maandag 15 oktober 2018

Spiel 2018: Try before I buy (or not) spellen (deel 1)

Veel spellen worden voor het eerst op Spiel aan het grote publiek gepresenteerd. Dit betekent dat de hoeveelheid informatie die voor Spiel beschikbaar is, beperkt is. Vaak moet je het doen met een paar plaatjes van de doos, een korte beschrijving van de uitgever en, als je geluk hebt,  één of een paar filmpjes van bekende spellenrecensenten als The Dice Tower, Rado runs through en Shut up and sit down die voor de officiële release een recensie-exemplaar hebben gehad. Van de spellen op deze lijst weet ik dan ook gewoon te weinig om in te kunnen schatten of ik ze leuk vind, maar ze hebben allemaal wel iets wat mijn interesse wekt. Ik hoop er dan ook een aantal van op Spiel te kunnen spelen.

In de zomer worden er in Portugal traditioneel feesten georganiseerd waarbij hele steden en dorpen aan lange tafels in de straten aanschuiven voor een hapje en drankje. Deze feesten worden Arraial genoemd. In het gelijknamige spel mag je je eigen Arraial organiseren, in de hoop zo veel mogelijk toeristen te lokken. Je moet dus goed passen en meten om de ruimte optimaal te benutten. En dat is dan ook wat je in dit spel gaat doen. De verschillende benodigdheden voor het feest staan op tetris-achtige stukjes die je slim in elkaar moet passen. Ik houd wel van dit type puzzelspelletje en dus ben ik benieuwd naar dit spel. Er zijn al veel van dit soort spellen  (Fits, Patchwork, Cottage Garden, etc.). Ik benieuwd ben wat dit spel toevoegt aan het genre.  

Piepmatz is een kaartspelletje waar je bepaalde combinaties van kaarten met vogels en vogelvoer moet gaan verzamelen.  Dit spel staat vooral op mijn lijstje vanwege het thema, uitvoering en omdat je het met twee personen in ongeveer een half uurtje kan spelen. Dat is zo’n beetje de sweet spot voor nog een spelletje na het eten bij ons thuis.

Het kon natuurlijk niet uitblijven dat er een vervolg zou komen op het super succesvolle Azul. In plaats van muren tegelen, mag je in opvolger Azul: stained glass of Sintra zoals de naam al verraad aan de slag met glas in lood ramen. Aan de afbeeldingen te zien draait ook dit spel weer om het kiezen van groepjes gekleurde plastic tegels en het daarmee vullen van een bord. Het spel ziet er weer heel mooi uit. Ik speel Azul heel graag en ben dus zeker geïnteresseerd in een soortgelijk spel. Maar de ervaring leert ook dat het heel moeilijk is om een succesvol spel op te volgen. Ik wil dit dus graag spelen voor ik beslis of ik het wil hebben.

Ik denk dat Reiner Knizia naar Vaiana (de Disney film uit 2016 over een Polynesisch meisje dat de wereld moet redden) heeft gekeken en daarna Blue Lagoon heeft bedacht. Dit spel speelt zich namelijk ook af in een tropisch eilandenrijk. Het spel wordt in twee fasen gespeeld. Eerst speel je een exploratiefase waarin je dingen verzamelt. Daarna wordt alles, behalve de dorpjes, van het bord gehaald en speel je een settlement-fase (wie heeft een betere vertaling voor me dan kolonisatie-fase). Het spel schijnt wel wat weg te hebben van Knizia-klassieker Through the dessert. Ik ben heel benieuwd.

Aangezien ik de meeste spellen alleen met Niek speel, houd ik mijn ogen altijd open voor nieuwe tweepersoonsspellen. Kosmos brengt dit jaar Imhotep das Duell uit, een tweepersoonsversie van het populaire bordspel Imhotep. Kosmos heeft in het verleden al veel goede tweepersoonsspellen afgeleverd. Een nieuw tweepersoonsspel van Kosmos is dus altijd de moeite van het bekijken waard. In dit spel proberen echtelieden Achnaton en Nefertiti elkaar af te troeven door het bouwen van monumenten. Nu maar duimen dat het lukt om een plekje in de altijd overvolle Kosmos-stand te veroveren.

Greedy Kingdoms is een tweepersoons spel dat volgens co-auteur Bruno Faidutti een beetje doet denken aan zijn eigen succesvolle spel Machiavelli. Greedy Kingdoms is in 2009 ontworpen door de Japanse ontwerper Hayato Kisaragi. Bruno Faidutti is dit spel in 2016 gaan spelen en was er erg van gecharmeerd. Hij heeft vervolgens zijn eigen versie gemaakt en deze voorgelegd aan Hayato Kisaragi en de oorspronkelijk uitgever. Die vertelden dat er al een heruitgave in de pijplijn zat bij AEG, maar dat ze graag wilden samenwerken. Deze Greedy Kingdom versie is het resultaat van deze samenwerking. Ik vind Machiavelli een erg leuk spel maar niet voor twee spelers, dus ik ben heel benieuwd naar deze uitgave.

Het schattigste spel van de beurs moet wel Let’s drink zijn. Het spel is verpakt in een soort schattig knuffel konijntje en is dus denk ik een reisspelletje. In dit spel moet je als een volleerd barrista kopjes koffie identificeren. Het lijkt een soort reactiespelletje te zijn. Schattige konijntjes en koffie vind ik een rare combinatie, maar misschien werkt het.

De Duitse uitgever Hans im Glück brengt op Spiel altijd een lading nieuwe spellen uit, maar is heel terughoudend met het geven van informatie over de spellen voor de deuren van de beurs openen. Van Lift off weten we dan ook niet veel meer dan dat het een spel voor 2 tot 4 spelers is waarin de Space-race uit de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw in 60-90 minuten wordt beslecht. Het spel ziet er lekker retro uit. De ontwerper van het spel, de Belg Jeroen vander Steen, werkt bij European Space Agency. Ik zal vast niet de enige zijn die dit spel graag wil proberen...

Orbis is het nieuwe spel van Space Cowboys, de uitgever van Splendor. Dit spel is in Amerika al verkrijgbaar en wordt daar goed ontvangen. In dit spel ben je een god die lekker bezig is om zijn eigen wereld te creëren. Je concurreert  daarbij met andere goden voor de beste stukjes land. Het schijnt een simpel, snel spel te zijn met toch voldoende diepgang. 

Geen opmerkingen: