maandag 30 augustus 2010

Spellen aan Zee

Dit weekend was de eerste editie van Spellen aan Zee. Volgens eigen zeggen 'de grootste spellenbeurs van de Randstad'. Sinds Ducosim uit Utrecht vertrokken is (en Amersfoort is toch geen Randstad te noemen) zal dat vast kloppen.

Ik ging er zondag heen. Een spellenbeurs is altijd een leuk uitje, vooral als het dichtbij huis is. Bovendien was ik natuurlijk benieuwd wat ze ervan gemaakt hadden. Het gebouw van een bridgeclub klinkt een logische plek, toch was de locatie een beetje typisch. Het was meer een kantoor met allemaal kamertjes en een kantine, die in omvang nog het grootst was. Daardoor kreeg de beurs een wat versnipperd karakter. Er waren aardig wat mensen, maar als het echt druk was geweest, was het dringen in de gangen geworden. Een voordeel van de indeling is wel dat de kamers geen last hadden van burengerucht, waardoor je je makkelijker op een spel kon concentreren.

Na een kort rondje gelopen te hebben begon ik met Forbidden Island, een tip van Eugene. Een soort Pandemie-light, met in grote lijnen hetzelfde spelverloop. Wel een stuk simpeler en door het thema wellicht ook wat toegankelijker voor families. En daar leek het me vooral geschikt voor. Als je Pandemie kent, speel je dit zo weg (gelukkig maar, want de uitleg was vrij warrig). Dit leek me eenvoudig genoeg om met mijn kinderen te kunnen spelen, dus als ik het op Spiel voor een leuke prijs tegenkom gaat het zeker mee. Maar een Nederlande editie zou nog mooier zijn.

De tegenoverliggende kamer was een van de grootste, waar QWG (beide bloedgroepen althans) en Asmodée domicilie hielden. Ik viel met mijn neus in de boter, want ik spotte net een collega die samen met een vriend op het punt stond Carson City uitgelegd te krijgen. Vorig jaar heb ik het gemist in Essen en Zwolle en omdat het lang niet verkrijgbaar was, was het een beetje van mijn radar verdwenen.

Onterecht, zo bleek nu. Carson City is een interessant werkverschaffingspel dat qua complexiteit ergens tussen Stenen Tijdperk en Caylus inligt. Met slechts 4 speelronden is de duur beperkt. Door de variabele opbouw, de volgorde waarin gebouwen binnenkomen, het dubbelzijdige bord en dito karakters leek me dit een spel dat aardig wat variatie huisvest. Bovendien zijn de manieren om geld en punten te verdienen legio. Het spel is daarmee lang niet zo eendimensionaal als bijvoorbeeld Vasco da Gama, waar je eigenlijk maar op één manier echt punten kunt scoren. Carson City is het spel waarover ik na afloop nog het meest na heb gedacht, dus die kon binnenkort wel eens in mijn verzameling belanden.

Inmiddels waren Anton en dochter ook aangekomen. Ze waren net begonnen met Qwirkle, waar ik nog net in wist te breken. Dat was leuk om weer eens te doen. Hetzelfde gold voor Perudo, dat we daarna speelden met wat loslopend kindergrut. In dezelfde samenstelling gingen we verder met Identik, maar dat bleek niet zo'n succes met jonge kinderen. Die zijn toch wat minder in staat om snel een tekening op papier te zetten. Ze tekenden stuk voor stuk beter dan ik, maar omdat ze teveel de tijd namen ging het ten koste van hun score. Na drie rondes braken we af. Nog maar eens met volwassenen spelen, dat gaat een stuk beter.

De middag was aardig gevorderd, maar ik koos toch nog voor een potje van Het Koopmanshuis. Dit werd vooral ingegeven door de combinate van hoosbui, geen jas en een ver geparkeerde auto, maar om het spel was het ook zeker de moeite waard. Het Koopmanshuis is een simpel biedspel met een inventief systeem. Om beurten plaats je mannetjes bij te veilen kaarten. Wie als eerste een mannetje heeft geplaatst, mag deze kaart kopen. Maar pas op: hoe meer andere mannetjes erbij staan, des te duurder het wordt. Je kunt de prijs van een kaart opdrijven in de hoop dat iemand van de aanschaf afziet, waarna je het zelf tegen een korting kunt kopen. Dit was een potje met twee. Vooraf wist ik niet hoe leuk dit zou zijn (het leek me meer een spel voor 3-4 spelers), maar het werkte wonderwel goed. Ik heb het spel al een tijdje ongespeeld in de kast staan, maar daar zal binnenkort zeker verandering in komen!

Bij een laatste rondgang langs de stand nam ik nog een paar kleine dingen mee. Me inhouden was niet zo moeilijk, want er waren weinig verkoopstands. Een dumpstand bij de ingang met voornamelijk incourante spellen, één 'normale' stand, een met Ameritrash en een met kinderspellen. Die laatste was dan wel weer zeer ruim voorzien. En natuurlijk de bring & buy-stand, waar toch nog interessante spellen lagen (zoals een ongespeelde El Grande en een gesealde Union Pacific).

Al met al heb ik een leuke dag gehad en eigenlijk alleen maar leuke spellen gedaan. Positief aan de beurs was de aanwezigheid van veel grote uitgevers (aan 999 Games ben ik simpelweg niet toegekomen) en de ruime mogelijkheid om iets te spelen. Verbeterpuntjes vond ik (toch) de wat rommelige indeling en het beperkte aantal verkoopstands. Maar voor een eerste editie vond ik dat meer details. Ik hoop dus dat de organisatie de beurs succesvol genoeg vond om het volgend jaar weer (en grootser?) te organiseren. In de Randstad moet daar toch een markt voor zijn?

zondag 29 augustus 2010

Eerste indruk: Dungeon Lords

Ik houd van spellen waarin het thema goed verweven is met het spelmechanisme. Dit maakt het vaak makkelijker om de regels te onthouden (ze zijn logisch) en het spelen is leuker omdat je je beter kan inleven in het spel. Spellen waar dit goed bij gelukt is zijn bijvoorbeeld Hoogspanning (Funkenschlag) en Agricola.

De Tsjechische spelauteur Vladimír (Vlaada) Chvátil heeft ook een aantal spellen afgeleverd waarin hij het thema en spelmechanisme goed combineert. Denk aan Galaxy Trucker en Space Alert. Beide spellen hebben een stevig regelboek, maar doordat hij hierin het thema ook als kapstok gebruikt om de regels uit te leggen, lezen deze vrij vlot door en lukt het aardig om alle regels te onthouden. Door de manier waarop de regels worden uitgelegd lukt het Vlaada ook goed om de lezer mee te geven wat de sfeer van het spel is (of hoe het in ieder geval bedoelt is).

Vorig jaar presenteerde Vlaada op Spiel Dungeon Lords. De verwachtingen van de spellenwereld waren hooggespannen en toen ik op zondag langs de stand liep was Dungeon Lords al uitverkocht. Inmiddels ligt Dungeon Lords gewoon in de betere spellenwinkels en heb ik een doos kunnen bemachtigen.

Ook Dungeon Lords is weer heel thema-gedreven. Dit keer kruip je in de huid van de beheerder van een ondergronds keldercomplex (uitdaging: wie weet een betere vertaling voor het Engelse Dungeon). Je moet tijdens het spel je Dungeon langzaam uitbouwen en twee keer in het spel komen vandalen (de helden) langs om je Dungeon te slopen. Je krijgt punten voor de helden die je weet te verslaan en voor het deel van je Dungeon dat aan het eind overeind blijft.

Het thema spreekt me erg aan en sluit op zich goed aan bij het gekozen mechanisme (werkverschaffingsspel: door het inzetten van verschillende acties bouw je je Dungeon op verschillende manieren uit). Ik ben alleen bang dat Vlaada dit keer te ver is gegaan in het doorvoeren van het thema. Het regelboek is me namelijk gewoon te dik geworden en ik kan het allemaal niet meer goed onthouden. Het heeft me echt een paar uur gekost om het spel uit het regelboek te leren. En toen had ik nog steeds het gevoel dat er kleine regeltjes waren die niet waren blijven hangen. Het regelboek is nog steeds grappig geschreven en het spel sluit goed aan op het thema, maar er zijn te veel kleine regeltjes en uitzonderingen die je moet onthouden.

Wat ik nog kwalijker vindt is dat een groot deel uit het spel uit automatische handelingen bestaat. De meeste tijd van het spelen ben je bezig met het uitvoeren van de handelingen die de regels nou eenmaal voorschrijven maar waar je zelf geen invloed op hebt. De keuzes die je in het spel maakt zijn dat je mag kiezen welke acties je uit wilt voeren om je Dungeon uit te bouwen en welke vallen/monsters/spoken je in zet in de fase waarin de helden je Dungeon bezoeken. Vooral in de helden-fase moet je vervolgens heel veel stappen afwerken waarin bepaald wordt hoe erg de helden je Dungeon slopen. Als een soort boekhouder wordt je geacht minitieus uit te voeren wat het spel je opdraagt.

Ik denk dan ook dat Dungeon Lords als computerversie een stuk leuker zou zijn dan dit bordspel. Dan zou de computer in rap tempo de boekhouding kunnen regelen en kan je zelf gewoon lekker bezig zijn met het spelen van het spel en hoef je een heleboel regels ook niet meer te onthouden. Ik ben zelf geen pc-gamer, maar ik heb begrepen dat dit soort spellen inderdaad bestaan.

Mijn eerste indruk van Dungeon Lords is dus niet echt positief. Vlaada heeft gedaan waar hij goed in is, maar hij is hierin te ver doorgeschoten. Ik vind het niet erg om flink in de regels te moeten duiken, maar bij dit spel werd het te gek. En daar kreeg ik dus een spel voor terug waarin ik erg veel tijd kwijt was met administratieve handelingen. Ik vind dat jammer, want gelet op het thema en het mooie spelmateriaal had ik dit spel zo graag leuk willen vinden.

zaterdag 28 augustus 2010

iPhone: Tichu (Taipan)

Er was eens een tijd, lang lang geleden dat ik in bijna iedere lunchpauze Taipan speelde (Taipan is de Nederlandse naam, in andere landen heet het spel Tichu). Ik denk nog met enige regelmaat aan deze periode terug. Werktechnisch was ik echter aan iets anders toe en zo switchte ik naar leuker werk, maar met minder spellengekke collega’s. Bye Bye spellen doen in de pauze dus. Aangezien je Taipan met precies vier spelers moet doen, komt het sindsdien niet vaak meer op tafel. En dat vind ik eigenlijk heel jammer want Taipan is een geweldig leuk spel.

Ik werd dan ook heel blij toen ik zag dat er Taipan app in de app-store stond. Ik hoefde er geen seconde over na te denken en heb hem onmiddellijk aangeschaft. En zodra hij op mijn iPhone stond ben ik onmiddellijk aan het spelen geslagen. Omdat ik het spel al goed ken, heb ik de tutorials overgeslagen en meteen aan het spelen gegaan. De bediening is uitstekend en dus lukte het me ook meteen.

Voor wie het spel niet kent (foei, ga je voor de spiegel staan schamen, als je rood wordt mag je terug komen): Taipan is een van origine Chineees slagenspel dat je speelt in twee teams van twee. Je speelt met een reguliere set kaarten met vier bijzondere kaarten en het doel is om punten te scoren door bepaalde kaarten in je slagen binnen te halen. Maar nog veel meer punten zijn te halen door goed te voorspellen dat je als eerste uit zult gaan. Wat het spel verder nog bijzonder maakt is dat je aan het begin van iedere ronde aan de drie andere spelers een kaart geeft. Dit is misschien wel het belangrijkste moment in iedere ronde.

Het bedieningsgemak van de app is prima, over mijn medespelers ben ik alleen iets minder te spreken. Ze denken best heel lang aan (het kost schijnbaar best wat moeite voor de iPhone om de beste optie uit te rekenen) en dan nog doen ze soms behoorlijk stomme dingen.

Een voorbeeldje: je tegenstander heeft Taipan geroepen en heeft nog één kaart. Je hebt nog één kaart en je maat mag uitkomen. Je weet dat je maat de hond heeft want die heb je hem zelf gegeven. Vervolgens komt hij uit met een twee en kan je tegenstander zijn laatste kaart wegspelen. Geloof me, dat is niet grappig.

Mijn computermaat (ze heet Becky) heeft ook nog niet goed in de smiezen dat ze soms gewoon moet passen ook al kan ze een kaart spelen zodat jij je hand leeg kan spelen (best belangrijk als je taipan hebt geroepen). Op dat soort momenten zit ik dus te foeteren tegen mijn iPhone. Volkomen zinloos natuurlijk, maar het lucht wel op.

De app is dus niet wat ik gehoopt had. Hij is te langzaam en de computerspelers zijn te dom. Maar ik ga de app toch een voldoende geven, gewoon omdat ik nu weer Taipan kan spelen. Liever Taipan op een laag niveau dan helemaal geen Taipan. Hopelijk zullen er updates komen waardoor de spelers slimmer worden.

Van al dat gepraat over Taipan heb ik weer trek gekregen, ik ga weer even een potje spelen!

Naam: Tichu
Prijs: EUR 2,39
Waardering: 3 pionnen.

iPhone: Carcassonne

Spellengekken kunnen uren debateren over wat nou de perfecte “gateway game” is: het spel dat van spellenmijders in een uurtje overtuigde spellengekken maakt. Er zijn drie titels die altijd op deze lijstjes voorkomen: Kolonisten van Catan, Ticket to Ride en Carcassonne. Van dit laatste spel is nou ook een versie voor op je iPhone verschenen zodat je ook onderweg nog kan proberen wat mensen tot de spellenhobby te bekeren.

De app volg het bekende legspel keurig. De spelers krijgen omstebeurt een tegeltje aangewezen waar je een pop op mag zetten als je dat wilt. Als een stad/weg/klooster af is, krijg je punten en de daar geplaatste poppen terug. Boeren worden aan het eind van het spel gewaardeerd. De app bevat alleen het basisspel.

Je mag zelf weten tegen hoeveel tegenstanders (max 5) je speelt en je mag ook nog bepalen hoe goed ze zijn. Als je van winnen houdt kies je dus voor niet al te snuggere types, maar als je meer van het sadomasochistische type bent kan je je lol op als je ze een goed brein meegeeft. Ik kan dan in ieder geval niet altijd van ze winnen.

Het spel speelt lekker vlot weg en de bediening is tamelijk intuïtief. Het enige nadeel is dat het speelvlak vormen gaat aannemen die je niet meer makkelijk kan overzien op je iPhone. Je moet dan dus gaan onthouden waar op het bord de interessante acties plaatsvinden. Als het bord heel langgerekt is en mijn tegenstanders in verschillende hoeken activiteiten ontplooien, raak ik hierdoor het overzicht wel een beetje kwijt.

Als voor een bepaalde plek geen passende tegel meer in de stapel zit, wordt een kruis op dit veld geplaatst. Aan de ene kant is dit fijn omdat je geen energie meer stopt in iets wat niet afgebouwd gaat worden, aan de andere kant haalt het ook een beetje van de spanning weg of het je gaat lukken om die metropool nog af te bouwen. Ik heb het idee dat de computerspelers ook goed in de smiezen hebben dat ze met het plaatsen van een stuk een bouwwerk dusdanig verpesten dat het nooit meer af komt. Dit doen ze dan ook regelmatig.

Naast de reguliere versie is er ook een solo-variant meegelevert. In de solovariant moet je opdrachten vervullen. Bijvoorbeeld bouw een weg van twee stukken. Zodra je dat gedaan hebt krijg je de volgende opdracht. Je hebt altijd tegelijkertijd twee opdrachten om aan te werken: één voor een stad en één voor een weg. Ik vond het een grappige variant om een keer te doen, maar speel liever het basisspel.

Ik ben tevreden over de app van Carcassonne. Het is een prima vertaling van het bekende legspelletje. Je kan het prima alleen spelen, maar doordat je geen geheime informatie hebt, werkt het ook met meer “echte” spelers. Je moet gewoon de iPhone even doorgeven. Het spel speelt lekker vlot en de computerspelers zijn slim genoeg om je scherp te houden.

Naam: Carcassonne
Prijs: EUR 3,99
Waardering: 4 pionnen

woensdag 25 augustus 2010

iPhone: Bejeweled

Ik speel vooral computerversies van bordspellen op mijn iPhone. Natuurlijk zijn er uitzonderingen (tot nu toe 2) en over de grootste daarvan wil ik het vandaag hebben. Vraag me niet waarom, maar ik heb in een vlaag van verstandsverbijstering Bejeweled 2aangeschaft. Het zal wel iets te maken hebben met de aantrekkingskracht van juwelen op vrouwen ofzo.

In Bejeweled krijg je een raster met heerlijke glimmende juweeltjes te zien. Je mag vervolgens twee aangrenzende juwelen van plaats verwisselen als je daardoor een setje van drie of meer maakt. Als dit lukt bij een reeks van drie dan verdwijnen deze stenen en scoor je punten. Vervolgens wordt het raster van bovenaf weer keurig bijgevuld. Bij een reeks van vier blijft één steen over, maar die is dan wel even flink opgepoetst en glimt nog meer. En als deze steen later wordt weggespeeld doet hij dit met een flinke knal en levert het extra veel punten op. Een reeks van vijf verandert in een soort van wervellende parel. Met deze parel kan je vervolgens alle stenen van een bepaalde kleur met een soort van laserstraal laten verdwijnen. Het mooiste is het natuurlijk als je door één verplaatsing een soort van cascade veroorzaakt van passende rijtjes. Als je het goed doet krijg je ook ego-strelende tekstend als “excellent” te zien.

Je hebt verschillende varianten in het spel. In de classic versie ga je telkens een leveltje hoger als je een bepaald aantal stenen hebt weggespeeld. In de action versie wordt je onder tijdsdruk gezet. In de endless versie speel je gewoon net zo lang door tot je af bent. Via Blitz kan je op facebook spelen, maar aangezien ik niet actief ben op facebook, heb ik dat niet uitgeprobeerd.

Ik ben echt een flinke tijd in de ban van Bejeweled geweest. Het spel is verbazingwekkend verslavend als je bedenkt hoe simpel en zinloos het eigenlijk is. Je schuift een beetje met steentjes en daarna verdwijnen ze en verschijnen er nieuwe steentjes. Hoe leuk kan dat nou helemaal zijn? Ik denk dat de aantrekkingskracht zit in de hersenloosheid van het spel. Zelfs met je hersens op de standby-stand aan het eind van een dag werken kan je dit spel prima spelen.Het is erg bevredigend als het lukt om mooie rijtjes te vormen. En als je af bent (geen combi’s meer te vormen) dan baal je er toch een beetje van dat je zo’n simpel spel verliest en ga je het snel nog een keer spelen om te laten zien dat je het echt wel kan. Op een gegeven moment raakte ik zelfs een beetje geïrriteerd dat ik op ieder vrij moment Bejeweled ging spelen. Ik heb toen een bewuste keuze gemaakt om te minderen en dat is me redelijk gelukt. Ik speel Bejeweled nog steeds regelmatig (je hoeft er niet heel hard bij na te denken en bent toch lekker bezig), maar niet zo veel als toen ik het spel net had.

Mijn conclusie is dan ook tegenstrijdig: het is zo verslavend dat je er maar beter niet aan kan beginnen. Wees dus gewaarschuwd!

Naam: Bejeweled 2 + Blitz
Prijs: EUR 2,39
Waardering: 4 pionnen

maandag 23 augustus 2010

Wees vervloekt, Keldon Jones!

Zucht. De nieuwe versie van de AI van Race is alweer een tijdje uit. Nu met Brink of War. Dus wat doe je? Uren van mijn leven heb ik al verspild met die vervloekte software. Eindelijk eens een score van boven de 100. Je beurt beginnen met 13 kaarten (hoera Retrofit & Salvage, Inc!). Maar vooral vaak verliezen. Waarom kiest de AI nooit meer Explore, maar ook niet de fase die je wel uitkomt? Nog maar eens proberen dus. Want nog één potje, dat kan toch geen kwaad?

Een link geef ik maar niet. Junks weten toch wel waar ze hun waar moeten halen en onschuldige zieltjes kunnen beter puur blijven. Maar geef mij niet de schuld als het misgaat.

maandag 16 augustus 2010

Kompakt spelplezier

Mijn vakantie was dit jaar in Frankrijk. Mooi land, maar natuurlijk weinig spellenwinkels. En al helemaal geen warenhuizen met een mooie spellenafdeling. Gelukkig zaten we in de Vogezen en was een tripje over de Rijn snel gemaakt. Bij een lokale Galeria Kaufhof viel mijn blik op enkele goedgevulde displays met 'kompakte' spellen van Ravensburger. Massa's verschillende eigenlijk. Net als Kosmos, die andere oude Duitse reus, heeft Ravensburger van veel van zijn spellen mooie compacte versies gemaakt die makkelijk mee te nemen zijn op reis (heeee!) en vriendelijk geprijsd zijn.

Een slimme strategie, als je het mij vraagt. Liefhebbers van veel van hun succesnummers zijn vast makkelijk over te halen een paar extra centen uit te geven om handzame versies van hun favorieten mee op reis te nemen. Dat het dan niet altijd om exact hetzelfde spel gaat, soit. Mijn eerste kennismaking met deze compacte spellen waren Keltis en Einfach Genial. Beide spellen waren behoorlijk anders dan de moederspellen. In het geval van Keltis pakte het goed uit (het eerste matige spel in de Keltisreeks moet ik nog tegenkomen), de Einfach Genial-versie was een miskoop. Ik kan beter de officiële reiseditie kopen. Maar ja, die is maar voor twee spelers...

Deze vakantie kocht ik er twee van Ravensburger: Wer war 's en Verflixxt kompakt. Wer war 's (het bordspel) won niet zo lang geleden de Kinderspiel des Jahres en het is nog een Knizia ook. Helaas is het een elektronisch spel met gesproken teksten in, uiteraard, het Duits. Niet zo geschikt voor niet-Duitstalige kindertjes, maar de compacte versie heeft daar geen last van (het heeft vast ook sterk afwijkende regels). Gelukkig bleek het geen slappe hap: mijn beide kinderen zijn erg enthousiast en omdat het een coöperatief spel is, is het al geschikt voor kinderen van een jaar of 3. Eigenlijk een prima alternatief voor Boomgaardje, al is het uiterlijk natuurlijk wat minder.

Verflixxt kompakt daarentegen is bijna identiek aan het origineel. De verschillen komen alleen tot uiting in het feit dat het spelmateriaal ook wat kompakter is: minder tegels, wachters en pionnen en ook maar geschikt voor maximaal vier spelers. Wel heeft het nog een kleine extra variant, die overigens ook met het bordspel is te combineren. Ook die blijkt een succes thuis. De oudste kan het prima meespelen, haar zusje helpt haar graag met het gooien van de dobbelsteen. Ik krijg bijna nog een spellengekke familie.

Bij de volgende vakantie zie ik dus nog wel een paar compacte spelletjes meegaan (helaas voor Agricola), dus ik sta open voor tips voor meer handzame Duitse spelletjes!