zondag 9 september 2018

Recensie: Santa Maria

Soms kan het uiterlijk van een spel je erg op het verkeerde been zetten. Dat er achter een duistere vormgeving een vlot familiespel schuilgaat, bijvoorbeeld. Of het tegenovergestelde, een pittig spel voor liefhebbers met een cartoonesk uiterlijk, zoals Santa Maria. Het feit dat dobbelstenen een belangrijke rol spelen doet ook geen alarmbellen afgaan.

Maar laat je niet bedotten, Santa Maria is geen vrolijk spel voor een breed publiek. Het past naadloos in de trend dat bordspellen voor liefhebbers al meer dan tien jaar steeds complexer worden, waarbij rekensommen interactie vaak in een bijrol dwingen en thema meestal maar bijzaak is. Een vroege stap in die richting is Hoogspanning, een recentere lieveling is Great Western Trail.

Voor dit genre gebruik ik wel eens de term ‘spreadsheetspellen’ en dat is bij Santa Maria wel erg passend. Alle spelers hebben een eigen speelbord, verdeeld in rijen en kolommen. Door het beurtelings kiezen van een dobbelsteen activeer je alle gebouwen in een rij of kolom. Je kunt ook geld betalen om individuele cellen, ik bedoel gebouwen, te gebruiken. De gebouwen laten monniken en conquistadores hun heilzame werk verrichten in de Nieuwe Wereld of leveren grondstoffen op. Daarmee kun je nieuwe gebouwen maken of schepen kopen, die weer inkomsten opleveren.

Uiteindelijk is het natuurlijk de bedoeling om met al die dingen punten te verdienen. Het spel duurt drie rondes, waarin je telkens meer kunt doen. De derde ronde duurt daardoor al snel net zo lang als de eerste twee samen. De speler met de meeste punten na de eindtelling wint.

…en de waardering

Ik zal maar direct eerlijk zijn, maar ik heb het echt wel gehad met dit soort spellen. Allemaal lekker je eigen sommetjes maken, nauwelijks interactie en een vergezocht thema. In een spel van een halfuur kan dat nog best leuk zijn, maar bij een drievoudige speelduur kan ik zo 100 leukere spellen bedenken.

Hoewel ik er zelf niet zo snel last van heb, kan ik me voorstellen dat sommige spelers moeite hebben met het thema. Wat doen die conquistadores daar precies en hoe komen ze aan al dat goud? In een abstract spel als dit was het kiezen van een minder controversieel thema een fluitje van een cent geweest.



Omdat het spel niet onspeelbaar slecht is krijgt het van mij het voordeel van de twijfel en twee pionnen. Maar ik hoef het niet meer spelen.







Santa Maria

Auteurs: Eilif Svensson en Kristian Amundsen Østby
Uitgever: Aporta Games, 2017
Aantal spelers: 1 tot 4, vanaf 12 jaar
Speelduur: ca. 90 minuten
Prijs: ca 40 euro


woensdag 5 september 2018

Recensie: Pandemic Legacy Season 2


Pandemic Legacy Season 2 start ruim 70 jaar na het eind van Pandemic Legacy Season 1 (mijn favoriete spel allertijden). De spelers weten niet wat er precies in de tussentijd is gebeurd, maar het is niet veel goeds geweest. Een plaag heeft een groot deel van de wereldbevolking gedood. De paar overlevenden wonen verspreid over wat steden en worden van voedsel voorzien vanaf drijvende havens. Maar de laatste jaren gaat het langzaamaan steeds slechter. Het contact met veel steden is verloren en de leiders zijn niet terug gekeerd van een jaarlijks overleg. Wat te doen!

In Season 2 zijn de hoofddoelen van de spelers om er voor te zorgen dat de steden voorzien zijn van voldoende voedsel en het ontdekken wat er gebeurd is door stukje bij beetje de wereld weer te ontdekken. Dit gaat volgens het bekende Pandemie-systeem: in je beurt voer je vier acties uit, daarna trek je twee spelerskaarten (waar natuurlijk Pandemic kaarten tussen geschud zijn) en daarna trek je een afhankelijk van hoe ver je in het spel bent een aantal infectiekaarten die bepalen in welke steden een voedselblokje wordt weggehaald. Alleen als er geen voedselblokje is dat je kan weghalen, dan moet je in plaats daarvan een virus-blokje op het bord zetten. En dat is naar want deze zieken zijn niet te genezen maar krabben je wel als je in hun stad bent (je loopt een scar op, wat negatieve gevolgen kan hebben voor je karakter). En als je een achtste virus-blokje zou moeten
plaatsen verlies je het spel onmiddellijk.

Het is een legacy-spel dat net als Season 1 aangestuurd wordt door een Legacy-deck. Aan het begin en/of eind van de verschillende maanden moet je kaarten van het deck trekken en die zorgen er voor dat het spel verandert. Ook ontdekkingen die je tijdens het spel doet, zetten soms veranderingen in gang. En dat betekent dus dat je soms spelmateriaal moet vernietigen, je stickers moet gaan plakken of op dingen moet gaan schrijven.

Het spel bestaat weer uit 12 scenario’s (vernoemd naar de maanden van het jaar). Iedere maand moet je een aantal doelen zien te bereiken die ook in de loop van het spel veranderen. Terwijl je bezig bent om de doelen te bereiken moet je er ondertussen voor zorgen dat de steden continue van voldoende voedsel zijn voorzien, omdat anders mensen ziek worden en je daardoor het spel kan verliezen. Je verliest het spel ook als je de doelen nog niet bereikt hebt voor de stapel spelerskaarten leeg is dus je hebt niet eindeloos de tijd.

...en de waardering

Ga er maar aan staan, een opvolger bedenken voor één van de meest succesvolle spellen ooit. Iedere spellenliefhebber hoopt op een spel dat net zo betoverend is als Season 1. Het is misschien niet verbazingwekkend dat de makers van Season 2 daar niet in zijn geslaagd. Dat wil niet zeggen dat Season 2 een slecht spel is, maar omdat de verwachtingen zo hoog gespannen zijn stelt het spel toch een beetje teleur.

Ik vind het gedurfd dat de makers er voor gekozen hebben om voor Season 2 echt een nieuw spel te ontwerpen, in plaats van net als met Season 1 te beginnen met een gewone pot Pandemie die zich vandaar uit langzaam aan ontwikkelt. Het is dan ook verstandig om eerst een keer (of misschien wel meerdere keren) zonder de Legacy-elementen te spelen. Ik vond het spel een stuk ingewikkelder dan gewone Pandemie (en dus de start van season 1) en mijn groepje moest dan ook echt even wennen aan dit vervolg. En behalve dat het spel zelf ingewikkeld is, is het ook meteen echt lastig om te winnen. Dit past goed bij het post apocalyptische thema, maar maakt wel dat je meteen flink aan de bak moet.

In Season 1 ontdek je een verhaal dat redelijk lineair verloopt (iedereen die het spel doet, doorloopt hetzelfde verhaal). In Season 2 ontdek je langzaam aan de rest van de wereld en daardoor ook wat er in de rest van de wereld is gebeurd. Maar je bent vrij in de volgorde waarin je dat doet en daardoor ontwikkeld het spel ook op verschillende manieren voor verschillende groepen. Het verhaal is daardoor minder prominent aanwezig. En verder zorgt het er voor dat groepen de moeilijkheidsgraad verschillend zullen ervaren want de ene ontdekking helpt je meer dan de andere en het maakt dus uit in welke volgorde je dingen ontdekt.

Ik vind Season 2 een stuk lastiger om te spelen dan Season 1. Er zijn veel meer dingen die je kan doen en daardoor is het lastiger om te bedenken wat je wil of moet doen. In Season 1 kwamen er ook dingen bij, maar verdwenen die vaak ook weer op den duur waardoor het redelijk overzichtelijk bleef. Bij Season 2 heb ik het gevoel dat er meer bij komt dan er af gaat waardoor het spel een beetje onoverzichtelijk en topzwaar wordt, zeker als je verder in het spel komt. Dit merk je bijvoorbeeld ook aan de tijd die het kost om het spel klaar te zetten of af te ronden, je moet daarbij veel meer stapjes doorlopen. Een potje duurt dan ook een stuk langer dan Season 1. Mijn groepje speelde altijd 2 spellen Season 1 op een avond, maar met Season 2 doen we in dezelfde tijd maar 1 potje. Season 2 is daardoor misschien wel het voorbeeld dat overdaad schaadt. Op zich zijn alle elementen leuk, maar alles bij elkaar is het te veel van het goede waardoor het speelplezier een beetje onder druk komt te staan in vergelijking met het beste spel allertijden.








Naam: Pandemic Legacy Season 2
Auteur: Matt Leacock en Rob Daviau
Uitgever: Z-man, 2017
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 14 jaar
Speelduur: 60-90 minuten
Prijs: circa 80 euro

zondag 2 september 2018

Maandoverzicht: augustus 2018 (Dagmar)



In augustus stond er 54 keer een spel op tafel. Ganz schön clever was ons meest gespeelde spel en heeft inmiddels Keer op Keer van zijn troon gestoten als spel dat we ’s avonds nog even snel op tafel leggen. Afgelopen maand was ook de maand waarop de postbode twee keer een Kickstarter kwam brengen. Omdat ik die spellen al maanden geleden heb betaald, voelt het ontvangen van zo’n pakketje toch een beetje als een cadeautje dat je van jezelf hebt gekregen. Ik speelde vijf spellen voor het eerst, over Everdell en Ticket to Ride New York heb ik al een positieve recensie geschreven dus dat ga ik hier niet herhalen.

Deze maand speelde ik Mint Works en Mint Delivery beide voor het eerst. Dit zijn beide reisspelletjes waarvan het spelmateriaal in een klein blikje zit van het formaat dat ook veel gebruikt wordt voor pepermuntjes. In beide spellen staat een bepaald spelmechanisme centraal. Mint Works is een werkverschaffingsspelletje waar witte schijfjes (die verdacht veel op een pepermuntje lijken) de werkers zijn. Met deze werkers voer je acties uit waarmee je meer werkers verzameld, kaarten verzameld en kaarten uitspeelt. Op de kaarten staan gebouwen die punten waard zijn en die soms nog speciale eigenschappen hebben (bijvoorbeeld het genereren van extra inkomsten). Het doel is om als eerste zeven punten te verzamelen. Dit spel speelt echt razendsnel en misschien zelfs een beetje te snel waardoor je nauwelijks iets op kan bouwen. Ik vind het wel leuk, maar Niek is er minder voor te porren en dus krijg ik hem op dit moment moeilijk op tafel.

Mint Delivery is een pick up and deliver spel. In dit spel rijd je met en vrachtwagen heen en weer tussen pepermuntfabrieken en steden waar je opdrachten (contracten) kan verzamelen vervolgens naar de steden waar de verschillende soorten pepermuntjes moeten worden afgeleverd (gewone, suikervrij en kaneel). Ook dit spel speelt weer razendsnel. Het stelt allemaal niet heel veel voor, maar het speelt echt lekker weg en is daardoor een prima reisspelletje. Er zitten nog wat varianten in het doosje waar ik nog niet aan toe ben gekomen, maar dat komt vast binnenkort (inderdaad Niek vindt dit spel wel leuk).

Het laatste nieuwe spel dat ik deze maand speelde was een (voor mij) vreemde eend in de bijt, namelijk een kinderspelletje. Ik was bij mijn beste vriendin op bezoek en haar zoon had voor zijn vijfde verjaardag het spel Speed Colors gekregen. Hij is echt helemaal verslingerd aan dit spel en dus kan je niet op bezoek komen zonder een potje te doen. Speed Colors is een memory-spelletje waarbij je moet onthouden hoe een plaatje is ingekleurd. Iedereen krijgt een tweezijdige kaart waar op de ene kant een gekleurd plaatje staat en aan de andere kant een “kleurplaat”- versie van hetzelfde plaatje. Nadat je even de tijd hebt gehad om in je hoofd te stampen hoe het gekleurde plaatje er uit ziet, draai je het kaartje om en moet je zonder te spieken de kleurplaat goed inkleuren met speciale uitwisbare stiften. Voor elke kleur die je goed doet, scoor je een punt. Je kan het spel nog uitbreiden met extra regels (zoals netjes kleuren of twee plaatjes tegelijkertijd). Ik vond het een verrassend leuk memory-spelletje voor jonge kinderen. Ze kunnen dit vast ook prima in hun eentje spelen en het spel zit in een handig etuitje zodat je het makkelijk overal mee naar toe kan nemen. Aanrader dus voor als je nog een cadeautje voor een kleurgrage kleuter zoekt.