zondag 12 januari 2020

Recensie: Tapestry

Onder invloed van Kickstarter is er de laatste jaren een wapenwedloop ontstaan in de vormgeving van spellen. Met een beetje hout en karton kun je niet meer aankomen. Miniaturen moet je leveren, bij voorkeur groot, gedetailleerd en kleurrijk. Dat is allemaal aanwezig in Tapestry: een enorme doos, gevuld met tientallen miniaturen en speelkaarten van mysterieus stevig materiaal. Of je het mooi vindt is een kwestie van smaak, verzorgd is het in ieder geval.

Wat spelidee betreft is Tapestry een stuk minder opvallend. Het is een klassiek sneeuwbalspel, waarbij je een beschaving opbouwt door je in verschillende richtingen te ontwikkelen. Dat ontwikkelen kost grondstoffen, waarvan je er aan het begin een paar krijgt. Na een tijdje zijn ze wel zo’n beetje op, waarna je een inkomensronde kunt nemen. Daarin oogst je nieuwe grondstoffen en scoor je punten, waarbij het natuurlijk de bedoeling is om iedere keer weer meer te scoren dan de vorige keer.


Het moment van je inkomensronde mag je zelf kiezen. Na je vijfde ben jij klaar, maar spelen de anderen verder tot ook zij hun vijfde en laatste keer inkomen hebben gekregen. Uiteraard wint de speler met de hoogste score.

...en de waardering

Als je van spellen houdt met veel variatie en keuzevrijheid zit je bij Tapestry goed. Met zestien verschillende beschavingen en tientallen technologie- en tapijtkaarten is geen potje hetzelfde en met de keuze voor de verschillende ontwikkelrichtingen kun je elke keer een andere strategie kiezen. Maar voor de liefhebber van elegante en interactieve spellen is Tapestry een grote afknapper. Het is stroperig en langdradig, verplicht je soms tot keuzes die eigenlijk niet wilt en is grotendeels solitair. Er is weliswaar een speelbord waar je gebieden kunt ontdekken en veroveren, maar de actie op het bord is secundair en vrij tam. Wat er op de ontwikkelingssporen gebeurt is belangrijker, maar op af en toe een sprintje na wie als eerst een nieuwe ontwikkeling bereikt, is daar ook de interactie beperkt. Voor zo’n ambitieus spel is het allemaal wat onbevredigend.


Daarbij zit de overdadige vormgeving eerder in de weg dan dat het ondersteunt. De plastic miniaturen zijn indrukwekkend, maar thematisch irrelevant en zorgen voor een gebrek aan overzicht. Ze zijn het tegenovergestelde van functioneel.

Al deze bezwaren zijn irrelevant als je van lange spellen houdt waarbij je je eigen strategie uit kunt zetten, nauwelijks gehinderd door anderen. Voor mij was het helaas teveel een langdradige puzzel.







Auteur: Jamey Stegmaier
Uitgever: 999 Games (2019)
Aantal spelers: 1 tot 5, vanaf 14 jaar
Speelduur: 90-180 minuten
Prijs: ca 80 euro

Geen opmerkingen: