woensdag 30 september 2009

Stilte voor de storm

Het is onze vaste lezers vast opgevallen dat het op spellengek de laatste tijd wat rustiger is. Het lukt even niet meer om elke week een nieuw spel te recenseren. Dit heeft niets te maken met onze motivatie of speellust, maar meer met de tijd van het jaar. Spiel is in aantocht en dat is een moment waarop de hele spellenwereld toch een beetje zijn adem inhoudt. De eerste nieuwe spellen liggen in de winkels, maar je weet dat er nog veel meer in aantocht is en dus wacht je nog maar even af.

Aangezien geld maar één keer uitgegeven kan worden, is het nu een kwestie van discipline. Ik ben de dagen totdat ik naar Spiel ga al aan het aftellen en met een zekere regelmaat kijk ik op BGG naar de lijst met Spiel-releases. Soms klik ik een spel aan voor extra informatie, maar vaak is het al genoeg om een indruk te krijgen van de enorme hoeveelheid nieuwe spellen die in aantocht zijn. Zoals gewoonlijk zijn het er weer ongelofelijk veel: spellen van bekende en onbekende uitgevers, bekende en onbekende auteurs, kaartspellen, bordspellen, uitbreidingen, zelfstandige spellen, mooi uitgevoerde spellen, sober uitgevoerde spellen…….. En dan zullen er op Spiel ook nog de spellen van een paar jaar oud zijn die nu voor bodemprijzen van de hand gaan. Het geld begint zo onderhand in mijn zakken te branden, maar ik moet nog een kleine maand geduld hebben.

De aankopen van Spiel zullen mijn spellengek-werk weer een flinke boost geven. Ineens zijn er al die nieuwe, mooie, spannende, interessante spellen om te spelen en om over te schrijven. Ik heb al een paar spellendates gepland staan en daarnaast probeer ik er op te letten dat spellen ook goed met twee personen te spelen zijn zodat ik ze ook samen met Niek kan spelen.

Maar tot het zover is moet ik het doen met de huidige vulling van mijn spellenkast. Daar zitten echt nog genoeg spellen tussen die niet gerecenseerd en soms zelfs (tot mijn schaamte) nog nooit zijn gespeeld. En vaak is er een reden waarom die spellen nog niet zijn gespeeld, bijvoorbeeld omdat ik na het lezen van de spelregels al aanvoel dat het spel me niet heel erg gaat bevallen of omdat het spel te lang duurt of alleen met een bepaald aantal spelers gespeeld kan worden en het daar stomweg niet van komt. Het gras aan de overkant is altijd groener en dus zijn de nieuwe Spiel spellen aantrekkelijker dan mijn huidige kast vulling. Als de nieuwe spellen er straks zijn wakkert dat mijn spellenspeelzin dus weer tot ongekende hoogtes aan en dit zorgt ongetwijfeld weer voor veel schrijfinspiratie. Tot die tijd doe ik dus even wat rustiger aan.

woensdag 23 september 2009

No more!

De spellenwereld is onderhevig aan trends. De trends kunnen gaan over het thema, het spelmechanisme of de vormgeving van spellen. In de beginfase van een trend is het thema/mechanisme/vormgeving nog fris en nieuw, maar al gauw komt de sleur er in en werkt het eerder tegen het spel om trendvolger te zijn dan dat het helpt. En dan zijn er nog de trends die nooit weg lijken te gaan. Over deze laatste groep gaat dit stukje.

Carcassonne
Het basisspel vond ik ontzettend leuk, de eerste uitbreidingen ook, maar inmiddels moet ik even zuchten als ik lees dat de zoveelste uitbreiding van Carcassonne wordt uitgebracht. De uitbreidingen lijken ook steeds vergezochter te worden. Wat te denken van de uitbreiding me de katapult of met het rad van fortuin. Houd het dan nooit op?

Rome(inen)
Hoeveel spellen spelen zich wel niet af in het oude Rome? Op BGG staan al meer dan 50 spellen vermeld met Rome in de titel en dat moet nog maar een fractie zijn van het totale aantal spellen waarin de Romeinse tijd centraal staat. Persoonlijk ben ik er wel een beetje klaar mee, in de spellenwereld is Rome al vaak genoeg herbouwd en hebben de verschillende standen hun machtstrijd ook al vaak genoeg beslecht. Om een of andere reden is mijn antipathie tegen Rome overigens groter dan tegen spellen die zich afspelen in het oude Egypte (want daar zijn er eigenlijk ook wel genoeg van)

Bouwen
Ik heb ook voldoende spellen waarin je geld moet verkrijgen om grondstoffen te kopen die je vervolgens kan gebruiken om gebouwen neer te zetten die aan het eind van het spel punten opleveren. Op zich zitten deze spellen vaak gelikt in elkaar, maar door het thema wordt ik er niet meer warm van. Kunnen we onze tijd aan de spellentafel aub aan iets anders besteden dan aan bouwwerkzaamheden?

Wilde Westen
Dit thema is ook tijdloos in de zin dat er met een zekere regelmaat spellen verschijnen die zich afspelen in het Wilde Westen. Ik heb als kind de boeken van Arendsoog en Old Shatterhand met veel plezier gelezen, maar de liefde voor het Wilde Westen is daarna hard bekoeld. Ik houd niet van Westerns op tv of in de bioscoop en ik houd ook niet van spellen met een Western thema op mijn spellentafel. Het thema staat me zo tegen, dat ik spellen met een Wilde Westen thema bij voorkeur ontloop.

Handel
In de spellenwereld wordt flink wat gehandeld en dat gaat verder dan het verkopen van spellen aan consumenten. Ook in de spellen moeten regelmatig goederen worden aangekocht en elders op het spelbord weer worden verkocht. Er zijn echt leuke handel-spellen, maar het thema is inmiddels wel zo’n beetje versleten. Als op de achterkant van de doos een omschrijving staat waaruit blijkt dat je goederen moet aan- en verkopen dan is de kans niet zo groot dat ik dit spel kwijlend van enthousiasme mee naar huis neem.

Piraten
Spellen met piraten scoren op mijn hebzucht-radar ook nooit hoog. Ik denk dat dat er mee te maken heeft dat in piraten-spellen er altijd vooral veel van anderen moet worden afgepakt en daar houd ik niet van. Ga zelf werken voor je kisten goud, flessen rum of dikke sigaren en laat je medespelers met rust. Ook hier geldt dat er echt leuke piratenspellen zijn, maar ik moet eerst even over mijn initiële antipathie heen voor ik ze wil proberen.

Treinenspellen
Er zijn mensen die helemaal wild worden van treinenspellen en dan vooral van die waarin je aandelen moet kopen van maatschappijen die vervolgens gaan uitbreiden. Mijn vooroordeel is dat deze spellen te droog en abstract zijn naar mijn smaak en je er vooral veel te veel in moet doorrekenen en vooruitdenken. Tel daar de sobere uitvoering bij op en je hebt een goede manier gevonden om mijn aandacht niet te trekken.

Zo, dat was mijn lijstje met zaken waar ik het niet warm van krijg als het om spellen gaat. Ik ben vast nog wel wat vergeten, maar dit was wat me nu zo te binnen schoot. Ik wil met dit lijstje trouwens niet zeggen dat ik nooit meer een bouwspel over piraten in de romeinse tijd ga kopen, maar wel dat ik met deze spellen een stuk kritischer ben voor ik tot de koop overga dan bij spellen met een frisser thema/mechanisme/vormgeving.

Over smaak valt niet te twisten, maar ik ben wel heel benieuwd wat jullie stenen des aanstoots zijn als het op spellen aankomt.

zondag 20 september 2009

Space Alert

Afgelopen vrijdag heb ik voor het eerst Space Alert gespeeld. Space Alert is een coöperatief spel waarin de spelers in de huid kruipen van de crew van een ruimteschip. Het ruimteschip wordt volautomatisch naar een onbekend deel van de ruimte gehyperspaced en maakt daar volautomatisch een scan van het gebied. Na 10 minuten is de scan klaar en hyperspaced het schip wederom volautomatisch terug naar huis. Zoals iedereen weet is er in de ruimte vooral veel ruimte en weinig (buitenaards) leven. De crew van het ruimteschip wordt voor de zekerheid wel geleerd om de verdedigingssystemen van het schip te gebruiken, maar eigenlijk is dit niet nodig. De kans dat je vijandig buitenaards leven tegenkomt is per slot van rekening minimaal.

Kosten nog moeite zijn gespaard om de Sitting Duck ruimteschepen tot de paradepaardjes van de ruimtevloot te maken. Het was nog nooit zo makkelijk om een schip te besturen, je hoeft er niet meer voor te kunnen dan het indrukken van wat knoppen die vervolgens de reactors volladen, de schilden chargen of de wapens richten en schieten. Een kind kan de was doen. Desalniettemin wordt iedere crew grondig getraind om het schip onder controle te krijgen. Onderdeel van de training zijn een paar ritjes in de simulator.

Het spelen van het spel volgt het thema naadloos. De regels zijn heel verhalend opgeschreven zodat het heel makkelijk is om je medespelers kennis te laten maken met de wereld van space exploration. De engelse versie kan je zo downloaden op BGG of de site van Czech Games. Als je een beetje affiniteit hebt met het thema, zijn ze leuk om te lezen, zelfs als je het spel niet hebt.

De spelers voeren hun acties uit door het uitspelen van kaartjes waarop staat wat ze gaan doen: bewegen (naar links, rechts, onder of boven) of het activeren van een bepaald systeem door het indrukken van een knop (A, B, C of een Battlebot actie). Op een cd-tje staan verschillende tracks die de tijd aangeven die je in de ruimte bent en die je laten weten of je aangevallen wordt door een vijandig schip. Dit komt natuurlijk bijna niet voor, maar je kan niet voorzichtig genoeg zijn met zo’n duur schip. Oh ja, en met de levens van de bemanning natuurlijk.

Afgelopen vrijdag hebben ik samen met Eugène, Thomas en Lianne vier trainingssessies gedaan (met oplopende moeilijkheid) en daarna één echte missie gevlogen. De eerste sessie is het nog even wennen aan het neerleggen van de kaartjes en het op elkaar afstemmen van je acties (als iemand de schilden wil opladen moet er wel energie in de reactor zijn en zal iemand anders die dus op een eerder moment moeten hebben geladen). We hebben vooral erg veel lol gehad. Het thema is erg grappig en goed doorgevoerd. De regels zijn in eerste instantie nog wat overweldigend, maar na één oefenrondje heb je het wel door. We hebben het er goed afgebracht (want telkens levend teruggekeerd met een niet al te zwaar beschadigd schip), maar er waren ook genoeg momenten waarop het bijna mis ging. En dat houdt de spanning er wel in.

Ik kijk er naar uit om dit spel weer te gaan spelen. In een klein half uurtje heb je een volledige missie gevlogen, maar dat is wel een heel intens half uurtje. Je moet goed samenwerken en het soms lastige keuzes maken. Volgens de releaseplanning van QWG ligt dit spel op korte termijn ook in de Nederlandse winkels. Ik verwacht dat dit spel minstens net zo’n hit gaat worden als pandemie en agricola omdat ook in dit spel een prachtige uitvoering wordt gecombineerd met een degelijk spelmechanisme met een vleug rollenspel. Van dit soort spellen kan je er niet genoeg in je kast hebben staan.

woensdag 2 september 2009

Gespeeld in juli en augustus

Tja, de zomer is doorgaans niet zo'n spannende spellentijd. Er komt weinig nieuws uit en op vakantie heb ik toch de neiging het wat lichter verteerbare assortiment mee te nemen. Het Puerto Rico kaartspel was dit jaar de pittigste titel in de bagage, dus dan weet je het wel.

Ik heb dan ook weinig nieuwe spellen gespeeld. Wel een hele goede, dat ik maar als beste nieuwe spel van de zomer uitroep. En eigenlijk is het helemaal geen echt 'nieuw' spel, maar een bestaand spel met nieuwe kaarten. Ik heb het natuurlijk over

Dominion: Intrigue
Meer lees je in de recensie. Samenvattend: Intrigue biedt meer keuzemogelijkheden en daarnaast eindigt het spel vaker doordat niet alleen de Provincies op zijn, maar drie stapels. In standaard Dominion zag je dat bijna alleen als de Heks en/of de Tuinen in het spel zijn, of bij hele trage samenstellingen. Binnenkort hoop ik een stukje te schrijven met mijn bevindingen per kaart.

Andere nieuwe spellen:

Fettnapf: een lollig kaartspelletje dat veel van je concentratievermogen en geheugen vergt. Maar zelfs dan is het chaos troef. Oh ja, en het is erg frustrerend als je linkerbuurman nooit gedwongen is buiten de bandbreedte van 10-30 te gaan!

Ghost Stories: voor samenwerkingsspellen heb ik een zwak, dus Ghost Stories heeft direct een streepje voor. Na twee rampzalige potjes vond ik het, masochist die ik ben, ronduit schitterend. Sindsdien niet meer gespeeld, maar ik vraag me af of het niet zinloos te moeilijk is. Ik speel het graag nog een paar keer om het uit te vinden.

Ramses Pyramid: leuk hoor, Lego en Knizia, maar deze combinatie vond ik nog niet zo geslaagd. Erg veel gedoe met het draaien van die piramide en het los- en vastklikken van de poppetjes. En uiteindelijk beslist het zeszijdige monster. Matig, matig. Caveat lector: slechts 1x gespeeld.

Säulen der Erde: Das Duell der Baumeister: hier verwachtte ik misschien teveel van, maar mijn eerste potje beviel me maar zo-zo. Het systeem met die fiches bevalt me niet zo, maar dat kan er ook aan liggen dat ik die strijd altijd verloor. Wat me meer tegenstond was dat de achterstand die ik al vroeg opliep dankzij een ongelukkige draai van de fiches nooit meer in kon halen. Vooral omdat het toen nog ruim een half uur duurde voor ik officieel verloren had.

...en nog een paar kinderspelletjes van Haba waar ik na één keer spelen nog niet zoveel over te melden heb.

En dan nog de telling: in totaal 167 potjes gespeeld, verdeeld over 45 spellen. Alles van meer dan twee potjes:

46x Finito
24x Dominion: Intrigue (zelfstandig)
19x Dominion (inclusief in combinatie met Intrigue)
18x Tai Pan
4x Kiekeboe
3x Cthulhu Rising, Halli Galli Junior en Race for the Galaxy
2x Alhambra, Take 5!, Fettnapf, Finca, Ghost Stories, Regenboogslang, Pandemie, Lost Cities, Stoom en Geharrewar in de Sushi-bar