zondag 26 april 2015

Reminder: Top 100-2015

Al meer dan 100 spellenliefhebbers hebben hun lijst met favoriete spellen ingestuurd. Dank daarvoor!

Heb jij je lijst nog niet ingestuurd, maar wil je ook meehelpen om de enige echte top 100 samen te stellen, wacht dan niet langer! Tot en met 30 april kan je je lijst nog insturen.

Zie voor meer informatie: http://spellengek.blogspot.nl/2015/04/top-100-2015.html

zaterdag 18 april 2015

Gespeeld in februari

Februari was weer eens de maand van Race for the Galaxy: maar liefst negen keer kwam mijn favoriete spel op tafel. Allemaal met de uitbreiding Alien Artifacts. Het is alweer een tijdje geleden dat ik de oude uitbreidingen gespeeld heb. Moet maar weer eens, voor Xenon Invasion uitkomt. Nieuwe spellen deed ik niet veel. Het leukste nieuwe spel was er zelfs eentje van Stefan Feld. Ik dacht niet dat dat ooit nog eens zou gebeuren.

La Isla
Net als Brugge is La Isla een kaartgestuurd spel. Iedere beurt zet je drie kaarten op drie verschillende manieren in. Kaarten hebben dus meerdere functies, net als in kaartspellen als Race en Glory to Rome, waarvan ik zoveel houd. Maar het blijft een spel van Stefan Feld, dus je zet de kaarten vooral in om op allerlei onderling niet echt verband houdende manieren punten bij elkaar te sprokkelen. Maar gelukkig speelt La Isla vrij vlot en is het niet zo'n gortdroog spreadsheetspel als Trajan of Burgen von Burgund. Werkte ook met twee erg leuk, zou ik dus best weer eens willen spelen.

Port Royal: een eenvoudig push-your-luck spelletje. Kaarten omdraaien een daarmee geld verdienen of kaarten kopen die geld of punten opleveren. Best OK, maar ook weer niet heel spannend. Ik werd er niet zo warm van. Het was wel snel.

vrijdag 17 april 2015

Gespeeld in januari

Januari was geen al te drukken maand op spellengebied: slechts 25 potjes gespeeld, verspreid over 21 verschillende spellen. Variatie was er dus wel. Daarvan waren er vier nieuw, alle vier waren wat lichtere kost. Het leukste nieuwe spel vond ik


Cherry Picking
Dit is een alleraardigst kaartspelletje van de Nederlandse spellenliefhebber Jeroen Geenen. Ik speelde dit voor het eerst tijdens de spellenbeurs van Ducosim, waar ik mijn dochter mee naar toe had genomen. Aan het eind van de dag mocht ze een spel uitkiezen om mee te nemen en dat bleek niet zo moeilijk: Cherry Picking! Hier speel je simultaan kaarten om kaarten te winnen die punten scoren. Eerder gespeelde kaarten kun je later weer winnen voor de punten. Het draait vooral om timing en handmanagement (is dat een woord?). Het doet daarmee wel een beetje denken aan Take 5!, maar dan met meer invloed. Aanrader voor wie van snelle kaartspelletjes met pit houdt.

De andere nieuwe spellen waren ook allemaal wel prima, met de leukste voorop:

Pandemic: The Cure: de dobbelvariant van Pandemie. Bijna alle bekende elementen komen terug, maar nu met kaarten in plaats van dobbelstenen. Wat het spel wel interessant maakt is dat de dobbelstenen van de verschillende kleuren verschillende waarden hebben, waardoor iedere ziekte een eigen aanpak nodig heeft. Leuk om te doen, maar zelf hoef ik hem niet te hebben nu ik Pandemie ook al heb.

King of New York: King of Tokyo, maar dan iets anders. Punten scoren met de dobbelstenen is wat evenwichtiger en verder komen er wat toeters en bellen bij. Als je King of Tokyo leuk vindt zul je dit vast ook waarderen. Ik vind het allebei prima dobbelspellen, maar om de een of andere reden komen ze nooit spontaan in me op als spellen die ik graag weer eens zou doen. Ik zal een potje niet snel afslaan, maar ook nooit voorstellen.

Castle Panic: een vrije elementair samenwerkingsspel dat geschikt is om met vrij jonge kinderen (6+) te spelen. Erg rechttoe-rechtaan, maar daarom niet minder leuk met de doelgroep. Zonder kinderen erbij zullen de meeste mensen dit niet snel spelen denk ik.

dinsdag 14 april 2015

Recensie: Machi Koro: Haven

Toen het spel Machi Koro uitkwam, sloeg het in als een bom. Het spel kwam uit op Spiel 2013 bij een kleine Japanse uitgever. De paar exemplaren die beschikbaar waren, waren in enkele minuten uitverkocht. De gelukkigen die het spel hadden gekocht of het hadden gespeeld waren doorgaans erg enthousiast. Binnen de kortste keren was dit hét spel dat je gespeeld moest hebben. Maar door de slechte verkrijgbaarheid, viel dat nog niet mee. En deze schaarste duwde de populariteit alleen nog maar naar grotere hoogte. Inmiddels is Machi Koro door verschillende uitgevers opgepikt en is het spel prima te verkrijgen en heeft het spel ook een plaats in mijn spellenkast gekregen. Ik vond het een leuk spel, maar vond dat er wat weinig variatie in zat. Gelukkig leent het spel zich prima voor uitbreidingen. De Haven is de eerste uitbreiding die is uitgebracht end de tweede uitbreiding is inmiddels ook al aangekondigd. Ik verwacht bovendien niet dat dat de laatste zal zijn....

De uitbreiding bestaat uit twee delen: nieuw spelmateriaal en nieuwe regels.
Allereerst zitten er heel veel nieuwe gebouwen-kaartjes in. Je krijgt onder andere per speler drie extra startkaarten (twee nieuwe bezienswaardigheden en een nieuw startgebouw). Verder zitten er nog 58 (!) andere nieuwe kaarten in het spel, zoals een bloemenveld (1 munt als iemand 4 gooit), bloemenwinkel (1 munt per bloemenveld als je zelf 6 gooit), een pizzeria (1 munt van iedereen die 7 gooit) en het belastingkantoor (de helft van de munten van iedere speler die 10 of meer munten heeft als jij 8 of 9 gooit). Je kan er voor kiezen om een deel van deze kaarten te gebruiken in plaats van de kaarten uit het basisspel.

In plaats daarvan (het tweede deel van de uitbreiding) kan je er ook voor kiezen om het spel op een heel andere manier te spelen. Je moet dan alle kaarten uit het basisspel en de uitbreiding door elkaar schudden. Vervolgens leg je tien verschillende kaarten open (als je een kaart opendraait die er al ligt, leg je hem op de al liggende kaart). Voor de rest is het spel hetzelfde gebleven (proberen als eerste de bezienswaaardigheden te bouwen).

En de waardering...


Deze uitbreiding is een schot in de roos. Niet alleen zitten er veel leuke nieuwe gebouwenkaartjes in de uitbreiding, maar vooral de nieuwe manier van spelen bevalt mij erg goed (dit kan overigens ook met alleen het basisspel al). Het spel wordt er minder voorspelbaar van (ik merkte dat het basisspel vaak toch wel op dezelfde manier verliep). Hier moet je het doen met de kaarten die te koop zijn en dat dwingt je om flexibel te gaan spelen en het maximale te halen uit wat beschikbaar is. Het nadeel hiervan is dat het spel wel wat langer kan duren (je speelt minder efficiënt). De speelduur wordt verder opgerekt doordat je niet 4 maar 6 bezienswaardigheden moet bouwen van  (waarvan de duurste zelfs 30 munten kost).  







Auteur: Masao Suganuma
Uitgever: White Goblin Games (2015)
Aantal spelers: 2-5
Speelduur: circa 30-60 minuten
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Prijs: circa 15 euro

maandag 13 april 2015

Recensie: Dominion: Het achterland

Het achterland was de zesde uitbreiding van het über succesvolle spel Dominion (de negende uitbreiding staat inmiddels op stapel). Het is een grote uitbreiding met 26 nieuwe Koninkrijkkaarten die voor nog meer variatie en speelplezier zorgen.

In deze uitbreiding staan kaarten centraal die je iets extra’s geven op het moment dat je ze koopt/krijgt. Zo kan je voor 5 geld de Cache kopen (ik heb de Engelse editie en gebruik dus de Engelse namen van de kaarten), een kaart die net als een goud 3 geld waard is. Hij is echter niet voor niets iets goedkoper dan een reguliere goud, je krijgt bij aanschaf er nog twee kopers bij cadeau. Een ander voorbeeld is dat je bij de Border Village (+1 kaart + 2 acties) van 6 geld nog een extra kaart mag pakken van een goedkopere waarde (twee halen, één betalen dus).

Wat verder opvalt bij deze uitbreiding is de hoeveelheid tekst op de kaarten. Het wordt natuurlijk steeds moeilijker om simpele acties te verzinnen voor nieuwe kaarten en dus is er meer tekst nodig om uit te leggen hoe een kaart werkt. Maar dat heeft wel weer juweeltjes van kaarten opgeleverd, zoals Jack of all Trades, waarmee je een zilver krijgt (daar spuug ik doorgaans niet op), je je bovenste kaart laat bekijken waarna je mag kiezen of je hem af wilt leggen of wilt houden, daarna mag je nog je hand aanvullen tot 5 kaarten om ten slotte een kaart uit je hand (maar geen geldkaart) te mogen vernietigen.

De leukste kaart van het spel vind ik de Duchess (hertogin). Deze kaart kan je gewoon kopen, maar je kan hem ook krijgen. Als je een Duchy (hertogdom) koopt, dan mag je er een Duchess bij pakken. Ik vind dit een leuk vleugje thema voor een abstract spel als Dominion. Ik zie het helemaal voor me, de hertog is dood, de koning moet dus een nieuwe hertog benoemen, maar de oude hertogin leeft nog. Wat een elegante oplossing  is het dan om een vrijgezelle wannabe hertog te zoeken, die het hertogdom krijgt, maar dan wel moet trouwen met de hertogin. 

En de waardering...


Ik vind Dominion een topspel en de uitbreidingen zijn voor mij dan ook verplichte kost. Ik vind het ontzettend knap dat Donald X. Vaccarino zo veel verschillende kaarten heeft kunnen kopen die op verrassende manieren in elkaar grijpen. Doordat de kaarten van het Achterland relatief complex zijn, kostte het mij wel meer moeite dan bij andere uitbreidingen om de sterke combi’s te ontdekken. Maar dat is ook juist wat het spel zo leuk en uitdagend maakt. Je moet iedere keer weer op zoek naar hoe je het maximale uit de beschikbare kaarten kan halen. De kaarten mixen vanzelfsprekend naadloos met de andere sets. Deze uitbreiding doet dus precies wat je er van verwacht: meer kaarten, meer variatie, meer uitdaging en vooral meer speelplezier. Een liefhebber van Dominion kan zich aan deze uitbreiding geen buil vallen. 






Auteur: Donald X. Vaccarino
Uitgever: 999 games (2011)
Aantal spelers: 2-5
Speelduur: 30-60 minuten
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Prijs: circa 40 euro

zondag 12 april 2015

Recensie: Splendor


A diamond is niet alleen een  a girls best friend. In Splendor blijken ook mannen jacht te maken op de glimmende steentjes. En niet alleen diamanten worden begeerd, maar ook smaragden, saffieren, robijnen en onyxen.

In Splender moeten de spelers edelstenen verzamelen (afgebeeld op heerlijk in de hand liggende, zware  pokerfiches) om hiermee (opdracht)kaarten met daarop mijnen, transportmiddelen en de diensten van kunstenaars te kopen. Op elke kaart die je koopt staat een edelsteen afgebeeld en een puntenaantal. De edelsteen geeft je op elke volgende aanschaf één edelsteen in die kleur korting. En de punten heb je nodig om te winnen. Hoe duurder een kaart is, hoe meer punten het spel oplevert.
In je beurt mag je of edelstenen pakken (drie verschillende of twee van eenzelfde soort), een opdrachtkaart claimen of edelstenen inleveren om een opdracht uitvoeren (een openliggende of een geclaimde). Aan het begin van het spel kan je alleen nog maar de makkelijkste opdrachten uitvoeren, maar hoe verder het spel vordert, hoe meer edelstenen je op voorraad hebt, hoe zwaarder de opdrachten zijn die je kan uitvoeren.

Zodra een speler minimaal 15 punten heeft, wordt de ronde nog uitgespeeld. De speler die dan de meeste punten heeft, wint het spel.

En de waardering...

Splendor is een spel waarvan het lastig uitleggen wát er nou zou leuk aan is. Op basis van de uitleg klinkt het nogal suf en dertien in een dozijn (edelstenen verzamelen en daarmee opdrachten uitvoeren die uit niet meer bestaan dan die edelstenen inleveren in de juiste combinatie). Maar schijn bedriegt! Je moet echt een beetje plannen voor welke opdrachten je wilt gaan uitvoeren en hoe je dat gaat doen. Pak je eerst nog een goedkope kaart die je de rest van het spel korting oplevert of ga je zo snel mogelijk voor dure opdrachten. Moet je een beurt opofferen om een mooie opdracht te reserveren of kan toch niemand anders hem uitvoeren en kan je dus rustig wachten.


Veel mensen vinden dat dit spel de Spiel des Jahres 2015 had moeten winnen  in plaats van Camel Up, en dat snap ik wel. Dit is een perfect allemans spel dat zowel in de smaak zal vallen bij families als verwende veelspelers. 








Auteur:Marc André
Uitgever: Asmodee (2014)
Aantal spelers: 2-4
Speelduur: circa 30-40 minuten
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Prijs: circa 30 euro

Technische problemen met spellengek

......we hebben helaas last van wat technische problemen en daarom kunnen we nieuwe recensies niet op de site zetten. Gelukkig hebben we het blog nog, daarom plaatsen we recensies nu op het blog. Als we de technische problemen oplossen, zullen we recensies ook weer op spellengek zetten.

woensdag 1 april 2015

Top-100 2015

Het is alweer april: tijd dus voor alweer de achtste editie van de spellen top-100 van de Lage Landen!

Stuur je lijst naar spellengektop100@gmail.com!

De regels zijn dezelfde als de vorig jaren:

-stuur een lijstje in van minimaal 10 en maximaal 20 spellen met daarin:
-je nr. 1
-je nummers 2-10 in willekeurige volgorde
-(eventueel) je nummers 11-20 in willekeurige volgorde

-ieder genre is welkom, computerspellen natuurlijk uitgezonderd

-uitbreidingen zoals Steden en Ridders tel ik als stem voor het basisspel

-zelfstandige varianten zoals Ticket to Ride: Europa tel ik wel apart. Een uitzondering is Dominion: Intrige en soortgelijke zelfstandig speelbare uitbreidingen

-stemmen kan tot en met 30 april; daarna maak ik de lijst op

-commentaar bij een spel? Graag! Uit de commentaren maak ik een selectie om in het overzicht te plaatsen.

Ik hoop dit jaar boven de 200 stemmen te komen, dus stemt allen!

Voor een terugblik kun je eens een kijkje nemen bij de top-10 van de vorige jaargangen:

-2014
-2013
-2012
-2011

Maandoverzicht: maart 2015 (Dagmar)


Maart was een geweldige fantastische spellenmaand Niet alleen speelde ik 23 (!!!) keer een spel, ik ging naar een spellendag (spellenpret in Sassenheim), organiseerde een spellenavond op kantoor, bezocht Zuiderspel en kreeg bezoek van mijn spellenminnende vriendin B.

Ik speelde zes spellen voor het eerst: De haven uitbreiding van Machi Koro, Tajemnicze Domostwo (of te wel Mysterium), Out of Mine, Carcassonne Gold Rush, Star Realms en Camel Up. Van deze spellen vond ik Tajemnicze Domostwo het leukst. De laatste vier van dit rijtje speelde ik op Zuiderspel (en mijn eerste indrukken staan dan ook in dat verslag).

Tajemnicze Domostwo is een Pools spel waarvan in de loop van dit jaar zal een Engelse editie zal worden uitgebracht onder de naam Mysterium. Dit spel laat zich het beste omschrijven als de liefdesbaby van Dixit en Cluedo. Nou vinden alle ouders hun baby het allergeweldigste en  mooiste kind dat ooit geboren is, maar Papa Cluedo en Mama Dixit hebben  gewoon gelijk. Wat een geweldig spel en wat ziet het er mooi uit. Zelfs haar naam is mooi, mooier dan die van iedereen die dezelfde naam heeft.

In Tajemnicze Domostwo kruipt één speler in de huid van de geest (hmmm, heeft een geest eigenlijk wel een huid?) van iemand die honderd jaar geleden op gruwelijke wijze is vermoord. De moord is nooit opgelost en de geest heeft dus nooit rust kunnen vinden. De rest van de spelers kruipen in de huid van paragnosten die een week komen logeren in het huis waar de overledene heeft gewoond. Tijdens deze week zal de geest tot hen spreken via hen dromen en hen hints geven over waar de moord gepleegd is, met welk wapen de moord gepleegd is en door wie de moord gepleegd is.  Deze hints geeft de geest door de spelers Dixit-achtige kaarten te geven die zij moeten koppelen aan de verschillende mogelijke locaties/wapens/personen. Iedere speler heeft zijn eigen combinatie die hij moet raden en als dat gelukt is, dan geeft de geest nog één keer hint om te onthullen waar, wie en waarmee ze vermoord is.

Het leuke van dit spel is dat de paragnosten elkaar mogen helpen bij het interpreteren van de hints die de geest geeft. De geest mag per nacht maximaal 3 kaarten aan een speler geven. Het kan zijn dat op deze kaarten een detail meerdere keren terug komt en dat dat de hint is, maar het kan ook de kleur van de kaarten zijn. Het kan zelfs zijn dat de geest gewoon geen goede hints heeft (de geest heeft zeven kaarten om uit te kiezen) en dus eerst maar eens wat troep loost in de hoop in volgende rondes betere hints te kunnen geven. De kaarten in dit spel zijn adembenemend mooi. De afbeeldingen zijn wat “donkerder” dan de afbeeldingen van Dixit, met veel details. Ik vond dit spel zo leuk dat ik het onmiddellijk wilde kopen. Dit viel nog niet mee. Ik heb na wat zoekwerk een Italiaanse webwinkel gevonden die het spel op voorraad had (ik volg een cursus Italiaans, dus ik vond het ook nog eens heel leuk om iets in het Italiaans te bestellen). Ik vond in ieder geval dat ik wel lekker internationaal bezig was door een Pools spel te bestellen in Italië dat keurig drie dagen na dat ik het besteld werd, thuis werd bezorgd.  

De Machi Koro uitbreiding beviel me ook heel goed. De uitbreiding voegt flink wat nieuwe kaarten toe aan het spel voor de broodnodige variatie. Maar daarnaast voegt het spel ook nog een nieuwe manier van spelen toe, die ik eerlijk gezegd leuker vind dan het basisspel. Je moet hiervoor alle gebouwenkaarten schudden en tien verschillende open leggen (dubbele kaarten leg je gewoon op elkaar). Deze variant dwingt je om iedere keer anders te spelen (er liggen iedere keer andere kaarten en daar moet je maar gewoon het beste van maken). Het spel duurt er wel wat langer door (je kan iets minder goed sterke combi’s maken), maar dat nadeel is kleiner dan het extra speelplezier dat het de nieuwe speelwijze met zich meebrengt.


Er kwamen ook vier wat oudere spellen op tafel, namelijk Coloretto, Thurn und Thaxis, Glen More en Dominion (Hinterlands). Glen More, Dominion en Coloretto heb ik nog steeds met veel plezier gespeeld. Thurn und Thaxis kon me niet echt bekoren. Ik vind het best een aardig spel, maar speel zelf toch liever iets anders (ik heb mijn exemplaar indertijd niet voor niets weggedaan).