donderdag 19 juli 2018

Recensie: Bob Ross Art of Chill Game

Landschapsschilder Bob Ross was in de jaren ’80 en ’90 een bekende TV-persoonlijkheid. In zijn TV-programma’s (The joy of painting) liet hij stap voor stap zien hoe hij in een half uurtje een prachtig schilderij maakte van de ongerepte natuur. Ook niet-creatievelingen keken graag naar zijn programma’s vanwege de fijne, rustige stem waarmee hij sprak over de fluffy clouds, almighty mountains en happy little trees die hij schilderde. En als er dan een keer wat mis ging, dan was dat geen foutje, maar een happy little accident. Bob Ross was zo zen als je maar kon zijn. Bob Ross is in Amerika nog steeds ongekend populair en er is vorig jaar zelfs een bordspel uitgekomen waarin zijn schilderlessen centraal staan.

De volledige titel van dit spel is Bob Ross, Art of Chill Game. In dit spel zijn de spelers studenten van Bob Ross en proberen ze met hem mee te schilderen. Doel van het spel is om als eerste helemaal ontspannen te raken door het schilderen. Hoe ontspannen je bent wordt bijgehouden op een centrale Chill-meter. Wie als eerste helemaal relaxed is, wint het spel.

Op een mini-schildersezel wordt aan het begin van het spel een Bob Ross-schilderij neergezet. Op elk schilderij zijn drie landschapselementen waar de leerlingen aan kunnen werken (bijvoorbeeld de happy little trees, wondrous water en een charming cabin). Voor elk element heb je een bepaalde combinatie van verfkaarten en een kwast nodig (deze staan op art supply kaarten).

In een speelbeurt gooi je altijd eerst met een dobbelsteen. Afhankelijk van de worp krijg je dan een extra art supply-kaart, mag je een art supply card uit je hand op je eigen spelersbordje (in de vorm van een schilderspalet) leggen, krijg je een extra actie óf (drie van de zes kanten van de dobbelsteen) moet je een Chill-kaart trekken en vervolgens de Bob-meeple verplaatsen op het schilderij (daarover zo meer). De Chill-kaarten zijn een soort kanskaarten waarbij je soms wat krijgt (extra art supply kaarten, extra acties) of die de mogelijkheid bieden om extra punten te scoren (bijvoorbeeld als je schildert met een bepaalde kleur of bepaalde kwast).

Vervolgens heb je drie acties waarmee je art supply kaarten kan verzamelen of uitspelen. Op de art supply kaarten staat altijd een kwast en een soort verf en je moet dus kiezen welke kant van de kaart je gebruikt. Op je schilderspalet is ruimte voor twee groepjes van drie verfkaarten. Je probeert op deze locaties de combinaties van verf neer te leggen die je voor de landschapselementen nodig hebt. De kaarten die op een plekje liggen zijn gemengd en je moet dus precies de juiste combinatie verzamelen anders kan je over nieuw beginnen (gelukkig mag je ook een actie besteden aan het wassen van je palet).

Als je de juiste verf op je palet verzameld hebt dan speel je de benodigde kwast uit je hand en verf je het element. Iedere keer dat je verft scoor je punten. Je scoort net zo veel punten als het aantal kleuren verf dat je gebruikt hebt. Soms krijg je nog extra punten als je de eerste of tweede speler bent die het element geschilderd heeft en/of als je sneller dan Bob bent geweest. Onderaan het schilderij op de ezel staat een tijdsspoor waar de Bob meeple op verplaatst wordt als je Bob gooit met de dobbelsteen. Op dit tijdspoor staan ook de drie landschapselementen afgebeeld. Als je het element schildert voordat de Bob pion op het betreffende vakje is beland, dan krijg je het bijbehorende aantal punten. Je kan ten slotte nog extra punten krijgen als je geoefend hebt met de kleuren of kwasten die je gebruikt.  Tijdens het spel kan je namelijk ook twee art supply kaarten met dezelfde kleur verf of kwast afleggen om te oefenen. Als je dit doet dan krijg je de bijbehorende techniek kaart en scoor je twee punten. Vanaf dat moment krijg je een puntje extra als je voor een landschapselement de kleur of kwast gebruikt waarvan je een techniek kaart bezit.

Als Bob op het laatste vakje komt, is het schilderij af en begint hij aan een nieuw schilderij. Maar ook als een speler alle drie de elementen heeft geschilderd dan wordt er onmiddellijk gestart met een nieuw schilderij. Je moet dus een beetje op de snelheid letten want het is echt balen als dit gebeurt op het moment dat jouw schilderspalet helemaal klaar ligt voor een bepaald element, maar je dus niet meer de kans krijgt om dit element te schilderen.

...en de waardering


Ik heb dit spel gekocht tijdens mijn vakantie naar Seattle en Alaska. Op veel van de schilderijen die Bob Ross maakte (en dus ook op veel van de schilderijen in dit spel) staan afbeeldingen van de overweldigende landschappen in Alaska. Voor mij is dit dus het perfecte souvenir van een geweldige vakantie.

Het spel is een licht familiespel dat lekker vlot doorspeelt. Het doet in de verte een heel klein beetje denken aan Ticket toRide doordat je bepaalde combinaties van art supply kaarten moet verzamelen.

Er zit een redelijke geluksfactor in het spel door de dobbelsteen. Het is bijvoorbeeld fijner om een extra art supply kaart of extra actie te krijgen dan om Bob te gooien omdat de Chill-kaarten voor iedereen hetzelfde voordeel opleveren (iedereen een gratis Art Supply kaart). De Chill kaarten die een extra mogelijkheid voor punten scoren geven zorgen ook voor geluk. Ze liggen er te kort om er gericht op te spelen (in bijna de helft van de beurten wordt er per slot van rekening een nieuwe Chill-kaart opengedraaid) en dus moet je een beetje geluk hebben dat er net een kaart ligt die punten oplevert voor iets dat je kan schilderen (meestal omdat je het toch al van plan was). Maar geluk middelt zich meestal wel uit, dus dit is niet heel storend. Wat ik wel echt een ontwerpfout vind, is dat het spel is afgelopen zodra een speler het eind van het Chill-spoor heeft bereikt. De ronde wordt dan niet meer uitgespeeld. De startspeler heeft hierdoor een voordeel en als er in dezelfde ronde dus meerdere mensen uit zouden kunnen gaan, dan geeft dit zure gezichten.

Als ik de souvenir-waarde even weg laat, dan houd ik een degelijk familiespel over. Het is niet echt iets bijzonders, maar het speelt lekker vlot weg en in dit geval is dat genoeg door de Bob Ross nostalgie factor die perfect is doorgevoerd. Het spel ziet er namelijk prachtig uit en gebruikt veel typisch Bob Ross jargon ( van de happy little trees, tot de namen van de kleuren van de verf). Daarboven op komen dan nog de Bob Ross quotes die op de Chill-kaarten staan (“Artists are expected to be a little different”), je hoort het hem gewoon zeggen. Spellengekken kunnen dus betere spellen kopen in de winkel, maar ik denk dat het moeilijk is om de sfeer van Bob Ross beter in een spel te vangen.







Auteur: Prospero Hall
Uitgever: Big G Creative, 2017
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 20-40 minuten
Prijs: 25 dollar (exclusief V.A.T. en de reis naar Amerika)
NB: exclusief te koop bij Target (een Amerikaanse warenhuisketen)

woensdag 18 juli 2018

BGG@SEA dag 8: vertrekken en Mox Seattle


Op vrijdagochtend moesten we vroeg op omdat we om kwart over 8 de Explorer of the  Seas moesten gaan verlaten. Op het aangewezen tijdstip meldden we ons in de Main Dining hall op het vierde dek. Hier moesten we nog even wachten voordat onze groep aan de beurt was om te vertrekken. Het was te vroeg om al naar het vliegveld toe te gaan omdat ons vliegtuig pas om half 6 zou vertrekken. Eigenlijk wilden we naar de locatie van Mox (bordspellencafé en -winkel) in Seattle gaan, maar die zou pas om 11 uur open gaan (zie het verslag van onze week in Seattle voor onze kennismaking met de andere locatie van deze keten in Bellevue). We besloten daarom maar eerst een taxi naar de Starbucks Reserve Roastery te nemen.

Starbucks is ontstaan in Seattle en heeft haar hoofdkantoor nog steeds in deze stad. In Seattle heeft ze ook haar vlaggenschip-winkel gevestigd waar ze nieuwe drankjes en concepten uitprobeert. Voluit heet deze locatie de Starbucks Reserve Roastery & Tasting Room. Voorbeelden van dingen die ze daar nu uitproberen zijn cocktails met koffie, versgebakken stukken pizza en nieuwe soorten koffiebonen. Wij bestelden een latte van een bijzondere koffieboon (ik vond er weinig aan) en zochten een plekje langs het raam en haalden onze Scrabbleset tevoorschijn voor een ouderwets potje Scrabble. Het was het eerste potje Scrabble deze vakantie. Niek was in topvorm en verpletterde me.

Toen we uitgescrabbled waren, hebben we een Uber naar de locatie van Mox in Seattle gepakt. Ook deze locatie zat op een soort industrieterrein en bestond weer uit een combinatie van een winkelgedeelte met een restaurantgedeelte en meerdere losse ruimtes voor speciale categorieën spellen (miniaturen, role playing, toernooien, etc.). We werden vriendelijk ontvangen en kregen een fijn plekje aan het raam toegewezen waar we onze koffers in een fijn hoekje konden schuiven.

De sfeer in deze locatie was anders dan in de locatie in Bellevue. Hier was voor een soort van gothic uitstraling gekozen met veel prachtige geschilderde details, waaronder een grote wandschildering. De winkel was veel kleiner dan die in Bellevue, maar nog steeds veel groter dan de gemiddelde spellenwinkel hier in Europa.







Ook hier kon je bij de kassa spellen lenen. Ik vroeg of ze ook Dinosaur Island hadden omdat ik die graag nog een keer zou willen spelen. Ze hadden die niet achter de kassa staan, maar wel ergens anders en gingen hem voor me halen. Niek en ik zetten het spel snel klaar en wisten de regels nog en konden dus snel gaan spelen. Omdat we nu al beter wisten hoe het spel verliep, speelde het spel lekker vlot door en het duurde niet lang voordat we beide ons park uit konden breiden met nieuwe dino’s. Ik speelde dit keer heel bewust op de einddoelen. Niek was hier net wat langzamer mee en moest dus toezien hoe ik twee doelen wist te verwezenlijken en daarmee het spel beëindigde. Je krijgt bonuspunten als je een einddoel haalt. Tot mijn verbazing won ik echter met maar een klein verschil. Niek had zich namelijk op dure dino’s gericht (die waren meer punten waard dan mijn suffe planteneters) en  had daarmee bovendien veel meer bezoekers (en dus punten) binnen gehengeld. Ik vond het leuk om te zien dat je in dit spel schijnbaar verschillende tactieken kan volgen en je niet verplicht op de einddoelen hoeft te storten.

Het was inmiddels 12 uur geworden en dus tijd om te lunchen. We namen beide een kaastosti en een Italian Soda. Dat laatste was een wonderlijk drankje bestaand uit aanlenglimonade (wij kozen voor zwarte bessen smaak) met slagroom. Het smaakte beter dan het klonk, maar ik geloof niet dat ik de behoefte voel om het hier thuis klaar te gaan maken.

Na de lunch besloten we nog één vlot spelletje te doen voordat we ons naar het vliegveld zouden laten brengen. We kozen voor Splendor. We  probeerden allebei zo snel mogelijk toe te werken naar de bonus-tegels en Niek was hier net wat sneller in dan ik. Dit leverde hem een voorsprong op die ik niet meer kon inhalen. Hij ging er dan ook met de winst van door.

Ik wist dat de koffers echt afgeladen vol zaten en dus kon ik me bedwingen om nog een spel te kopen in de winkel. Een Uber bracht ons snel naar het vliegveld. Onze koffers bleken te zwaar te zijn en dus moesten we uit iedere koffer een spel halen om in onze handbagage te stoppen. De dozen waren tot mijn opluchting nog steeds ongedeerd en ik hoopte dat de dozen die in onze koffers achterbleven dat zouden blijven (ik heb niet de illusie dat er heel voorzichtig met de koffers wordt omgegaan tijdens de bagageafhandeling op vliegvelden).

We waren keurig op tijd voor onze vlucht en hebben de tijd nog gedood met een potje Fox in the Forest en Ganz schön Clever. En toen was het tijd om in het vliegtuig te stappen voor een lange vlucht terug naar huis (zonder te slapen helaas). Zaterdagmiddag waren we weer thuis en tot mijn grote verrassing waren alle spellen ongedeerd aangekomen.

Natuurlijk was het heerlijk om weer thuis te zijn, maar het was ook echt jammer dat de vakantie was afgelopen. De afgelopen twee weken waren echt geweldig leuk. We hebben zo veel leuke dingen gezien en gedaan. En we hebben zo veel leuke mensen ontmoet. Ik kan een tripje naar Seattle en/of Alaska dan ook van harte aanbevelen. Ook kan ik de bordspellencruise van BGG van harte aanbevelen. Het kost een lieve duit (vooral door de bijkomende reiskosten naar Amerika), maar dan ben je verzekerd van een cruise met een flinke voorraad leuke spellen en spellenspelers. Als de bestemming je dan ook nog aanspreekt, dan is dit een winnende combinatie voor elke spellenspeler. Ik sluit dan ook zeker niet uit dat we over een paar jaar nog een keer met BGG mee op cruise gaan. En tot die tijd moet ik het doen met de foto’s en herinneringen van de afgelopen cruise.

dinsdag 17 juli 2018

BGG@SEA dag 7: Victoria, Butchart Gardens en afscheidsreceptie


Op de laatste volledige dag van de cruise brachten we een bezoek aan Victoria. Victoria is een plaatsje in de provincie British Columbia van Canada. De BGG-excursie in dit plaatsje ging naar de Butchart Gardens. We moesten ons om kwart voor 10 melden op de pier, waar een bus op ons stond te wachten. De bus nam niet de kortste weg naar de Butchart Gardens, maar reed een toeristische route. De buschauffeur vertelde ondertussen wat we zagen en gaf zijn visie op de wereld (hij had het niet zo op politici).

Na een klein uurtje kwamen we aan bij de Butchart Gardens. Dit is een prachtige botanische tuin die door de vrouw van een cement-magnaat is aangelegd op de afgegraven cement-groeves. De groep werd eerst naar een voor ons gereserveerd veld met picknicktafels gebracht voor een lunch die geserveerd werd uit grote picknickmanden. Clint schoof bij Niek en mij aan en vertelde over zijn oorspronkelijke Noorse roots en zijn plannen om ooit een keer op vakantie te gaan in Noorwegen. In de bus hadden de BGG-ers die mee waren als begeleiding ons aangeraden om zo snel mogelijk te eten zodat we zo veel mogelijk tijd zouden hebben om de tuin te bekijken. We hadden namelijk maar twee uur de tijd voordat we weer de bus in moesten.

Na de lunch zijn Niek en ik met zijn tweeën de tuin in gewandeld. De tuin was prachtig. Er stonden heel verschillende bloemen, planten en bomen en alles lag er super netjes bij. Je zag dan ook overal tuinmannen aan het werk om alles tiptop in orde te houden. We hebben maar een klein deel van de tuin gezien doordat we onderweg een tijdje bij een ouderwets draaicarrousel hebben gekeken en we een ijskoffie hebben gedronken (het was warm weer dus die ging er wel in, maar we waren niet de enige die op dit idee waren gekomen). We hebben dus grote delen van de tuin gemist, maar de dragon-pond (die wij omdoopten tot Tichu-vijver) hebben we niet gemist.


Op de terugweg in de bus vertelde de buschauffeur weer uit ten treure wat we zagen en wat hij er van vond. Wat ik heel grappig vond was dat hij licht geïrriteerd was doordat er fietspaden (met zelfs speciale verkeerslichten) waren aangelegd, waarvoor parkeerplekken waren verdwenen en auto’s nu minder ruimte hadden. Hij kon er niet over uit. Hij was gelukkig wel bereid om een tussenstop in het centrum van Victoria te maken zodat mensen uit de bus konden om het stadje te verkennen.

In Seattle hadden Niek en ik op het vliegveld al folders gezien over een speciale Egypte-tentoonstelling in het British Columbia museum in Victoria (er vaart een veerdienst tussen Seattle en Victoria waarmee je in 2 uur over bent). Het oude Egypte is een passie van Niek en dus spoedden wij nadat we uit de bus waren gestapt naar het museum om de tentoonstelling te bezoeken. Het was een prachtige tentoonstelling die we met plezier hebben bekeken. Er waren nog veel meer interessante afdelingen in het museum, maar helaas hadden we daar geen tijd meer voor omdat we om half 5 weer aan boord moesten zijn.

Om 7 uur begon de afscheidsreceptie van BGG. Voor die tijd pakten we onze koffers in (die moet je al de avond voor vertrek op de gang zetten zodat het personeel die in de rustige nachtelijke uren naar de uitgang kan brengen zodat de volgende dag de gangen en liften niet verstopt raken door passagiers met hun bagage). Het was nog een flinke uitdaging om alle bagage weer in de koffers te krijgen doordat we natuurlijk een enorme stapel spellen cadeau hadden gekregen. We moesten dan ook best een beetje op de koffers duwen bij het dichtdoen, dus ik vreesde dat de dozen wel een deukje zouden kunnen oplopen tijdens de reis naar huis.

Om 7 uur werden we weer in de Star Lounge verwacht voor de afscheidsreceptie. Tom en Suzie uit Seattle (waar we ook bij de welkomstreceptie naast hadden gezeten) schoven weer bij ons aan en we hebben heel gezellig met hen gekletst. BGG-er Jeff hield een afscheidspraatje waarin iedereen die de cruise had helpen organiseren én alle deelnemers nog een keer bedankt werd. En hij vertelde dat er tijdens de cruise zelfs een huwelijksaanzoek was gedaan én geaccepteerd.

Jeff stelde tijdens zijn afscheidspraatje ook Alan Moon (de bedenker van Ticket to Ride) voor (die had zitten eten tijdens de welkomstreceptie). Ik had een kaartje uit de Nederland uitbreiding van Ticket to Ride meegenomen om te laten signeren. Na het praatje van Jeff ben ik daarom naar Alan Moon toegegaan en heb hem om een handtekening gevraagd. Hij zette deze graag. Ik had helaas niet echt tijd om met hem te praten (we moesten de zaal weer vrij maken voor de volgende activiteit).

Niek en ik hadden nog geen tijd gehad om te eten en zijn dus eerst een hapje gaan eten. Daarna zijn we voor de allerlaatste keer naar de Conference Room gegaan om spelletjes te doen. De Conference Room was al in gereedheid gebracht voor de volgende groep die hem zou gebruiken en dus waren alle spellen al ingepakt en was de zaal kleiner gemaakt door middel van schotten (de zaal was nog ongeveer een derde van haar oorspronkelijke omvang). De zaal zat dan ook goed vol.

Niek en ik hadden ons “to go” bakje met spellen meegenomen en hebben nog twee potjes Ganz schön Clever gespeeld. Aan het eind van het potje kwam Brett Bennet uit California nog een praatje maken. We hadden hem tijdens de cruise vaker gezien, maar nog nooit echt met hem gepraat. Het was erg leuk om met hem te praten. We lieten zien wat in ons “to go” bakje zat en Brett kende Hanamikoji niet, maar wilde het graag eens proberen. We hebben hem het spel uitgelegd en Niek heeft het tegen hem gespeeld.

Na dit potje werd het echt tijd om naar onze hut terug te gaan. We hadden namelijk een briefje in onze hut bezorgd gekregen waarop de tijd vermeld stond waarop we geacht werden het schip te verlaten. Wij hadden geluk en zaten redelijk bij de laatste groepen, maar we moesten desondanks al om kwart over 8 weg zijn. En aangezien onze vlucht pas aan het eind van de dag zou vertrekken, zou het een lange dag gaan worden. Hoe graag we dus ook nog even wilden blijven plakken in de Conference Room, we deden het niet. Ik was echt een beetje verdrietig omdat dit als het einde voelde van de cruise. We hebben echt een super leuke tijd gehad en zo veel aardige mensen ontmoet. Ik vind het echt jammer dat de kans klein is dat ik hen ooit weer zie.

maandag 16 juli 2018

BGG@SEA dag 6: terugvaren richting Seattle


Aan alle goede dingen komen een eind en dus zette de cruiseboot op dag 6 van de cruise weer koers richting Seattle. Op dag 6 voeren we dan ook de hele dag op zee en waren er geen excursies. We hadden ons opgegeven voor het Tichu-tournooi dat om 12 uur zou beginnen. In de ochtend zijn we in onze hut gebleven en hebben we vanaf het balkon de zee afgespeurd naar wildlife. We hebben flink wat porpoise gezien en ook een paar blowholes (de fonteintjes die uit de spuitgaten van walvissen komen). Ze zaten helaas te ver weg en zijn bovendien ook te snel om ze goed op de foto te krijgen, dus ik heb er geen mooi plaatje van maar het was echt geweldig gaaf.

Om 12 uur meldden we ons in de Conference Room voor de start van het duplicate Tichu (Taipan) toernooi (door de Amerikanen uitgesproken als Tietsjoe). BGG-er Jeff had een koffer bij zich met allemaal speciale bakjes waarin de Tichu-kaarten al gedeeld waren (het systeem dat ook voor duplicate bridge wordt gebruikt). Er deden  6 duo’s mee en we vulden dus 3 tafels. Elk duo speelde drie rondes tegen elk ander duo. Doordat je allemaal met dezelfde verdeelde kaarten speelt, kunnen de scores onderling vergeleken worden. In deze vorm van Tichu gaat het er dus niet om hoe goed je het doet tegen je directe tegenstander, maar hoe goed je het doet in vergelijking met de andere teams die met dezelfde hand hebben gespeeld. Het is hierdoor lastig om tijdens het tournooi in te schatten hoe goed je het doet.

We speelden dus drie keer tegen elk team. Elke ronde begon met het openen van een envelop waarop je startkaarten stonden afgebeeld. Op basis van dit plaatje kon je al een Grand Tichu roepen. Dat heb ik twee keer gedaan en beide keren verloren (de eerste keer kon ik daar niets aan doen, de tweede keer had ik door slimmer te spelen de Grand Tichu waarschijnlijk wel binnen kunnen halen). Als je geen Grand Tichu wilde roepen dan mocht je het pakje kaarten pakken wat bij jouw hand hoorde. Je pakte dan ook een envelop waarin stond welke kaarten je hoorde te hebben om even te controleren of de vorige spelers alles netjes hadden terug gestopt (wat altijd het geval was). Vervolgens geef je zo als gebruikelijk drie kaarten door, maar schrijf je wel even op wat je doorgeeft en wat je terugkrijgt zodat aan het eind van de ronde alles weer netjes terug gelegd kan worden. En daarna speel je zoals gebruikelijk een rondje Tichu.

Om te voorkomen dat je van andere tafels ging bijhouden of er met een hand Tichu werd geroepen, moest je de Tichu’s niet hardop uitspreken maar aangeven door een gekleurde kaart te pakken (rood voor grand Tichu, geel voor een gewone Tichu en zwart als je geen Tichu wilde roepen). Niek en ik spelen eigenlijk nooit meer Tichu en dus maakten we af en toe wel wat foutjes, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben met veel plezier zitten Tichu-en.  Het was leuk om via dit tournooitje weer een aantal nieuwe mensen te ontmoeten (al was het ene stel leuker dan het andere).

Na 15 rondes zat het tournooi er op en rekende Jeff de uitslag uit door de scores in te vullen in een spreadsheet op zijn laptop. Tot mijn aangename verrassing waren Niek en ik tweede geworden van de 6 koppels. We konden dus met opgeheven hoofd de zaal verlaten.

Omdat het toernooi in de Conference Room (een zaal zonder ramen) was gespeeld, wilden we na het tournooi wel even wat daglicht meepakken en zijn we tot het eten even op ons balkon gaan zitten. Tijdens het eten zaten we aan het raam op de achterkant van de boot. Op eens zagen we in het water een enorme groep dolfijnen aankomen. Het waren er echt tientallen! De dolfijnen doken door de golven en zwommen zelfs met meerdere (tot zes aan toe) in een rijtje richting en daarna voorbij het schip. Soms kwamen ze zelfs even helemaal uit het water gesprongen. Dit was echt één van de hoogtepunten van de cruise voor mij.

Na het eten gingen we weer naar het Conference Center (’s avonds werd de Main Dining Hall gebruikt voor het diner en kon je daar dus helaas niet spelen). Ik zag in de kast Dinosaur Island staan. Ik heb dit spel recent gebacked via Kickstarter en was er erg nieuwsgierig naar. Het enige dingetje was dat ik nog wel even de regels moest lezen. Ik koos dus een rustig hoekje in de zaal en begon aan de regels. Ik was nog nauwelijks begonnen of er kwam een stel vragen of ze mee mochten doen (als ik het me goed herinner waren het Dan en Averill uit de staat New York). Ik gaf aan dat dat ik dat prima vond, maar dat ik het spel nog niet kende en dus nog eerst de regels moest lezen. Ze vonden het geen enkel probleem om daar op te wachten. Omdat het geen dun regelboekje was, gingen Dan en Averill samen met Niek een paar korte spelletjes doen terwijl ik me door de regels van Dinosaur Island worstelde (ze hebben Dice Forge en Strike gedaan). Het kostte me nog best wat moeite om de regels te leren doordat in de regels niet altijd alle termen even consequent gebruikt werden, maar het lukte me uiteindelijk toch.

Ik vond het best een beetje spannend om een spel dat ik niet kende in het Engels uit te leggen. Maar ik bracht het er best goed vanaf. Ik heb natuurlijk tijdens het spel nog wel een paar keer even iets op moeten zoeken in de regels, maar ik heb geen grote fouten gemaakt. Op een klein uitglijertje na, hebben we het spel dus volgens de regels gespeeld.

Dinosaur Island is eigenlijk Jurassic Park the boardgame. Zelfs verschillende plaatjes of namen in het spel verwijzen naar Jurasic Park, maar de algehele vormgeving van het spel is wel echt anders (nineties neon). In het spel bouwt iedere speler zijn eigen Dino-park. In je park moet je natuurlijk Dino’s hebben. De genetische codes voor de Dino’s kan je tijdens het spel kopen bij gespecialiseerde bedrijfjes en daarna heb je alleen nog maar het juiste DNA nodig en natuurlijk een goed beveiligd verblijf waar het beest in kan worden opgesloten. De dino’s zijn de grote publiekstrekkers van de parken (en hoe gevaarlijke hoe meer mensen komen kijken natuurlijk). Om al die bezoekers bezig te houden kan je verder nog atracties (achtbaan, draaimolen) of verkooppunten (restaurant, souvenirs) bouwen.

Het spel bestaat uit vijf verschillende fases. In de eerste fase mag je je drie onderzoekers aan het werk zetten. Zij kunnen bijvoorbeeld DNA-verzamelen of de opslagcapaciteit voor DNA vergroten (grotere koelkast aanschaffen).  Onderzoekers die je niet nodig hebt, kan je bewaren om ze in een latere fase van het spel andere taken in het park uit te voeren (bijvoorbeeld als portier om ongewenste bezoekers buiten te houden). In de tweede fase van het spel mag je op de markt twee dingen kopen, bijvoorbeeld specialisten (soort van actiekaarten die je een speciale mogelijkheid geven), attracties voor in je park of handige uitbreidingen voor je laboratorium (waar je de onderzoekers te werk stelt en waardoor je ook weer nieuwe mogelijkheden krijgt). In de derde fase zet je je gewone personeel aan het werk. Ze kunnen bijvoorbeeld nieuwe verblijven maken voor dino’s, nieuwe dino’s maken (als je over het juiste DNA beschikt) of een presentatie voor geldschieters geven om zo meer geld binnen te halen. In de vierde fase komen de bezoekers naar het park. Afhankelijk van hoe aantrekkelijk je park is (op basis van de dino’s die je hebt) mag je een aantal bezoekers uit een zakje trekken. In het zakje zitten gele (betalende) en paarse (hooligans die zonder betalen het park binnen weten te komen) bezoekers. Nadat iedereen binnen is moet je checken of je beveiligingsniveau wel hoog genoeg is voor de dino’s die je hebt. Voor ieder punt dat je te kort schiet weet een dino een bezoeker op te vreten (en die handige hooligans weten daarbij altijd de dans te ontspringen). Vervolgens krijg je punten voor iedere betalende bezoeker die je over hebt. In de vijfde en laatste fase wordt alles weer klaar gezet voor de volgende ronde.  

Aan het begin worden een aantal doelen neergelegd (één meer dan het aantal spelers) en als je die weet te volbrengen scoor je ook punten. Het spel is afgelopen aan het eind van de ronde waarin het op één na laatste doel door iemand wordt gerealiseerd.

Dinosaur Island is een heel thematisch spel. Het is echt leuk om je eigen Dino-park te maken en de bezoekers bij de verschillende verblijven en attracties te plaatsen. Het park van Dan was zo populair dat hij niet in staat was om alle bezoekers binnen te laten en dus werden de rijen voor zijn park steeds langer. Ik had in het begin mijn beveiliging niet op orde en dus verdween er af en toe een bezoeker tussen de kaken (vleeseters) of onder de voeten (planteneters) van een dino. Aan het begin waren we allemaal vooral bezig met het maken van een leuk park en het ontdekken van het spel. We negeerden de doelen daardoor een beetje en daardoor duurde het spel misschien net wat langer dan had gehoeven. Maar dat was niet erg want we vonden het allemaal een erg leuk spel. Ik moet nog een paar weken of misschien zelf maanden geduld hebben voor mijn exemplaar wordt bezorgd, maar ik kijk er erg naar uit om het spel weer te spelen.

Het was inmiddels al na middernacht en dus de hoogste tijd om te gaan slapen. De volgende dag zouden we namelijk weer vroeg op moeten vanwege de laatste BGG-excursie. Cruisen is een hele relaxte manier van reizen, maar misschien niet de beste vakantie als je veel wilt uitslapen omdat er van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat van alles te doen en zien is.

zondag 15 juli 2018

BGG@SEA dag 5: Tracy Arm Fjord


We werden op de vijfde dag van de cruise om kwart over zes wakker. Niek trok onmiddellijk de gordijnen open en we zagen overal in het water grote stukken ijs drijven. Snel kleedden we ons aan en gingen we ontbijten. We hadden tijdens het ontbijt een tafeltje aan het raam. Tijdens het ontbijt trok een overweldigend landschap aan ons voorbij. We zagen zelfs zeehonden zwemmen en op een ijsschots rusten. Na een snel ontbijt gingen we terug naar onze kamer om vanaf ons eigen balkonnetje van het uitzicht te genieten. We waren ondertussen aangekomen bij de Sawyer Glacier en het schip heeft drie hele langzame rondjes rond haar as gedraaid zodat we dit prachtige gebied rustig van alle kanten konden bekijken. Door de verrekijker zagen we heel veel zeehonden en ook nog een Bald Eagle. Na het derde rondje zette het schip op langzaam tempo koers de Tracy Arm Fjord uit. Ook hier was het uitzicht geweldig en Niek en ik hebben dus nog ruim een uur zitten kijken naar het natuurschoon wat aan ons voorbij trok. 

Maar vanuit de spellenzaal op het vijfde dek kan je ook heel goed naar buiten kijken en dus besloten we een paar spellen te gaan lenen uit de bibliotheek op de tweede om die op dek vijf te gaan spelen. We kozen Star Realms Frontier en Luxor uit. We hadden heel veel geluk want net toen wij aankwamen stond een groepje op dat aan een tafel direct aan het raam zat. We begonnen met het klaarleggen van Star Realms maar raakten ondertussen aan de praat met Lauren, een hele enthousiaste studente uit Portland die van plan is om als ze afgestudeerd is een brug te gaan slaan tussen boeren en de wetenschap door aan beide kanten begrip voor elkaar te kweken om zo tot betere resultaten te komen. Haar familie kwam oorspronkelijk uit Nederland en daarom had ze zich ook verdiept in ons landbouwbeleid en daar was ze erg over te spreken.  We hebben meer mensen ontmoet die aangaven Nederlandse roots te hebben. Die roots zijn dan vaak al 100 jaar oud en ze spreken dan ook geen woord Nederlands, maar ze zijn desalniettemin toch trots op hun afkomst. 

Niek en ik hebben vervolgens twee potjes Star Realms gedaan. Het eerste potje won ik en het tweede potje won Niek. De veranderingen in de set zijn niet wereldschokkend, maar genoeg om het spel op te frissen. Als set speelt het in ieder geval erg lekker weg. Ik denk nog steeds wel dat de kaarten redelijk sterk zijn in vergelijking met even dure kaarten uit andere sets, dus ik blijf me afvragen hoe leuk het speelt als je alle sets door elkaar gooit. De toekomst zal het leren. 

Ik had Luxor gekozen omdat het genomineerd is voor de Spiel des Jahres en een Egypte-thema heeft (daar heeft Niek een zwak voor). Ik moest natuurlijk wel eerst de regels even lezen. Grappig genoeg kostte me het de meeste moeite om door het deel van de regels door te komen waar werd uitgelegd hoe het spel moest worden klaargezet (zoeken welke kaartjes nou welke naam hadden en waar kwamen te liggen). Niek liep ondertussen even naar buiten om walvissen te spotten aangezien de kapitein had omgeroepen dat er in het gebied waar we doorheen voeren, verschillende walvissen waren gezien. Niek regelde ook meteen een lunch voor ons zodat we ons fijne plekje niet hoefden op te geven. Ik was iets eerder klaar dan dat Niek terug was en ik draaide dus mijn stoel in de hoop ook nog een walvis te zien. En ik had geluk want al snel zag ik een groepje porpoise voorbij zwemmen. Lauren had zich eerder beklaagd dat ze nog geen walvis had gezien en dus riep ik haar er snel bij. Even later zagen we ook nog een spuitgat, vin en staart van (waarschijnlijk) een humpback whale (bultrug).

Nadat we onze lunch hadden weggewerkt, legde ik Niek Luxor uit. In Luxor begin je met twee onderzoekers die een piramide gaan verkennen op zoek naar schatten. Het spel speelt zich duidelijk in de 19e eeuw af want de onderzoekers nemen de schatten die ze vinden gewoon mee naar huis. De schatten zijn echter zo groot dat je ze vaak niet in je eentje kan dragen maar er twee of drie onderzoekers voor nodig hebt. In je beurt speel je een kaart uit waarop staat hoeveel stappen je een onderzoeker mag bewegen. Je probeert hiermee de onderzoekers samen op de schatkaarten te krijgen om de schatten te claimen. Je scoort dan meteen de bijbehorende punten.  In je hand heb je vijf kaarten en je moet daarvan altijd een van de buitenste spelen. Daarna vul je je hand aan door een kaart in het midden van de resterende vier kaarten te steken. Ik vond dit een leuke vondst omdat je daardoor echt een beetje moet plannen in welke volgorde je je kaarten speelt. Je kan wel een kaart trekken die je nu nodig hebt, maar je moet dan toch echt nog eerst twee andere kaarten wegspelen voor je die kaart kan bemachtigen. Het spel is afgelopen als twee onderzoekers de grafkamer van de farao hebben bereikt om daar de twee aanwezige mummies te confisqueren. 

De puntentelling zit vervolgens ook slim in elkaar. Bovenop de punten die je al tijdens het spel voor de vergaarde schatten krijgt, krijg je punten voor hoe ver je onderzoekers al in de piramide zijn gevorderd (gemiddeld genomen geldt hoe verder, hoe meer punten) en voor de setjes van drie verschillende schatten die je verzameld hebt. Verder leven de mummies en nog wat andere fiches die je tijdens het spel kan verzamelen nog wat punten op. Ik had uiteindelijk net een paar punten meer dan Niek en ging er dus met de winst van door. We hadden het allebei een leuk spel gevonden. Het is echt een familiespel waar je lekker voor jezelf bezig bent en elkaar soms een beetje in de weg kan zitten door een schat voor de neus van een ander weg te kapen. Het spel zit goed in elkaar waardoor het lekker vlot doorspeelt. 

Na drie spellen had Niek het wel weer even gezien en dus gingen we naar onze hut om daar op het balkon lekker wat te lezen. Ik hoopte dat we ‘s avonds ook nog wel even naar de Conference Room zouden gaan voor een spelletje. Maar Niek had andere plannen. In de cruiseplanner had hij ontdekt dat er een bandje jaren ‘50 en ‘60 rock & roll zou spelen, met aansluitend karaoke onder begeleiding van diezelfde band. Niek is een grote Elvis-fan en hoopte dus dat de band ook wat nummers van zijn muzikale held zouden spelen.

De avond werd geopend met een nummer van Elvis en dus hadden ze Niek meteen in de pocket. Het bandje was boven verwachting goed en het uur met muziek vloog om. Niek had bedacht dat hij mee wilde doen met de Karaoke dus mijn plan om na de live muziek spellen te gaan doen, ging ook in rook op. Er kwamen nog een paar BGG-ers naar de Karaoke, waaronder Brad die zich ook opgaf. Niek mocht de avond openen en koos voor Sweet Caroline. Laten we het gezellig houden en zeggen dat er ruimte voor verbetering was. Na een paar andere mensen was Brad aan de beurt. Brad zong een upbeat nummer van The Eagles dat ik niet kende (dus niet hotel California). Hij deed het echt fantastisch en kreeg de hele zaal mee. Hij deed het zo goed dat hij zelfs als hij nog een tweede nummer mocht zingen (er was maar één ander meisje dat ook een tweede nummer mocht doen). De avond was tegen half 11 afgelopen. In de zaal zou vervolgens de Couples Game worden gespeeld en dat leek ons niet echt het soort spel dat wij spelen. We vonden het dus een goed moment om af te taaien. Ik was te moe om nog spellen te gaan doen en dus gingen we terug naar onze hut voor een goede nacht slaap. Voor de volgende dag stond namelijk een Tichu (Taipan) toernooi op het programma dus ik wilde wel een beetje uitgerust aan de start verschijnen om de eer hoog te kunnen houden. 

zaterdag 14 juli 2018

BGG@SEA dag 4: Skagway en White Pass Railway


Op de vijfde dag van de cruise bezochten we Skagway. Skagway ligt niet heel ver varen van Juneau en daarom waren we er al vroeg. Helaas was de zee wel wat ruw geweest waardoor het schip erg schommelde en ik met een zeurende hoofdpijn wakker werd die het grootste deel van de dag bleef hangen. Ik had dan ook wat moeite om op gang te komen. Maar genieten van het wederom prachtige uitzicht lukte me gelukkig heel aardig. 

Om 12 uur moesten we verzamelen voor de BGG-excursie van de dag. Tot die tijd hebben we niet zo veel gedaan (behalve dan van het uitzicht genieten en kijken naar alle andere toeristen). Om 12 uur werden we met bussen naar het treinstationnetje gebracht (dat was wel 5 minuten rijden) om daar in historische treinstellen van de White Pass Railway te stappen. Speciaal voor ons waren treinstellen met tafeltjes geregeld zodat we onderweg spellen konden doen. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen, dus binnen een paar minuten lagen op bijna alle tafels spellen. Ticket to Ride en Steamrollers waren erg populair. 

Niek en ik begonnen met een potje Fox in he Forest (Niek won weer eens). We zaten naast Rachel en Chris waar we eerder Ganz schön Clever mee gedaan hadden. Ik heb twee geplastificeerd blaadjes van dit spel in ons “to go” vakantiebakje zitten en vroeg of ze het wilden lenen. Dat wilden ze graag en ze hebben het meerdere keren gedaan. 

De trein begon ondertussen te rijden en reed al snel de bergen in. Wij zaten op de heenweg aan de kant van de trein met het mooiste uitzicht. We hebben op de heenweg dus even de spellen gelaten voor wat het was om te kijken naar een waanzinnig berglandschap.  Het was echt bizar hoe hoog we de bergen in reden, vooral als je er over nadacht over hoe dit traject ooit moet zijn aangelegd (antwoord: door mensen zonder hoogtevrees maar met veel dynamiet). De rit eindigde net over de grens in Canada (mijn eerste keer in Canada). Omdat we de trein niet uit mochten was er geen paspoortcontrole of iets dergelijks. Op deze plaats werd de locomotief even afgekoppeld om via een parallel spoor naar de andere kant van de trein te worden verplaatst. Van de passagiers werd ondertussen gevraagd om van plek te ruilen met de mensen aan de andere kant van het gangpad zodat iedereen een keer het mooiste uitzicht had. 

Op de terugweg zaten Niek en ik dus aan de bergkant en was ons uitzicht beperkt (al konden we natuurlijk best  een beetje meekijken uit de ramen uit de andere kant van het gangpad). Wij vonden het een mooi moment om een spelletje te gaan doen en hebben zelf een potje Ganz schön Clever gespeeld. 

Nadat we weer terug in Skagway waren gekomen zijn we het stadscentrum in gelopen. Het deed mij erg denken aan Eurodisney door de looks van de gebouwen. In het centrumpje zaten ongeveer dezelfde winkels als in Juneau: juweliers en souvenirwinkels. We waren er dan ook snel uitgekeken en gingen weer terug naar de boot. 

Na het eten besloten we nog een spelletje te gaan doen in de Conference Room. Clint (waar we gisteren tijdens het eten mee kennis hadden gemaakt) liep min of meer tegelijkertijd met ons naar binnen toe. Na even in het enorme spellenanbod geneusd te hebben besloten we om Harry Potter Hogwarts Battle te gaan spelen. Clint had dit spel al eens gedaan en was bereid om met wat hulp van de regels het spel aan ons uit te leggen. Ik had dit spel al een paar keer zien liggen (onder ander in de giftshop van het MoPop museum van Seattle) en omdat ik erg van Harry Potter houd, was ik heel nieuwsgierig naar dit spel. Ik wist dat dit een deckbuilder was, maar had even gemist dat het een coöperatief spel was. Niek houdt niet van coöperatieve spellen dus het was een beetje ongelukkige keuze.  

Het spel zag er super mooi uit. Het materiaal is van topkwaliteit en voor de illustraties zijn foto’s uit de films gebruikt. Het spel bestaat uit zeven scenario’s (één scenario per boek) waarin je in steeds verder oplopende moeilijkheidsgraad slechteriken moet verslaan. De regels raadde mensen die al bekend waren met deckbuildinggames aan om te beginnen met het derde scenario. Dit zorgde wel voor wat gepuzzel omdat je uit verschillende doosjes kaarten en regels moet verzamelen en samenvoegen. We moesten (als ik het goed onthouden heb) in totaal 8 slechteriken verslaan (waaronder de basilisk).  Hiervoor moet je voor iedere slechterik voldoende bliksemschichten (aanvalspunten) verzamelen. De slechteriken wachten alleen niet passief tot ze verslagen zijn, maar vechten zelf ook terug. Iedere speler start dus met 10 hartjes en die kan je verliezen. Als dat gebeurt dan ben je verlamd door een spreuk waardoor je in de betreffende beurt de helft van je kaarten moet afleggen en met een halve hand moet verder spelen (maar je krijgt wel al je hartjes meteen weer terug zodat je de volgende ronde weer op volle kracht bent). Iedere speler begint met een zwakke hand met nauwelijks aanvalskaarten en vooral geldkaarten (met een lage waarde). Van het geld kan je sterkere kaarten kopen (spreuken, voorwerpen en vrienden) en zo bouw je langzaamaan je denk op waarmee je steeds sneller de slechteriken kan verslaan. Het werd bij ons geen moment echt spannend of we het zouden redden en daardoor voelde het spel nogal repetitief. Ik was dan ook blij dat het was afgelopen (en hetzelfde gold al helemaal voor Niek). De scenario’s lopen op in moeilijkheidsgraad dus wellicht zijn volgende scenario’s wel uitdagend, maar ik denk niet dat ik het antwoord daarop ooit te weten zal komen want ik voel niet echt veel animo om het spel nog eens te proberen.

Terwijl we aan het spelen waren kwamen verschillende mensen even een praatje maken. Een moeder vertelde dat dit spel een grote hit was onder haar kinderen. Ze waren inmiddels bij het zesde scenario aangekomen. Zij hadden de huisregel dat als je een spreuk gebruikte dat je dan het bijbehorende tovergebaar moest maken. Ik vond dit leuk bedacht. Ik denk dat Harry Potter Hogwarts Battle te veel een familiespel is en het daarom voor ons als doorgewinterde veelspelers te licht was. 

Het was inmiddels bijna 10 uur en dus een mooi moment voor ons om naar bed te gaan omdat we de volgende ochtend vroeg op zouden moeten omdat we dan hopelijk door de Tracy Arm Fjord zouden varen met uitzicht op de Sawyer Glacier. Of dit werkelijk zou gebeuren wisten we nog niet. Op het Cruise Compass met informatie over de volgende dag dat iedere dag in onze hut werd bezorgd werd namelijk gewaarschuwd dat er deze tijd van het jaar veel ijs door deze fjord dreef en dat de kapitein pas op het laatste moment zou beoordelen of het veilig genoeg was om de fjord in te varen. Als het te gevaarlijk was, dan zouden we naar een andere gletsjer gaan.