zondag 31 januari 2016

Recensie: Spyfall

Het leven van een spion is niet makkelijk, zo zal je ontdekken tijdens het spelen van dit spel. Het maakt daarbij niet uit of je aan de kant van de good of de bad guys werkt. Probeer maar eens je hoofd koel te houden als je op het punt staat om ontmaskerd te worden. Alleen de echte pro’s kunnen dat. Gelukkig ben jij in dit spel zo’n pro. Of tenminste, dat hoop je!

Spyfall speel je in groepen. In elke groep zit één infiltrant. De groep probeert de infiltrant te ontmaskeren en de infiltrant probeert de locatie van de groep te achterhalen (in de dierentuin, op het bedrijfsfeest, op een cruise). Informatie krijg je door vragen te stellen aan de andere spelers.

Aan het begin van een ronde krijgen alle spelers een kaart. Op de kaarten van de groep staat een locatie (iedereen heeft dezelfde locatie) en in welke rol ze zich op die locatie bevinden. In de dierentuin kan je bijvoorbeeld een bezoeker zijn, maar ook een bewaker of een dierverzorger. De spion krijgt alleen een kaartje met daarop een spion afgebeeld. Vervolgens kan het vragenstellen beginnen.

De groep probeert door middel van de vragen en antwoorden te laten merken dat ze weten waar ze zijn, maar proberen het wel zo vaag te houden dat de spion geen idee heeft waar het over gaat. Zo kan je in het vliegtuig bijvoorbeeld vragen of iemand het lekker warm heeft. Als het antwoord ja is, dan is dat wel een beetje verdacht.  Het is de kunst om slimme vragen en antwoorden te bedenken en dat valt nog niet mee.  Om de spion te helpen ligt er gelukkig wel een overzicht op tafel waar op staat welke locaties er allemaal zijn.

Het doel van de groep is binnen 8 minuten de spion te ontmaskeren en de spion probeert tegelijkertijd geheim te houden dat hij de spion is of uit de vragen en antwoorden af te leiden waar de groep zich bevindt.

Je kan het spel in meerdere rondes spelen waarbij je punten geeft aan degene(n) die een ronde heeft gewonnen. De speler die aan het eind van het spel de meeste punten heeft, heeft dan gewonnen. Je kan ook gewoon een aantal losse rondjes achter elkaar spelen.

….en de waardering 


Dit is typisch zo’n spel waarvan je je afvraagt waarom niemand het eerder heeft bedacht. Het spel zelf is eenvoudig, maar het valt echt niet mee om goede vragen en antwoorden te bedenken. En dit geldt zowel voor de spion als voor de groep. Het komt regelmatig voor dat groepsleden zo omzichtig proberen te verhullen waar ze zijn dat ze daardoor erg verdacht worden. En dit soort situaties zorgt weer voor veel hilariteit. Ik heb dit spel met verschillende groepen gespeeld en het valt altijd in de smaak en het nooit bij één rondje is gebleven. Om de puntentelling bekommert niemand zich, dit spel draait om de belevenis en de plezier van het spelen. Dit spel is een perfecte spellensnack om een spellenavond mee te beginnen of af te sluiten of om een saai familiefeestje een beetje op te leuken. Succes verzekerd!








Auteur: Alexander Ushan
Uitgever: Cryptozoic Entertainment, 2014
Aantal spelers: 3-8
Speelduur: 10 minuten
Leeftijd: vanaf 12 jaar
Prijs: 30 euro

zondag 24 januari 2016

Recensie: Chewie de Stuntpiloot

Star Wars is op dit moment weer helemaal hot. De zevende film wordt bejubeld (hij staat nog op mijn to do lijstje). En natuurlijk betekent dat ook dat er weer een hele nieuwe lading aan merchandise in de winkels ligt. Nou houd ik eigenlijk meer van Star Trek dan van Star Wars, maar de Star Wars versie van Stef Stuntpiloot kon ik echt niet weerstaan.


Voor wie het niet kent, Stef Stuntpiloot is een kinderspel dat inmiddels ook onder volwassenen een ware cultstatus heeft bereikt. In dit spel draait een vliegtuigje (met Stef als piloot) rondjes en moeten de spelers met wippers het vliegtuigje tijdig een zwieper geven om te voorkomen dat het hun kippen omver duwt.

In de nieuwe Star Wars versie is het vliegtuigje met brokkenpiloot Stef vervangen door de Millennium Falcon (een ruimteschip) met Chewbacca als piloot. Chewie doet zijn uiterste best om zo veel mogelijk Stormtroopers omver te vliegen en de spelers proberen dit juist te voorkomen. De speler die als laatste nog Stromtroopers over heeft, wint het spel.

Eigenlijk het enige verschil met de oude versie is het spelersaantal. Stef Stuntpiloot is geschikt voor vier spelers en Chewie de Stuntpiloot voor maar met drie.

...en de waardering

Toen ik voor het eerst van deze versie hoorde, wist ik meteen dat ik die zou gaan kopen. Ik vind het ontzettend grappig dat er een speciale Star Wars editie van dit spel is gemaakt. De naam is in het Amerikaans helemaal geniaal, daar heet de Stef variant Loopin’ Louie en de nieuwe versie Loopin’ Chewie. Geweldig!


Het spel zelf is verder exact hetzelfde als Stef en ik geef het dan ook precies dezelfde waardering. Als je twijfelt welke je gaat kopen, dan raad ik aan om de versie te kopen die het meest aansluit bij met hoeveel mensen je het speelt (3 spelers voor Chewie en 4 spelers voor Stef) of om op de looks af te gaan. 






Uitgever: Hasbro, 2015
Aantal spelers: 3
Leeftijd: vanaf 4 jaar
Speelduur: 5 minuten
Prijs: circa 30 euro

Recensie: Five Tribes: The Artisans of Naqala (uitbreiding)

Wat is de meest logische manier om het spel Five Tribes uit te breiden? Inderdaad door een zesde tribe toe te voegen, de Artisans (handwerkslieden). En dat is precies wat Bruno Cathala heeft gedaan. In de oosterse sprookjeswereld van Five Tribes blijkt namelijk nog wat groter te zijn dan we al wisten. Er zijn bergen waar een geheimzinnige stam woont waar je terecht kan voor prachtige schatten.

De uitbreiding bestaat uit 6 extra landschapstegels. Op drie ervan staan de werkplaats van de geheimzinnige zesdes stam afgebeeld, op 2 staat een nieuwe marktplaats afgebeeld en op één staat een ravijn afgebeeld. De werkplaatsen blijken in de bergen te liggen en er komen dan ook twee speciale houten bergspeelstukken op te liggen. En zoals iedereen zal begrijpen de bergen en het ravijn betekenen dat je moet omlopen. Verder krijg je nieuwe (paarse) meeples (voor de zesde stam) en fiches met daarop de schatten die deze stam produceert. En natuurlijk zijn er een paar nieuwe Djins.
De kern van het spel verandert niet (lees hier de recensie als je niet bekend bent met Five Tribes). Het enige is dus dat er nieuwe landschapstegels zijn en een nieuwe stam. Als je deze stam pakt, dan mag je voor iedere meeple een fiche met de schatten van dit volk pakken en er vervolgens één uitzoeken. Op de fiches staan schatten (punten!) en hele interessante speciale acties. En als je je beurt eindigt op de werkplaats van de Artisans dan krijg je het bovenste fiche van de stapel met schatten.
Verder zit er in de uitbreiding nog een extra speelstuk voor elke speler, namelijk een tent. Een tent is eigenlijk een kameel met een kleine bonus. Je plaatst hem net als de kameel op een tegel die je leeggespeeld hebt. Hij levert net als een kameel de punten van die tegel op, maar daarnaast ook nog 1 punt voor elke aangrenzende rode tegel.

Het spel is nog steeds afgelopen als er geen zetten meer gedaan kunnen worden óf als een speler al zijn kamelen én zijn tent heeft geplaatst. Wie dan de meeste punten heeft, wint ook nog steeds.

...en de waardering


Ik vind een uitbreiding geslaagd als het echt iets aan een spel toevoegt  waardoor je het spel meer diepte krijgt of juist helemaal verandert. En helaas, The Artisans van Naqala stellen op dat punt teleur. Het is namelijk vooral meer van hetzelfde maar dan een beetje slechter. Ik vind dat er teveel verschil zit in hoe sterk de schatten zijn die je met het nieuwe volk en de nieuwe tegels kan krijgen. Sommige zijn erg sterk, terwijl anderen slechts 5 punten opleveren. In de potjes die ik met de uitbreiding heb gespeeld was het paarse volk dan ook niet echt gewild. De toevoeging van bergen en het ravijn bevalt me ook niet erg. Hierdoor ontstaan al snel hoeken op het bord waar je vervolgens bijna niet kan komen en die dus vaak lang genegeerd worden. De uitbreiding voegt dus vooral extra speelduur toe, wat meer gedoe, maar weinig extra diepgang. Ik speel het spel dan ook liever zonder de uitbreiding en kan het spel daarom niet meer dan 2 pionnen geven. 







Auteur: Bruno Cathala
Uitgever: Days of Wonder, 2015
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 12 jaar
Speelduur: 60-90 minuten
Prijs: circa 20 euro

vrijdag 1 januari 2016

Jaaroverzicht: 2015 (Dagmar)

In 2015 kwam bijna 2 keer zo vaak een spel op tafel als in 2014 (namelijk 291 keer vs 151). Voor deze stijging zijn verschillende redenen en de belangrijkste zijn dat Niek vaker over te halen was voor een spelletje, ik vaker naar Spellenpret-dagen ben geweest en dat ik vaker met dagen spelend met spellenminnende vrienden heb doorgebracht.

Mijn vijf  meest gespeelde spellen zijn Splendor (37 keer), Dominion (22 keer), Pandemic the Cure (16 keer), Scrabble (16 keer) en Patchwork (11 keer). Splendor is van deze vier spellen de grote allemansvriend. Ik heb meerdere mensen dit jaar Splendor geleerd en die wisten daarna niet hoe snel ze op zoek moesten gaan naar een exemplaar om het vervolgens zelf ook grijs te gaan spelen.

Maar Splendor is (hoe leuk ik het ook vindt) niet mijn favoriete spel van dit jaar. Die eer gaat Pandemic Legacy. Wat een topspel is dat! Ik speel het spel samen met drie collega’s en we hebben het inmiddels 4 keer gespeeld (we mogen de volgende keer voor de tweede keer het maart-scenario gaan proberen). Ik vind het echt super spannend om mee te maken hoe het spel zich ontwikkeld. Ieder potje is net anders dan het vorige door de veranderingen in de regels. Ik vind het ook heel leuk dat het spel verhalend is doordat je de personages en de ziektes namen mag geven. Het enige nadeel hiervan is dat je je aan de karakters gaat hechten en het daardoor lastiger is om te switchen naar een ander karakter. En dan zijn er natuurlijk nog alle mysterieuze bakjes en vakjes die we nog niet opengemaakt hebben. Ik ben zo benieuwd wat daar uit tevoorschijn gaat komen. Eén van de eerste dingen die ik ga doen als ik weer op kantoor ben is dus een datum prikken om verder te spelen. Mijn collega’s vinden het spel gelukkig net zo leuk als ik, dus dat gaat vast lukken. Als je overweegt om het spel aan te schaffen dan raad ik wel aan om voor de Engelse versie te gaan (ook al is hij flink duurder). Het schijnt dat in de Nederlandse vertaling flink wat storende vertaalfouten zijn gekropen (op Boardgamegeek en het Bordspelmania-forum kan je hier meer informatie over vinden). En dat is bij dit spel echt een doodzonde.

De runner up voor leukste nieuwe spel is Pandemic the Cure. Dit is de dobbelvariant van Pandemie en ik vind dit spel ook helemaal top. Het spel is een stuk moeilijker te winnen dan het gewone Pandemie en daardoor wat mij betreft nog verslavender. Als je verloren hebt wil je het meteen nog een keer proberen. Zelfs Niek heeft dit spel een aantal keer met plezier gespeeld. En dat terwijl hij helemaal niet houdt van coöperatieve spellen. Het verbaasd me dat van dit spel geen Nederlandse editie is verschenen. Maar wie weet, wat niet is kan nog komen!

En het laatste spel in mijn persoonijke top drie is Mysterium (Tajemnicze Domostwo). Dit spel is de perfecte kruising tussen Dixit en Cluedo. Een belangrijke reden dat dit spel in mijn top 3 terecht is gekomen is omdat het er zo onwijs mooi uit ziet. Inmiddels is de internationale editie uit. Ik vind deze persoonlijk iets minder mooi dan het Poolse origineel, maar hij is door het spelerscherm wel net wat praktischer. Het schijnt op dit moment lastig te verkrijgen zijn doordat het de winkels is uitgevlogen en dat lijkt me een goed teken. Ik ben duidelijk niet de enige die van dit spel gecharmeerd is.

De drie spellen die me het meest tegenvielen dit jaar waren Terra, Römisch Pokeren en New York 1901. Voor Terra en heeft dat er gedeeltelijk mee te maken dat ik verwacht had dat wel leuk te vinden omdat het een variant is van het populaire Fauna. Maar helaas kon Terra me absoluut niet boeien.  Römisch Pokeren vond ik gewoon een heel suf dobbelspel dat in veel gevallen zich zelf speelde. Hetzelfde geld voor New York 1901. Voor Spiel werd dat nog wel gehyped als de opvolger van Ticket to Ride, maar sinds Spiel hoor ik niets meer over dit spel. Schijnbaar ben ik niet de enige waarbij het door de mand is gevallen.

Tot de hoogtepunten van dit jaar behoorden het bezoek aan de Stuttgartse spellenclub tijdens onze vakantie, Spiel, Zuiderspel en de vele leuke spellendagen. Ik heb op deze dagen leuke nieuwe spellen én leuke nieuwe mensen leren kennen. De grootste tegenvaller was mijn bezoek aan het Spellenspektakel. Dat had weinig met het spellenspektakel te maken, maar alles met het griepvirus dat mij nog in zijn greep had.

En doordat ik zo veel spellen heb ik kunnen spelen, heb ik ook veel kunnen schrijven over spellen voor dit blog. Zo heb ik 23 recensies geschreven en dat is toch 50% meer dan wat ik in 2014 heb weten te produceren. En daarnaast heb ik flink wat andere blogjes geschreven over van spellen, spelen en spelers.  


Voor komend jaar hoop ik weer meer te spelen, minder te kopen, meer te schrijven en wellicht nog wat spellen te verkopen. Ik heb al een aantal spellen die ik (bijna) kan recenseren dus ik heb goede hoop dat ik ook komend jaar ga blijven bijdragen aan het blog en de website. 

Maandoverzicht: december 2015 (Dagmar)



 Allereerst wil ik jullie natuurlijk alle goeds voor 2016 wensen. Ik hoop dat het een fantastisch jaar gaat worden waarin narigheid (conflicten, diefstallen, moorden, bedrog)  zich beperkt tot op het spelbord.

De laatste maand van 2015 was op spellengebied een goede maand. Maar liefst 35 keer kwam er een spel op tafel. Dit hoge aantal is mede te danken aan een  geslaagd spellendagje vlak voor de kerst met Peter Hein, Anton en Coen. Twee spellen kwamen zelfs 5 keer op tafel, namelijk 7 Wonders Duel en Loopin' Chewie (Chewie de Stuntpiloot in het Nederlands, maar dat klinkt toch net wat minder leuk). Dit waren beiden nieuwe spellen en daarnaast speelde ik de uitbreiding voor Five Tribes (The Artisans of Naqala), Codenames en Tunderbirds voor het eerst.

Van deze spellen vond ik Loopin’ Chewie het leukst. Dit is Stef Stuntpiloot (of te wel Loopin’ Louie in het Engels) maar dan met Star Wars thema en voor 3 spelers in plaats van voor 4. In plaats van Stef vliegt Chewbakka rond in de Milennium Falcon en probeert hij Stormtroopers omver te vliegen in plaats van kippen. Hilarisch spelplezier waarbij het nooit bij één potje blijft.

Van de overige spellen vond ik 7 Wonders Duel de leukste. In dit tweepersoons spel moet je kaarten verzamelen die op verschillende manieren punten of de overwinning opleveren. Het spel wordt in drie rondes gespeeld en in elke ronde liggen de kaarten op een andere manier (piramide, omgekeerde piramide en een soort rondje). De kaarten liggen afwisselend in open en gesloten rijen. Je mag alleen de kaarten in de onderste rij pakken (een gesloten kaart wordt open gedraaid zodra hij in de onderste rij ligt). Soms wil je een kaart dus graag hebben, maar wil je hem toch niet pakken omdat de ander daardoor bij een nog lekkerder kaart kan komen. Het spel kan op drie manieren gewonnen worden, namelijk door een bepaalde voorsprong op militair gebied te hebben (dan heb je meteen gewonnen), door alle verschillende kaarten met een wetenschapssymbool te hebben verzameld (dan win je meteen) óf door de meeste punten te hebben. Je moet in dit spel dus goed in de gaten houden dat je niet verliest doordat je even geen aandacht aan de wetenschap of het leger geeft omdat je zo druk was met veel punten te verzamelen. Hoe vaker je dit spel doet, hoe leuker het wordt doordat je een beetje weet welke kaarten gaan komen.

Codenames is een partygame die op dit moment heel hot is in spellenland. In dit spel speel je met twee teams tegen elkaar. Beide teams proberen van een groep woorden die op tafel liggen zo snel mogelijk te achterhalen welke woorden bij hun eigen team horen. Elk team kiest een leider die weet welke woorden bij het team horen. De teamleiders geven omstebeurt hints die het team moeten helpen achterhalen welke woorden van hen zijn. De hint bestaat uit één woord en een getal dat aangeeft op hoeveel woorden de hint slaat. De lol van dit spel zit hem in het verzinnen van verbanden tussen de verschillende woorden en de verwarring die dit oproept bij het team. Ik vond het een grappig spel en kan me voorstellen dat het voor veel hilariteit kan zorgen met het juiste gezelschap.

Mijn kickstarter spel Thunderbirds kwam ook eindelijk op tafel. En als ik eerlijk ben vond ik het een beetje tegenvallen (maar misschien waren mijn verwachtingen te hoog geworden). In het spel moet je continue kleine opdrachtjes uitvoeren waar je fiches mee verzameld die je nodig hebt om grote opdrachten uit te voeren. Het doel is de drie grote opdrachten uit te voeren (voorkomen dat de snode plannen van de  slechterik uitkomen). Als het je lukt om alle drie de snode plannen te verijdelen, dan heb je gewonnen. De opdrachten bestaan er telkens uit dat je moet zorgen dat bepaalde voertuigen of leden van de Thunderbird-familie op bepaalde plaatsen van de wereld (of zelfs ruimte) staan eventueel in combinatie van het gooien van dobbelstenen. Ik moet de regels nog eens lezen want ik heb het idee dat ik ergens iets verkeerd begrepen heb. Het spel ziet er wel heel goed uit en ik vind het grappig dat ik in de spelregels genoemd sta (tussen duizenden anderen) omdat ik het spel gebackt heb.

De uitbreiding van Five Tribes tenslotte is een degelijke uitbreiding. Five Tribes is een ontzettend leuk spel en de uitbreiding voegt daar meer van hetzelfde aan toe. Er komen een paar nieuwe tegels bij waardoor het bord wat groter wordt. Op deze tegels staan barrières waardoor je soms om moet lopen om ergens te komen. Verder komt er een nieuwe kleur pop in het spel, namelijk de paarse Artisans (handwerklieden?). Als je paarse poppen pakt dan krijg je een aantal fiches van een stapel waar je er één van mag houden. Deze fiches geven het recht op het eenmaal mogen uitvoeren van een leuke actie of een aantal punten. De uitbreiding sluit naadloos aan bij het spel. Ik speel het met plezier maar omdat het meer van hetzelfde is, vind ik het geen must have uitbreiding. Het spel is zonder de uitbreiding eigenlijk net zo leuk. Liefhebbers van het spel kunnen zich er geen buil aan vallen, maar verwacht niet dat het spel er beter of leuker van wordt. Het spel wordt alleen net iets langer.


De meest opvallende golden oldie die deze maand op de tafel belandde was Taj Mahal. Dat spel heb ik voor het laatst in 2004 gespeeld en heeft dus ruim 10 jaar geduldig in de kast staan wachten tot het weer eens op tafel verscheen. Dit is een typisch kniziaans spelletje waar je kaarten met verschillende symbolen uit moet spelen. Als je weer aan de beurt bent en de meerderheid in één of meer verschillende groepen heb dan mag de meerderheid incasseren (iedere meerderheid geeft een bepaald voordeel). Maar je mag ook doorspelen en meer kaarten neerleggen in de hoop meer meerderheden binnen te harken. De uitdaging in dit spel is om te weten wanneer je moet stoppen en wanneer je door moet gaan. Soms kan je bakken met kaarten uitgeven om met lege handen te eindigen en soms kan je met een enkele kaart al twee meerderheden binnen halen. Dit spel heeft de tand des tijds goed doorstaan.