maandag 30 juni 2008

Het minst geliefde thema

Afgelopen zaterdag had ik bezoek met wie we spelletjes speelden. Na Notre Dame stelde ik Beowulf en ik kreeg de vertrouwde reacties die dat spel bijna altijd oproept. Een vuurspuwende draak op de voorkant! Nerd-alarm! 'Dan spreekt de doos van Notre Dame me toch meer aan' vond ik nog een vrij diplomatieke reactie in vergelijking met 'Wat een vreselijk lelijke doos' en 'Sorry, dat ga ik echt niet spelen', wat ik ook wel eens gehoord heb. En let wel, dat alleen op basis van het uiterlijk, niet gehinderd door enige kennis over wat voor soort spel het is.

Beowulf is niet het enige spel dat dit lot ten deel valt. Het valt me op dat ik bij letterlijk ieder spel met een fantasy- of SF-thema extra mijn best moet doen om het op tafel te krijgen. En zelfs na het spelen blijkt dat sommige mensen dit thema zo onverteerbaar vinden dat ze daarmee het spel helemaal niks vinden. En dan heb ik het niet over echte fantasyspellen zoals Runebound of Heroquest, maar gewone eurospellen met een (voor dat genre) afwijkend thema zoals Colossal Arena of Race for the Galaxy.

Ik kom dit zo vaak bij zoveel verschillende mensen tegen dat ik sterk de indruk hebben dat een fantasy- of SF-thema voor de meerderheid van de Nederlandse spellenspelers een afknapper is, of dat ze op zijn minst ernstige bedenkingen hebben bij het spel.

Waarom is dat zo? Is dat omdat dit thema een nogal nerdy bijsmaak heeft, in een hobby die voor sommige mensen toch al een vrij nerdy imago heeft? Het lijkt me buiten kijf staan dat fantasy/SF voor veel mensen een niet zo flitsend imago heeft. Over 'trekkies' en bezoekers van beurzen als Elf Fantasy Fair (waar overigens meer mensen op af komen dan het Spellenspektakel, maar dat ter zijde) wordt vaak wat meewarig gedaan en ik zal bekennen dat ik in de fantasyhallen op Spiel mijn gezicht ook niet altijd in de plooi houd.

Maar dit hoeft toch niet automatisch te betekenen dat ieder spel met een fantasythema per definitie iets voor nerds is, waarmee je nog niet dood aan de speeltafel wilt worden aangetroffen? Af en toe een SF- of fantasythema kan juist erg verfrissend zijn. Ik vind het wel leuk dat een spel als Race for the Galaxy eens geen standaard 'bouwmeesterthema' heeft gekregen zoals de directe voorgangers Puerto Rico en het Puerto Rico-kaartspel. Ik heb niet zoveel op met sommige van die zure 'Ameritrashers', maar ik geef ze wel gelijk als ze zeggen dat in zo ontstellend veel eurospellen de spelers bouwmeesters (oid) zijn die proberen het meeste prestige te verdienen. Dat gaat na een tijdje toch echt vervelen.

Dus, Nederlandse spellenliefhebber, zet je vooroordelen aan de kant en speel eens een spannend biedspel als Beowulf of Colossal Arena of een ijzersterk ontwikkelspel als Race for the Galaxy zonder dat je bang hoeft te zijn dat je onherroepelijk veroordeeld bent tot het nerddom. Dat ben je toch al als je spelletjes doet :-)

En Beowulf? De ironie wil dat het thema niet eens echt fantasy is, maar gebaseerd op het oude Engelse heldendicht (waarin toevallig een monster, zijn moeder de heks en een draak voorkomen). De koudwatervrees op zaterdag was snel overwonnen en iedereen vond het een erg leuk spel, verrassend leuk zelfs. Zonde toch dat het zo geflopt is.

donderdag 26 juni 2008

Only the lonely

Ik vermoedde het al een tijdje, maar sinds de top-100 weet ik zeker: ik heb een erg gemiddelde smaak in spellen. Van mijn persoonlijke top-20 was er slechts één spel dat de lijst niet haalde (Turmbau zu Babel) en dat was nog op de tiebreaker van het aantal stemmen ook. Nu kan ik natuurlijk ook zeggen dat ik gewoon van goede spellen houd, maar dan is er altijd wel een pedanterik die een gevatte opmerking meent te moeten maken, dus dat zeg ik maar niet.

Maar helaas betekent dit niet dat ik alle spellen die ik leuk vind makkelijk op tafel krijg. Bij tweepersoonsspellen heb ik me daar bij neergelegd. Helen vindt niet alles leuk wat ik leuk vind (BattleLore iemand?), maar als je maar één vaste medespeler hebt voor tweepersoonsspellen is de kans natuurlijk groot dat er aardig wat spellen zijn die slechts een van beide leuk vindt.

Met spellen voor meer spelers ligt dat anders. Ik doe met veel verschillende mensen spelletjes, en voor vrijwel ieder spel weet ik wel enthousiaste medespelers te vinden. Met een trieste uitzondering: In de Ban van de Ring. Iedere keer als ik er dan toch in slaag, krijg ik het gevoel dat het toch vooral uit een soort welwillendheid is dan oprecht enthousiasme. Dat blijkt vooral uit het veelzeggend gebrek aan vreugdekreten als ik het kort daarop bij dezelfde mensen probeer. "Wat een vaag spel is dit toch" is doorgaans de meest gepassioneerde uitspraak die ik hoor.

Wat is dat toch? Houdt dan niemand die ik ken van coöperatieve spellen? Ben ik te dominant als ik het speel? (het werd ooit omschreven als "Dat is een heel simpel spel. Je doet gewoon wat Peter Hein zegt dat het slimste is", wat mij het ergste doet vrezen). Feit is wel dat het spel echt leuk begint te worden als je het wat beter kent. De regels kunnen nogal overweldigend zijn. Het algemene spelverloop is niet zo lastig (fiches draaien en kaarten spelen), maar de duivel zit 'm in de details. Even een aantekening voor mezelf: speel het spel voortaan zonder uitbreiding als er onervaren spelers aan tafel zitten.

Persoonlijk denk ik dat het spel het best tot z'n recht komt bij spelers met vergelijkbare ervaring met het spel. Dan heb je minder snel één dominante speler (waar die speler ook in die rol geduwd kan worden door de anderen, omdat ze het moeilijk vinden een goede keuze te maken). Ook moet je een beetje in de sfeer zitten. In de Ban van de Ring is een erg thematisch spel, maar als je het alleen maar benadert met een houding 'ik hoop dat ik een voetje draai, want dan kan ik zometeen een boompje spelen voor die zon' moet je wel erg je best doen om het thema er wat in te houden.

Maar genoeg over In de Ban van de Ring: ken jij een spel dat je zelf erg leuk vindt, maar waar je niemand aan krijgt?

zaterdag 21 juni 2008

Plastic Fantastic

Vandaag heb ik bij Yendor (strip/spellenwinkel in Rotterdam) het spel H2olland gekocht. Ik heb dit spel een paar jaar geleden op Spiel gespeeld en vond het toen een leuk spel. Maar omdat er zo veel leuke spellen zijn, heb ik het nooit gekocht maar iedere keer dat ik het zag liggen, trok het spel toch. Toen ik het spel dan ook op de aanbiedingen stapel zag liggen, hoefde ik niet lang te denken: die mocht mee. Op de aanbiedingen stapel lag ook Cash & Guns. Dat spel heb ik ooit met veel plezier op een ducosim-beurs gedaan. Maar 40 euro vond ik wat veel voor het type spel en daarom had ik het tot nu toe altijd laten liggen. Maar voor 20 euro ging het spel onmiddellijk mee naar huis.

Vanmiddag heb ik beide dozen natuurlijk meteen opengemaakt en uitgepakt. Ik stond vooral te kijken van de enorme hoeveelheid spelmateriaal in de doos van H2olland. Ik had het weleenswaar eerder gedaan, maar wist echt niet meer dat er zo veel kwalitatief hoogstaand spelmateriaal inzat. Het meest in het oog springen de plastic speelfiguren. Iedere speler krijgt een klein legertje oer Hollandse boeren, boerderijen en molens. Helaas waren de wieken van flink wat molens verbogen.

Dit is een probleem dat je wel vaker tegenkomt bij plastic speelfiguren. Ook de ruiters uit mijn BattleLore doos stonden regelmatig helemaal scheef en dat irriteerde me toch. Gelukkig kwam ik ergens op internet (ik kan de pagina niet meer terug vinden) een trucje tegen om de scheve figuren weer recht te krijgen.
Het trucje is eigenlijk heel simpel. Je hebt twee kommen water nodig: één met gloeiend heet water (het makkelijkst is het om gewoon water aan de kook te brengen en dit in de kom te doen) en één met ijskoud water (rechtstreeks uit de kraan, eventueel aangevuld met ijsblokjes). Je gooit de scheve figuren eerst in het hete water. Dan vis je ze er voorzichtig uit (het water is heet en je wilt je handen niet branden). Zodra de figuren uit het water zijn kan je ze voorzichtig vastpakken en recht buigen (als dat nog nodig is, vaak gaan ze uit zichzelf al rechtstaan in het hete water). Je legt ze daarna in het koude water om weer hard te worden. Dit is ook letterlijk in een tel gepiept en daarna hoef je ze alleen nog maar af te drogen.

Ik heb de molens uit H2olland dan ook onmiddellijk gerestaureerd en ze staan nu op het aanrecht te drogen. Een spel ziet er toch een stuk mooier uit als alles netjes recht staat! Ik weet niet of je dit trucje op alle soorten plastic toe kan passen, dus wees voorzichtig als je het zelf wilt proberen. Op de speelstukken van BattleLoren en H2olland werkt het dus prima, maar misschien zijn er wel soorten plastic die liever niet in kokend water worden gegooid.

dinsdag 17 juni 2008

Dobbelpret

Terwijl ik dit schrijf is Niek naar de wedstrijd Nederland – Roemenië aan het kijken. Af en toe slaat hij wat oerkreten, maar dat schijnt er bij te horen. Ik ben al dankbaar dat hij de oorlogskleuren in de kast heeft gelaten. Voetbal kan mij eigenlijk niet zo boeien (en daarmee heb ik me zeer vriendelijk uitgedrukt). Wat ook bij voetbal hoort zijn voetbal-poeltjes. Ook bij mij op het werk is er een voetbalpoel en als experiment doe ik mee.

Ik weet helemaal niets van voetbal en voel geen enkele behoefte om daar verandering in te brengen. En daarom heb ik een hulpmiddel ingezet om mijn voorspelling voor de voetbalpool te maken: een dobbelsteen. En dan niet zo maar een dobbelsteen, nee, een vierzijdige dobbelsteen. Natuurlijk moet ik eigenlijk niet verklappen hoe mijn geheime wapen werkt, maar omdat het me niet uitmaakt of ik eerste of laatste wil ik mijn methode best wereldkundig maken.

Men neme een vierzijdige dobbelsteen. Ik heb de indruk dat het vrij zeldzaam is dat een team meer dan drie keer scoort, dus de van de vier maak je een nul en het dobbelen kan beginnen. Bij mijn voetbalpoeltje moest je ook een tussenstand invullen. In dat geval heb je de geavanceerde methode nodig. Je gooit eerst volgens de hierboven beschreven methode de eindstand bij elkaar. Daarna gooi je voor de tussenstand. Als je een hoger getal gooit dan de eindstand, dan vul je 0 in.

The proof of the pudding is in the eating. De vraag is dan ook hoe goed mijn methode presteert. In totaal hebben 80 collega’s de voetbalpoel ingevuld en ik sta op dit moment op de 42e plek. Niet gek toch, voor voorspellingen die tot stand zijn gekomen door dobbelsteenworpen. Ik vrees wel met grote vreze voor de volgende rondes want bij de kwartfinales heb ik aardig wat teams door laten gaan (wederom op basis van een dobbelsteenworp) die er inmiddels al uit zijn.

Voor wie het interesseert, volgens mijn dobbelsteen gaat Turkije winnen. Mijn steun hebben ze in ieder geval!

Toegift: Het EK is inmiddels (gelukkig) afgelopen en ik ben 45e geworden in de EK-poel (van de 80). Niet gek toch voor een voorspelling die gemaakt is met behulp van een dobbelsteen.

woensdag 11 juni 2008

Respect en Feedback

Gisteravond hadden we bij Spel aan de Maas een speciale gast. Spelontwerper Hans van Tol (also known as The Gamemaster) kwam ons kennis laten maken met de uitbreiding op de Ontembare Stad waar hij op dit moment aan het werkt. Ik ga natuurlijk niets verklappen over deze uitbreiding. Daar is het niet alleen nog veel te vroeg voor (de uitbreiding is nog steeds in ontwikkeling), maar ik wil ook zeker niet de brenger van andermans nieuws worden.

Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik de Ontembare Stad nog nooit had gespeeld. Het staat al jaren op mijn to do lijstje, maar telkens waren er andere spellen die voordrongen. Ik was dus überhaupt wel benieuwd naar het spel.

Nadat Hans het spel had uitgelegd en al wat had verteld over de verschillende ontwikkelstappen, gingen we los. Het leuke van het spelen van een prototype is dat je mee mag denken over manieren om het spel beter en leuker te maken. En ideeën hadden we (Peter Hein, Jeroen en ik) genoeg. Hans had zelf ook nog een aantal piekerpuntjes die hij aan ons voor legde. Het spel werd dan ook regelmatig onderbroken door een fikse discussie over de verschillende opties. En de nabeschouwing deed niet onder voor de ellenlange verhalen die op dit moment over de EK-wedstrijden worden uitgezonden (met als enige verschil dat ik onze discussie wel boeiend vond maar het geouwehoer over voetbal niet).

Ik vond het heel knap van Hans hoe hij met onze reacties om ging. Het spel is per slot van rekening toch zijn kindje en hij heeft er al vele uren over na gedacht. Wij deden het spel voor het eerst en vonden meteen van alles en nog wat. Daar had hij ons ook om gevraagd, maar dan nog kan ik me heel goed voorstellen dat het best even slikken kan zijn als de ideeën je om je oren vliegen. Maar Hans bleef er rustig onder, legde uit waarom hij bepaalde keuzes had gemaakt als hij niets in onze suggesties zag en schreef andere punten op zodat hij kan kijken of hij ze in het spel wil verwerken. Ik weet dat ik minder goed ben in het incasseren van feedback (ik moet eerst even pruttelen en het laten bezinken en daarna kan ik pas toegeven dat er wellicht een kern van waarheid in zit).

En het spel zelf? Ik heb een leuke avond gehad. Het was gezellig en we waren lekker bezig. De Ontembare Stad beviel me beter dan ik van te voren had verwacht (op basis van alle commotie die ontstond toen dit spel de winnaar werd van de Nederlandse Spellenprijs 2005). Het spel heeft een stevige geluksfactor en omdat ik het spel voor het eerst deed was het moeilijk om hier mee om te gaan. Dat dit wel kan, blijkt wel uit het feit dat Hans het spel zelf bijna altijd wint (ook in dit potje lag hij mijlenver op ons voor) en het dus zeker niet zo is dat alleen het lot bepaalt wie wint. Dit spel wil ik zeker nog wel eens spelen.