donderdag 31 maart 2011

Top 100 2011

April staat voor de deur, tijd dus voor de jaarlijks terugkerende top-100 van de Lage Landen!

Stuur je lijst weer naar spellengekpeterhein@hotmail.com!

De regels zijn dezelfde als vorig jaar:

-stuur een lijstje in van minimaal 10 en maximaal 20 spellen met daarin:
-je nr. 1
-je nummers 2-10 in willekeurige volgorde
-(eventueel) je nummers 11-20 in willekeurige volgorde

-ieder genre is welkom, computerspellen natuurlijk uitgezonderd

-uitbreidingen zoals Steden en Ridders tel ik als stem voor het basisspel

-zelfstandige varianten zoals Ticket to Ride: Europa tel ik wel apart. Een uitzondering is Dominion: Intrige en soortgelijke zelfstandige uitbreidingen

-stemmen kan tot en met 30 april; daarna maak ik de lijst op

-commentaar bij een spel? Graag! Uit de commentaren maak ik een selectie om in het overzicht te plaatsen.

Ik hoop dit jaar boven de 100 stemmen te komen, dus stemt allen!

Voor een terugblik kun je eens een kijke nemen bij de top-10 van de vorige jaargangen:

-2010
-2009
-2008

woensdag 16 maart 2011

Eerste indruk: Glory to Rome

Aaah, Glory to Rome. Al jaren zag ik ernaar uit om dit kaartspel eens te spelen. Gisteren is het er dan eindelijk van gekomen. Voor wie het niks zegt: Glory to Rome is een spel uit het genre van het 'combokaartspel', zoals bijvoorbeeld ook Race for the Galaxy, Dominion, het Kolonisten kaartspel en Jambo.

Beschikbaarheid was jaren een probleem. Onlangs verscheen de tweede druk, die echter in Nederland ook maar mondjesmaat verkrijgbaar is. Misschien heeft het iets met de vormgeving te maken? Die ademt vooral veel huisvlijt: een plastic bakje met felgekleurde geplastificeerde kaarten. Van mij krijgt het geen schoonheidsprijs, maar oordeel zelf:

De voorkant van de 'doos':








een paar kaarten:








(afbeelding: Sungarden3)

Maar vooruit, het spel. Doel is natuurlijk de meeste punten te halen. Daar zijn twee manieren voor: het maken van gebouwen en het verkopen van bouwmaterialen. Dat laatste doe je doorgaans pas later, want verkopen levert alleen punten op, terwijl gebouwen allerlei voordelen opleveren. Ze geven je speciale eigenschappen en verhogen ook je invloed. Hoe meer invloed je hebt, des te effectiever je acties zijn en des te meer grondstoffen je mag verkopen.

Iedere kaart heeft drie functies: je kunt hem inzetten als gebouw, als patroon of als bouwmateriaal. De functie die een kaart vervult wordt bepaald door de actie waarmee je de kaart gebruikt. Er zijn zes soorten acties, ieder met zijn eigen kleur. Om beurten zijn de speler leider en mogen ze kiezen of ze kaarten trekken ('nadenken') of een actie uitvoeren ('leiden'). Als ze leiden, kiezen ze een kaart uit hun hand, waarvan de kleur de actie bepaalt. Alle andere spelers mogen nu kiezen of ze diezelfde actie ook spelen ('volgen') of dat ze na gaan denken.

Afhankelijk van de actie die je kiest mag je een patroon toevoegen aan je clientèle, een gebouw starten, bouwmaterialen nemen (of afpakken), verder bouwen aan je gebouwen of bouwmaterialen verkopen. Voor iedere patroon van de kleur van de gekozen actie die je al in je clientèle hebt mag je de actie nog een keer uitvoeren, zelfs als je hebt besloten na te denken. Een volle clientèle is dus iets om na te streven.

Maar het belangrijkste zijn de gebouwen. Die geven je allemaal speciale eigenschappen die je soms belachelijke dingen toestaan. Het forum biedt je zelfs een kans het spel te beëindigen en te winnen zonder dat er punten geteld worden.

Voor een liefhebber van combokaartspellen is Glory to Rome een heerlijk spel. Het heeft alle dingen die eerder genoemde spellen zo leuk maken en voegt daar een heel eigen sfeer en opzet aan toe. Wel is Glory to Rome verreweg de meest chaotische variant die ik ooit gespeeld heb. Wie de iconen van Race een ramp vindt, zal hier de kluts helemaal kwijt raken. De tafel ligt al snel vol met kaarten: voltooide gebouwen, gebouwen in aanbouw, kaarten rondom de privébordjes van de spelers, kaarten in de pool... Daarbij is het best fijn om te weten wat alle gebouwen van je tegenstanders kunnen, wat voor clientèle ze hebben en ga nog maar even door.

Mijn eerste twee potjes waren met het maximum van vijf spelers. Maximale chaos en verwarring dus, maar ik heb me uitstekend vermaakt. Die eerste potjes zijn toch om het te leren, dus ik heb me maar gewoon met mezelf beziggehouden (vermoedelijk een reden waarom ik niet won). Met minder spelers zal dat vast minder erg zijn, maar nog een potje met vijf zal ik zeker niet afslaan. Het duurde met een uur per potje nog relatief lang, maar daar heb ik weinig van gemerkt.

Mijn enige dilemma is nog voor welke versie ik ga. De huidige versie is Engelstalig, beschikbaar, goedkoop maar wanstaltig. Over een tijdje komt er een beter vormgegeven versie uit bij Lookout, maar niet in het Engels. Dat laatste is geen onoverkomelijk nadeel, dat eerste mogelijk meer. Het mooiste zou natuurlijk zijn dat een Nederlandse uitgever (snel) aanhaakt bij de aankomende uitgave van Lookout, maar daar ga ik voorlopig maar niet van uit.

maandag 7 maart 2011

Gespeeld in februari

Februari was een goed maand, in meer dan in opzicht. Het was zo'n zeldzame maand dat ik iedere dag minstens één spel heb gedaan. Bovendien speelde ik 12 nieuwe spellen. Helaas zaten daar vrij veel matige spellen bij en geen echte uitschieters. Dat geldt vooralsnog ook voor mijn beste nieuwe spel deze maand:

Norenberc
Dit is het nieuwe spel van Andreas 'Hanzesteden' Steding, bij White Goblin Games. Een nieuwe Hanzesteden hebben we hier niet te pakken, maar mijn eerste potje smaakte toch naar meer. De kern van Norenberc is het werven van handwerklieden van diverse pluimage. Daar heb je handelswaren voor nodig, die je bij verschillende gilden kunt verkrijgen. Handelswaren kosten geld en de prijs is iedere ronde weer anders. De truuk is dus om goedkoop in te kopen en duur te verkopen en op het juiste moment toe te slaan bij de gildeleden die je wilt werven. Het spel kent daardoor een beetje een boekhoudelement, maar is gelukkig niet gespeend van interessante keuzes. Een beetje zorgwekkend vond ik wel dat het regelmatig voorkwam dat iemand acties over had terwijl hij of zij deze ronde niets nuttigs meer had om te doen: te weinig geld om iets te kopen en verkopen was niet interessant omdat de prijs de volgende ronde hoger zou zijn. Ik vermoed dat de volgorde van de gildeleden die de prijs bepalen het spelverloop drastisch kan beïnvloeden, mogelijk niet altijd ten goede. We zullen zien, want ik wil het nog wel eens proberen.

Andere nieuwe spellen, in aflopende volgorde van hoe leuk ik ze vond:

Rattus
Ik had me er weinig van voorgesteld, maar dit was nog best leuk. Vlot te spelen en aardig wat mogelijkheden om het spel te beïnvloeden. Wel maak ik me wat zorgen over de wederspeelbaarheid met maar zes karakters en de balans tussen de karakters. En ik kan natuurlijk niks zeggen na twee potjes, maar de strategie om je te beperken tot één, hooguit twee karakters (vooral de koning en boer) en je blokjes zoveel mogelijk te concentreren in een paar gebieden leek wel erg sterk.

Regenwormen Barbecue
Weer een yahtzee-achtig dobbelspel van Knizia. Valt in dezelfde categorie als -duh- Regenwormen. Aardig voor de afwisseling, maar ik geef vooralsnog de voorkeur aan Sushibar, Risk Express of het Ra dobbelspel.

Sesame
Een al wat ouder kinderspel van Ravensburger. Uitstekend geschikt voor twee. Er zit een geheugenelement in, maar het laat kinderen ook kennis maken met het concept van push your luck. Na dit gespeeld te hebben besloot ik dat het tijd werd om de oudste aan Diamant bloot te stellen. Dat bleek een succes.

Dier op Dier - Het grote avontuur
Nog een kinderspel en alweer het derde spel geïnspireerd op Dier op Dier. Beter dan het kaartspel, maar ik geef nog steeds de voorkeur aan het origineel. De opdrachtkaarten doen wat afbreuk aan het concept.

Khan
Het lezen van de regels deden me vrezen voor een zouteloos abstract spel. Abstract is het zeker (waarom bedekten de Mongolen in vredesnaam hele stukken woestijn, steppe en bos met houten planken?), maar het bleek nog best aardig. Het deed me een beetje aan Elasund denken: gebieden claimen en daarbij soms over je tegenstanders heenbouwen. De kaarten moeten een beetje meezitten, maar in een spel van zo'n drie kwartier moet je daar niet te hard over zeuren.

Red November
Ik had veel positiefs over dit coöperatieve spel gelezen, maar mij viel het wat tegen. In de eerste plaats is het vrij chaotisch en vol kleine priegelregeltjes, in de tweede plaats kwam het wat zinloos over. Het doel van het spel is om je tijd vol te maken, maar tegelijk is tijd een resource die je gebruikt bij het uitvoeren van acties. Hoe meer tijd je inzet, des te groter de kans dat je naderend onheil (voorlopig) afwendt. Maar als je de tijd moet volmaken, waarom zou je er dan zuinig mee omspringen en de kans lopen dat een reparatie mislukt? Doe mij dan maar Pandemie of LotR.

Era of Inventions
Hier heb ik al eerder wat eerste indrukken opgeschreven. In mijn tweede potje leek de logische strategie wat minder onvermijdelijk, maar het werd er helaas nog geen leuk spel van. Geen van mijn medespelers was erg enthousiast, dus ik wijt het nog even niet aan knorrigheid van mijn kant.

Gladiator
Een dobbelspel van Knizia, met een goed uitgewerkt thema. Ik zou dit dus leuk moeten vinden, maar helaas. Het samenstellen van je gladiatorteams is een best aardige exercitie, maar het dobbelgeweld daarna is een beetje een sof. Hier geen interessante afwegingen of risicomanagement, maar gewoon sterren gooie. dat heeft de goede doktor wel beter gedaan.

Automobile
Zie hier. Ik heb er weinig aan toe te voegen (want nog niet vaker gespeeld).

Color-a-do
De zoveelste variant op pesten. De regels over hoe je kaarten mag aanleggen lijken strijdig met opmaak van de kaarten, dus ik heb mijn gezond verstand maar voorrang gegeven. Ook dan vrij suf. Het voordeel boven pesten is dat dit gegarandeerd niet eindeloos duurt. Al heeft het nog steeds die bloedirritante 'laatste kaart'-regel. Die ik dus ook maar negeer.

Appeltjes plukken
Het spijt me voor de zoete jeugdherinneringen, maar dit is zelfs geen spel dat ik met mijn kinderen wens te doen. De tijd is alweer dertig jaar voortgeschreden en dit is in de jaren '80 blijven hangen. Net als Risk beter om de herinnering te koesteren dan te willen herbeleven.