zaterdag 14 juli 2018

BGG@SEA dag 4: Skagway en White Pass Railway


Op de vijfde dag van de cruise bezochten we Skagway. Skagway ligt niet heel ver varen van Juneau en daarom waren we er al vroeg. Helaas was de zee wel wat ruw geweest waardoor het schip erg schommelde en ik met een zeurende hoofdpijn wakker werd die het grootste deel van de dag bleef hangen. Ik had dan ook wat moeite om op gang te komen. Maar genieten van het wederom prachtige uitzicht lukte me gelukkig heel aardig. 

Om 12 uur moesten we verzamelen voor de BGG-excursie van de dag. Tot die tijd hebben we niet zo veel gedaan (behalve dan van het uitzicht genieten en kijken naar alle andere toeristen). Om 12 uur werden we met bussen naar het treinstationnetje gebracht (dat was wel 5 minuten rijden) om daar in historische treinstellen van de White Pass Railway te stappen. Speciaal voor ons waren treinstellen met tafeltjes geregeld zodat we onderweg spellen konden doen. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen, dus binnen een paar minuten lagen op bijna alle tafels spellen. Ticket to Ride en Steamrollers waren erg populair. 

Niek en ik begonnen met een potje Fox in he Forest (Niek won weer eens). We zaten naast Rachel en Chris waar we eerder Ganz schön Clever mee gedaan hadden. Ik heb twee geplastificeerd blaadjes van dit spel in ons “to go” vakantiebakje zitten en vroeg of ze het wilden lenen. Dat wilden ze graag en ze hebben het meerdere keren gedaan. 

De trein begon ondertussen te rijden en reed al snel de bergen in. Wij zaten op de heenweg aan de kant van de trein met het mooiste uitzicht. We hebben op de heenweg dus even de spellen gelaten voor wat het was om te kijken naar een waanzinnig berglandschap.  Het was echt bizar hoe hoog we de bergen in reden, vooral als je er over nadacht over hoe dit traject ooit moet zijn aangelegd (antwoord: door mensen zonder hoogtevrees maar met veel dynamiet). De rit eindigde net over de grens in Canada (mijn eerste keer in Canada). Omdat we de trein niet uit mochten was er geen paspoortcontrole of iets dergelijks. Op deze plaats werd de locomotief even afgekoppeld om via een parallel spoor naar de andere kant van de trein te worden verplaatst. Van de passagiers werd ondertussen gevraagd om van plek te ruilen met de mensen aan de andere kant van het gangpad zodat iedereen een keer het mooiste uitzicht had. 

Op de terugweg zaten Niek en ik dus aan de bergkant en was ons uitzicht beperkt (al konden we natuurlijk best  een beetje meekijken uit de ramen uit de andere kant van het gangpad). Wij vonden het een mooi moment om een spelletje te gaan doen en hebben zelf een potje Ganz schön Clever gespeeld. 

Nadat we weer terug in Skagway waren gekomen zijn we het stadscentrum in gelopen. Het deed mij erg denken aan Eurodisney door de looks van de gebouwen. In het centrumpje zaten ongeveer dezelfde winkels als in Juneau: juweliers en souvenirwinkels. We waren er dan ook snel uitgekeken en gingen weer terug naar de boot. 

Na het eten besloten we nog een spelletje te gaan doen in de Conference Room. Clint (waar we gisteren tijdens het eten mee kennis hadden gemaakt) liep min of meer tegelijkertijd met ons naar binnen toe. Na even in het enorme spellenanbod geneusd te hebben besloten we om Harry Potter Hogwarts Battle te gaan spelen. Clint had dit spel al eens gedaan en was bereid om met wat hulp van de regels het spel aan ons uit te leggen. Ik had dit spel al een paar keer zien liggen (onder ander in de giftshop van het MoPop museum van Seattle) en omdat ik erg van Harry Potter houd, was ik heel nieuwsgierig naar dit spel. Ik wist dat dit een deckbuilder was, maar had even gemist dat het een coöperatief spel was. Niek houdt niet van coöperatieve spellen dus het was een beetje ongelukkige keuze.  

Het spel zag er super mooi uit. Het materiaal is van topkwaliteit en voor de illustraties zijn foto’s uit de films gebruikt. Het spel bestaat uit zeven scenario’s (één scenario per boek) waarin je in steeds verder oplopende moeilijkheidsgraad slechteriken moet verslaan. De regels raadde mensen die al bekend waren met deckbuildinggames aan om te beginnen met het derde scenario. Dit zorgde wel voor wat gepuzzel omdat je uit verschillende doosjes kaarten en regels moet verzamelen en samenvoegen. We moesten (als ik het goed onthouden heb) in totaal 8 slechteriken verslaan (waaronder de basilisk).  Hiervoor moet je voor iedere slechterik voldoende bliksemschichten (aanvalspunten) verzamelen. De slechteriken wachten alleen niet passief tot ze verslagen zijn, maar vechten zelf ook terug. Iedere speler start dus met 10 hartjes en die kan je verliezen. Als dat gebeurt dan ben je verlamd door een spreuk waardoor je in de betreffende beurt de helft van je kaarten moet afleggen en met een halve hand moet verder spelen (maar je krijgt wel al je hartjes meteen weer terug zodat je de volgende ronde weer op volle kracht bent). Iedere speler begint met een zwakke hand met nauwelijks aanvalskaarten en vooral geldkaarten (met een lage waarde). Van het geld kan je sterkere kaarten kopen (spreuken, voorwerpen en vrienden) en zo bouw je langzaamaan je denk op waarmee je steeds sneller de slechteriken kan verslaan. Het werd bij ons geen moment echt spannend of we het zouden redden en daardoor voelde het spel nogal repetitief. Ik was dan ook blij dat het was afgelopen (en hetzelfde gold al helemaal voor Niek). De scenario’s lopen op in moeilijkheidsgraad dus wellicht zijn volgende scenario’s wel uitdagend, maar ik denk niet dat ik het antwoord daarop ooit te weten zal komen want ik voel niet echt veel animo om het spel nog eens te proberen.

Terwijl we aan het spelen waren kwamen verschillende mensen even een praatje maken. Een moeder vertelde dat dit spel een grote hit was onder haar kinderen. Ze waren inmiddels bij het zesde scenario aangekomen. Zij hadden de huisregel dat als je een spreuk gebruikte dat je dan het bijbehorende tovergebaar moest maken. Ik vond dit leuk bedacht. Ik denk dat Harry Potter Hogwarts Battle te veel een familiespel is en het daarom voor ons als doorgewinterde veelspelers te licht was. 

Het was inmiddels bijna 10 uur en dus een mooi moment voor ons om naar bed te gaan omdat we de volgende ochtend vroeg op zouden moeten omdat we dan hopelijk door de Tracy Arm Fjord zouden varen met uitzicht op de Sawyer Glacier. Of dit werkelijk zou gebeuren wisten we nog niet. Op het Cruise Compass met informatie over de volgende dag dat iedere dag in onze hut werd bezorgd werd namelijk gewaarschuwd dat er deze tijd van het jaar veel ijs door deze fjord dreef en dat de kapitein pas op het laatste moment zou beoordelen of het veilig genoeg was om de fjord in te varen. Als het te gevaarlijk was, dan zouden we naar een andere gletsjer gaan. 


2 opmerkingen:

hero zei

Een leuk verslag om te lezen met mooie beelden!

Dagmar zei

Dank!