vrijdag 30 augustus 2013

Gespeeld in juli

Aan het eind van de zomervakantie is het tijd voor een terugblik op juli. Daarin speelde ik 51 keer een spel, verdeeld over 27 verschillende spellen. Twee daarvan waren nieuw. Van beide raakte ik helaas niet heel enthousiast. De leukste van de twee was Scrabble.

De vraag is natuurlijk wat voor zinvols ik over een spel kan zeggen dat al zo lang zo populair is, sinds een tijdje ook in de vorm van Wordfeud. Laat ik het er maar op houden dat het niet mijn spel is. Nu heb ik niks tegen woordspellen op zich (ik ben een van die mensen met een dwangmatige neiging om van de letters in nummerborden woorden te maken), maar Scrabble is me simpelweg te traag. De hele tijd het bord afspeuren om te kijken of je je letters misschien ergens kunt neerleggen voor nog een puntje meer, ik heb er het geduld niet voor. En dan heb ik het nog niet eens over de noodzaak van een speciaal woordenboek of de kennis van alle twee- en drieletterwoorden. Nee, doe mij maar Genius. Hetzelfde basisidee, maar dan enorm veel vlotter en leuker. 

Het andere nieuwe spel was Die Burgen von Burgund. Gaap. Weer zo'n slaapverwekkende overwinningspuntenbrij van Stefan Feld. Eén aardig spelidee bedolven onder miljoenen onsamenhangende manieren om punten te scoren. Afgevinkt op het lijstje ooit te spelen spellen, hoeft van mij nooit meer op tafel te komen. Hoe meer ik dit soort eurospellen speel, des te meer sympathie ik krijg voor die Ameritrashers. 

Natuurlijk kregen de kastdochters ook in juli weer de nodige aandacht, met als resultaat dat ik geen enkel spel in mijn verzameling langer geleden dan 2008 voor het laatst gespeeld heb (met uitzondering van de spellen die ik weg wil doen).

Big City (2007): Erg leuk om weer eens te doen. Helaas concentreerde ik me teveel op het plaatsen van een warenhuis en vergat ik onderweg nog punten te scoren. Missie geslaagd, spel kansloos verloren. Maar deze wil ik zeker vaker op tafel krijgen, bij voorkeur met drie.

In de Ban van de Ring: De Strijd (2007): Toch nog steeds de leukste Strategovariant. Asymmetrische partijen, maar geen van beide lijkt een duidelijk voordeel te hebben. Erg tactisch, en de spanning neemt toe met iedere zet.

Adel Verplicht (2007): Misschien een veredelde versie van steen-papier-schaar, maar wel een heel plezierig familiespel. Spellen hoeven niet ingewikkeld te zijn om te boeien.

(2008): Inmiddels ben ik aardig wat ervaringen met slagenspellen rijker, maar Mü is nog wel steeds een van de leukste complexe varianten. Na een paar ronden wordt het metaspel belangrijk en gaat de tussenstand meetellen in het kiezen van partners.
 
Amyitis (2008): Een vroege puntensprokkelaar, maar nog niet over de top. Leuk om weer eens te spelen, maar ik vraag me af voor hoeveel potjes nog. Mag voorlopig nog even in de verzameling blijven.

Handelsfürsten (2008): Het type subtiel kaartspel zoals alleen Knizia ze kan maken. Met een minimum aan regels en fratsen heb je hier zomaar een spannend spel liggen, waarbij je het eindspel natuurlijk weer goed moet timen. Aanrader.