zondag 29 november 2020

Lees verder op spellengek.nl

Bijna 13 jaar lang was dit weblog de zijspan van spellengek.nl. Daar is een einde aangekomen, want het blog is nu volledig geïntegreerd met de site. Alle oude berichten van dit blog, inclusief iedere jaargang van de top-100, zijn nu daar te vinden. Dit weblog blijft nog wel even in de lucht, maar wordt verder niet meer bijgewerkt.

Lees dus verder op spellengek.nl!

dinsdag 24 november 2020

Spellengek 4.0 gaat binnenkort live!

 


Spellengek bestaat dit jaar 20 jaar en onze huidige look is 10 jaar oud. Het was dus de hoogste tijd voor een grondige renovatie en daar zijn we de afgelopen weken druk mee bezig geweest. De inhoud blijft, maar we krijgen een frisse nieuwe look, een nieuwe indeling en nieuwe functionaliteiten. We kijken er erg naar uit om komende zondag rond het middaguur onze vernieuwde site te presenteren. Je bent bij deze uitgenodigd om snel te komen kijken op www.spellengek.nl

zondag 22 november 2020

Recensie: Big Five

Sommige jagers en veel toeristen dromen ervan de Afrikaanse grote vijf te schieten met hun geweer of camera: de buffel, de leeuw, de olifant, de neushoorn en het luipaard. Jagers die dat nog in hun hoofd halen kunnen tegenwoordig terecht rekenen op wereldwijde woede, maar ook toeristen kunnen soms net iets te dichtbij komen. Wie wat minder reislustig is ingesteld kan ze met Big Five ook op tafel leggen, al nemen de zebra, de gorilla en de giraffe hier de plaats van luipaard, neushoorn en buffel in.

Big Five volgt hetzelfde principe als succesvolle spellen als Scrabble en Qwirkle. De spelers leggen kaarten aan, waardoor verticale en horizontale rijen van kaarten ontstaan. Alle kaarten in een rij moeten of hetzelfde dier hebben met een verschillende kleur achtergrond, of precies andersom. Een groene gorilla en gele giraffe kunnen nooit in dezelfde rij liggen.

Iedere speler krijgt een eigen stapeltje kaarten en neemt daarvan vijf in de hand. Uit je hand mag je per beurt zoveel kaarten spelen als je wilt, zolang ze maar allemaal dezelfde rij verlengen. Leg je de vierde of vijfde kaart in een rij, dan mag je als bonus nog een kaart uit je hand of van je stapel afleggen.

Het spel eindigt als een speler door al zijn kaarten heen en daarmee de winnaar van het spel is.


…en de waardering

Hoewel ik het principe erg elegant vind, ben ik nooit een groot fan van Scrabble en Qwirkle geweest. Omdat ze met punten werken, kom je te vaak in een situatie terecht dat mensen het bord af gaan speuren naar een plekje waar die ene tegel net een puntje meer op kan leveren. Met meer dan twee spelers moet je dan soms eindeloos op je beurt wachten.

Big Five heeft dit probleem niet: je hoeft alleen maar zo snel mogelijk je kaarten kwijt te raken en iedere kaart is er een. De tafel afzoeken naar de mogelijkheid om de meeste kaarten te kunnen leggen gaat erg snel.

Heel veel planning komt daar niet bij kijken, Big Five is daarvoor te opportunistisch. Wie zijn beurten graag vooruit plant kan daarom waarschijnlijk beter een van die andere twee spellen doen. Wie graag even een luchtig tussendoortje doet waarvoor je geen grote woordenschat hoeft te hebben of graag snelle hoofdrekensommetjes maakt (bijvoorbeeld met kinderen) is bij Big Five aan het juiste adres.






Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: 999 Games (2010)
Aantal spelers: 2-4
Speelduur: 20 minuten
Prijs: 10 euro


 

Recensie: Stingy

Samen met je medespelers heb je een succesvolle carrière als boekanier achter de rug. Nu het vechten voorbij is en je aan je pensioen begint te denken (ook piraten zijn FIRE-adepten, zo blijkt) is het tijd om al die kostbare buit onder elkaar te verdelen. Maar omdat jullie piraten blijven, gaat die verdeling er niet per se eerlijk aan toe…

Iedere speler begin met een aantal fiches met daarop typische kostbaarheden als parels, Spaanse matten, rum en papegaaien. Van iedere soort buit zijn er setjes in zes verschillende kleuren. In je beurt ruil je deze fiches met de andere spelers. Dat aanbod kan een medespeler niet weigeren: jij neemt al haar fiches van één verzameling (bijvoorbeeld alle rode papegaaien) en geeft haar vervolgens andere fiches terug die de zelfde waarde vertegenwoordigen. Deze fiches hoeven niet per se van dezelfde set te zijn, al mag je verzamelingen nooit opsplitsen. Na de ruil mag je een of twee gedekte fiches nemen van het midden van de tafel, afhankelijk van het aantal spelers.

Alleen complete sets zijn punten waard, en die waarde loopt snel op. Een complete set van drie rumflessen is zes punten waard, een set van zeven piratenvlaggen maar liefst 25. Het spel eindigt als alle gedekte fiches op zijn, waarna iedereen nog één keer mag ruilen. De spelers tellen nu de waarde van de verschillende setjes bij elkaar op en de speler met de hoogste gecombineerde waarde mag zich de grootste kaperkapitein ooit noemen. Aaarrgh.

…en de waardering

Stingy is een subtiel ruilspel, dat meer in zich heeft dan je op het eerste gezicht zou denken. Verzamelingen verwisselen voortdurend van eigenaar en daarom moet je goed anticiperen wanneer het juiste moment is gekomen om je over een bijna complete verzameling van ene medespeler te ontfermen. Soms is het zelfs verstandiger om even niet te ruilen en zo een extra gedekt fiche te mogen pakken. 

Stingy is daarmee niet gespeend van enige diepgang, maar een tactische breinbreker is het zeker niet. De keuzes liggen niet altijd voor de hand, maar zijn ook weer geen moeilijke afwegingen zoals in bijvoorbeeld Lost Cities. Geen spel dat je tientallen keren zult spelen, maar na een tijdje afwezigheid is altijd weer welkom op tafel.





Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: Playthisone (2015)
Aantal spelers: 2-6
Speelduur: 15-30 minuten
Prijs: 10 euro



woensdag 18 november 2020

Recensie: Pendulum

In de inleiding van een recensie vertel ik vaak wat over het thema van het spel. Bij Pendulum is het thema (iets fantasy-achtigs met machtige families die weer eens strijden) tijdens het spelen zo onzichtbaar, dat ik het thema dit keer verder maar gewoon over sla. Pendulum is een rasecht JASE-spel (just another soulless euro) met een twist. In dit spel ga je namelijk in het ritme van leeglopende zandlopers (de twist) werkers plaatsen en blokjes verschuiven.

Alle spelers hebben een eigen spelersbordje voor hun neus liggen waarop boven aan drie ontwikkelingssporen staan (rood, blauw en zilver). Het doel van het spel is om je op deze sporen zo ver mogelijk te ontwikkelen in de 4 ronden die het spel duurt. Dit doe je door je werkers op het centrale bord bij acties te plaatsen die je het recht geven om stappen te zetten op de ontwikkelingssporen. Om de betreffende actie te mogen uitvoeren moet je wel over de juiste grondstoffen beschikken, maar gelukkig is het ook niet moeilijker dan je werker op de juiste plek op het centrale bord zetten om die te krijgen. Met de grondstoffen kan je daarnaast ook nog bepaalde ontwikkel-kaarten kopen waardoor je acties die je kiest sterker maakt (een vleugje engine-builden). Zo ver niets nieuws onder de zon dus.

De twist in dit spel is dat zandlopers bepalen waar je je werkers mag plaatsen en wanneer ze hun acties mogen uitvoeren. Er zijn drie vakken met twee identieke rijen actie-velden op het bord. Bij ieder vak hoort een zandloper die je telkens als hij leeg is naar de andere rij mag verplaatsen. Je mag werkers (ver)plaatsen op het moment dat ze in een rij staan waar op dat moment de zandloper niet is. En vervolgens mag je ze hun actie laten uitvoeren als de zandloper er wel staat. Er zijn in dit spel geen spelersbeurten: je mag gewoon doen en laten wat je wil (binnen de spelregels). De tijd die een zandloper nodig heeft om door te lopen varieert van 45 seconden tot 3 minuten. Soms moet je dus een behoorlijke tijd wachten voor een werker weer beschikbaar komt.


De eerste keer dat je het spel speelt hoef je nog niet op tijd te spelen. Voor de eerste keer is er een schema die zegt in welke volgorde de zandlopers naar de andere rij worden verplaatst. Als alle spelers aangeven dat ze gedaan hebben wat ze willen doen, worden de zandlopers volgens het schema verplaatst. Dit haalt wat tijdsdruk van het spel af.

…en de waardering

Ik krijg bij Pendulum het gevoel dat de auteur een origineel idee had (de zandlopers die bepalen of werkers mag plaatsen of gebruiken), maar dat het niet gelukt is om dat idee goed uit de verf te laten komen. De rest van het spel is namelijk weinig origineel en eigenlijk een beetje saai. Je moet vooral goed nadenken over op welk moment je je werkers waar neer zet, zeker voor de plekken waar ze lang vast staan doordat de zandlopers er lang over doen voor ze doorgelopen zijn. Maar dit vraagstuk voelt eerder als werk dan als speelplezier.

Doordat er geen spelersbeurten zijn en iedereen gewoon aan de slag gaat, moet je er bovendien maar op vertrouwen dat iedereen zich netjes aan de spelregels houdt. En dat is best een dingetje, als je bedenkt dat de spelregels 23 pagina’s lang zijn. Ik moet daarbij wel opmerken dat de regels niet echt lekker waren opgeschreven. Ik vond ze onvoldoende gestructureerd en behoorlijk langdradig met bijvoorbeeld tekstblokken met een opmerking van de auteur die de vaart nog verder uit het lezen haalden (met als dieptepunt een opmerking over wanneer je even wat drinken kan pakken of naar de wc kan gaan). Als je zo veel tekst en uitleg nodig hebt voor een eigenlijk niet  eens zo ingewikkeld spel, dan heb je iets niet goed gedaan.

Dus tsja, dit spel sparkt bij mij weinig joy. En dat vind ik best jammer want het idee van de zandloper die bepaalt wanneer je werkers mag plaatsen of gebruiken heeft wel potentie.


 




Auteur: Travis Jones
Uitgever: 999 games, 2020
Aantal spelers: 1-5
Leeftijd: vanaf 12 jaar
Speelduur: circa 60-90 minuten
Prijs: circa 55 euro


Recensie: Artisjokken

Iedereen met een (moes)tuin kent het probleem: je let even niet op en je tuin staat vol met onkruid. En zie het dan maar weer eens weg te krijgen. In het nieuwe kaartspelletje Artisjokken is dit precies de uitdaging waar je voor staat. In jouw droom staat je moestuin vol met lekkere groenten als prei, aubergines en wortels, maar in de praktijk is alles overwoekerd met die nare stekelige artisjokken. Trek je tuinhandschoenen maar snel aan.

Alle spelers beginnen het spel met een stapel met 10 artisjok kaarten (5 in je hand, 5 op je persoonlijke trekstapel). De overige groentekaarten worden geschud, daarna worden er 5 opengedraaid. Elke beurt mag de actieve speler eerst één van de openliggende kaarten op handen nemen en daarna zo veel van zijn handkaarten spelen als hij of zij kan of wil.

Er zijn 11 verschillende groentekaarten die iedere het recht geven om een speciale actie uit te voeren. Met een wortel mag je bijvoorbeeld 2 artisjokken uit je hand verwijderen, maar daarna mag je geen andere kaarten meer spelen. Met een ui mag je één artisjok verwijderen maar daarna moet je hem op de aflegstapel van de andere speler leggen. En met een tuinboon trek je twee nieuwe groentekaarten waarvan je er zelf één mag houden en de ander aan een andere speler cadeau doet.

Aan het eind van je beurt leg je alle kaarten die je nog in je had hebt af. Daarna vul je je hand aan met 5 nieuwe kaarten. Zodra een speler daarbij een hand zonder artisjokken trekt, heeft deze speler gewonnen.

…en de waardering

Artisjokken valt voor mij een beetje tussen wal en schip. Door de speelduur en looks lijkt het namelijk typisch een familiespelletje. Maar voor die doelgroep zijn er misschien wel te veel verschillende groenten in het spel waardoor het nog best lastig is om het spel te leren kennen. Op iedere kaart staat uitgeschreven welke actie je mag uitvoeren, maar dat zijn nog best flinke stukken tekst om te lezen. Het is jammer dat er niet met icoontjes is gewerkt. Dit zou het spel een stuk toegankelijker hebben gemaakt. Voor wat fanatiekere spelers is Artisjokken best een aardig spelletje om een keer te doen, maar is het net te simpel om vaak op tafel te komen.





Auteur: Emma Larkins
Uitgever: White Goblin Games, 2020
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: circa 20 minuten
Prijs: circa 12 euro


maandag 16 november 2020

Recensie: Lovecraft Letter

Of het begrip ‘nerd’ nu een geuzennaam of een scheldwoord is, we kunnen het er allemaal wel over eens zijn dat je er in ieder geval eentje bent als je de betekenis van zowel 42 als Cthulhu kent. Voor wie dat laatste niets zegt: Cthulhu is het thema dat je aan vrijwel ieder spel kunt geven en je hebt al een grote schare fans te pakken. Tides of Time en Pandemie lieten al zien dat een spel niet eens lang en ingewikkeld hoeft te zijn om het waanzinnige universum van H.P. Lovecraft binnen te treden. Dus waarom Love Letter ook niet? Het heeft de naam al vast mee (en zo is het idee vast ontstaan).

Lovecraft Letter kun je goed omschrijven als Love Letter-plus. Naast de bekende zestien kaarten (nu met passende naam voor het Cthulhu-thema) zijn er acht extra, voor iedere waarde eentje. De waanzinnige (‘insane’ is de spelterm) versie van een kaart heeft naast de standaardfunctie ook een extra, waanzinnige, werking. Dit effect is krachtiger dan het normale effect, maar ook moeilijker toe te passen. Dat mag namelijk pas als je al een andere waanzinnige kaart voor je hebt liggen.

Behalve moeilijker zijn deze kaarten ook riskanter: voor je je beurt begint moet je een kaart omdraaien van de stapel voor iedere waanzinnige kaart die voor je ligt. Is een van de omgedraaide kaarten ook waanzinnig, dan ligt je direct uit de ronde. Wees dus voorzichtig.

Net als het gewone Love Letter eindigt een ronde als er nog maar één speler over is. Heeft deze speler geen waanzinnige kaarten voor zich liggen, dan scoort hij een bruin fiche, anders een groene. Je wint het spel zodra je twee bruine of drie groene fiches hebt verzameld. Behalve als een speler succesvol Cthulhu oproept. Een riskante aangelegenheid, alleen aanbevolen voor wanhopige spelers. Maar als het lukt, win je het spel direct.

…en de waardering

Toen ik Lovecraft Letter in een opwelling kocht, als afwisseling van het grijs gespeelde Love Letter, kon ik niet vermoeden dat het zo’n groot succes zou worden in mijn speelkring. Met slechts acht extra kaarten en een paar nieuwe regels ondergaat het wat tamme kaartspelletje een heuse metamorfose. Op het origineel was iedereen wel zo’n beetje uitgekeken, dat moment is bij Lovecraft Letter na meer dan dertig potjes nog steeds niet bereikt. Daarvoor is de extra variatie die de nieuwe kaarten brengen te groot.

Wat ook helpt is dat iedereen tot het einde meedoet. Zelfs als je nog geen enkele fiche gescoord hebt, kan het geluk je toelachen en weet je met Cthulhu te winnen. De prijs in geestelijke gezondheid die je daar ooit voor zult moeten betalen zien we dan wel weer…








Auteur: Seiji Kanai
Uitgever: AEG (2017)
Aantal spelers: 3-6 
Speelduur: 15-30 minuten
Prijs: vanaf 25 euro