zondag 18 augustus 2019

Recensie: Lost Cities - Het Bordspel

Twintig jaar geleden verscheen het vlotte kaartspelletje Lost Cities. Het was direct een succes en is uitgegroeid tot een onvervalste klassieker. Eenvoudige regels, altijd weer spannend en perfect voor op reis. Een prachtig tweepersoonsspel, dat je soms met meer mensen zou willen spelen.

Die wens is met het verschijnen van het bordspel in vervulling gegaan. Nou ja, eigenlijk is dat ruim tien jaar geleden al gebeurd. Toen baarde Lost Cities de twee-eiige tweeling Keltis en het Lost Cities bordspel. De laatste verscheen aanvankelijk alleen in de VS, maar is inmiddels ook in andere landen verschenen. Keltis was dat al die tijd al.

Ook in het bordspel ga je door het spelen van oplopende kaarten op expeditie naar vijf verloren steden. Telkens als je een kaart speelt, zet je een expeditielid bij de gespeelde kleur een stap vooruit. Het is niet gratis om aan een expeditie te beginnen: pas bij de vierde stap (van de negen) komt je score in de plus. Onderweg kun je af en toe een bonus verdienen: extra punten, een artefact of een gratis stap.


Over de helft van iedere expeditie is een brug. Zodra in totaal vijf ontdekkers een brug zijn overgestoken eindigt de ronde en scoor je punten voor al je expeditieleden. Na de derde ronde volgt er nog een eindafrekening met de artefacten en wint de speler met de meeste punten.


...en de waardering

Liefhebbers van Lost Cities die het inmiddels wat lastig te verkrijgen Keltis niet kennen kan ik het bordspel van harte aanbevelen. Het is minder geschikt voor op reis en wat minder intens dan het kaartspel, maar daar staat tegenover dat het minder gereken is en dat je het met meer kunt spelen. Met twee kun je het prima bij het kaartspel houden, maar met de volle bezetting zit je tegen het einde van een ronde steeds meer op het puntje van je stoel.

Als je Keltis wel kent is de hamvraag wat het verschil is met het Lost Cities bordspel. Het belangrijkste is dat Keltis een stuk vriendelijker is: daar mag je de kaarten zowel oplopend als aflopend spelen, bij het Lost Cities bordspel moet je van laag naar hoog. Dat maakt de geluksfactor kleiner, maar de keuzestress ook. In het Lost Cities bordspel is de overweging of en wanneer je een expeditie begint duidelijk lastiger. Het toeval wordt daar verminderd door drie rondes in plaats van één te spelen. Ten slotte vind ik de vormgeving en de thematische setting in het bordspel wat meer aanspreken, maar dat is een kwestie van smaak.

Als je Keltis al kent, zou ik zeggen: probeer het eerst voordat je het koopt. Maar ken je Keltis niet en vind je Lost Cities leuk, dan kun je het bordspel blind aanschaffen.







Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: 999 Games (2019)
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 10 jaar
Speelduur: 30-60 minuten
Prijs: ca 35 euro

Recensie: LAMA

Een verrassende genomineerde voor de Spiel des Jahres van 2019 was het kaartspelletje Lama. Kaartspellen worden niet zo vaak genomineerd en de titels die dat wel lukt hebben vaak een origineel spelconcept, zoals Hanabi en The Mind. Lama daarentegen lijkt op het eerste gezicht een vrij standaard kaartspel waarbij je zo snel mogelijk je kaarten af moet leggen, vrij naar het klassieke pesten. Maar Lama is een kaartspel van Reiner Knizia en dan mag je ervan uitgaan dat een snelle eerste indruk vaak bedrieglijk is.

Lama wordt in meerdere rondes gespeeld, waarbij je minpunten krijgt voor iedere kaart die je niet af kon leggen. De titel van het spel staat voor ‘Leg Alle Minpunten Af’ en is een mooi excuus voor de illustrator om het spel van een esthetisch zeer geslaagde lama te voorzien. Iedereen krijgt zes kaarten, waarvan er zeven soorten zijn: kaarten met waarde 1 tot 6 en de gevreesde lama. Om beurten mogen de spelers een kaart afleggen, een kaart pakken of passen.


Als je een kaart aflegt moet die dezelfde waarde hebben als de bovenste kaart op de aflegstapel, of één hoger. De lama mag alleen op de 6 gespeeld worden, op een lama mag je een 1 leggen, waarmee de cirkel weer rond is. Heb je eenmaal gepast, dan lig je eruit tot het einde van een ronde. De ronde eindigt als iedereen gepast heeft of als iemand alle kaarten afgelegd heeft. Deze gelukslama mag een puntenfiche afleggen, de andere spelers krijgen strafpunten op basis van de kaarten die ze nog hebben. Elke waarde levert zoveel strafpunten op, de lama is goed voor een zwart fiche van tien minpunten.

Het spel eindigt als iemand 40 strafpunten of meer heeft verzameld. Winnaar is de speler met de minste strafpunten.


...en de waardering

Inderdaad, schijn bedriegt. Het spelverloop in Lama is verbijsterend simpel; iedereen die tot 7 kan tellen kan Lama spelen. Dat betekent niet dat Lama een doodeenvoudig spel is. Zoals wel vaker bij spellen van deze auteur blijkt dat je meer ontdekt naarmate je het vaker speelt. Natuurlijk is het geen diepgravend strategisch spel, maar voor een spel met zo’n korte duur biedt het genoeg stof tot nadenken. Moet je vroeg passen en strafpunten voor lief nemen, of kaarten blijven trekken in de hoop op een opeenvolgende reeks kaarten die je allemaal uit kunt spelen? Veel hangt af van wat de andere spelers doen, wat voor interactie en extra speelplezier zorgt.

Lama is een snel en luchtig kaartspel, maar heeft genoeg om ook na tien potjes te blijven boeien. Wat mij betreft is de nominatie terecht.







Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: 999 Games (2019)
Aantal spelers: 2 tot 6, vanaf 10 jaar
Speelduur: 15 minuten
Prijs: ca 12 euro

zaterdag 17 augustus 2019

Recensie: Cøpenhagen


Kopenhagen wordt steeds populairder als bestemming voor een citytrip. Een van de hotspots waar elke toerist naar toe gaat is Nyhavn, een pittoresk haventje in het hart van de stad. Op de kades van deze haven staan vrolijk gekleurde huisjes. In Cøpenhagen mag je aan de slag als bouwmeester van deze leuke huisjes.

De huisjes worden gebouwd met polyomino’s (tetris-stukken) in vijf verschillende kleuren van verschillende formaten en vormen. Op deze stukken staan op sommige vakjes ook ramen afgebeeld. Deze stukken liggen in het midden van de tafel. Op de tafel ligt verder nog een bordje dat de haven voor moet stellen en waaraan vijf kaarten komen te liggen. Er zijn kaarten in de vijf kleuren van de polyomino’s.

Als je aan de beurt bent mag je óf kaarten pakken of kaarten spelen. Als je kaarten pakt, dan pak je twee naast elkaar liggende kaarten uit het haventje (met een handlimiet van 7 kaarten). Als je kaarten speelt, dan speel je 2-5 kaarten in dezelfde kleur en mag je vervolgens een polyomino van dezelfde grootte in dezelfde kleur pakken en in je huis plaatsen. Je moet het stuk netjes naar beneden schuiven tot het op tenminste één punt steunt op eerder geplaatste stukken. Je mag later gaten gewoon opvullen (zelfs als je niet meer van boven een stuk er naar toe kan schuiven).

Als je een hele rij of kolom hebt volgebouwd, dan krijg je punten (1 voor een rij, 2 voor een kolom). Als in een rij of kolom alleen maar ramen zitten, wordt dat puntenaantal bovendien verdubbeld.

Op sommige vakjes staat bovendien nog een wapenschild. Als je over zo’n vakje heen bouwt, dan mag je een bonus uitkiezen. Je kan kiezen tussen het pakken van een los raam, het pakken van een tegel met een bonusactie of het activeren van al je gespeelde bonusacties. Het is dus interessant om eerst een aantal keer een bonus te kiezen, die te spelen en ze daarna allemaal in één keer te heractiveren.

Het spel is afgelopen als iemand ten minste 12 punten heeft behaald, of als de “einde spel” kaart tevoorschijn komt (deze is tussen de laatste kaarten geschud). Wie dan de meeste punten heeft, heeft natuurlijk gewonnen.

…en de waardering

Cøpenhagen is een familievriendelijk puzzelspel. De regels zijn simpel, het speelt lekker snel weg en het spel ziet er aantrekkelijk uit. De interactie bestaat er uit dat spelers voor dezelfde kleur kaarten gaan of voor dezelfde polyomino’s (de voorraad is begrenst). De spelers gaan vaak redelijk gelijk op, maar je kan een voorsprong krijgen door slim te puzzelen (rijen/kolommen met alleen maar ramen) en door handig om te gaan met de bonusacties die je kan krijgen. Voor verwende veelspelers is Cøpenhagen een leuke spellensnack, maar is het te licht om vaak op tafel te komen. Maar voor families is dit een leuk spel dat vast regelmatig op tafel zal komen.







Auteur: Asger Harding Granerud
Uitgever: Queen Games, 2019
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 20-40 minuten
Prijs: circa 40 euro
x

zaterdag 10 augustus 2019

Recensie: Happy Salmon


Als je Happy Salmon speelt, weet je zeker dat je vreemde blikken van omstanders gaat krijgen. Die zien namelijk een groepje mensen rond een tafeltje staan. De mensen hebben kaarten in hun handen en roepen woorden naar elkaar, niemand lijkt naar iemand te luisteren en ondertussen geven spelers elkaar high fives, boksen of wisselen ze van plaats. Heel mysterieus allemaal.

Maar zo chaotisch het er uit ziet, zo simpel zijn de regels. De spelers hebben allemaal een stapel kaarten met opdrachten in hun hand, bijvoorbeeld Boks, Happy Salmon of High Five. Iedereen schudt zijn kaarten en draait de bovenste kaart open. Als je een speler vindt die dezelfde opdracht moet uitvoeren, dan voer je samen de opdracht uit en leg je beide je kaart af. Als je niemand vindt die jouw opdracht met je uit wil voeren, dan mag je de kaart onderop de stapel stoppen en door gaan met de volgende. Maar je zal altijd zien dat net dan iemand wél dezelfde opdracht heeft.

De speler die als eerste al zijn kaarten heeft weggespeeld, wint het spel. Je kan het spel ook in een stille variant spelen. In plaats van de opdrachten die je moet uitvoeren dan naar elkaar te roepen, begin je gewoon het gebaar te maken en hoop je dat iemand meedoet.

…en de waardering

Is Hapy Salmon een spel of is het een bezigheid? De geluksfactor in het spel is zo groot dat je je kan afvragen hoeveel invloed je nou echt hebt op hoe goed je het doet. Maar geloof me, met de juiste groep mensen interesseert niemand dat. Het is gewoon leuk om zo snel mogelijk je opdrachten te proberen uit te voeren door met je medespelers te high fiven, boks-en van plek te wisselen. De leukste opdracht is de Happy Salmon waarbij je moet doen of je hand de staart van de spartelende zalm is en die laat je dan flapperen tegen de onderarm van een andere spelers (die hetzelfde bij jou doet). Ik zie kansen voor een dansmove die net zo hot kan worden als de floss. Happy Salmon biedt het soort pretentieloze pret dat bij jonge kinderen (en dronken studenten) in de smaak valt. Dit lijkt me een perfect spel om vriendjes te maken op een camping. Als je dit spel gaat spelen met een klein groepje kinderen, komen er vast al snel andere kinderen kijken die mee willen doen. En als het dan later op de avond wordt, kunnen ze gewoon overschakelen op de stille variant!







Auteur: Ken Gruhl en Quentin Weir
Uitgever: 999 games, 2016
Aantal spelers: 3-6
Leeftijd: vanaf 6 jaar
Speelduur: 5 minuten
Prijs: circa 13 euro

woensdag 7 augustus 2019

Maandoverzicht: juli 2019 (Dagmar)



In juli kwam er 58 keer een spel op tafel. Wingspan is nog steeds mijn meest gespeelde spel. In de afgelopen maand kwam deze kersverse winnaar van de Kennerspiel des Jahres 13 keer op tafel. Ik heb dit spel inmiddels in totaal 55 keer gespeeld en denk dat er de komende tijd nog wel wat potjes bij gaan komen.

Ik speelde deze maand zes spellen voor het eerst. Over Ticketto Ride London en Port Royal Uitbreiding heb ik al een recensie geschreven, dus die spellen sla ik voor dit overzicht even over.

Ik speelde eindelijk Holding On: The Troubled Life of Billy Kerr. Ik heb dit spel op Spiel gekocht vanwege het bijzondere thema. Het is alleen een coöperatief spel en dat krijg ik niet zo snel op tafel omdat Niek een hekel heeft aan coöperatieve spellen. Gelukkig wilden Caroline en Saskia op Spellenpret het spel wel een keer met me spelen. In dit spel speel je een team van verpleegkundigen die voor een doodzieke patiënt moet zorgen. Deze patiënt heeft duidelijk nog unfinished business en je doel is om hem daar een beetje mee te helpen zodat hij rustig kan sterven. Je doet dit door het verplegend personeel zowel medische als psychische hulp te laten bieden. Helaas is de bezetting in het ziekenhuis aan de krappe kant en dus moet je keuzes maken over welke zorg je gaat bieden. Ik moet de regels nog eens een keer goed doorlezen, want ik heb het gevoel dat ik iets heb gemist waardoor het spel niet goed van de grond kwam. Het spel kabbelde maar voort en werd op geen moment echt spannend. Op internet heb ik postieve reacties gelezen van dit spel en daarom denk ik dat er ergens iets niet goed ging. Ik onthoud me dus nog even van een mening over dit spel.

Op Spellenpret speelde ik nog een coöperatief spel, namelijk de nieuwste tak aan de Pandemie-boom: Pandemic Rapid Response. In dit spel zitten de spelers in een vliegtuig waarin je met je pion verschillende acties kan doen. In je beurt gooi je met dobbelstenen die aangeven welke acties je kan doen. Je mag de dobbelstenen zo vaak over gooien als je wilt, maar dit kost wel tijd en daar heb je niet zo veel van. Er loopt namelijk een zandloper en voor die een bepaald aantal keer is doorgelopen moet je al je taken voltooid hebben. Ik vond deze variant niet echt leuk. Het leuke van Pandemie is voor mij de puzzel die je samen probeert op te lossen. Je moet samenwerken om het spel tot een goed einde te brengen. In Rapid Response was redelijk duidelijk wat er moest gebeuren en draaide het vooral op zo snel mogelijk de juiste dingen gooien met de dobbelstenen. Het spel deed me heel erg aan Escape denken, maar was van die twee spellen duidelijk de mindere. Ondanks het thema (de wereld rondvliegen om de wereld te redden), vond ik dit helaas geen hoogvlieger.

Lost Cities het tweepersoons kaartspel, wie is er geen spellengek mee geworden zou ik haast zeggen. Dit spel bestaat inmiddels 20 jaar. Knizia is een kei in het hergebruiken van goede spelmechanismen en het mechanisme van Lost Cities is met succes hergebruikt in de verschillende Keltis spellen (Keltis het bordspel won in 2008 zelfs de Spiel des Jahres). Dit jaar komen er weer een paar spellen onder met het Lost Cities thema uit. De eerste daarvan is Lost Cities het bordspel. Ik speelde dit spel met Niek, Peter Hein en Helen. Natuurlijk moet je weer genummerde kaarten in verschillende kleuren verzamelen die je oplopend moet afleggen. Als je een kaart uitspeelt dan mag je op het betreffende spoor een stap naar voren doen. Hoe verder je komt op een spoor hoe meer punten het oplevert. De eerste stapjes leveren zelfs minpunten op. Op sommige plekken kan je een bonusje krijgen, zoals een extra stap op een spoor naar keuze. En als je geen kaart uit wil spelen dan mag je ook een kaart afleggen en een nieuwe trekken. Andere spelers kunnen deze kaart dan weer oppakken als ze willen. Je moet dus goed opletten dat je geen kaarten aflegt waarmee je een ander helpt om flink wat stappen op een spoor te zetten. Je speelt meerdere rondes en wie daarna de meeste punten heeft wint het spel. Het mechanisme van Lost Cities heeft natuurlijk al lang bewezen. Ook dit spel speelt dus weer heel soepel en lekker weg. Regelmatig heb je eigenlijk geen kaart die je nu wil spelen omdat je hoopt dat je nog een tussenliggende kaart trekt, maar wil je ook niets afleggen omdat andere spelers die kaart te goed kunnen gebruiken. Dit zorgt voor lastige en dus leuke dillema’s. Voor wie Lost Cities of Keltis heeft gespeeld is dit bekende kost. Het spel is dus niet bijster origineel, maar dat neemt niet weg dat het een prima spel is.

Samurai the Card Game heb ik in 2011 al eens eerder gedaan. Dat is alleen zo lang geleden dat ik er geen herinneringen meer aan had en daarom tel ik het mee met de nieuwe spellen van deze maand. In dit spel bouw je met elkaar een soort dambord van vierkante kaarten. Op de helft van de kaarten staat een symbool (rondje, vierkantje, driehoekje) en de andere helft zijn de spelerskaarten waar dezelfde symbolen op staan met een waarde erbij.  Zodra een symboolkaart helemaal omsingeld is krijgt de speler die de sterkste kaarten met hetzelfde symbool (of jokers) heeft aangelegd een fiche met dit symbool er op. Als alle kaarten gespeeld zijn, wordt er gekeken wie er in de verschillende categorieën de meeste fiches heeft verzameld. Als je in geen één categorie de meeste hebt, dan heb je verloren. Als iemand in twee categorieën de meeste heeft, dan is deze speler de winnaar. En anders is de speler de winnaar die de meeste van de fiches heeft van de soorten waarvan hij niet de meeste had. Inderdaad dit is een onvervalste Knizia met bijzondere eindwaardering. Het spel speelt zelf gelukkig een stuk makkelijker weg dan de eindtelling is. Ik heb me dan ook prima vermaakt met dit spel.