woensdag 31 oktober 2018

Gespeeld op Spiel 2018: de matig tot ronduit slechte spellen


Een van de leukste dingen aan Spiel is dat je er zo veel spellen kan vinden uit verre landen. Omdat je vaak weinig tot niets van die spellen weet, ga je er vaak blanco in en kan je leuk verrast worden. Helaas gebeurde dat niet bij The tales of Ki-pataw. In dit spel spelen alle spelers een karakter die een aantal opdrachten in de stad Ki-pataw moet uitvoeren. De opdrachten bestaan uit het bezoeken van een aantal locaties en het ophalen van blokjes of kaartjes op de ene locatie om die vervolgens naar een andere locatie te brengen. Het spel voegt speltechnisch niets toe aan het genre van de “pick up and deliver” spellen en daardoor vond ik het nogal saai. Het was allemaal iets te recht toe recht aan en voelde daardoor behoorlijk ouderwets. Het enige wat ik leuk vond aan dit spel was dat mijn karakter een Capibara (een soort reuze cavia) was. Ik ben al veel geweest in spellenland, maar een capibara was ik nog nooit. Ik zou er zeker geen bezwaar tegen hebben om nog eens een capibara te zijn, maar dan wel graag in een ander spel.

GrimmoiR is een kaartspel met prachtige afbeeldingen van enge versies van sprookjesfiguren. Het is alsof je in de upside down van het sprookjesbos van de gebroeders Grimm terecht bent gekomen waar alle sprookjesfiguren elkaar naar het leven staan. Iedere speler heeft zes sprookjesfiguren voor zich liggen en deze twee groepen bevechten elkaar op leven en dood. Je doet dit door in je beurt een kaart te activeren en de actie die op de kaart staat uit te voeren, zoals bijvoorbeeld het aanvallen van een kaart van de tegenstander die daardoor levenspunten verliest of het genezen van een kaart van jezelf. De spelers gaan hier net zo lang mee door tot er nog maar één speler kaarten voor zich heeft en die heeft dan gewonnen. Er zijn vast mensen die dit spel leuk vinden, maar ik hoor daar niet bij. Ik vind het vermoeiend om al die verschillende kaarten goed in de gaten te houden. Vaak zijn deze spellen zo gebalanceerd dat als beide spellen  even goed (of slecht) spelen ze gelijk op gaan en je dus om de beurt een kaart van de ander uitschakelt en dat vind ik saai. Het voelt voor mij te veel als touwtrekken waarbij je nu weer eens iets verliest, maar daarna weer wint maar je ten opzichte van de ander ongeveer gelijk blijft. Ik heb liever wat meer variatie in het spelverloop.

Krosmaster Blast valt in dezelfde categorie als GrimmoiR Het is een spel waar je moet proberen de andere speler uit te schakelen door hem telkens aan te vallen. Dit keer zijn het twee prachtige miniatuur-poppetjes die vechten in een bos met 3D kartonnen bomen waar je je achter kan verstoppen. Alle poppetjes hebben weer hun eigen aanvalsarsenaal waarmee je elkaar om de beurt aanvalt tot één van de twee is uitgeschakeld. Je kon hier alleen ook nog winnen door bepaalde tegels te activeren door er op te gaan staan. Een van de uitleggers in deze stand liep rond in een korte broek met een hele mooie tattoo van een grote octopus en andere zeedieren. Ik denk dat het veelzeggend is dat ik meer plezier had van het bestuderen van deze tattoo  dan dat ik van het hele spel had.

Het slechtste spel dat ik dit jaar heb gespeeld was DIG IT UP. Inderdaad met schreeuwerige hoofdletters om nog een beetje aandacht te trekken in de enorme hoeveelheid spellen die dit jaar uit kwam. Het thema van dit spel sprak me aan en daarom wilde ik het spel wel proberen. In dit spel ben je een archeoloog die op verschillende plekken mag gaan graven. Maar meer positiefs valt er over dit spel niet te zeggen. Iedere ronde kies je op welke locatie je gaat graven. Iedere locatie bestaat uit een aantal kaartjes die in een rij liggen. Vervolgens gooi je met een dobbelsteen, tel je het aantal vakjes af en pak je de bijbehorende tegels. Je probeert op deze manier bepaalde setjes van kaarten te verzamelen, maar dat is dus vooral heel veel geluk en bijzonder weinig wijsheid. Het beetje wijsheid dat je nodig hebt is dat het slim is om de rij te kiezen waar de meeste voor jou nuttige fiches liggen. Dat is niet echt rocketscience. Alsof het geluks-feestje niet al groot genoeg was, kreeg je bij sommige tegels ook nog extra bonuskaarten met extra willekeurige opbrengsten of boetes. Ik snap werkelijk niet dat een uitgever dit spel nog heeft willen uitbrengen.

Geen opmerkingen: