zondag 29 januari 2017

Recensie: Tides of Madness

Het overkomt iedereen die een stuk schrijft of op een andere manier iets maakt, net nadat je stuk klaar is en je er niets meer aan kan doen krijg je een geweldig idee waardoor het nog beter had kunnen worden. Zo is het misschien ook wel gegaan nadat Kristian Curla Tide of Times had bedacht. Het spel was af, lag in de winkels en hij had een idee waardoor het spel nog beter had kunnen worden. Of het echt zo gegaan is weet ik niet, maar het zou zo maar kunnen.


Voor wie het niet kent, Tides of Time is een draftspel voor twee spelers. Je speelt drie rondes waarin je iedere keer begint met vijf kaarten op hand. Je kiest een van deze kaarten uit en geeft de rest door naar de andere speler. Vervolgens draai je beide de gekozen kaart open. Daarna kies je uit de vier kaarten die je kreeg weer een kaart, geef je de resterende drie kaarten door, etc. Alle kaarten bevatten twee elementen die van belang zijn, namelijk een gekleurd symbool en een puntenvoorwaarde. Zo is er een kaart waar je drie punten krijgt voor elke kaart met een rood sybool (maar deze kaart heeft dan zelf geen rood symbool maar een groen). Aan het eind van iedere ronde bepaal je je score. Beide spelers kiezen vervolgens één kaart uit die uit het spel gaat en één kaart die ze permanent houden (meenemen naar de volgende rondes). Vervolgens trek je twee extra kaarten zodat je weer vijf kaarten op handen hebt en speel je verder. Wie aan het eind de meeste punten heeft wint het spel.

Tides of Madness verloopt exact hetzelfde als Tides of Times, met één klein maar interessant verschil. Op sommige van de kaarten staan de tentakels van Cthulhu afgebeeld. Deze tentakels staan symbool voor de Madness die je langzaam steeds verder in zijn greep krijgt. Voor iedere kaart met de tentakels moet je tijdens de waardering aan het eind van een ronde een Madness-fiche pakken.

Aan de ene kant is dit fijn, want als je de meeste van deze fiches hebt gekregen in een ronde dan mag je kiezen uit het scoren van 4 bonuspunten óf het afleggen van één van de Madness-fiches. Nu vraag je je vast af waarom je in hemelsnaam voor het afleggen van een fiche zou kiezen als je punten kan scoren. Nou dat zit zo. Het is niet geheel zonder gevaar om veel Madness-fiches te verzamelen. Als je er namelijk negen of meer hebt dan is het spel onmiddelijk afgelopen en heb je verloren.

...en de waardering

Ik vond Tides of Time al een heel alleraardigst tweepersoonsspelletje, maar de kleine toevoeging van de Madness-fiches maakt het spel nog leuker. Het geeft je namelijk zowel een extra kans om punten te scoren, maar je loopt ook het risico dat het je ondergang wordt. Je moet dus echt opletten dat je niet zo veel fiches verzameld dat je in de gevarenzone komt waarbij je tegenstander je door constant alle kaarten zonder Cthulhu-tentakels te kiezen jou uiteindelijk met te veel kaarten met Cthulhu-tentakels opzadelt waardoor je je negende fiche krijgt. Dit geeft het spel echt een nieuwe dimensie die mij zo goed bevalt dat ik niet denk dat ik Tides of Time nog snel zal spelen omdat ik altijd liever dit spel uit de kast trek.







Auteur: Kristian Curla
Uitgever: Portal Games
Aantal spelers: 2
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 15 minuten
Prijs: circa 10 euro

zaterdag 7 januari 2017

Recensie: Fuji Flush

Friedemann Friese is bekende spelauteur die succesvolle spellen als Hoogspanning en FünfGurken op zijn naam heeft staan. Hij verft zijn haar al jaren knalgroen en kan op spellenbeurzen dus niet anoniem rondlopen. Vorig jaar had hij een idee voor een vlot kaartspelletje waar hij zelf heel enthousiast over was. Hij was benieuwd wat mensen van dit spel zouden vinden zonder te weten dat hij de auteur was (dat creëert toch bepaalde verwachtingen). Daarom heeft hij 150 exemplaren van dit spel laten maken en deze met een valse afzender naar een aantal recensenten gestuurd en stiekem op een spellenbeurs neergelegd in de hoop hier een hype mee te creëren. Dit is tot zijn grote teleurstelling niet gebeurt (lees hier het volledige verhaal), maar ik vind het dapper dat hij het lef heeft gehad om dit experiment uit te voeren.

Fuji Flush (of Futschikato in het Duits) is een kaartspel waar je moet proberen zo snel mogelijk je hand leeg te spelen. Wie dit als eerste doet wint. Het spel bestaat uit kaarten met de nummers 2 tot en met 20. Hoe hoger het nummer is hoe minder vaak de kaart voor komt. Alle spelers beginnen met een hand van 7 kaarten.

De spelers spelen omstebeurt een kaart. Als er na jou een kaart gespeeld wordt met een waarde die hoger is dan je eigen kaart, dan moet je jouw kaart op de aflegstapel leggen en een nieuwe kaart trekken. Pas als je weer aan de beurt bent én je kaart nog voor je ligt, dan mag je kaart op de aflegstapel zonder een vervangende kaart te spelen.

De twist in dit spel is dat spelers mogen samenwerken. Als je namelijk dezelfde waarde speelt als een of meer andere spelers dan worden de waardes van deze kaarten opgeteld. Op deze manier kan je dus met meerdere lage kaarten toch een hoge kaart verslaan. Stel dat iemand een 11 speelt en zijn buurman speelt een 4. De vier is lager dan de 11 en dus mag de 11 blijven liggen. Maar als nou nog twee spelers een 4 spelen dan zijn deze kaarten samen 12 waard en verslaan ze de 11 wel. En om het nog aantrekkelijker te maken, zodra de eerste speler van de samenwerkers weer aan de beurt is mogen alle spelers hun kaart afleggen zonder een nieuwe te trekken. Als je dus samenwerkt met je linkerbuurman dan weet je zeker dat je je kaart weg kan spelen!

…en de waardering

Ik houd erg van vlotte kaartspelletjes en mijn eerste indruk van Fuji Flush was positief. De eerste ronden speelt het kaartspel lekker weg en is het leuk om coalities te smeden om samen hogere kaarten verslaan (daar komt veel leedvermaak bij kijken). Het venijn zit bij dit spel alleen in de staart. Zolang je meerdere kaarten op handen hebt kan je namelijk kiezen welke kaart je speelt  maar zodra je je laatste kaart moet spelen, ben je echter aan de goden overgeleverd. Meestal zal je proberen je hoogste kaart vast te houden om hem als laatste te spelen. Als je heel veel geluk hebt, dan slaag je hierin. Maar vaker is er wel een speler die je overtroeft of werken de andere samen om je te verslaan. En dan moet je je kaart afleggen en trek je een nieuwe kaart en als je weer aan de beurt bent dan speel je dus die kaart. Je hebt dan niets meer te kiezen en moet hopen dat je het geluk hebt dat niemand je overtroeft of dat je toevallig samen werkt met andere spelers waardoor je wint. Dit verpest voor mij het spel. Ik snap dus wel dat het experiment van Friedemann Friese geen hype heeft gecreëerd, daar was het spel gewoon niet goed genoeg voor. Jammer want dit soort experimenten verdienen eigenlijk een happy end.








Auteur: Friedemann Friese
Uitgever: Stronghold Games
Aantal spelers: 3-8
Leeftijd: Vanaf 8 jaar
Speelduur: 10-20 minuten
Prijs: circa 10 euro

zondag 1 januari 2017

Jaaroverzicht 2016 (Peter Hein)

2016 was in veel opzichten misschien een jaar om snel te vergeten. Maar hier blik ik alleen terug op de spellen die ik speelde. Dan is er maar één conclusie mogelijk: 2016 was een jaar om in te lijsten. Dat betekent niet dat ik al mijn voornemens gehaald heb. De klassiekers kwamen te weinig op tafel en mijn geliefde Race for the Galaxy bleef steken op 10 potjes. De 500 is dus niet gehaald.

Maar dat woog niet op tegen de grote diversiteit aan spellen die ik gespeeld heb, bijna 250 verschillende titels. En mijn belangrijkste voornemen heb ik gehaald: van alle spellen in mijn verzameling heb ik bijna twee derde gespeeld, een absoluut record.

Natuurlijk kwamen er ook weer nieuwe spellen op tafel. De meeste waren prima, sommige matig, maar echte tegenvallers zaten er niet bij. Dat komt vooral doordat er weinig spellen waren waar ik erg hoge verwachtingen van had. Als een spel al niet mijn ding was, zoals het Hoogspanning kaartspel, dan wist ik meestal wat me te wachten stond.

Van de leukste nieuwe spellen licht ik er een paar uit.

Codenames Pictures is nauwelijks een nieuw spel te noemen. De regels zijn gelijk aan die van Codenames, maar nu zijn de woorden vervangen door plaatjes. Na mijn eerste potjes op het Spellenspektakel was ik dan ook sceptisch: leuk hoor, maar waarom aanschaffen als je Codenames al hebt? Wat later ging ik toch overstag (een goddelijke ingeving?). Daar heb ik geen spijt van gekregen. In krap een maand tijd werd dit mijn op één na meest gespeelde spel van 2016. Alleen Codenames speelde ik vaker. Dat zegt iets over mijn enthousiasme. Het mooie van het concept is dat je het met iedereen kunt spelen, een uitleg vrijwel niet nodig is en het altijd en overal kan. De plaatjes zorgen toch voor een wezenlijk verschil: voor Codenames is een zeker taalgevoel erg handig, hier helpt een sterk visuele fantasie goed. Het is ook nog eens goed te spelen met kinderen die nog niet zo goed lezen of dyslectisch zijn. Ook ligt het niet helemaal aan mij: iedereen met wie ik dit speel vindt het een ontzettend leuk spel. Ik ken zelfs iemand voor wie spellen soms een verplicht nummer zijn, maar die Codenames Pictures op de verlanglijst heeft gezet.


Heel ander materiaal is Terraforming Mars. Ik heb het al een paar jaar helemaal gehad met het laatste nieuwe vette spel onder spelliefhebbers, vol met toeters en bellen en een opgeblazen speelduur. Niet zelden is iedereen ze na een paar jaar weer vergeten en wacht ons de volgende hype. Terraforming Mars leek me zo'n spel, dus niet iets waar ik naar uitkeek. Maar zoals een spel waar je veel van verwacht kan tegenvallen, kan een spel waar je niks van verwacht enorm meevallen. Of sterker: gewoon echt goed blijken.
Niet dat ik me helemaal vergiste. Terraforming Mars zit gewoon tjokvol regeltjes en systeempjes. Met ruim twee uur (reken voor de eerste potjes zeker op drie) is het niet kort te noemen.
Maar je krijgt er veel voor terug. Beleving is het toverwoord. Veel van die puntenbrijspellen, zoals Terra Mystica en de meeste spellen van Stefan Feld, blijven gortdroge en zielloze optimalisatiepuzzels. Terraforming Mars vertelt een verhaal, met een duidelijk begin, midden en eind. De talloze verschillende kaarten geven het spel veel thematische ondersteuning. Het voelde een beetje als een mix tussen Race for the Galaxy en Agricola. De kaarten sturen je strategie, maar de keuzes in het spelen van kaarten en het moment waarop zijn belangrijker dan het trekken van de juiste kaarten. Met alles valt iets te beginnen, maar je moet het wel goed aanpakken. Tussen het opbouwen van je motor door moet je nog wel een goede neus voor timing hebben. Soms moet je gewoon op de punten letten en die motor even laten voor wat het is.
Het grootste probleem bij dit spel is de vraag of ik het wil aanschaffen. Met het groepje waar ik zoiets het snelst op tafel krijg is het al in bezit. In een ander gezelschap zie ik het mezelf niet zo snel spelen. Maar je weet nooit hè. Gelukkig is het nog even niet beschikbaar, dus ik hoef nog geen keuze te maken.

De laatste titel is lekker conventioneel. First Class is een echt eurospel, dat je er zelfs van zou kunnen beschuldigen een zielloze puntenbrij te zijn. Misschien, maar het is er wel een van het bijzonder elegante soort. Beurten zijn lekker snel: kaartje kiezen en klaar. Na drie kaarten punten punten tellen. Je kunt First Class nog het beste omschrijven als Russian Railroads: het kaartspel. Dat vond ik al een van de leukste werkverschaffers in jaren. First Class biedt misschien minder mogelijkheden tot optimalisatiepuzzeltjes, maar speelt ontzettend lekker weg. En dan heb ik nog alleen maar de twee standaardmodules gespeeld. Nog genoeg te ontdekken dus.

Nog één laatste hoogtepuntje. Jaren lag het Dungeons & Dragons bordspel te verstoffen en -pieteren in de kast. Maar ik heb nu kinderen in een leeftijd waarop hun mogelijke enthousiasme voor dit type spel optimaal is. Dus ik trok de stoute schoenen aan en heb alle miniaturen (veertig in totaal) beschilderd. De dames waren natuurlijk getuige van dit proces, schilderden zelfs wat mee en werden zo al wat lekkerder gemaakt voor het spel zelf. Deze kerstvakantie kwam het er dan eindelijk van en begonnen we tijdens een druilerige middag met het eerste scenario. 24 uur later werd scenario 4 met de kleinst mogelijke marge succesvol afgerond en waren alle helden maar net in leven. Missie volbracht dus. Het schilderen zelf bleek een stuk leuker dan ik had gedacht en over het eindresultaat was ik niet eens heel ontevreden. BattleLore lijkt me een mooi volgend project. Eens zien hoever ik daar ik een jaar mee kom.

Over 2016 dus geen klachten op spellengebied. Wat mij betreft wordt 2017 er weer zo een. Vooral spellen blijven spelen die ik al heb, misschien iets minder kopen en zeker meer spellen weg doen. Ik heb eigenlijk geen flauw idee wat voor titels er aan zitten te komen. Ik laat me tegen die tijd wel verrassen. Vervelen zal ik me niet. En anders heb ik nog genoeg spellen met onbeschilderde miniaturen.

Tot slot wil ik graag alle lezers van dit blog weer een spelrijk en gelukkig nieuwjaar toewensen. Ik kom je graag eens tegen aan de speeltafel.

Jaaroverzicht 2016 (Dagmar)

Over 2016 kan ik op spellengebied niets anders zeggen dan dat het een geweldig jaar was. Ik heb ontzettend veel spellen gespeeld (409!), ik ben naar leuke spellenbeurzen en spellendagen geweest en ik heb nog wat spellen verkocht ook. Als volgend jaar net zo uitpakt als het afgelopen jaar, dan mag ik in mijn handjes knijpen.

Mijn meest gespeelde spellen waren Scrabble (30 keer), Dominion (26 keer) en Qwinto (18 keer). Los van dat dit geen nieuwe spellen zijn en hoe leuk ik deze spellen ook vind, kies ik een ander spel als mijn spel van 2016, namelijk Pandemic Legacy. De oplettende lezer vraagt zich nu af hoe dit kan, aangezien dit ook vorig jaar al mijn favoriete spel van het jaar was. Ik geef toe dat dat een beetje vreemd is, maar aangezien Pandemic Legacy ieder potje verandert, vind ik dat ik het best nog een keer mag kiezen. Tegen het spelplezier dat ik aan Pandemic Legacy heb beleefd, kan geen ander spel op. Het spel zelf is al super leuk, maar het verhaal dat je door het spelen van de verschillen potjes “ontdekt” maakt dat dit spel op een eenzaam niveau staat wat betreft spelplezier. Na iedere sessie die ik met mijn collega’s speelde, kon ik niet wachten om verder te spelen en het verhaal verder te ontdekken. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar het tweede deel van Pandemic Legacy dat komende zomer waarschijnlijk in de winkels gaat liggen (Pandemic Legacy Season 2 genaamd).  

Mijn grootste teleurstelling van het afgelopen jaar op spellengebied was T.I.M.E Stories. Ik had me erg verheugd op dit spel waarin ook weer het ontdekken van een verhaal centraal staat. Het eerste potje van dit spel vond ik nog leuk, maar daarna werd het snel minder. Onderdeel van het concept van dit spel is dat het een soort optimalisatie-vraagstuk is. Je moet een soort raadsel oplossen binnen een bepaalde hoeveelheid tijd. Als dat niet lukt dan moet je weer opnieuw beginnen. En dat betekent dat je in herhaling valt (al leer je natuurlijk van je fouten waardoor je bepaalde keuzes geen tweede keer maakt). Ik vond het leuk om het verhaal te ontdekken in dit spel, maar de herhaling verveelde me snel. Sommige mensen vermaken zich kostelijk met dit spel en ik vind het echt jammer dat ik daar niet bij hoor. Ik had dit spel zo graag leuk gevonden, maar helaas. Doordat ik zo veel van dit spel verwachtte, was de teleurstelling des te groter, dus vandaar dat dit mijn grootste tegenvaller in dit spellenjaar was.

Wat me terugkijkend verder erg opvalt is dat ik dit jaar vooral veel wat lichtere spellen heb gespeeld (bijvoorbeeld Qwinto, Splendor, Keer op Keer, Fabled Fruit, Tides of Time/Madness en Potion Explotion). Dat komt doordat Niek en ik regelmatig ’s avonds een spelletje spelen maar dan te moe zijn en de tijd niet hebben voor een groot spel. We grijpen dan vaak naar spellen van circa een half uurtje. Gelukkig is het aanbod in dit genre groot. Mijn favoriete spellensnacks van dit jaar zijn Tides of Maddness, Keer op Keer en Fabled Fruit. Ik verwacht dat deze spellen volgend jaar nog veelvuldig op tafel zullen komen.

In 2015 heb ik voor het eerst flink wat spellen verkocht, maar afgelopen jaar ben ik er ook nog een paar kwijtgeraakt. Ik vind dat best lastig (welke spellen mogen weg, wat kan je er voor een tweedehands spel vragen, hoe regel je de overdracht), maar ik ben altijd blij als het weer gelukt is. Maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een kleine 100 spellen heb die op zich wel weg mogen (zie hier de link als je geïnteresseerd bent en stuur me dan een mailtje op spellengekdagmar@hotmail.com).

Voor het komend jaar herhaal ik graag mijn goede spellenvoornemen van 2016: meer spelen, minder kopen, meer schrijven en wellicht nog wat spellen verkopen. Het jaar gaat in ieder geval goed beginnen met in de eerste week twee spellendates en een dagje Spellenpret. Laat het nieuwe jaar dus maar komen, de voortekenen dat het weer een geweldig leuk jaar gaat worden zijn goed!


En als laatste wil ik bij deze terug blik al onze lezers een heel gelukkig nieuw jaar wensen. Of te wel (met een knipoog naar The Hungergames): May the dice be ever in your favor!

Maandoverzicht: december 2016


Dat december toch nog een goede maand werd, is geheel te danken aan de tweede helft waarin de kerstvakantie viel. In het eerste deel van de maand kwam namelijk maar één keer een spel op tafel (Fabled Fruit op 7 december). Gelukkig begon mijn kerstvakantie met een spellendag met Peter Hein en Anton en was ook Niek in de vakantie regelmatig te porren voor een spelletje.

Ik speelde 4 spellen voor het eerst en 2 spellen voor het eerst sinds een lange tijd. Het meest gespeelde spel was Keer op Keer. Ik heb dit spel begin december gekocht en de titel bleek te kloppen. Dit spel kwam Keer op Keer op tafel. Het is een heerlijke dobbel-snack waar ik voorlopig nog geen genoeg van heb (lees hier mijn recensie).

Verder speelde ik Chimera voor het eerst. Ik ben dol op Taipan, al ben ik helaas bijna nooit meer in de gelegenheid om dit spel te spelen. Het grote nadeel van Taipan is namelijk dat je er exact vier (bij voorkeur ervaren) spelers voor nodig hebt. En dat lukt me bijna nooit. Chimera laat zich het beste omschrijven als Taipan voor exact drie spelers. En op de spellendag met Peter Hein en Anton waren we met exact drie ervaren Taipan spelers dus dat was een perfect moment om dit spel te spelen. Taipan vind ik denk ik nog net wat leuker (vooral omdat je dan met een vaste partner speelt), maar Chimera is wat mij betreft een perfect alternatief als je geen vier maar wel drie spelers bij elkaar krijgt. Aanrader dus.

In december kwam er nog een spel met Aziatische naam en looks voor het eerst op tafel, namelijk Honshu. Dit is een beetje een puzzelspelletje met kaarten. Op kaarten staan landschappen en gebouwen en de spelers puzzelen hiermee een landschapje bij elkaar. Iedere ronde speelt namelijk elke speler een kaart en de speler met het hoogste getal (of laagste, dat weet ik niet meer precies) mag als eerste een van de gespeelde kaarten kiezen en toevoegen aan zijn landschapje. De catch is dat je de kaart gedeeltelijk over of onder je reeds liggende kaarten moet leggen (dat is het puzzel-element). Aan het eind van het spel krijg je op verschillende manieren punten voor de verschillende soorten landschappen en gebouwen. Dit spelletje beviel me prima. Je bent lekker bezig en het puzzelen is niet zo moeilijk dat het vervelend wordt maar uitdagend genoeg om het niet hersenloos te spelen.

Ik speelde deze maand ook eindelijk het Funkenschlag (Hoogspanning) kaartspel dat ik op Spiel had gekocht. Ik was hier heel benieuwd naar want ik houd erg van Funkenschlag. Het spelletje stelde me niet teleur. Het is een soort vereenvoudigde versie van het bordspel doordat de landkaart er uit is gehaald en je dus geen netwerk hoeft te bouwen. Wat gebleven is zijn de veilingen van de centrales waarbij de beste speler eerst moet veilen en het aankopen van grondstoffen waarbij de slechtste speler juist eerst mag. Er zaten wel veel kleine regeltjes in het spel (bijvoorbeeld over momenten waarop je een extra centrale uit de verkoop moet halen). Het spel beviel mij heel goed en ik kijk er naar uit om het nog eens te doen. Ik moet dan nog wel even op zoek naar een goed speelhulpje voor de kleine regels (en als die er niet is, dan moet ik hem maar maken).

Van de vier spellen die na lange afwezigheid weer eens op mijn tafel stonden was Rheinländer de eerste. Dit is een meerderheden spel van Knizia waar je langs de Rijn gebiedjes moet claimen met ridders. Ik heb dit spel in 2004 al eens gedaan en wat ik me er van herinnerde was dat het nogal een traag spel was waar mensen eindeloos konden wikken en wegen voordat ze een riddertje op het bord zetten. Ik vond het spel daarom toen niet echt geweldig (zo leuk is het niet om eindeloos op je beurt te wachten en naar denkende mensen te kijken). Dit keer verliep het spel echter heel anders. We speelden alle drie lekker vlot door en daardoor vond ik het spel veel leuker. Tegen het eind van het spel werd er wel wat langer nagedacht, maar het bleef binnen de perken. Op deze manier beviel het spel me prima en zou ik het best nog eens willen doen. Typisch een spel dus dat je met de juiste mensen moet spelen (geen mensen die leiden aan het AP-virus*).

Het tweede spel dat onder een figuurlijke laag stof vandaan kwam was Torres (dit spel stond in 2012 voor het laatst op tafel). Dit is een AP-spel, waarbij AP staat voor actiepunten spel. Dit kan je denk ik wel zien als de voorloper van de werkverschaffingsspellen die tegenwoordig zo populair zijn. In dit spel heb je een aantal actiepunten te besteden en mag je kiezen uit verschillende acties die verschillende prijzen hebben. In Torres bouw je samen aan kastelen met torens en krijg je tijdens de drie waarderingen op basis van de hoogte waarop je ridders staan vermenigvuldigd met de grootte (vloeroppervlak) van het kasteel waar je in staat. In dit spel is het dus een constante strijd om het beste uitzicht. Torres is de Spiel des Jahres winnaar uit 2000. Ik heb de indruk dat de populaire spellen uit die periode net wat simpeler en eleganter zijn dan de huidige liefhebbersspellen. Tegenwoordig zie je toch veel puntensalades waar je voor alles en zijn moeder op verschillende manieren punten krijgt. Dat kan ook best leuk zijn, maar ik geloof dat ik de voorkeur geef aan de less is more elegantie van de spellen van rond 2000. Al moet ik daar wel bij toegeven dat dit spellen waren, waarbij het risico op AP-virus slachtoffers op de loer ligt.

Het laatste spel dat ik in dit maandoverzicht wil noemen is ook het laatste spel dat dit jaar op tafel stond: Dominion. We hebben het spel weer eens uit de kast gehaald. Dankzij alle uitbreidingen (die nog net in mijn opbergkist passen) is het inmiddels best even een klusje om het spel op tafel te zetten. Ik twijfel bij dit spel vaak over hoe ik het ga spelen, beperk ik me tot één of enkele uitbreidingen (zodat de thema’s van de uitbreidingen beter tot hun recht komen) of gooi ik alles door elkaar. De laatste tijd speelde ik per uitbreiding (of combinatie van uitbreidingen). Maar deze maand vond ik het leuk om alles weer door elkaar te gaan spelen. Ik heb dan ook alle keuzekaarten gemixt en streef er naar om ze nu allemaal te spelen (de kaarten die gekozen zijn zet ik apart weg). Ik maak daarbij wel een uitzondering voor de kaarten uit de Alchemy uitbreiding omdat je daar de Potions ibij nodig hebt. Ik ben tot nu toe 1 Alchemy kaart tegengekomen en deze houd ik apart tot ik er 3 bij elkaar heb omdat ik denk dat het anders niet de moeite waard is om te investeren in Potions. Omdat ik zo veel uitbreidingen heb, gaat het wel even duren voor ik hiermee klaar ben. Maar dat is met Dominion geen straf.

Overigens zijn er van de Engelse editie inmiddels tweede drukken verschenen van Dominion (basis) en Intrigue. Uit deze sets zijn een aantal kaarten vervangen door nieuwe kaarten. Rio Grande Games verkoopt nu tijdelijk zogenaamde Upgrade Packs waar alleen de nieuw toegevoegde kaarten inzitten (7 soorten kaarten per set) zodat mensen die Dominion en Intrigue al hebben niet gedwongen zijn om een heel nieuw spel te kopen. In Nederland zijn deze Upgrade Packs moeilijk te vinden. Ik heb de upgrade voor Intrigue gelukkig inmiddels gevonden (bij Subcultures in Utrecht) en heb via Peter Hein bij Spelspul een bestelling uitstaan voor de upgrade van Dominion. Mocht je dus geïnteresseerd zijn, probeer ze zo snel mogelijk te pakken te krijgen. Schrik daarbij niet van de prijs (ik heb 20 euro betaald voor de Intrigue), het is niet weinig maar het is nog altijd goedkoper dan het kopen van een tweede editie doos. 999 Games heeft nog niet beslist of zij ook Upgrade Packs gaat uitbrengen als ze straks de tweede druk gaat uitbrengen van Dominion en Intrigue. De overige sets blijven overigens ongewijzigd (afgezien van misschien een paar kleine aanpassingen in de tekst op de kaarten en in de spelregels om de boel te verduidelijken).

*Analysis-Paralysis, of te wel het eindeloos analyseren van een zet voordat je hem doet, bijvoorbeeld door alle mogelijkheden door te rekenen (inclusief het effect op de toekomstige mogelijkheden).