en daar geen middel voor schuwen. Dit komt bijvoorbeeld tot uiting in hun versie van onze tien geboden, de Ferengi Rules of Acquisition. De eerste daarvan is bijvoorbeeld  “Once you have their money, you never give it back”. In dit spel probeer je zo veel mogelijk geld te verdienen met handelen en daarbij schuw je geen enkel middel. Je hebt er dus geen enkele moeite mee om met je concurrenten prijsafspraken te maken om de prijs hoog te houden. Maar kun je er wel op vertrouwen dat je concurrenten zich aan de afspraken houden? En kunnen zij jou wel vertrouwen? In mijn economische handboeken wordt uitgebreid beschreven welke elementen van invloed zijn op het slagen van dit soort afspraken. Het lijkt me super leuk om dat een keer in spelvorm zelf uit te gaan proberen.

Het laatste spel dat ik in ieder geval mee naar huis wil nemen is Welcome to…. Dit is een Roll & Write spel waarin de dobbelstenen zijn vervangen door kaarten. In dit spel ben je een architect uit de jaren ’50 die bezig is een prachtige wijk te ontwerpen. Elke speler begint met een lege plattegrond met daarop de contouren van drie straten. In je beurt kies je uit kaarten bepaalde combinaties waarmee je deze plattegrond langzaamaan gaat intekenen met huizen en andere interessante opties, zoals zwembaden. Ik weet niet precies hoe het gaat, maar ik lees veel enthousiaste reacties op dit spel en aangezien Niek en ik beide van Roll & Write spellen houden, lijkt me dit een veilige keus om mee naar huis te nemen.

Afhankelijk van de prijs ga ik nog een uitbreiding kopen van een spel dat ik niet heb. Ik heb een tijdje terug bij mijn beste vriendin kennisgemaakt met Speed Colors. Dit is een memory-spelletje waarin je moet onthouden hoe een bepaald plaatje is ingekleurd. Om aan te tonen dat je het goed onthouden heb, moet je het plaatje zelf op de juiste wijze inkleuren. In dit spel zaten hele fijne uitwisbare stiften. Van sommige Roll & Write spellen heb ik de scorebriefjes geplastificeerd zodat je ze keer op keer kan spelen door er met uitwisbare stiften op te schrijven. Ik vind het alleen best lastig om echt fijne uitwisbare stiften te vinden. Als de prijs niet bizar hoog is, dan neem ik deze uitbreiding daarom mee voor de stiften. 

Dat waren de spellen die ik nog niet heb, maar zeker ga kopen. Op Spiel worden ook een aantal spellen gepresenteerd die ik via Kickstarter heb gekocht en die (hopelijk) op korte termijn bij mij op de deurmat vallen. 

Dice Hospital is het eerste spel van dit rijtje en wordt waarschijnlijk in de eerste helft van november bezorgd. Het spel zou er al geweest zijn, als de Britse douane de zending niet aan een extra controle had onderworpen. In dit spel run je een ziekenhuis waar je zieke dobbelstenen moet genezen. In je ziekenhuis heb je verschillende behandelruimtes en personeel om je de zieke dobbelstenen te genezen. Het spel sprak me vanwege het thema en het mechanisme erg aan en dus heb ik het gebacked. De eerste recensie exemplaren zijn inmiddels ook al bezorgd (bijvoorbeeld bij The Dicetower en Shut up and sit down) en leveren positieve reacties op. Ik vind het jammer dat het spel er nog niet is, maar ik verwacht dat ik dit spel heel leuk ga vinden.

Ook Dinosaur Island is een spel dat ik via Kickstarter heb aangeschaft en wat op korte termijn uitgeleverd gaat worden (ze zijn inmiddels begonnen met verzenden). Dit spel had in juli geleverd moeten worden, maar eerst waren de spellen op de verkeerde boot gezet (naar Amerika) waarna eerst nieuwe spellen gemaakt moesten worden voor ze alsnog naar Europa konden worden verzonden en daarna werd ook deze zending door de douane uitgekozen voor extra controles wat ook weer voor een paar weken vertraging zorgde. Anyway, het kan nu niet lang meer duren, met een beetje geluk heb ik het spel zelfs voor Spiel al in huis. Dinosaur Island is eigenlijk Jurassic Park het bordspel. In dit spel bouw je je eigen Dino-park dat je moet vullen met zelf gekweekte Dino’s en leuke attracties. Ik heb dit spel deze zomer al twee keer gespeeld tijdens onze vakantie in Amerika en Niek en ik vonden het spel geweldig leuk. Ik kan dan ook echt niet wachten tot het spel bezorgd wordt.

Mijn laatste Kickstarter aankoop die ik hier wil noemen is Fireball Island. Dit is een opgepoetste re-make van een Amerikaans plastic fantastic spel uit de jaren ’80 dat inmiddels cultstatus heeft bereikt. Restoration Games is een spellenuitgever die populaire spellen uit het verleden opnieuw uitgeeft. De spellen worden echter voor ze uitgegeven worden onder leiding van Rob Daviau (bekend van Pandemic Legacy) onder handen genomen tot een 2.0 versie van het spel. Ze proberen daarbij de essentie van het spel te behouden, maar maken er wel een spel van dat helemaal voldoet aan de eisen van deze tijd. Ik vind dat een intrigerend concept. Fireball Island is een spel waarin de spelers met een plastic miniatuurtje over een gevaarlijk tropisch eiland racen op zoek naar schatten. Op het eiland staat een lava-spuwende vulkaan, of te wel een plastic miniatuur waar je knikkers in gooit die vervolgens over verschillende paden naar beneden kunnen rollen en daarbij de miniaturen omgooien. Het zal mijn liefde voor knikkerbanen zijn (als peuter kon je me uren bezig houden met een simpele knikkerbaan), maar ik kon dit spel niet weerstaan. Ik verwacht een behoorlijk chaotisch familiespel met een hoge geluksfactor. De spellen zijn inmiddels geproduceerd, maar het is me niet helemaal duidelijk hoe ver ze al zijn met het verzenden (per boot) van de spellen naar de distributiecentra. Volgens de planning zou ik het spel in november moeten krijgen, maar het zou me niets verbazen als het iets langer gaat duren (zie de twee voorbeelden hierboven).

dinsdag 16 oktober 2018

Spiel 2018: Try before I buy (or not) spellen (deel 2)

Ik heb een zwak voor Roll & Write spellen. Dit genre spellen lijkt nog steeds aan populariteit te winnen en dus is het ook niet verbazend dat er op Spiel meerdere worden gepresenteerd. De eerste die ik graag zou proberen is Railroad Ink. In dit spel moet je op een raster van 7 bij 7 vakjes een spoorwegstelsel aanleggen en daarbij proberen zo veel mogelijk verbindingen met de randen van het raster te maken. Dobbelstenen bepalen wat voor soorten spoor iedere beurt gelegd mogen worden. Je kan twee verschillende edities van dit spel kopen: een blauwe en een rode. In de blauwe krijg je te maken met rivieren en meren en in de rode met lava en meteoren.

Qwantum is het vervolg op Qwixx en Qwinto. De omschrijving op BGG is dat spelers nummers in hun persoonlijke raster moeten invullen en dat de nummers oplopend moeten zijn binnen een kleur totdat ze weer omlaag mogen gaan. Vager dan dat kan je een omschrijving niet maken. Het spel ziet er ook nog eens redelijk suf uit. Maar het is wel de opvolger van Qwixx en Qwinto en dat vond ik beide leuke spellen.

Ook Knapp Daneben! is een roll & write spel in een saaie uitvoering met een summiere omschrijving. In dit spel moet je nummers verzamelen in de buurt van nummers die je al hebt, maar die niet hetzelfde mogen zijn. Ook deze omschrijving is te vaag om in te kunnen schatten of dit een fijn tussendoortje is of niet.

Het laatste roll & write spel op mijn radar is Brikks. Dit spel wordt omschreven als een tabletop tetris variant. Dat klinkt in ieder geval goed. Het is ook nog eens van de maker van het succesvolle Ganz schön Clever. Dobbelstenen bepalen welk tetris-figuur je moet tekenen op je briefje. Dit klinkt best leuk, alleen moeten alle spelers dezelfde figuur tekenen en vraag ik me dus of iedereen bij elkaar gaat spieken en daardoor hetzelfde gaat doen.

Als peuters waren mijn zus en ik helemaal in de ban van het gouden boekje over het koekenmannetje. Mijn moeder kan het boekje nu vast nog uit haar hoofd opdreunen.  Met een spel over een gemberkoekhuisje weet je mijn aandacht dus wel te vangen. Het spel Gingerbread House is bedacht door Phil Walker-Harding, bekend van de leuke familiespellen Berenpark en Cacao. In Gingerbread House moet je je eigen snoephuisje van gemberkoekjes bouwen. Je doet dit met domino-achtige tegels die je probeert op bepaalde manieren naast en op elkaar te leggen.

Haba brengt sinds een paar jaar niet alleen kinderspellen uit, maar ook spellen voor volwassenen. En daar zitten al een paar leuke exemplaren tussen, zoals Karuba en Meduris. Ook dit jaar neemt Haba weer een paar kakelverse spellen mee naar Spiel. Honga spreekt me daarvan het meest aan omdat het zich afspeelt in het stenen tijdperk. De beschikbare informatie is verder nogal summier. In het spel moet een stamoudste gekozen worden en daarvoor moet je grondstoffen verzamelen. De stand voor de volwassen spellen van Haba is helaas heel erg klein, waardoor je heel veel geluk moet hebben om er een spel te kunnen testen. Maar als ik langs loop en een plekje zie, dan schuif ik graag aan om dit spel te proberen.


Ik houd van dobbelstenen, en dan vooral van mooie transparante dobbelstenen in vrolijke kleuren. En laten die nou de hoofdrol spelen in Coral Island. Met de prachtige dobbelstenen die in de doos van dit spel zitten kan je twee verschillende spellen doen. In het ene geval moet je stapelen met de dobbelstenen en in het andere geval schuiven, als ik het goed begrijp. Er is op dit moment echt te weinig informatie beschikbaar om goed in te schatten of dit een leuk spel. Maar de dobbelstenen in de doos zijn in ieder geval prachtig en dus ben ik zeker bereid om dit spel een kans te geven.

Men at Work is een heel mooi uitgevoerd stapelspel. In dit spel ga je aan de slag als een echte Bob de Bouwer. Je hebt duidelijk geen hoogtevrees. Op de foto’s die beschikbaar zijn staan schattige bouwvakker-meeples die met houten balken lijken te sjouwen. Als je dit spel op tafel zet, dan weet je zeker dat mensen even komen kijken wat er gebeurt.

Pikoko is een slagenspelletje met natuurlijk een twist. De twist is dat je je eigen hand met kaarten niet ziet en er ook niet mee speelt. Je speelt namelijk met de hand van je buurman. De kaarten staan voor de spelers in kaarthouders in de vorm van een pauw en de kaarten zijn de veren. Het spel ziet er daardoor echt heel mooi uit. Ik houd van slagenspellen en wil deze variant dus graag proberen.

In Ghost of the Moor wordt het centrale spelmechanisme van That’s life hergebruikt, maar wel met een kleine twist. Je moet iedere beurt een pion voortbewegen over een spoor van tegels en als je de laatste speler bent die van een tegel afgaat dan mag je deze tegel pakken. Op sommige tegels staan schatten (die wil je hebben) en op andere spoken (die laat je liever voor een ander liggen). De twist is dat als je op een plek komt waar geen tegel ligt, je daar dan of een houten plank moet leggen of een tegel die je eerder hebt gepakt. Ik ben heel benieuwd hoe anders dit spel speelt dan That’s life.

maandag 15 oktober 2018

Spiel 2018: Try before I buy (or not) spellen (deel 1)

Veel spellen worden voor het eerst op Spiel aan het grote publiek gepresenteerd. Dit betekent dat de hoeveelheid informatie die voor Spiel beschikbaar is, beperkt is. Vaak moet je het doen met een paar plaatjes van de doos, een korte beschrijving van de uitgever en, als je geluk hebt,  één of een paar filmpjes van bekende spellenrecensenten als The Dice Tower, Rado runs through en Shut up and sit down die voor de officiële release een recensie-exemplaar hebben gehad. Van de spellen op deze lijst weet ik dan ook gewoon te weinig om in te kunnen schatten of ik ze leuk vind, maar ze hebben allemaal wel iets wat mijn interesse wekt. Ik hoop er dan ook een aantal van op Spiel te kunnen spelen.

In de zomer worden er in Portugal traditioneel feesten georganiseerd waarbij hele steden en dorpen aan lange tafels in de straten aanschuiven voor een hapje en drankje. Deze feesten worden Arraial genoemd. In het gelijknamige spel mag je je eigen Arraial organiseren, in de hoop zo veel mogelijk toeristen te lokken. Je moet dus goed passen en meten om de ruimte optimaal te benutten. En dat is dan ook wat je in dit spel gaat doen. De verschillende benodigdheden voor het feest staan op tetris-achtige stukjes die je slim in elkaar moet passen. Ik houd wel van dit type puzzelspelletje en dus ben ik benieuwd naar dit spel. Er zijn al veel van dit soort spellen  (Fits, Patchwork, Cottage Garden, etc.). Ik benieuwd ben wat dit spel toevoegt aan het genre.  

Piepmatz is een kaartspelletje waar je bepaalde combinaties van kaarten met vogels en vogelvoer moet gaan verzamelen.  Dit spel staat vooral op mijn lijstje vanwege het thema, uitvoering en omdat je het met twee personen in ongeveer een half uurtje kan spelen. Dat is zo’n beetje de sweet spot voor nog een spelletje na het eten bij ons thuis.

Het kon natuurlijk niet uitblijven dat er een vervolg zou komen op het super succesvolle Azul. In plaats van muren tegelen, mag je in opvolger Azul: stained glass of Sintra zoals de naam al verraad aan de slag met glas in lood ramen. Aan de afbeeldingen te zien draait ook dit spel weer om het kiezen van groepjes gekleurde plastic tegels en het daarmee vullen van een bord. Het spel ziet er weer heel mooi uit. Ik speel Azul heel graag en ben dus zeker geïnteresseerd in een soortgelijk spel. Maar de ervaring leert ook dat het heel moeilijk is om een succesvol spel op te volgen. Ik wil dit dus graag spelen voor ik beslis of ik het wil hebben.

Ik denk dat Reiner Knizia naar Vaiana (de Disney film uit 2016 over een Polynesisch meisje dat de wereld moet redden) heeft gekeken en daarna Blue Lagoon heeft bedacht. Dit spel speelt zich namelijk ook af in een tropisch eilandenrijk. Het spel wordt in twee fasen gespeeld. Eerst speel je een exploratiefase waarin je dingen verzamelt. Daarna wordt alles, behalve de dorpjes, van het bord gehaald en speel je een settlement-fase (wie heeft een betere vertaling voor me dan kolonisatie-fase). Het spel schijnt wel wat weg te hebben van Knizia-klassieker Through the dessert. Ik ben heel benieuwd.

Aangezien ik de meeste spellen alleen met Niek speel, houd ik mijn ogen altijd open voor nieuwe tweepersoonsspellen. Kosmos brengt dit jaar Imhotep das Duell uit, een tweepersoonsversie van het populaire bordspel Imhotep. Kosmos heeft in het verleden al veel goede tweepersoonsspellen afgeleverd. Een nieuw tweepersoonsspel van Kosmos is dus altijd de moeite van het bekijken waard. In dit spel proberen echtelieden Achnaton en Nefertiti elkaar af te troeven door het bouwen van monumenten. Nu maar duimen dat het lukt om een plekje in de altijd overvolle Kosmos-stand te veroveren.

Greedy Kingdoms is een tweepersoons spel dat volgens co-auteur Bruno Faidutti een beetje doet denken aan zijn eigen succesvolle spel Machiavelli. Greedy Kingdoms is in 2009 ontworpen door de Japanse ontwerper Hayato Kisaragi. Bruno Faidutti is dit spel in 2016 gaan spelen en was er erg van gecharmeerd. Hij heeft vervolgens zijn eigen versie gemaakt en deze voorgelegd aan Hayato Kisaragi en de oorspronkelijk uitgever. Die vertelden dat er al een heruitgave in de pijplijn zat bij AEG, maar dat ze graag wilden samenwerken. Deze Greedy Kingdom versie is het resultaat van deze samenwerking. Ik vind Machiavelli een erg leuk spel maar niet voor twee spelers, dus ik ben heel benieuwd naar deze uitgave.

Het schattigste spel van de beurs moet wel Let’s drink zijn. Het spel is verpakt in een soort schattig knuffel konijntje en is dus denk ik een reisspelletje. In dit spel moet je als een volleerd barrista kopjes koffie identificeren. Het lijkt een soort reactiespelletje te zijn. Schattige konijntjes en koffie vind ik een rare combinatie, maar misschien werkt het.

De Duitse uitgever Hans im Glück brengt op Spiel altijd een lading nieuwe spellen uit, maar is heel terughoudend met het geven van informatie over de spellen voor de deuren van de beurs openen. Van Lift off weten we dan ook niet veel meer dan dat het een spel voor 2 tot 4 spelers is waarin de Space-race uit de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw in 60-90 minuten wordt beslecht. Het spel ziet er lekker retro uit. De ontwerper van het spel, de Belg Jeroen vander Steen, werkt bij European Space Agency. Ik zal vast niet de enige zijn die dit spel graag wil proberen...

Orbis is het nieuwe spel van Space Cowboys, de uitgever van Splendor. Dit spel is in Amerika al verkrijgbaar en wordt daar goed ontvangen. In dit spel ben je een god die lekker bezig is om zijn eigen wereld te creëren. Je concurreert  daarbij met andere goden voor de beste stukjes land. Het schijnt een simpel, snel spel te zijn met toch voldoende diepgang. 

zondag 14 oktober 2018

Spiel 2018: De spellen die ik wil, maar niet ga kopen

Er zijn van die spellen die om verschillende redenen heel erg aan me trekken, maar waarvan ik weet dat ik, als ik er rationeel naar kijk, ze niet moet kopen. Maar kijken mag natuurlijk wel en spelen op Spiel al helemaal en dus staan ze op deze lijst.

Codenames Pictures XXL
Als ik op kantoor een spellenavond organiseer, dan eindigt die altijd met één of meerdere potjes Codenames/Codenames Pictures. We staan rustig met tien man om het spel heen en dan zijn de kaartjes inderdaad best klein. Een grote versie zou dus echt reuze handig zijn. Maar ja, ik heb alle reguliere versies al. Ik wil deze versie heel graag hebben, maar vind het zonde om een XXL versie te kopen van iets dat ik al heb. Het alternatief is dat ik mijn gewone Codenames Pictures weg geef natuurlijk…… Zou er iemand bijna jarig zijn, ik ga even op de kalender kijken….

Legendary Encounters: The X-Files Deck Building Game
Ik ben een groot fan van de X-files. Ik heb de DVD-box met de eerste 9 seizoenen en die hebben Niek en ik indertijd verslonden. Wat een geweldige serie was dat toch (de films vond ik niet zo geweldig en de laatste twee recent uitgebrachte seizoenen moet ik nog kijken). Een spel met daarin alle hoofdrolspelers uit deze serie doet me dus watertanden. En dan is het nog een deckbuilder ook en dat is een genre waar ik ook van houd. Maar  de ervaring leert dat dit soort merchandise-achtige spellen vaak niet heel goed zijn. En als ik een deckbuilder wil doen, dan heb ik Dominion (de beste deckbuilder die bestaat) al in de kast staan, samen met alle uitbreidingen. Ik doe er daarom vast verstandig aan om dit spel niet te kopen.

Escape Tales: The Awakening
Dit is een escaperoom-spel zonder tijdsdruk met een aansprekend mysterieus thema (ik houd van de X-files, weet je nog). Je speelt een vader waarvan de dochter in coma is geraakt. De dokters hebben geen idee wat er aan de hand is. Maar dan krijg je van een vader die hetzelfde heeft meegemaakt een eng uitziend boek. De vader beweert dat in het boek een ritueel staat waarmee je je dochter weer uit haar coma kan krijgen. De makers beweren dat het een heel verhalend spel is dat je stukje bij beetje ontdekt door het oplossen van puzzels. De escaperoom-spellen die ik gedaan heb, heb ik met veel plezier gedaan en het thema van dit spel spreekt me heel erg aan. Maar het spel is niet in het Nederlands verkrijgbaar. Dat vind ik normaal niet zo’n probleem, maar voor een escaperoom-spel lijkt het me wel lastiger om dat in een andere taal te spelen. En de speelduur is 3 tot 5 uur. Dat maakt het denk ik lastig om iemand te vinden om het spel mee te doen (volgens Niek is een escaperoom-spel ook gewoon een coöperatief spel dus hij weigert). Deze ga ik dus vast vastpakken op Spiel, maar daarna weer netjes terug leggen. Tenzij het spel zo goedkoop is dat ik me er geen buil aan kan vallen natuurlijk.

Pandemic: Fall of Rome
Het Pandemie-spelsysteem heeft al vele malen laten zien dat het staat als een huis. De eerste keer dat ik Pandemie speelde, wist ik niet wat me overkwam. Zelfs Niek (coöp-hater pur sang) was een tijd bereid om dit spel te doen, dat zegt iets over de kwaliteit van Pandemie. Ik heb niet alle uitbreidingen van Pandemie (ik heb de oude vormgeving en de nieuwe vormgeving sluit daar niet op aan en dus ben ik afgehaakt), maar ik heb tot nu toe wel alle zelfstandig speelbare spellen gekocht. Ik vond alleen de Cthulhu versie wat tegenvallen, maar de andere spellen vond ik echt leuk. Maar in mijn omgeving zijn te weinig liefhebbers van dit genre, waardoor deze spellen niet meer op tafel komen. Pandemic Rising Tide heb ik sinds de aanschaf bijvoorbeeld nog steeds niet gespeeld. Ik denk dat ik er dus verstandig aan doe om deze nieuwe loot aan de Pandemie-boom te negeren. En dat is moeilijk, want het is vast (net als Iberia en Rising Tide) weer een heel mooi uitgevoerde loot die bovendien maar tijdelijk verkrijgbaar is. Maar ja, wat heb je aan een mooi, zeldzaam spel als het vervolgens niet gespeeld wordt.

Pandemic 10th anniversary edition
En alsof het niet al moeilijk genoeg is om één Pandemie-spel niet te kopen, komen er deze Spiel twee Pandemie-spellen uit. Pandemie viert dit jaar haar tienjarig jubileum en dus wordt er een speciale editie uitgebracht in een metalen EHBO-doos die je zelfs aan de muur kan hangen. Het materiaal van het spel heeft een make-over gehad en de houten pionnen zijn vervangen zijn door miniaturen. Er zijn nog maar een paar plaatjes beschikbaar van hoe deze jubileum-editie er uit ziet, maar die beloven veel goeds. Maar ik heb Pandemie al en hoe graag ik ook naar een mooi spel kijk, het gaat te ver om er 100 euro aan uit te geven, zeker aangezien het spel helaas niet of nauwelijks meer op tafel komt.

Stone Age jubileum editie
Ook Stone Age blaast dit jaar tien kaarsjes uit en komt, net als Pandemie, met een jubileum editie om dit te vieren. Stone Age behoort absoluut tot een van de favoriete spellen van Niek en mij. Het spel heeft voor deze editie een make-over gehad en wordt voorzien van een tweezijdig spelbord. Op de ene kant staat de versie die we al kennen (verwacht ik), maar op de achterkant komt een winterlandschap. Ook worden er twee kleine uitbreidingen en een variant aan het spel toegevoegd. De uitbreiding van Stone Age (Style is the goal) speel ik nooit omdat ik het niets vond toevoegen. Ik ben daardoor niet zo happig op nieuwe uitbreidingen voor dit spel. Juist doordat er geen toeters en bellen in het spel zitten, speelt het spel zo heerlijk gestroomlijnd. Ik vind het winterbord er alleen zo mooi uit zien en dus zou ik deze versie heel graag willen hebben. Maar ook voor dit spel vind ik het te ver gaan om alleen voor de looks een nieuwe versie van een spel te kopen dat ik al heb. Wie weet heeft Niek minder scrupules….


zaterdag 13 oktober 2018

Spiel 2018: mijn voorbereiding


Spellenliefhebbers moeten nog anderhalve week geduld hebben voor de deuren van de Messe in Essen openen voor het grootste spellenfeest van het jaar: Spiel. Vorig jaar werd deze vierdaagse beurs door meer dan 180.000 bezoekers bezocht en aangezien de trend is dat er ieder jaar weer meer bezoekers komen, zullen het er dit jaar nog wel wat meer zijn. Zeker omdat het herfstvakantie is in de regio waar de beurs wordt georganiseerd zodat ook op de donderdag en vrijdag er waarschijnlijk meer gezinnen rond zullen lopen. Gelukkig stijgen niet alleen de bezoekersaantallen, maar neemt het vloeropppervlak van de beurs ook ieder jaar toe doordat er meer exploitanten een stand reserveren.

Op Boardgamegeek wordt een lijst bijgehouden van de (min of meer)  nieuwe spellen die op Spiel verschijnen. Op deze lijst staan inmiddels al meer dan 1100 spellen en iedere dag komen er nog een paar bij. Er zitten wel wat dubbeltellingen in doordat bijvoorbeeld van een nieuw spel zowel de Engelstalige editie als de Duitstalige editie een eigen vermelding hebben. Maar zelfs als je daar voor corrigeert, houd je een enorme berg aan spellen over. Het is niet mogelijk om van te voren alle beschikbare informatie goed door te nemen. Als spellenliefhebber moet je dus een beetje slim en selectief te werk gaan. Ik heb de lijst meerdere keren bekeken en in dit blog geef ik een overzicht van de criteria die ik min of meer gebruik om mijn selectie te maken.

·        Resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor succes, maar wel een goed begin. Ik kijk dus met meer aandacht naar spellen van uitgevers of auteurs waar ik goede ervaringen mee heb. Denk bijvoorbeeld aan de spellen van uitgevers Hans im Glück, Emperor S4 en Z-man of auteurs als Reiner Knizia, Friedemann Friese en Vlaada Chvátil.

·        Rumour has it. Ik ben niet de enige die de lijstjes bekijkt en een selectie maakt. Ik houd de andere spellenwebsites goed in de gaten en bekijk vooral de Geeklists op Boardgamegeek waarin mensen hun Spiel-lijstjes vastleggen met veel interesse. Als er veel overlap is met mijn lijst dan is, dan heeft die spellenliefhebber misschien wel een beetje dezelfde smaak en lees ik extra aandachtig mee met de items die ik zelf niet geselecteerd heb. Ook als ik een titel wel op heel veel lijstjes voorbij zie komen, is dat een reden om wat extra onderzoek te doen naar het betreffende spel.

·        Ken uzelf én uw spellen-vrienden. Er zijn mensen die in hun eentje spellen doen, maar daar hoor ik niet bij. Ik kan een spel dus wel geweldig vinden, maar als niemand in mijn omgeving mijn enthousiasme deelt dan komt het spel niet op tafel. Concreet betekent dit bijvoorbeeld dat ik coöperatieve spellen minder snel koop omdat mijn man (waar ik toch het meest mee speel) daar echt niet van houdt. Maar Roll & Write spellen vinden we beide leuk, dus die hebben een streepje voor.

·        Genoeg is genoeg. Ik heb al ontzettend veel ontzettend leuke spellen die ik veel te weinig speel. Er komen altijd spellen uit die ik absoluut leuk vind, maar die niet bijzonder genoeg zijn ten opzichte van wat ik al heb. Ik heb al heel veel werkverschaffingsspellen en dus zal ik een werkverschaffingsspel dat meer van hetzelfde is dus niet snel kopen, ook al is het misschien echt een leuk spel.

·        De tijd gaat snel, gebruik haar wel. Er zijn meer spellen die ik zou willen spelen, dan dat ik tijd heb om spellen te doen. Als ik kijk welke spellen ik het meest doe, dan zijn dat toch de korte spellen van minder dan een uur. ’s Avonds na het werk heb ik nog wel tijd en energie voor een potje Keer op Keer (speelduur een kwartiertje) maar niet voor een pot Terraforming Mars (speelduur een uurtje of twee a drie). Vaak zijn de korte spellen ook nog een stuk goedkoper dan lange spellen. Korte tussendoortjes hebben daarom mijn warme aandacht op de beurs.

·        Risico = kans * gevolg. Op Spiel zijn heel veel spellen te koop die de rest van het jaar lastig te verkrijgbaar zijn. Spellen van Aziatische uitgevers vinden bijvoorbeeld maar mondjesmaat hun weg naar spellenwinkels in Europa en zijn (als je ze al vindt) duur. De spellen van Europese uitgevers zijn ook na Spiel vaak nog wel te koop en de meest succesvolle spellen worden vaak ook nog wel door een Nederlandse uitgever opgepikt. Op Spiel hebben spellen van exotische en dus slecht verkrijgbare uitgevers een streepje voor.

·        Het oog wil ook wat. Er komen zo veel spellen uit dat spellen uit dat ik spellen waar ik verder niets van weet vooral op hun uiterlijk beoordeel. Als de doos me bij de eerste blik niet aanspreekt omdat het thema me niet aanspreekt of ik het spel niet mooi vind, dan is de kans nihil dat ik de moeite doe om extra informatie over het spel ga opzoeken. Maar als ik een spel juist heel mooi vind of het thema me erg aanspreekt, dan klik het spel natuurlijk wel aan.

Met deze criteria heb ik de lijst van meer dan 1100 spellen inmiddels terug gebracht tot een lijst van enkele tientallen spellen. Dat zijn er natuurlijk nog steeds veel te veel om op Spiel te gaan kopen. Maar dit zijn wel de spellen die ik hoop te kunnen proberen op Spiel. Ook daarvoor zijn het er nog steeds te veel, maar het is een illusie om te denken dat je van te voren precies kan plannen wat je gaat doen op Spiel. Bij populaire spellen zitten de stands de hele dag afgeladen vol en moet je dus maar net geluk hebben dat iemand opstaat als je langsloopt en er dan ook net niemand voor je langs sprint om het plekje te claimen. 

Ik heb het richtinggevoel van een dode duif (ik weet het verschil tussen onder en boven en dat is het zo ongeveer). Zonder plattegronden ben ik dus nergens op Spiel. Ik ga binnenkort de plattegronden printen (ziehier de site van Erwin voor de link). Vervolgens markeer ik op de plattegronden de stands waar de spellen uit mijn longlist te vinden zijn zodat ik op Spiel makkelijker kan zien waar ik ben en welke andere spellen waar ik geïnteresseerd in ben in de buurt te vinden zijn. En daarna maak ik nog een paar kopieën van deze plattegronden omdat het veel te makkelijk is om in alle drukte van Spiel ze ergens te laten liggen.

In de komende blogjes zal ik jullie vertellen welke spellen op mijn longlist staan.

donderdag 11 oktober 2018

Spellengek op wit


Gisteren ontdekten Peter Hein en ik tot onze schrik dat de spellengek-website vervangen is door een maagdelijk wit scherm.  We hebben vandaag contact gehad met onze provider om te achterhalen wat er aan de hand was. En dat was geen goed nieuws.

Onze provider heeft de website omgezet naar een nieuwere PHP-versie dan dat onze CMS (CodeIgniter) aan kan. Ik heb werkelijk geen idee wat ik net getypt heb en helaas Peter Hein ook niet.  Van de provider hebben we een stappenplan van 21 stappen gekregen dat we moeten volgen om de problemen op te lossen, maar dat plan is zo technisch dat we er geen chocola en dus ook geen spellenwebsite van kunnen maken.

We hebben inmiddels al contact gehad met de IT-goeroe die onze huidige website gebouwd heeft en die wel snapt wat er mis gaat.  We gaan kijken wat we kunnen doen om de site weer aan de praat te krijgen, maar dat gaat waarschijnlijk wel wat tijd kosten.

Gelukkig doet het blog het nog wel en kunnen jullie daar dus nog steeds terecht voor de laatste blogjes en recensies. En als je nog meer wil, dan kan je nog de kopie van onze website zoals hij was op 31 augustus vinden op de Waybackmachine! We hopen snel weer terug te zijn, maar tot die tijd hebben we in ieder geval de meest rustgevende spellenwebsite van de lage landen. 

woensdag 3 oktober 2018

Maandoverzicht: september 2018 (Dagmar)



Afgelopen maand was een beetje de stilte voor de storm op het gebied van nieuwe spellen. Ik heb wel heel veel spellen gedaan (70 potjes!), maar er zaten maar twee nieuwe spellen tussen en de rest viel in de categorie “oud en vertrouwd”. Het speelplezier is daar natuurlijk niet minder om.

Het eerste nieuwe spel dat ik speelde was Kraftwagen (lees hier mijn recensie) en het tweede nieuwe spel was de kersverse winnaar van de (Kenner)Spiel des Jahres, namelijk Die Quacksalber von Quedlinburg. In dit spel zijn de spelers Kruidenvrouwtjes (kwakzalver klinkt zo negatief) die drankjes bereiden. Hiervoor verzamel je spannende ingrediënten die je in een zakje gooit. Getalenteerde kruidenvrouwtjes hebben natuurlijk geen recepten nodig maar volgen hun intuïtie door gewoon lukraak ingrediënten uit hun voorraadbuidel te trekken en deze in hun kookpot te gooien. Ieder ingrediënt heeft een waarde die bepaald hoeveel stapjes je op je kookpot-spoor loopt. Hoe verder je komt, hoe meer punten je krijgt. Daarnaast levert je score geld op waarmee je weer nieuwe ingrediënten kan kopen waardoor de mix in je ingrediëntenzak steeds gunstiger wordt en je in volgende rondes meer punten scoort. Bij bepaalde ingrediënten krijg je ook nog andere bonussen. Je moet alleen oppassen dat je niet te veel van het witte ingrediënt in je pot gooit, want als de waarde van de witte ingrediënten boven de zeven uitkomt, dan ontploft je pot. Na een vast aantal rondes is het spel afgelopen en wie dan de meeste punten heeft verzameld wint het spel.

Ik vind de Quacksalber een verrassende winnaar voor de Kennerspiel. Voor een Kennerspiel vind ik het spel namelijk nogal licht en weinig interactief. Je bent het grootste deel van de tijd bezig met ingrediëntenfiches uit een zak te trekken en vervolgens een fiche op een scorespoor te verplaatsen. Je hoeft dit niet eens om de beurt te doen, maar in principe kunnen alle spelers die tegelijkertijd doen. Je moet een beetje een risico-afweging gaan maken als je score aan witte ingrediënten toeneemt, maar het grootste deel van de tijd zit je veilig en kan je dus ongehinderd verder trekken. De enige andere keus die je maakt is welke ingrediënten je iedere beurt koopt. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het geen slecht spel. Ik denk dat gelegenheidsspelers er best plezier aan zullen beleven juist omdat iedereen tegelijkertijd fiches uit de zak kan trekken en je dus niet op je beurt hoeft te wachten. Maar spellenliefhebbers verwachten meer van een winnaar van deze prijs.

En verder speelde ik dus vooral heel veel oude favorieten. Keer op Keer maakte daarbij een daverende rentree. Vorige maand speelde Niek en ik nog vooral Ganz schön Clever. Ik vond dit spel helemaal geweldig, maar zo rond het dertigste potje van dit spel begon ik er uitgekeken op te raken en pakte ik weer liever Keer op Keer uit de kast. Keer op Keer is sindsdien weer helemaal in de gratie en mijn “go to game” als Niek en ik nog even snel iets willen spelen.

Ik heb er over nagedacht wat ik leuker vind aan Keer op Keer ten opzichte van Ganz schön Clever. En ik denk dat ik op Ganz schön Clever uitgekeken raakte omdat een hoge worp daar gemiddeld beter is dan een lage worp. Als je dus gemiddeld hoger gooit dan je tegenspelers, heb je een grotere kans om te winnen. Eigenlijk alleen in het blauwe spoor zijn alle gegooide waardes even nuttig, in alle andere kleuren heb je een betere kans om goed te scoren als je hoog gooit.  Een goede roll & write game moet voor mij niet gaan om hoe hoog je gooit, maar over wat je met de dobbelstenen kan doen. Bij Keer op Keer leveren hoge worpen het voordeel op dat je veel vakjes mag wegstrepen, maar omdat er ook groepjes zijn met lage aantallen vakjes, zijn lage worpen daar net zo nuttig als hoge. Aan het eind van het spel komt het bijvoorbeeld regelmatig voor dat je hoopt op lage worpen omdat je aan het begin van het spel al la je grote vakken hebt gevuld.  Er zijn niet veel spellen die ik meer dan dertig keer speel en dus is Ganz schön Clever echt geen slecht spel, ik heb voor nu alleen mijn verzadigingspunt bereikt en speel dus liever iets anders.