maandag 30 april 2018

Mijn top 20 voor de top 100 van 2018


Ik mag natuurlijk niet klagen want Peter Hein doet al het werk voor de Spellengek top 100, maar wat is het ieder jaar moeilijk om een top 20 samen te stellen. Er zijn zo ontzettend veel goede spellen dat het een ware martelgang is om mijn lijst met lievelingsspellen terug te brengen tot “maar” 20 spellen. Als inspiratie voor mijn lijst kijk ik altijd naar mijn waarderingen op BGG en naar welke spellen ik het meest gespeeld heb. Verder probeer ik een beetje variatie aan te brengen in soorten spellen (korte en lange spellen, tweepersoons en meerpersoonspellen, bordspellen en kaartspellen, lichte en zware spellen, etc.).

Anyway, het was een leuke maar pittige klus en dit is het resultaat geworden. Ik ben heel benieuwd of en zo ja waar de spellen op gaan duiken in de top 100!

  1. Pandemic Legacy Season 1: Net zo verslavend als de spannendste tv-series. Je kan gewoon niet wachten tot je verder mag spelen zodat je ontdekt hoe het spel en het verhaal zich verder ontwikkelt.
  2. Scrabble: Als ik op vakantie ga, dan zit dit spel altijd in de handbagage.
  3. Dominion: Eindeloze variatie voor eindeloos speelplezier.
  4. Het Stenen Tijdperk: Het verveelt nooit om op de troon van de stamoudste te gaan zitten om je stamleden rond te commanderen.
  5. Terraforming Mars: eigenlijk duurt dit spel te lang om zo hoog op mijn lijstje te staan, maar het speelt gewoon zo lekker weg dat de tijd vliegt
  6. The Castles of Burgundy: De uitzondering op de regel dat ik niet zo’n fan ben van de grote Stefan Feld spellen.
  7. Hoogspanning: Concurrentie op de elektriciteitsmarkt klinkt heel saai, maar blijkt reuze interessant te zijn.
  8. Keer op Keer: Het perfecte spellensnackje dat tegen de tijd dat de top 100 gepubliceerd wordt meer dan 100 keer bij mij op tafel heeft gelegen
  9. Memoir ’44: Dit spel is een spannende maar vooral ook respectvolle geschiedenisles over WOII.
  10. Ticket to Ride: Ik moet de eerste persoon nog tegenkomen die dit spel niet leuk vindt.
  11. Kolonisten van Catan (bordspel): Hiermee begon het voor mij allemaal en ik ben nog steeds niet op dit spel uitgekeken.
  12. Agricola 2-persoons: Agricola was al goed, dit spel is nog beter. Eén van mijn favoriete tweepersoonsspellen.
  13. Splendor: Een onweerstaanbare spellensnack die snel uitgelegd is, snel speelt, altijd spannend is en waarbij het zelden bij één potje blijft.
  14. Wizard: Ik houd van slagenspellen en dit is toch de beste in dit genre.
  15. Azul: Ik denk dat we nog heel veel van dit spel gaan horen…..
  16. Clans of Caledonia: Je moet er even voor gaan zitten, maar dan heb je ook een spel voor fijnproevers op tafel.
  17. Star Realms: Lean, Mean and kickin’ butt (en ja, dat is een verwijzing naar een Elvis cd).
  18. Patchwork: Heerlijk puzzelspelletje voor twee personen dat nooit gaat vervelen.
  19. Codenames Duet: Tot mijn grote verbazing is het niet alleen mogelijk om een tweepersoons versie van Codenames te maken, maar is dit ook meteen het beste spel in de serie.
  20. Deep Sea Adventure: Heerlijk push your luck spelletje met hoge schadenfreude factor.



zondag 29 april 2018

Mijn eigen lijstje

Nu de stembussen bijna sluiten, veroorloof ik me de vrijheid om mijn eigen lijstje eens te bespreken. Tenslotte zie ik van alle inzenders wat er in hun lijst staat, maar niemand ziet de mijne. Net als de eindlijst een mix van oud en nieuw, maar weinig super nieuwe spellen. Wel heb ik voor mijn doen veel gewisseld: vijf spellen moesten plaatsmaken voor nieuwe favorieten, die bijna alle vorig jaar al aan de poort rammelde.

1. Race for the Galaxy
Geen grote verrassing hier. Dit spel is al sinds het verschijnen in 2007 mijn favoriet, zelfs Dominion heeft het daar niet van af kunnen brengen. De combinatie van strategie, opportunisme, eindeloze combinaties en een snel spelverloop vind ik onweerstaanbaar. Sowieso heb ik een voorkeur voor tableauspellen, waarbij je je eigen rijkje met verschillende kaarten/werelden/gebouwen opbouwt. Het Magic-virus, denk ik.
Nu de app beschikbaar is speel ik het meer dan goed voor me is, maar zat ben ik het nog lang niet. Grootste nadeel van de app is dat het wat minder urgent wordt om het op tafel te krijgen. Jammer van Alien Artifacts en Xeno Invasion.

2-10, in alfabetische volgorde:

-Catan, al dan niet met kolonisten. De familie is er inmiddels ook aan en zo komt dit weer wat vaker op tafel. Terecht, want zelfs zonder enige uitbreiding is dit echt een schitterend spel. Hoe langer ik het speel en hoe meer andere spellen ik ken, des te meer respect ik krijg voor het ontwerp. Dat is er een uit duizenden.
-Dominion. De eerste deckbuilder is nog steeds de beste. Ook de pogingen met zakjes en dobbelstenen blijven lachwekkend incompetent met dit meesterlijk ontworpen en gebalanceerde monster. Monster, want zelfs ik krijg inmiddels moeite met het bijhouden van alle uitbreidingen en de mogelijke interacties tussen kaarten. Maar ik vertrouw Donald X. blind dat hij ze allemaal tot het gaatje getest heeft.
-El Grande. Een van de eerste moderne bordspellen die ik medio jaren 90 speelde en ook nog steeds een van de beste. Ik blijf een voorkeur houden voor spellen die met een minimum aan regels en complexiteit telkens weer spannend blijven. De beste spellen halen hun spanning uit de spelers, niet uit allerlei kleine k-regeltjes.
-Eufraat en Tigris. Wat voor El Grande geldt, is voor E&T nog meer op z'n plek. Even eenvoudige regels, maar met een stuk complexer spelverloop. De consequenties van je acties zijn vaak nauwelijks te overzien. Hoe gaan de anderen hierop reageren? Eigen monumenten eerst of vol op de aanval? Puntje van je stoel.
-In de ban van de Ring. Ik behoor tot een uitstervende minderheid. Steeds minder mensen lijken dit juweeltje te spelen. Alle respect voor Pandemie en wat er verder nog bedacht is, maar dit is voor mij nog steeds de allerspannendste coöp. Ook na tientallen potjes heb ik nooit een gevoel van routine gehad als we Moria weer eens binnen wandelden.
-Puerto Rico. Laten we hopen dat journalisten nooit de kolonisten in Puerto Rico ontdekken. Je moet wel een white supremacist zijn om dit leuk te vinden. Of een goede smaak in spellen hebben. Er is een reden dat dit zo vaak bovenaan de lijst heeft gestaan. Opnieuw draait hier alles om het manipuleren en inschatten van je medespelers. Kies nooit de opzichter, behalve wanneer het echt moet. Wanneer dat is? Dat merk je vanzelf en anders te laat.
-Ra. Een biedspel zoals alleen de doktor ze ontwerpen kan. Geen enkele tegel is beter dan andere, alles hangt af van wat je al hebt en van wat de anderen hebben. Wie het best de relatieve waarde voor iedereen in kan schatten wint dit spel. Stalen zenuwen helpen ook, als je nog alleen over bent en er nog maar een vakje op het Ra-spoor leeg is...
-Tai Pan. Mijn favoriete spel voor ik Race leerde kennen, en nog steeds mijn meest geliefde 'modern-traditionele' kaartspel. Eigenlijk een soort pokerversie van Frank's Zoo, maar oh, dat teamspel mensen. Alles hangt daarvan af. En goede maat is belangrijker dan een handvol azen, draken en feniksen. Zonder begin je echt niks.
-Terraforming Mars. Door de lengte (al snel minimaal twee uur) en het gedoe is dit eigenlijk niks voor mij. Maar het is wel een tableauspel, en wat voor een! Ontwikkel je eigen strategie, maar wees flexibel met de kaarten die je krijgt. Opbouwen voor het eindspel, maar razendsnel toeslaan als de situatie daar om vraagt. Ik heb al menig onklopbare strateeg zien sneven die de actuele gebeurtenissen op het bord even over het hoofd zag.

11-20, alfabetisch

-Blue Moon. Het afgelopen jaar na een hiaat van ruim een decennium weer opgepakt. Met alle uitbreidingen is dit echt een bijzonder origineel en spannend spel, dat iedere keer weer anders is. De beste 10 euro die ik ooit besteed heb.
-Crokinole. Met pijn in het hart geef ik het toe, maar Pitch Car/Carabande is toch niet het beste behendigheidsspel dat er is. Maar die prijzen voor mooie borden, alsjeblieft!
-El Dorado. Mijn ontdekking van 2017. Of eigenlijk niet, want van Knizia mag je kwaliteit verwachten. Deckbuilden met een bord is al vaker geprobeerd, maar nergens zo soepel en elegant als hier. Sorry Clank.
-Glory to Rome. Dit spel vinden we niet raar, maar bijzonder. Weinig spellen zijn ook zo lastig om uit te leggen als Glory to Rome. Maar als je je daar doorheen bijt krijg je een prachtig spel, waar je ieder gevoel voor balans moet loslaten. De kaarten zijn zelfs zo ongebalanceerd dat het weer evenwichtig aanvoelt. De volgende stap heet Innovation.
-Hanzesteden. Zo'n lijstje is niet compleet zonder een gortdroog en zielloos eurospel. Hoewel ik kraakhelder een passender omschrijving vind. Hier heb je de regels, het lege bord en wat blokjes; maak er met z'n allen maar wat van. Dat lukt vrij snel, al zullen beginners zich soms als een konijn in de koplampen van de veteranen voelen.
-Lost Cities. Een kunstwerkje onder de kaartspellen. Het is als een abstract schilderij. Pas als je je er echt goed naar kijkt zie je ineens dat dit de best mogelijke weergave van het onderliggende thema is. De mooie illustraties helpen, maar zijn niet eens nodig. En riskmanagement op z'n best!
-Space Hulk. Kijk, hier is dan weer niks abstracts aan. Aan uw linkerzijde een stel koene ruimtemariniers, aan uw rechterzijde een horde schier onverslaanbare bloeddorstige monsters. Laad uw geweren, start de tijd, pak de popcorn en lever uren levensverwachting in vanwege de stress. Of door een jam in je storm bolter.
-Star Realms. Tja, je hebt niet per se een dozijn uitbreidingen nodig om een deckbuilder spannend te houden. Een doosje kaarten volstaat, als er Star Realms op staat. Snel klaargelegd, snel uitgelegd en snel gespeeld. Maar niet snel uitgespeeld.
-Taj Mahal. Ah, poker in bordspelvorm. Ook hier zijn stalen zenuwen en de bekende pokerface weer nodig. En nog belangrijker: het credo van Kenny Rogers. Soms moet je gewoon even herstellen.
-Time's Up. Want spellen spelen hoeft niet altijd een cerebrale en serieuze zaak te zijn. Soms moet je gewoon even je broek benatten van het lachen. En je medespelers van een hele andere kant leren kennen.

Zo, als je nu deze spellen nog niet in je lijst opneemt weet ik het ook niet meer.

woensdag 25 april 2018

Stem op je favoriete spel: nog 5 dagen!

Krijgen de we dit jaar eindelijk een nieuwe nummer 1? Breken de legacy-spellen echt door? Hebben de favorieten op Boardgamegeek hier ook een kans? En wat mogen we verwachten van de hype aan escaperoom-spellen?

Dat wordt allemaal bepaald met jouw lijst met je favoriete spellen. De stembus sluit maandag 30 april, dus stuur uiterlijk dan je lijstje met favorieten in naar spellengektop100@gmail.com. Ergens volgende week beginnen we dan met aftellen. Meer weten? Kijk hier.

Ik ben benieuwd!




zaterdag 21 april 2018

Recensie: Fox in the Forest


Er was eens een houthakker die samen met zijn dochter woonde in een klein dorpje aan de rand van het bos. Met deze zin begint de introductie van de spelregels van het tweepersoons spelletje The Fox in the Forest. Het sprookje waarin de dochter van de houthakker de hoofdrol speelt is de thematische achtergrond van dit spelletje. De afbeeldingen op de kaarten zouden dan ook niet misstaan in een prachtig geïllustreerd sprookjesboek.

The Fox in the Forest is een slagenspelletje voor twee personen. Toen ik over dit spel hoorde vond ik dit een wonderlijke combinatie. Slagenspellen komen namelijk meestal het best tot zijn recht met meer spelers. Het is niet voor niets dat veel traditionele slagenspellen (bridge, klaverjassen) met zijn vieren worden gespeeld.

In The Fox in the Forest zijn er drie sets kaarten (in de kleuren zilver, paars en geel) met waardes van 1 tot 11. De kaarten hebben niet alleen een verschillende kleur, maar ook een verschillend symbool waardoor ook spellenliefhebbers die kleurenblind zijn, dit spel goed kunnen spelen. Alle kaarten worden aan het begin van het spel geschud en beide spelers krijgen 13 kaarten. Van de resterende stapel wordt de bovenste kaart opengedraaid om te bepalen welke kleur troef is.

Vervolgens komt een speler uit en moet de andere speler volgen als hij kan. Pas als je niet kan volgen mag je troeven. De speler die de hoogste kaart speelt wint de slag. Tenzij er natuurlijk getroefd was, dan wint de speler van de troefkaart. De winnaar van een slag, komt vervolgens uit in de volgende slag. Tot zo ver is het bekende kost. Maar zoals elk (goed) slagenspel betaamt, geeft ook The Fox in the Forest een twist aan dit bekende concept.

Alle oneven kaarten in het dek hebben namelijk een speciale eigenschap. Als je bijvoorbeeld de 1 speelt dan verlies je nog steeds  (meestal) wel de slag, maar je mag desondanks de volgende ronde uit komen. Als je een 3 speelt dan mag je de troefkaart omruilen met een kaart uit jouw hand. Hierdoor verander je vaak ook meteen de troefkleur. Met de 5 mag je de bovenste kaart van de trekstapel pakken en op handen nemen, maar dan moet je wel een andere kaart afleggen. Slagen waar een 7 in zit, leveren een extra punt op. In slagen waar één 9 is gespeeld, neemt de 9 automatisch de troefkleur aan. En met de 11 dwing je de andere speler om in dezelfde kleur óf de 1 (als hij of zij die heeft) te spelen óf zijn of haar hoogste kaart.

Nadat alle dertien slagen zijn gespeeld, krijg je punten afhankelijk van hoeveel slagen je hebt gehaald. Je krijgt meer punten als je meer slagen haalt, maar daarbij is wel een plafond. Als je te hebberig bent en 10 of meer slagen hebt binnen geharkt, dan krijg je geen punten. In dat geval krijgt juist de andere speler het maximale aantal (6) punten vanwege zijn bescheiden opstelling. Je speelt net zo veel rondjes totdat tenminste één speler 21 punten of meer heeft en wie dan de meeste punten heeft, wint het spel.

Als je overigens wilt weten hoe het sprookje afloopt, dan kan je dat op de website van de uitgever nalezen (klik hier). 

...en de waardering

Ik had gedacht dat leuke slagenspellen voor twee personen alleen in sprookjes zouden bestaan, maar The Fox in the Forest bewijst dat het ook in het echt kan. De speciale eigenschappen zijn aan de ene kant heel krachtig, maar aan de andere kant is het nog ontzettend lastig om te bepalen wanneer je er nou maximaal profijt van hebt. En omdat er best veel speciale kaarten in het spel zitten, moet je daarbij ook rekening houden met het inzetten van een speciale kaart door de andere speler.  En alsof dat nog niet moeilijk genoeg is, wil je ook nog het liefst 7 tot 9 slagen halen of juist 3 of minder omdat je in die gevallen het maximale aantal punten (6) scoort. In de gevallen daar tussen in (4-6) krijg je namelijk wel een paar puntjes (1-3) voor de moeite, maar gaat de andere speler er nog steeds met de hoofdprijs vandoor waardoor je toch de verliezer van de ronde bent.  

Kortom: sprookjes blijken te bestaan. The Fox in the Forest is een heel leuk slagenspel voor twee personen. Het is verdraaid lastig om je hand goed te spelen, maar daardoor blijf je met ieder potje leren hoe het beter kan. En dat houdt het spel interessant en uitdagend!






Auteur: Joshua Buergel
Uitgever: Foxtrot Games, 2017 
Aantal spelers: 2
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: circa 30 minuten
Prijs: circa 20 euro

woensdag 11 april 2018

Recensie: Quadropolis


In Quadropolis krijg je de droomopdracht van een planoloog: er moet een nieuwe stad ontworpen worden en je krijgt de vrije hand. Hoe ziet jouw droom-stad er dan uit? Ga je voor een stad met veel parken en winkels of wordt het een stad waar hard gewerkt gaat word in de havens en fabrieken. Maar vergeet niet om wat wooncomplexen in te tekenen, want als er niemand in je stad komt wonen, is er ook niemand om in je prachtige haven te werken.

Aan het begin van het spel krijgen de spelers een eigen spelersbordje met daarop een raster van 4 bij 4. Dit is de plattegrond van je stad. In het midden van de tafel komt een bord te liggen van 5 bij 5 vakjes waarop de verschillende beschikbare bouwwerken die je in je stad kan bouwen liggen. Iedere speler krijgt verder nog 4 architecten (genummerd van 1 tot en met 4).

De startspeler kiest één van zijn architecten uit en legt deze bij een rij of kolom bij het bord met de bouwwerken. Als je de architect met nummer 2 hebt gekozen, dan pak je het tweede gebouw in de rij of kolom waar je staat (en bij 3 pak je het derde gebouw, etc.). Je zet op het plekje waar je een gebouw weg pakte een mooie, grote, transparante pion. Vervolgens leg je het gebouw op je spelersbordje. Maar ook daarbij moet je het gebouw in of de rij of de kolom met hetzelfde nummer als dat van je architect leggen.

Op de gebouwen staan symbolen die aangeven hoeveel energie een gebouw produceert (fabrieken produceren bijvoorbeeld veel energie) en hoeveel inwoners het de stad oplevert (huizen leveren inwoners op). Op de gebouwen staat ook wat je nodig hebt om een gebouw te activeren (een woning heeft energie nodig om het te verwarmen en een fabriek heeft inwoners nodig om te komen werken). Een gebouw dat je niet activeert, telt aan het eind van het spel niet mee voor de eindwaardering.

De volgende speler mag vervolgens ook weer één van zijn architecten neerzetten, het bijbehorende gebouw pakken en plaatsen. Deze speler mag alleen zijn architect niet inzetten in de rij en kolom waar de architect van de vorige speler staat. Natuurlijk wordt de architect vervolgens weer op het plekje gezet waar de tweede speler een gebouw heeft gepakt. En helaas mag je ook geen architect op een andere architect leggen. Het aantal beschikbare plaatsen wordt dus steeds kleiner.

En zo pakken de spelers vier beuren lang een gebouw. Het kan alleen wel zijn dat je met je vierde architect niets meer kan pakken omdat er steeds minder plaatsen zijn waar je je architect mag zetten en er ook nog minder gebouwen liggen. Na de eerste ronde, volgen er nog 3 en dan zijn de steden klaar voor de eindwaardering.

Elk gebouw wordt op een andere manier gewaardeerd. Zo hangt de score van parken af van het aantal aangrenzende woningen. De waarde van een winkel hangt af van het aantal mensen dat er staat. En de waarde van de havens hangt af van hoe groot ze zijn. Nadat alle gebouwen zijn gewaardeerd, krijg je nog aftrek voor overtollige energie-eenheden en mensen. En wie dan de meeste punten heeft gescoord, wint het spel.

…en de waardering

Quadropolis is een heel leuk puzzelspelletje waar je van te voren bedenkt wat je wilt (een stad met veel parken, gebouwen en winkels), maar je gedurende het spel je plannen moet aanpassen omdat de gebouwen die jij op een bepaalde plek wilt plaatsen, niet beschikbaar zijn. Zo kan het zo maar zijn dat je aan het eind van het spel op een veld  dat op het snijpunt van kolom  1 en rij 3 ligt een park wil plaatsen omdat op alle velden er om heen woningen staan, maar dan zal je zien dat je nergens op het gebouwenbordje met een architect met waarde 1 of 3 een park kan pakken.

Je moet tijdens het spelen verder ook echt een beetje in de gaten houden wat de andere spelers doen. Misschien had je bijvoorbeeld geen havens in de planning zitten, maar als iemand anders vervolgens wel vol voor de havens gaat, dan is het slim om toch maar een haventegel te pakken omdat die je tegenstander anders echt te veel punten oplevert.







Auteur: Francois Gandon
Uitgever: Days of Wonder, 2016
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 30-60 minuten
Prijs: circa 45 euro

zaterdag 7 april 2018

Recensie: Codenames Duet


Op de spellenavonden die ik voor mijn collega’s op kantoor organiseer eindigen we standaard met de hele groep met Codenames of Codenames Pictures. Het maakt niet uit hoe groot de groep is en zelfs niet of de teams even groot zijn. Codenames staat altijd garant voor veel speelplezier en hilariteit. Als ik een spel voor een grote groep mensen moet voorstellen, dan denk ik automatisch aan Codenames en Codenames Pictures. Ik kon me dan ook weinig voorstellen bij de tweepersoonsversie die eind 2017 op de markt verscheen. Maar ik hoorde regelmatig hele positieve reacties waardoor ik steeds nieuwsgieriger werd naar dit spel en het uiteindelijk heb gekocht.


De kern van Codenames Duet is hetzelfde als in de andere Codenames spellen. Er liggen kaarten op tafel met woorden er op (25 dit keer) en een speciaal opdrachtkaartje geeft aan welke woorden spionnen zijn die ontmaskerd moeten worden, welke woorden onschuldige omstanders zijn en welke woorden explosieve bommen zijn (inderdaad meerdere dit keer).  De beide kanten van de kaart zijn natuurlijk verschillend. Zo kan het zijn dat een woord dat bij de ene speler een spion is, aan de andere kant een bom is of een onschuldige omstander. Beide spelers kennen 9 spionnen en in totaal zijn er 15 spionnen te ontmaskeren (of te wel er zijn 3 dubbelspionnen die beide spelers kennen).

Om de beurt geven de spelers elkaar dus tips die bestaan uit een woord (dat hopelijk op verschillende spionnen wijst) en een cijfer (dat aangeeft hoeveel spionnen met het woord ontmaskerd moeten worden). En dan maar hopen dat de andere speler snapt wat je bedoelt. Ik vond bijvoorbeeld “Vogelbekdier Twee” echt een open deur voor de woorden snavel en zeemeermin, maar Niek snapte de snavel wel maar de zeemeermin vond hij echt veel te ver gezocht. De radende speler mag zo veel woorden aanwijzen als hij wil. Maar als je een onschuldige omstander aanwijst dan moet je stoppen. En als je een bom aanwijst dan heb je het spel natuurlijk meteen verloren.

Aan het begin van het spel krijgen de spelers samen 9 tijdfiches. Dit is de tijd die je hebt om alle spionnen te ontmaskeren (9 beurten). Deze fiches gebruik je verder om eventuele onschuldige omstanders die zijn aangewezen te markeren zodat je niet twee keer dezelfde fout maakt.

In de doos van Codenames Duet zit verder nog een missieblok. Op het missieblok staat een wereldkaart met verschillende met elkaar verbonden plaatsen met daarnaast twee cijfers. Als het je gelukt is om alle 15 spionnen te ontmaskeren binnen 9 beurten dan mag je Praag afstrepen. Vervolgens kies je een stad waar Praag mee verbonden is om daar een missie te gaan oplossen. Het eerste getal staat dan voor het aantal beurten dat je hebt en het tweede getal voor het aantal fouten dat je mag maken. Zo heb je in Berlijn extra tijd (11 beurten) maar mag je maar 2 onschuldige omstanders aanwijzen. Als je er meer aanwijst dan heb je verloren (en als je een bom aanwijst verlies je natuurlijk ook altijd). De verschillende missies dwingen je om voorzichtiger (als je geen fouten mag maken) of juist roekelozer (als je weinig beurten hebt) te spelen.

...en de waardering

Ik ben echt verbaasd over hoe ontzettend leuk Codenames Duet is. Ik vind Codenames Duet zelfs leuker dan de groepsvarianten omdat je de hele tijd actief bezig bent. In Codenames of  Codenames Pictures is de speler die de tips geeft soms een tijdlang heel hard aan het denken en de rest van de groep moet dan gewoon even wachten. Maar in Codenames Duet kan je zelf ook al nadenken terwijl je partner ook nadenkt. Het is per slot van rekening niet makkelijk om een goede hint te verzinnen die verschillende spionnen ontmaskerd maar op geen enkele wijze op een van de drie bommen wijst.  Het geeft een enorme kick als het lukt om een briljante hint te bedenken. En het is vaak hilarisch als de ander jouw briljante hint helemaal verkeerd begrijpt. Zo was Niek echt heel teleurgesteld toen ik uit zijn hint Trippel Twee wel Bier haalde maar in plaats van Abdij het woord Brons aanwees (wat helaas een bom was).

In het eerste weekend na de aanschaf van dit spel hebben Niek en ik al 12 potjes gedaan en meestal verloren. We hebben  ons dus nog niet aan de missies gewaagd.

De woordkaartjes van Codenames Duet zijn verder precies hetzelfde als de woordkaartjes uit Codenames. Je kan de woordjes van beide sets dus prima mengen voor extra variatie.

 





Auteur: Vlaada Chvátil & Scot Eaton
Uitgever: White Goblin Games, 2017
Aantal spelers: 2
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: circa 15 minuten
Prijs: circa 20 euro

woensdag 4 april 2018

Maandoverzicht: maart 2018 (Dagmar)



In maart speelde ik net wat minder spellen dan dat er dagen in de maand zaten (namelijk 29 vs 31). En van de spellen die ik speelde waren er maar 2 echt nieuw. Het was dus best een rustig maandje op spellengebied.

Ik speelde verder werl voor het eerst met de uitbreiding voor Steam Park (Steampark Robots). Deze uitbreiding bestaat uit een upgrade van het speelmateriaal van Steam Park door de simpele houten pionnen die robots voorstellen te vervangen door mooie gedetailleerde robotjes van kunststof. Verder zitten in de uitbreiding nog twee kleine varianten, maar die hebben we niet gespeeld. Omdat het spel zelf niet veranderde, tel ik deze uitbreiding daarom niet mee als een nieuw spel.

Ik speelde verder eindelijk voor het eerst Helvetia. Dit spel heb ik in 2011 op Spiel gekocht, maar had nog nooit op tafel gestaan. Ik was wel een paar keer begonnen aan de spelregels, maar kon er niet goed door heen komen. Het spel speelt zich af in Zwitserland en dus zijn de regels volgens mij voor wat extra sfeer met een vleugje Zwitsers Duits geschreven. En dat leest toch wat lastiger. Maar met wat hulp van BGG (instructie-filmpjes en engelse vertalingen van de regels), is het me eindelijk gelukt om de regels te doorgronden. En toen viel het eigenlijk wel mee hoe complex het spel zelf is.

In Helvetia begint iedere speler met een dorpje en een aantal dorpsbewoners, waarvan een aantal woont in de dorpjes van de andere spelers (daar zijn ze door de liefde terecht gekomen). Het doel van het spel is om een bepaald aantal punten te halen en wie daar als eerste in slaagt, wint het spel. Iedere ronde kies je een bepaalde actie die je dan uit mag voeren. Zo kan je jouw vruchtbare koppels kinderen laten krijgen of je trouwlustige jongeren uithuwelijken naar andere dorpen. Ook zijn er acties waarmee je nieuwe gebouwen kan bouwen of handel kan drijven. Hier heb je dan wel weer grondstoffen voor nodig die je door jouw bewoners kan laten produceren. En daarbij maakt het niet uit of ze in je eigen dorp wonen of in dat van een ander! Het enige minpuntje is dat ze na gedane arbeid moe zijn en gaan slapen totdat je ze met een speciale actie weer wekt. Mijn eerste indruk van Helvetia was positief en ik wil het graag vaker spelen. Het is alleen net te lang om even snel te doen  op een doordeweekse avond (je bent toch zo meer dan een uur bezig), dus het is er helaas nog niet van gekomen.

Het tweede nieuwe spel was Ave Roma. Dit is een werkverschaffingsspel in het oude Rome. Aan het begin van het spel krijg je 5 Romeintjes met een nummer van 1 tot en met 5. De waarde is belangrijk in het spel omdat op sommige vakken alleen Romeinen met een bepaalde waarde mogen staan en op andere vakken de waarde aangeeft hoe vaak je de actie mag uitvoeren. Zo wil je graag een Romein met een hoge waarde neerzetten bij de actie geld krijgen omdat je dan lekker veel geld kan incasseren. De grap is dat aan het eind van een ronde de spelers om de beurt een groepje Romeinen terugpakken die ze de volgende ronde mogen gebruiken. Bij het geld staan vaak Romeinen met een hoge waarde dus als je daar de poppen pakt, dan zit je de beurt er na met alleen maar dure krachten. Die kunnen hun nut hebben, maar soms wil je juist liever een lage Romein hebben. Ave Roma is een beetje een puntensalade spel waar je heel veel verschillende dingen kan (die ik helaas niet goed heb kunnen onthouden) die allemaal op hun eigen manier je op weg kunnen helpen naar de overwinning. Omdat er zo veel dingen zijn die je kan doen en die punten opleveren, had ik het overzicht nog niet en speelde ik dus vooral om het spel te leren kennen en niet voor de winst. Het spel zit degelijk in elkaar, maar je moet het eigenlijk een paar keer achter elkaar spelen om het goed door te krijgen. Het spel duurt bovendien best lang (wij waren met 5 man volgens mij bijna 3 uur bezig). Ik denk daarom niet dat ik het snel nog een keer zal doen, al denk ik ook dat het spel een tweede keer leuker is omdat je dan dus beter snapt wat je aan het doen bent.

Over werkverschaffers gesproken, mijn favoriete werkverschaffer is denk ik nog steeds Stone Age. De afgelopen maand hebben Niek en ik dit spel zelfs drie keer gespeeld. Niek is een tijd helemaal verslaafd geweest aan de Stone Age app en speelde jarenlang continue dit spel. Pas toen de app van zijn telefoon werd gedonderd doordat hij niet meer compatible was met de nieuwste versies van IOS, hield hij noodgedwongen op. De app is overigens inmiddels weer beschikbaar, maar Niek heeft zijn verslaving nog niet hervat. Maar doordat Niek dus ontzettend veel Stone Age heeft gespeeld is hij ontzettend goed in het spel. Als ik tegen hem speel dan moet ik dus echt mijn stinkende best doen om niet verpletterd te worden. De afgelopen maand is het me zelfs twee keer gelukt om van Niek te winnen, dus daar was ik heel blij mee.

zondag 1 april 2018

Spellen top-100 van de Lage Landen, editie 2018

Het is weer april en dat betekent verkiezingstijd. Wel spel staat er in deze elfde editie bovenaan? Wat greep afgelopen jaar onze aandacht en wat verdween van de radar? Aan jullie het woord!

Stuur dus je lijst naar spellengektop100@gmail.com

De regels zijn dezelfde als de vorig jaren:

-stuur een lijstje in van minimaal 10 en maximaal 20 spellen met daarin:
-je nr. 1
-je nummers 2-10 in willekeurige volgorde
-(eventueel) je nummers 11-20 in willekeurige volgorde

-ieder genre is welkom, computerspellen natuurlijk uitgezonderd

-uitbreidingen zoals Steden en Ridders tel ik als stem voor het basisspel

-zelfstandige varianten zoals Ticket to Ride: Europa tel ik wel apart. Een uitzondering is Dominion: Intrige en soortgelijke zelfstandig speelbare uitbreidingen

-stemmen kan tot en met 30 april; daarna maak ik de lijst op

-commentaar bij een spel? Graag! Uit de commentaren maak ik een selectie om in het overzicht te plaatsen.

Voor een terugblik kun je eens een kijkje nemen bij de vorige jaargang.