zondag 25 juni 2017

Recensie: Escape Room the Game

Escape Rooms springen al een paar jaar als paddenstoelen uit de grond. Een Escape Room is een locatie waar je wordt opgesloten en waaruit je binnen een uur moet zien te ontsnappen. Op de plek waar je bent opgesloten zijn allemaal hints, raadsels, puzzels en andere hersenkrakers verstopt die je moet combineren tot de code die je nodig hebt om te ontsnappen. De spellenwereld heeft inmiddels het Escape-fenomeen ook omarmd. Het ene na het andere Escape Room spel duikt inmiddels op in de spellenwinkel. Ik heb nog nooit een Escape Room gedaan, maar heb me inmiddels wel gewaagd aan Escape Room, the Game van Identity Games. Je kan rustig deze recensie lezen, ik zal geen geheimen verklappen voor de mensen die het spel nog willen lezen.

In Escape Room the Game zitten vier escape-avonturen van oplopende moeilijkheidsgraad. Escape Room the Game is natuurlijk een coöperatief spel waarin je samen probeert het avontuur tot een goed einde te brengen. Ieder avontuur moet binnen een uur worden opgelost. Voor het bijhouden van de tijd gebruik je de Chrono Decoder die in de doos zit. Deze decoder telt af van 60 minuten naar 0.

Het spel begint met het lezen van een instructie, die vertelt aan welk avontuur je begint. Elk avontuur bestaat uit drie fases die in aparte enveloppen verpakt zijn. Nadat je de introductie hebt gelezen, pak je de eerste envelop en maak je die open. Ik ga natuurlijk niet vertellen wat je precies in de enveloppen gaat tegenkomen. Op de een of andere manier moet je met wat je gekregen hebt een code van vier posities ontrafelen.

In het spel zitten 16 plastic sleutels waar allemaal cijfers, letters, puntjes, vormpjes en dingetjes en dangetjes op staan. Als je de code gekraakt hebt dan pak je de 4 bijbehorende sleutels en die stop je in de gleuven van de decoder. Als je dan een boze piep hoort dan was het niet goed, maar bij een blij geluidje weet je dat je het goed had en dat je door mag naar de volgende envelop.

Het kan voorkomen dat je de oplossing echt even niet ziet. Gelukkig maakt de decoder ook af en toe geluidjes die aangeven dat je een hint-kaart mag bekijken. Soms geeft deze net het zetje dat je nodig hebt om verder te komen. Of (wat eigenlijk leuker is) bevestigt de hint wat je zelf ook al  had uitgedokterd. Je hoeft de hint-kaarten niet te gebruiken, als je het echt op eigen kracht wilt doen dan mag dat natuurlijk ook.

Als het je lukt om binnen het uur de drie codes te kraken, dan heb je gewonnen. Natuurlijk kan je als de 60 minuten zijn verstreken gewoon doorspelen. Je hebt dan wel niet officieel gewonnen als je meer dan 60 minuten nodig hebt gehad, maar als je de codes uiteindelijk toch weet te kraken dan heb je ook niet helemaal verloren (vind ik). Als je er echt niet uitkomt en wilt weten wat je had moeten doen, dan kan je op de website van het spel een walkthrough downloaden waarin precies wordt uitgelegd hoe je de codes had moeten kraken.

...en de waardering

Ik heb me echt uitstekend vermaakt met de vier avonturen uit Escape Room the Game. Ik vond het best lastig om de codes te kraken en weet niet of het me in mijn eentje was gelukt. Maar gelukkig speel je niet in je eentje, maar met een team waarin mensen verschillende kwaliteiten hebben. Je kan dit spel doen met 3 tot 5 spelers en ik denk dat dat een goede indicatie is. Met zijn tweeën is er wel heel veel te doen in een uur, maar als je met zijn zessen bent dan is er weer te weinig te doen om iedereen bezig te houden. Wat ik knap vond is, is hoeveel variatie er in de avonturen zat. De makers hebben echt heel veel verschillende hersenkrakers in het spel verwerkt.

Je kan elk avontuur natuurlijk maar 1 keer spelen. Je betaald dus 45 euro voor 4 uur speelplezier. Dit is best veel geld, maar ik heb eens even gekeken wat een uurtje in een echte Escape Room kost en dat is zo maar het dubbele. In vergelijking daarmee valt 45 euro dus nog best mee (al geloof ik onmiddellijk dat een echte Escape Room nog veel leuker en intenser is). Bovendien hoef je het spel na elk avontuur één keer gespeeld te hebben niet weg te gooien. Elk avontuur kan namelijk nog zo vaak als je wilt door andere teams gespeeld kan worden. Op de website van het spel kan je namelijk bepaalde onderdelen die je niet kan hergebruiken (bijvoorbeeld omdat je er op hebt geschreven) gewoon downloaden en printen.

Er zijn inmiddels al 4 uitbreidingen te koop (voor een tientje per stuk) en wie weet volgen er nog wel een paar.







Auteur: Onbekend
Uitgever:Identity Games, 2016
Aantal spelers: 3-5
Leeftijd: vanaf 16 jaar
Speelduur: 60 minuten
Prijs: circa 45 euro

woensdag 14 juni 2017

Recensie: Ticket to Ride Rails & Sails

Grote delen van de wereld konden al met de treintjes van Ticket to Ride bedekt worden, maar tot nu beperkte het spel zich tot het vasteland. Daar is door de komst van Ticket to Ride Rails & Sails verandering in gekomen. De titel verklapt het al: in dit spel reis je niet alleen met de trein over het land, maar gaat je reis verder met de boot over het water.

Ticket to Ride Rails & Sails bevat een dubbelzijdig bord met aan de ene kant een wereldkaart en aan de andere kant een kaart van het grote meren gebied in Amerika en Canada. Op deze beide kaarten staan met de bekende rechthoekige gekleurde vakjes aangegeven waar ruimte is voor treinen. Maar daarnaast staan er gekleurde ovale vakjes op het bord op de oceanen, zeeën en meren. Op deze plekken mogen bootjes geplaatst worden. 

Het spel verloopt eigenlijk identiek aan alle andere Ticket to Ride spellen, met een paar (kleine) verschillen. Ticket to Ride is inmiddels zo bekend dat ik in deze recensie alleen in zal gaan op de verschillen ten opzichte van het standaard spel (lees hier de recensie als je het spel niet kent of je even je geheugen wil opfrissen).  

Het eerste verschil heeft te maken met de introductie van de bootjes. Je moet namelijk aan het begin van het spel kiezen hoeveel bootjes en hoeveel treintjes je wilt hebben. Het totaal aantal speelstukken dat je krijgt is voor iedereen hetzelfde (50 voor de Grote Meren variant en 60 voor de wereldkaart-variant), maar je mag zelf bepalen hoeveel bootjes en hoeveel treintjes je pakt. Als je in de loop van het spel ontdekt dat je een verkeerde mix hebt gekozen, dan mag je een beurt gebruiken om treintjes en bootjes om te wisselen, maar dit kost (behalve je beurt) ook nog eens 1 punt per omwisselactie.

Het tweede verschil is dat je niet alleen treinkaarten hebt, maar ook bootkaarten. Aan het begin van het spel liggen er drie van iedere soort open. Als je in je beurt openliggende kaarten pakt, dan mag je zelf weten of je de leeggevallen plek opvult met een bootkaart of met een treinkaart. Je kan dus een treinkaart pakken en een nieuwe bootkaart op de lege plek leggen. Jokers komen alleen voor in de stapel treinkaarten, maar deze mag je gelukkig ook gebruiken als bootkaart. Een groot deel van de bootkaarten bestaat uit zogenaamde dubbele-boot-kaarten. Zo’n kaart telt eigenlijk als twee gewone bootkaarten en geeft dus het recht om twee bootjes op de kaart te plaatsen. Dat schiet dus lekker op!

De derde en laatste verandering is de introductie van havens. Iedere speler krijgt aan het begin van het spel drie havens. Deze mag je tijdens het spel bouwen, maar dat is wel duur. Je moet daarvoor namelijk 2 bootkaarten en 2 treinkaarten in dezelfde kleur afleggen. Deze kaarten moeten ook nog eens voorzien van een anker-symbooltje (dit symbool staat op een deel van de kaarten, waaronder op alle jokers en nooit op de dubbele bootkaarten). Geloof me, het is een uitdaging om dat bij elkaar gesprokkeld te krijgen. Maar voor niets gaat de zon op en dus doe je dit zeker niet voor niets. Aan het eind van het spel krijg je namelijk 10 punten voor elke afgemaakte routekaart die je hebt die in deze plaats begint of eindigt. Havens die je niet bouwt, leveren je bovendien 4 strafpunten op aan het eind van het spel.

En verder is het spel business as usual. De speler die aan het eind van het spel de meeste punten heeft verzameld wint dan ook het spel. 

...en de waardering

Er zijn al zo veel Ticket to Ride varianten verschenen, dat ik bij elke nieuwe variant me voorneem hem niet te kopen. Maar (bijna) ieder keer ga ik toch voor de bijl. Zo ook met deze Rails & Sails variant. Dit spel is tegelijkertijd gewoon good old Ticket to Ride, maar de paar kleine veranderingen zorgen er toch voor dat het spel weer een nieuwe glans krijgt. Het spel is niet ingewikkelder dan het basisspel, maar duurt wel iets langer (ongeveer een half uurtje). Dit komt doordat je meer treintjes/bootjes hebt die gebouwd moeten worden (in het originele spel heb je er 45 tegen 50 of 60 bij Rails & Sails). Ook het bouwen van de havens kost extra tijd (met name doordat het zo lastig is om de juiste combinatie van kaarten te verzamelen). Je moet goed in de gaten houden dat je je bootjes en treintjes een beetje gebalanceerd bouwt want anders zou het zo maar kunnen zijn dat je aan het eind van het spel sterk beperkt wordt in je bouwmogelijkheden of moet je een beurt en kostbare punten opofferen om treintjes en bootjes om te wisselen.

Die hard Ticket to Ride fans, zullen deze nieuwe loot aan de Ticket to Ride boom met veel plezier spelen. De aanpassingen aan de regels zijn klein genoeg om ze snel uit te kunnen leggen waardoor je lekker snel kan gaan spelen, maar zijn tegelijkertijd ingrijpend genoeg om het spel anders te laten zijn dan alle andere Ticket to Rides. Mensen die wat minder sterke gevoelens voor Ticket to Ride hebben, kunnen het spel rustig aan hun neus voorbij laten gaan omdat zij de verschillen te klein zullen vinden waardoor het voor hen als meer van hetzelfde zal voelen. Ik hoor tot de die hard fans groep en geef het spel daarom ongegeneerd 4 pionnen.






Auteur: Alan R. Moon
Uitgever: Days of Wonder
Aantal spelers: 2-5
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 90-120 minuten

Prijs: circa 70 euro

donderdag 1 juni 2017

Maandoverzicht: Mei 2017 (Dagmar)


Mei was een geweldige spelmaand met in totaal 40 gespeelde spellen. Het was dan ook een maand met veel spellendagen, spellenavonden en niet te vergeten een echtgenoot die deze maand bovengemiddeld vaak bereid was om een spelletje te doen (waarvoor dank).


Mijn meest gespeelde spel was Star Realms. Ik heb dit spel een paar jaar geleden al een keer op Zuiderspel gespeeld. Het was het eind van de beurs, we waren al moe en het kwartje viel toen niet. Ik vond het maar een raar spelletje en snapte niet waarom iedereen er zo enthousiast over was. Maar toen zag ik deze maand de Tabletop aflevering waarin Wil Wheaton dit spel speelde met Melissa de Tora, een professionele Magic speelster (wat een fantastisch beroep om op je C.V. te hebben staan). Door deze aflevering snapte ik ineens wél wat er leuk kon zijn aan Star Realms. Ik ben in mijn lunchpauze dan ook snel naar de spellenwinkel gesneakt (Table Top Kingdom zit op  minuten lopen van mijn werk) om dit spel te kopen. Ik heb het spel deze maand 8 keer gespeeld en ben helemaal om. Ik heb ook maar meteen de app van het spel op mijn iPad gezet voor nog meer speelplezier.

Star Realms is een deckbuilder (net zoals bijvoorbeeld Dominion en Ascension). In dit spel is je doel niet zo zeer om zelf iets op te bouwen, maar vooral om de ander zo snel mogelijk te slopen. Je begint namelijk beide met 50 punten levenskracht en een deck met 8 geldkaarten en 2 aanvalskaarten met een waarde 1. In je beurt heb je een hand van 5 kaarten waar je mee kan aanvallen en nieuwe nieuwe kaarten mee kan kopen (die combinaties van vuurkracht, geld, herstel van levenskracht en bescherming leveren). Sommige kaarten versterken elkaar (bijvoorbeeld als ze van hetzelfde volk zijn). Een potje duurt doorgaans maar kort, maar is o zo spannend! Lees hier de recensie die Peter Hein een tijd terug over dit spel heeft geschreven als je nog wat meer wilt weten. Ik verwacht dat ik dit spel nog vele malen met plezier zal gaan spelen. Maar er zijn ook uitbreidingen te koop, die lonken ook, maar tegelijkertijd is de fun van dit spel nou juist dat het redelijk recht toe rechtaan is en misschien maken de uitbreidingen het spel wel topzwaar. Ik hoor graag van jullie wat jullie van de uitbreidingen vinden (via een reactie op dit blog).

Naast Star Realms maakte ik deze maand met nog vier andere spellen voor het eerst kennis. Railroad Revolution sprak me vanwege het thema (treinen) niet heel erg aan, maar bleek een best leuke workerplacer te zijn die me in de verte wel wat aan Stone Age deed denken. Maar dan heel anders. La Granja No Siësta is een dobbelspel dat doet denken aan Roll through the ages, maar dan slechter en saaier. Ik moet het nog eens proberen, maar ik vond mijn eerste potje vooral een beetje saai en daardoor niet zo leuk. Yamataï is het nieuwste grote spel van Days of Wonder. Days of Wonder staat garant voor degelijke spellen in prachtige uitvoering en zo ook Yamataï. Het is een redelijk pittig spel waarin je hard moet nadenken en constant aan het puzzelen bent hoe je je stukken het beste kan plaatsen. Het spel doet een beetje denken aan Five Tribes. Happy Salmon is ten slotte een hilarisch reactiespel dat ik met veel plezier heb gespeeld. 

Ik speelde deze maand ook na lange tijd weer eens Isle of Skye (lees hier de recensie). Ik wilde het spel meenemen naar de spellenavond op kantoor en speelde het dus eerst een keer met Niek om de regels weer even op te frissen (zodat ik ze goed kon uitleggen) en daarna op de spellenavond op kantoor zelf. Dit spel komt met twee spelers niet echt goed tot zijn recht, maar met meer spelers (we speelden op kantoor met zijn vieren) is het een prachtspel. Het lijkt allemaal zo makkelijk, maar dat is het niet. Je moet goed nadenken over het geld dat je voor je getrokken tegels vraagt, welke tegels je zelf kiest (en betaal je daarbij niet te veel) en hoe je de tegels vervolgens plaatst. Alles grijpt slim in elkaar.



Ook speelde ik voor het eerst in lange tijd weer eens Evo. In dit spel begint iedereen met een dino-ras dat ronde na ronde nieuwe genen krijgt (door middel van een veiling) waardoor het zich steeds beter kan aanpassen aan de omgeving. Zo zou je steeds meer hoorns kunnen krijgen zodat je goed kan vechten of juist veel benen kunnen nemen om snel weg te kunnen rennen. Wie niet sterk of snel is kan maar beter vruchtbaar zijn door veel eieren te leggen en op die manier nog een mooie positie verwerven. Ik vind het erg leuk om te zien hoe iedereen zijn eigen dino aanpast en er een verhaal bij verzint. Mijn dino was bijvoorbeeld vooral heel weersbestendig (kon goed tegen zowel kou als hitte en had een mooie lange staart). Helaas was dit niet echt een recept voor succes omdat mijn medespelers van het agressieve soort waren en mijn dino-populatie dus regelmatig decimeerden.

Sinds ik op internet had gelezen dat de spellenwinkel in Haarlem (het spellenhuis) een spellencafé had geopend, stond een bezoek aan deze locatie hoog op mijn wensenlijstje. Op een zonnige zaterdag ben ik met Niek en Saskia naar the Boardroom (briljante naam) geweest. De Boardroom zit echt vlak bij het station (al waren wij met de auto die we in de parkeergarage van het station neerzetten zodat we ook maar een mini stukje hoefden te lopen). Voor 5 euro per persoon mag je hier zo lang als je wilt spellen komen doen. We hadden geluk, toen we binnenkwamen was er nog een mooie tafel aan het raam vrij zodat we tijdens het spelen lekker naar buiten konden kijken naar de stoet mensen die van het station naar het centrum trok. Regelmatig keken mensen geïnteresseerd naar binnen en maakten soms zelfs foto’s omdat ze (denk ik) een bordspellencafé een beetje raar vonden. Drankjes kon je aan de bar bestellen en werden vervolgens keurig aan je tafel bezorgd. Je kon ook tosti’s en wat snacks bestellen als je dat wilde. 

Er waren flink wat spellen om uit te kiezen en wij hebben daarvan eerst Yamataï en daarna Ticket to Ride Rails & Sails gespeeld. Er stonden ook flink wat nieuwe, populaire titels op de plank (bijvoorbeeld Scythe, Great Western Trail en Gloomhaven), maar er waren ook oudere toppers, kinderspellen en leuke korte spelletjes. Het aanwezige personeel kon helaas geen van de nieuwe spellen waar we interesse in hadden uitleggen dus we zijn er niet aan toegekomen om iets nieuws te spelen. We hebben nog wel een poging gedaan om een nieuwe spel uit de regels te leren, maar dat werkte toch niet goed. Toen we binnen kwamen stond er een soort metal/rock muziek op. De muziek stond niet heel hard, maar omdat dit echt niet mijn soort muziek is en ik een klein beetje hoofdpijn had, vond ik het niet heel fijn. Later op de middag werd gelukkig een wat meer mainstream soort muziek opgezet. We waren zeker niet de enige gasten, veel tafels waren bezet. Aan de tafels naast ons zaten bijvoorbeeld  een meisje urenlang met (?) haar moeder spellen te doen, een jong stel gezellig samen te spelen en twee jongemannen die zich op Scythe stortten.  Het was dus een mooi gemengd publiek. In het café zijn ook heel veel spellen te koop. Toen we weggingen kregen we te horen dat bezoekers van het spellencafé 10% korting kregen op eventuele aankopen. Dat was genoeg om Niek voor de bijl te laten gaan voor Ticket to Ride Rails & Sails. Ik heb echt een leuke middag gehad in the Boardroom, dus wie weet ga ik er nog wel eens naar toe.

Vorig jaar ben ik met Niek meegeweest naar de Elvis Cruise (lees hier het verslag). Op deze cruise heb ik het spel Las Vegas door de aanwezige oud-bandleden van Elvis laten signeren. Priscilla (de ex-vrouw van Elvis) was ook aan boord maar zij zette alleen handtekeningen op een foto (omdat het anders te zwaar voor haar zou worden). Op dit moment tourt Priscilla samen met een groot symphonie orkest over de wereld. Ze combineren hiervoor de stem van Elvis (uit concert registraties) met het live spelende orkest.  

Begin mei werd het Europese deel van deze tournee afgetrapt in Ahoy Rotterdam. Natuurlijk waren wij er bij. Niek had meet & greet tickets gekocht. Na afloop van het concert mochten we daarom met een kleine groep andere bezoekers achter de schermen voor een foto-momentje met Priscilla. Én je mocht 1 item naar keuze laten signeren. Ik had natuurlijk mijn Las Vegas spel meegenomen. Ze keek wel een beetje raar  (hoe signeer je een spel?), maar zetten vervolgens gewoon haar krabbel. Super leuk! Ik heb nu toch wel echt een uniek exemplaar van Las Vegas in de kast staan.