donderdag 27 oktober 2016

Recensie: Codenames

Codenames is de verrassende winnaar van de Spiel des Jahres 2016. Meestal gooien partygames niet echt hoge ogen bij spellenliefhebbers (die spelen voor de winst, niet voor de lol), maar Codenames lijkt de uitzondering te zijn die de regel bevestigd.

Codenames is een woordspel waarin teams tegen elkaar spelen en proberen als eerste hun eigen woorden te raden. In het midden van de tafel worden 25 kaartjes met daarop een woord neergelegd in een raster van 5 bij 5. Vervolgens kiest elk team een leider. Deze leiders gaan aan de ene kant van de tafel zitten en de teamleden aan de andere kant. De teamleiders trekken een vierkant kaartje waarop met kleuren staat aangegeven welke woorden bij hun team horen. Vervolgens begint het spel.

Omstebeurt mogen de leiders een tip geven aan hun teams. Een tip bestaat uit exact één woord en een getal. Het woord geeft een hint over welke kaarten moeten worden omgedraaid en het getal geeft aan hoeveel kaarten met dat woord te maken hebben. De teamleden mogen vervolgens woorden gaan aanwijzen (je hebt één  poging meer dan het getal dat genoemd is). Als het woord goed is, dan mag het team doorgaan. Maar als het woord fout is dan moet je stoppen.

Stel bijvoorbeeld dat een teamleider onder andere de woorden kok, hotel, wortel en appel moet omschrijven. Dan zou hij keuken 4 kunnen zeggen, of restaurant 4. Maar hij zou ook gezond 2 kunnen zeggen in de hoop dat zijn team dan wortel en appel aanwijst. Dit is een makkelijk voorbeeld. In de praktijk moet je behoorlijk creatief zijn om met één woord een groot aantal woorden te omschrijven.


De teams moeten dus hun eigen woorden raden. In het spel is echter ook één verboden woord (aangegeven met zwart voor de spelleiders). Als een team dit woord omdraait dan heb je meteen verloren. Als dat niet gebeurt, dan wint het team dat als eerste al zijn woorden geraden heeft.

….en de waardering

Codenames is wat mij betreft een terechte winnaar van de Spiel des Jahres. Het is een spel dat zowel in de smaak valt bij doorgewinterde spellenliefhebbers en bij mensen die af en toe eens een spelletje doen. Het is vaak nog best lastig om een woord te vinden dat meerdere kaarten met elkaar verbind en het geeft dan ook echt een kick als het lukt. Maar net zo vaak blijken de gedachtenspinsels van de leider niet te kunnen volgen en dit zorgt geheid voor veel hilariteit. Een potje is in een kwartiertje gespeeld en ik moet nog meemaken dat daarna niet meteen nog een ronde wordt gespeeld. En nog één en nog één. En dat is een goed teken. 

Er is dit jaar overigens ook een versie met plaatjes verschenen (Codenames Pictures) voor wie het lastig vindt om 25 woorden te lezen. Ik heb dit nog niet gespeeld, maar kan me voorstellen dat het voor net zo veel spellenpret zorgt.







Naam: Codenames
Auteur: Vlaada Chvátil
Uitgever: White Goblin Games, 2015
Aantal spelers: 2-8
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 15 minuten
Prijs: circa 20 euro

woensdag 26 oktober 2016

Recensie: Steam Time


Stevige spellen met een stevige speelduur laat ik meestal aan mijn neus voorbij gaan omdat de kans dat ik die spellen ga spelen te klein is om de aanschaf te verantwoorden. Maar soms is zo’n spel zo leuk, dat ik toch overstag ga. Dat was het geval bij Steam Time op Spiel 2015. Steam Time is een stevige workerplacer in een Steam Punk jasje dat ik na één keer spelen in mijn hart sloot. Tot mijn verbazing is het spel al snel zonder veel ruchtbaarheid verdwenen in het oerwoud aan nieuwe spellen dat jaarlijks uitkomt. De vraag is of dat terecht is…..

In Steam Time kruipen de spelers in de huid van tijdreizigers in een Steam Punk wereld. De tijdreis wordt per zeppelin afgelegd. Je kan met je zeppelin een bezoekje brengen aan stonehenge, de Chinese Muur, de Piramides en de beelden op het Paaseiland. Dit is een echter een heel dun thematisch sausje dat niet verder gaat dan de vormgeving van het spel. Het spel zelf is een workerplacer waar je moet proberen zo veel mogelijk punten te verzamelen. Voor ongeveer alles wat je in het spel kan doen, krijg je punten, maar het is de kunst om die combinaties van acties te kiezen die de meeste punten oplevert. Het is een spel waar heel veel gebeurt en alles op ingenieuze wijze in elkaar grijpt.

Op iedere locatie zijn er verschillende acties die je uit kan voeren. Zo kan je bijvoorbeeld kristallen in verschillende kleuren kopen (en die kristallen kan je later gebruiken om andere zaken aan te schaffen), je kan bekende wetenschappers ontmoeten die je leuke dingen cadeau doen of je zeppelin uitbreiden (wat je iedere volgende ronde extraatjes oplevert). Bij iedere actie hoort ook een bonusactie. En hoe goed die is hangt er van af hoe goed de cockpit van je zeppelin van kristallen is voorzien. Als je er bijvoorbeeld voor hebt gekozen om bekende wetenschappers te ontmoeten, dan ga je daarna kijken hoeveel blauwe kristallen je verzamelt hebt. Voor iedere blauwe kristal krijg je dan één extra stoom (en dat kan je weer gebruiken om kristallen van kleur te laten veranderen of om punten te scoren).

Iedere speler heeft iedere ronde drie zeppelins. Ieder tijdperk kan maar door één zeppelin worden bezocht en bovendien moet je in de gaten houden dat de zeppelins alleen vooruit kunnen vliegen (iedere volgende zeppelin moet dus op een verder weg gelegen locatie gezet worden).

...en de waardering

Ik vind Steam Time een heerlijk spel. Er gebeurt heel veel, maar na twee rondes valt alles keurig op zijn plek omdat alles hele goed in elkaar grijpt. Ik snap echter wel dat mensen afgeschrikt worden door de complexiteit van het spel. Zeker doordat allerlei elementen met elkaar verbonden zijn is het lastig om het spel goed uit te leggen omdat erg veel tegelijkertijd gebeurt en je dus aan het begin veel moet vooruitverwijzen (bijvoorbeeld: en dan krijg je dus stoom en ik ga straks uitleggen wat je daarmee kan doen). Het is dus geen spel voor mensen die af en toe eens een spelletje doen, maar de liefhebbers van het zwaardere werk zullen zich kostelijk vermaken met dit spel. Een beurt is op zich simpel (kies een locatie en voer de actie en bonusactie uit), maar doordat op elke plek maar één zeppelin kan staan (en je tegenstanders je plannen dus flink in de war kunnen sturen door net die cruciale actie voor je neus weg te kapen) en je bovendien maar naar één plek per locatie kan gaan en ook nog vooruit moet vliegen is het een leuke puzzel om te bedenken wat je in je beurt gaat doen.






Auteur: Rüdiger Dorn
Uitgever: Kosmos, 2015
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 12 jaar
Speelduur:  90 minuten
Prijs: circa 40 euro

vrijdag 21 oktober 2016

Spiel 2016: de restjes (foto's)

Als afsluiten van mijn belevenissen op Spiel wil ik nog een aantal foto's met jullie delen van zaken die mij zijn opgevallen. Het is een beetje van alles wat door elkaar, maar omdat een foto meer zegt dan duizend woorden geeft het denk ik toch een leuk beeld van Spiel. We moeten nu helaas weer meer dan een jaar wachten tot de volgende editie, aangezien Spiel volgend jaar pas in de laatste week van oktober valt. Ik ben er vast weer bij, zo als het nu lijkt met hetzelfde gezelschap. De belangrijkste vraag is hoeveel dagen we gaan.

Isle of Skye won dit jaar de Spiel des Jahres en pakte daarom groots uit met onder andere een mooie stand-up pop waarmee je een winnaars-selfie kon maken.
 De Engelse versie van Isle of Skye wordt uitgegeven door Lookout, de uitgever van (onder andere) ook Agricola. Ter gelegenheid van het winnen van de Spiel des Jahres was het drank-assortiment van deze uitgever daarom uitgebreid met Isle of Spryte (Agri-cola staat al een tijd op het menu, maar blijf ik erg grappig vinden).

Ook andere uitgevers hadden mooie plekjes gecreëerd om een foto te maken. Hieronder zie je er nog een aantal.
Wie houdt er nou niet van roze eenhoorns?
Anton doet een Marslandinkje 
Somwhere under the rainbow!
En mijn favoriet: om Stone Age Junior te promoten kon je op de foto met een heuse mamoet 
De lat ligt wel heel hoog voor deze openstaande functie



Op de beurs is van alles en nog wat te koop. Ik kom natuurlijk vooral voor de bord- en kaartspellen, maar er was meer waar mijn oog op viel!

Prachtige dobbeltorens. Ik werd er erg hebberig van, maar ken mijn beperkingen (ik kan niet verven) en ben er dus maar niet aanbegonnen. 

Er is altijd een stand die flessen wijn, likeur en bier verkoopt. Het ziet er best lekker uit, maar ik ben veel te bang dat een fles kapot gaat in mijn tas en de inhoud over mijn spellen lekt om iets te kopen. 

Er werden dit jaar massage-nekkussens verkocht die je ook even kon uitproberen. Anton vond het erg prettig, maar de prijs (als ik het goed onthouden heb 350 euro) was hem veel te hoog.

En natuurlijk zijn er ook heel veel miniaturen te zien op de beurs die prachtig zijn geschilderd. Ik vind het heel knap dat mensen dit zo kunnen maken. 

Ook The Man in the Iron Mask wil wel eens iets anders aan!

Schroot of Schat?
Dit jaar kon je voor het eerst vanaf Spiel je aankopen laten versturen. Dat lijkt me reuze handig voor alle bezoekers die met het vliegtuig zijn gekomen. Er werd al gretig gebruikt gemaakt van deze service, dus ik vewacht dat de stand volgend jaar een stuk groter zal zijn.

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan: postzegel er op en klaar!
In de stand van Strawberry Studio kon je naast What's up ook het kaartspelletje 3 wishes spelen. Voor dit spel moet je met minimaal 3 spelers zijn dus Anton en ik hebben het niet gespeeld, maar ik wil jullie de achterkant van de spelregelsamenvatting niet onthouden. Dit lijkt me een perfect cadeautje om met Valentijn aan je spellenminnende geliefde te geven. 
Het kan je niet vaak genoeg gezegd worden!


En ten slotte wil ik nog wat willekeurige plaatjes van verkoopstands met jullie delen. Het geld brandt me al weer in de zakken als ik al die spellen zie liggen. Er zijn weinig dingen zo leuk als spellenshoppen. Ik heb me dit jaar niet ingehouden dus ik ga nu eerst eens mijn best doen om mijn nieuwe spellen te spelen. Ik ben heel benieuwd hoe ze bevallen! 







donderdag 20 oktober 2016

Spiel: de bezoekers (foto's)

De meeste Spiel-gangers lopen er in hun dagelijkse kloffie bij, maar een kleine groep doet zijn best en duikt van te voren in de verkleedkist. Ik vind het echt super leuk dat mensen dat doen en kijk dus altijd goed om me heen om geen verkleedpartij te missen. In dit blog deel ik een aantal foto's van mensen die we dit jaar hebben gespot (met heel veel dank aan Anton die veel betere foto's maakt dan ik en die gewoon met me deelt).

Coat of many Meeples
De Barbaren zijn ook present
Poging tot relatiebemiddeling?

Soort zoekt soort!

Lekker futuristisch met blauw haar

Met een ruitje!
Maori en man in oranje met blote voeten

Amazone on the move
Zweetheet knuffelpak
The Joker is er ook

Bezoekers uit lang vervlogen tijden

Een Sith Lord uit een Galaxy far, far away doet ook mee
En niet alleen de bezoekers dossen zich geweldig uit, ook sommige standhouders doen erg hun best om bezoekers naar hun stand te lokken door zich te verkleden. 

Mr. Monopoly handelt nu in spellen in plaats van vastgoed

Japanse Manga Verpleegsters vielen goed in de smaak
Deze piraat heeft een schat aan dobbelstenen in de aanbieding
Piraat met zijn eigen piratenspel
De Romeinen komen!


woensdag 19 oktober 2016

Spiel 2016: dag 3 (Dagmar)

Zaterdag is altijd de drukste dag op de beurs. Dat was voor ons een goede reden om extra vroeg naar de beurs toe te gaan zodat we er zeker van waren dat we een mooi plekje in P9 zouden bemachtigen en een beetje vooraan zouden staan als de deuren op gingen. Door de komst van Wendy, Jurre en Hugo waren we vandaag met een groep van 7 en dat is niet handig op een beurs. We splitsten ons daarom op in 3 groepen (groep 1: Roger met zijn zoon Hugo, groep 2: Wendy met haar zoon Jurre en Peter Hein en groep 3: Anton en ik). Anton en ik hadden afgesproken dat we op deze derde en voor ons laatste dag vooral meer wilden kijken en rondlopen en het dus minder belangrijk was om spellen te doen. Maar aangezien we redelijk vooraan stonden bij de deuren wilden we wel beginnen met een spelletje in een populaire stand. We kozen voor Iello (waarvan de grote vraag is hoe je het uitspreekt, volgens Peter Hein spreek je het uit als yellow, terwijl de rest van ons het letterlijk uitsprak als ielo).

Al in de hal was het goed te merken dat het drukker was dan de voorgaande dagen, er stonden massa’s mensen te wachten. Ik was dan ook blij toen de deuren om kwart voor 10 open gingen en we weer wat ruimte hadden. Anton en ik liepen richting Iello, maar onderweg spotte ik een leeg tafeltje bij Haba om Meduris te spelen. Die kans lieten we niet lopen natuurlijk. Er schoof nog een Amerikaanse beursbezoeker aan en dus konden we een potje met drie personen gaan spelen.

Meduris is een spel waar je eerst grondstoffen moet verzamelen om huisjes en (later in het spel) tempels te bouwen die punten opleveren als de druïde langs komt (maar die geeft die punten niet voor niets, daar moet je hem dan weer grondstoffen voor geven). Zoals het een Haba-spel betaamd ziet het er erg mooi uit en speelde het lekker vlot weg. De twist in dit spel was dat een alleenstaand huisje lekker goedkoop is (twee grondstoffen), maar ook maar weinig punten oplevert. Een huisje in een keten is duur (je betaald per extra huisje in de keten ook 2 extra grondstoffen), maar vervolgens ook (flink) meer punten oplevert, terwijl de bijdrage aan de druïde gelijk blijft. Aan het begin van het spel focusten we ons op het goedkoop bouwen van huisjes (waarom meer betalen als het niet nodig is) en pas later ontdekten we (met Anton voorop) dat het toch wel slim is om te investeren in huizen in ketens omdat dat zich uiteindelijk in punten dubbel en dwars terug betaald. Ik vond het een leuk familiespel en wil het graag nog eens doen (en dat gaat vast lukken aangezien Anton het spel gekocht heeft).

Toen we bijna klaar waren kwamen Peter Hein, Wendy en Jurre langsgelopen. Die hadden bij Iello zitten spelen en waren al klaar. Ze wilden Meduris ook graag proberen. En dus schoof Peter Hein vast bij ons aan (er was nog een stoel vrij) om de tafel te claimen voor als wij klaar waren. Dat was slim want er waren meer mensen die graag het spel wilden doen. Wendy en Jurre gingen ondertussen nog even toileteren en ook daar was de drukte al merkbaar. Het duurde lang voor ze terug waren. Anton en ik hielpen Peter Hein even de boel bezet te houden door het spel vast klaar te leggen en de regels uit te leggen in het Nederlands. Toen Wendy en Jurre weer terug waren, gingen Anton en ik op pad.

We slenterden lekker door de hallen heen en ik zag een leeg plekje bij Ice Cool. Ik had ergens opgevangen dat dit een hilarisch behendigheidsspelletje is en aangezien het niet lang duurt, besloten we het even te proberen. Het lege plekje was echter ook gespot door een Duits duo, dus we besloten met zijn vieren te spelen. Op tafel liggen vier dozen met de open kant naar boven. In de zijkanten zitten gaten waardoor “poorten” zijn ontstaan en op deze poorten liggen vissen in de verschillende spelerskleuren. In de centrale ruimte staan pinguïns in dezelfde kleuren. Eén speler wordt de pest-pinguïn die gaat proberen de andere pinguïns te vangen (als dat lukt dan wint die speler), terwijl de andere spelers proberen om zo snel mogelijk door alle poorten te racen om zo hun vissen op te halen. Het bewegen door jouw pinguïn een zetje met je vinger te geven (bijvoorbeeld weg te schieten) waardoor hij over de gladde dozen heen glijdt. Het was nog best leuk om even met dit spel te spelen, maar het kon me niet echt bekoren. We hebben een ronde uitgespeeld en hielden het toen voor gezien. Doe mij maar Pitch-Car.

Het was echt super druk op de beurs, maar doordat wij vooral wilden kijken hadden we er eigenlijk niet zo veel last van. We zijn rustig door de verschillende zalen gelopen (de beurs is echt enorm groot geworden). Zo rond 12 uur zagen we een leeg plekje bij Sola Fide, dus snel schoven we aan. Het bleek echter geen leeg plekje te zijn, want twee andere mensen gingen het spel al spelen en kregen net uitleg. Maar omdat het een tweepersoons spel was dat ze op een vierpersoonstafeltje hadden gezet konden we even meeluisteren en even rustig een bammetje eten en wat drinken. Daar hadden we echt heel veel mazzel mee. Ik knapte eigenlijk al af op de vormgeving van dit spel (landkaarten in saaie, rustige kleuren), maar de uitleg hielp ook niet. Van wat ik er van begrijp is het een spel waar je kaarten speelt die je het recht geven om blokjes in de verschillende regio’s van kleur te laten veranderen. Je probeert er daardoor voor te zorgen dat jouw kleur in de meerderheid komt en dan win je een regio. Het klonk mij nogal “je wint een blokje, verliest er twee, wint weer wat terug en zo gaat het langer door dan dat ik het leuk zou blijven vinden” in de oren. Ik heb het spel niet gespeeld, dus wellicht is het veel leuker dan dit, maar het was voor mij reden genoeg om dit spel verder te negeren.

Na onze lunchbreak liepen we weer verder door de drukte en om eens lekker rond te kijken. Het was echt heel fijn om niet te hoeven jagen op een plekje (dat was op zaterdag namelijk een hele klus geweest), maar dat je gewoon een beetje met de stroom mee kan lopen en rustig in winkeltjes kan kijken. Op een gegeven moment wilden we eigenlijk wel graag een keer naar het toilet. De rijen die daar stonden (zelfs bij de mannen!) waren echter enorm lang. Daar hadden we dan ook weer geen zin in, dus we liepen maar weer door. Bij het derde toilet dat we vonden (via een raar achteraf gangetje uit een hal via een trap naar beneden) was het gelukkig wel rustig en konden we zo doorlopen.

We zijn vervolgens een uitgebreid gaan kijken in de hallen waar de LARP-ers (life action role playing) en liefhebbers van minituren-spellen (of te wel veel huisvlijt met penselen en verf). We liepen daarbij ook aan tegen een hal met Dice-Rings. Dat vond ik heel fascineren. Het is een ring met een smallere losliggende ring er op met daarop de getallen van een dobbelsteen. Op de brede ring staan ergens twee pijltjes en als je dan de smallere ring een zwieperd geeft dan gaat hij draaien en zodra hij tot stilstand komt kan je bij de pijltjes aflezen wat je hebt gegooid. Ik vond dit heel grappig en heb er dus één gekocht. Ze zijn gemaakt van roestvrijstaal en je kan ze in verschillende kleuren kopen. Ik koos voor de regenboog-variant. Ook kan je uit verschillende soorten dobbel-notaties kiezen en ik koos voor de klassieke stippen. Ik kreeg nog uitleg over de garantie (levenslang) en een briefje over hoe ik de ring moet schoonmaken (met de cheesy  old warrior’s proverb quote op de instructie-kaart “without proper care, even the finest equipment will be reduced to dust”.

Er was één spel dat ik nog heel graag wilde bekijken en als het even kon proberen, namelijk het spelletje What’s Up. Ik had opgezocht waar de uitgever zich bevond, dus toen we in de buurt waren gingen Anton en ik er eens een kijkje nemen. Ik zag in de stand alleen nergens What’s Up liggen dus ik ging maar even vragen hoe het zat. De mensen in de stand legden ons uit dat Strawberry Studio (de uitgever) twee verschillende lijnen met spellen had, één met wargame-achtige mannen spellen en een lijn met familiespellen. We stonden in de stand van de wargame-achtige mannen spellen en What’s Up werd hier dus niet getoond aangezien het een familiespel was. Ze legden ons uit waar we de andere stand konden vinden en we kregen een heel leuk flesje water (Healing Potion) mee voor onderweg. Echt super sympathiek!

Natuurlijk zijn we daarna ook even langs de andere stand van Strawberry Studio gegaan. En daar vielen we met onze neus in de boter want er kwam net een tafeltje vrij waar What’s Up op lag. Snel schoven we aan. Het bleek een über schattig memory-achtig kaartspelletje te zijn. Op tafel liggen 30 kaarten met daarop 1, 2 of 3 vogels in vier verschillende kleuren. De kaarten zijn tweezijdig (ook op de andere kant staan de vogeltjes). Het is de bedoeling dat je van iedere kleur vogels een set verzameld met 1, 2 en 3 vogeltjes (en dat verzamelen moet je in de juiste volgorde doen). De grap is dat je een kaart eerst moet omdraaien voor je hem mag pakken. Gelukkig is het niet helemaal willekeurig wat er op de achterkant van een kaart staat. Er staan altijd óf hetzelfde aantal vogels op (maar dan van een andere kleur) of vogels van dezelfde kleur (maar dan verschillende aantallen). Het is een heel licht spelletje dat je in een paar minuten gespeeld hebt. Ik vond het erg leuk en heb het dan ook mee naar huis genomen.

We liepen weer verder, maar ondanks de Healing Potion begonnen Anton en ik toch een beetje moe te worden. We besloten dan ook dat het tijd was voor een kopje koffie in het restaurant. Gelukkig vonden we snel een plaatsje zodat we even konden uitrusten. Ik verbaasde me er over dat er nergens spellen op tafel lagen, maar zag al snel waarom dat was. Op de krijtborden aan de muur stond dat de speelruimtes in de centrale hal waren (hint, hint). Erg grappig. Het was inmiddels een uur of 4 en Anton en ik besloten dat het wel zo’n beetje mooi geweest was. We zijn nog langs een paar winkels gelopen voor de laatste aankopen en daarna zijn we terug naar de auto gegaan en heerlijk vlot naar huis gereden (geen files en nog met daglicht).

Net als vissers standaard poseren met hun gevangen vissen (als ze groot genoeg zijn tenminste), zo tonen spellengekken hun nieuwe aankopen. Ik ben dit jaar met een flinke stapel nieuwe spellen thuis gekomen en ik kijk er erg naar uit om ze allemaal te gaan spelen. Laat die lange avonden maar komen!