zondag 16 februari 2020

Recensie: Hanabi

Hanabi is het Japanse woord voor vuurwerk. Letterlijk betekent het ‘vuurbloem’ en dat past wel bij het idee van het spel: probeer een zo fraai mogelijke vuurwerkshow weg te geven. Dat doe je collectief. Hanabi is een coöperatief spel, waarbij spelers elkaar moeten helpen om op het juiste moment de goede kaart te spelen en er zo een spectaculair geheel van te maken.



Goede samenwerkingsspellen draaien om spanning en communicatie. De meeste spellen in het genre leggen het accent op het eerste aspect en laten het aan de spelers over om het tweede vorm te geven. De bijzondere coöperatieve spellen geven juist aan die communicatie extra aandacht. Een spel als The Mind doet dat door communicatie helemaal te verbieden. Hanabi dwingt je juist om zo zorgvuldig mogelijk te communiceren en je daarbij allerlei beperkingen op te leggen.


De crux van Hanabi is dat je je eigen kaarten niet mag zien. Dat is best lastig, want je moet de kaarten in vijf kleuren opeenvolgend spelen om te voorkomen dat de goden ontstemd het vuurwerkfeest bederven met een flinke plensbui. Gelukkig mag je, in plaats van een kaart spelen, anderen ook een hint geven over de kaarten die zij hebben. Je mag daarbij alleen de kleur of het getal van de kaart noemen. Bovendien moet je de andere kaarten met hetzelfde kenmerk ook aanwijzen. Die speler heeft dus ook wat deductievaardigheden nodig om te bepalen welke kaart hij of zij het beste kan spelen.
Als het spel voorbij is, tellen de spelers hoeveel kaarten ze hebben kunnen spelen. Verliezen gebeurt alleen als je de goden te boos hebt gemaakt. Dat gebeurt gelukkig vrij zelden, maar nog altijd vaker dan het halen van de perfecte score van 25…

de luxe editie

…en de waardering

Ik ben een liefhebber van samenwerkingsspellen. Ze hebben alleen vaak één kwetsbaar punt: de alfaspeler. Je kent ze wel, de mensen die anderen graag ‘tips’ geven en ze aansturen in wat ze volgens hem (bijna altijd is het een hij) moeten doen. Ik sluit niet uit dat ik mezelf hier ook wel eens schuldig aan maak. Hanabi heeft dat probleem elegant omzeild door de spelers onvolledige informatie te geven. Het is lastig anderen te zeggen wat ze moeten doen als je je eigen kaarten niet kent. Je kunt anderen wel tips geven over welke tips zij moeten geven, maar dan overtreed je de regels al. Zo blijft iedereen betrokken en is ieders input cruciaal. Dit maakt Hanabi tot een uniek coöperatief spel en een van de leukste spellen in het genre.







Auteur: Antoine Bauza
Uitgever: Abacusspiele (2010)
Aantal spelers: 2 tot 5, vanaf 10 jaar
Speelduur: 30 tot 45 minuten
Prijs: ca 12 euro

Geen opmerkingen: