woensdag 28 september 2016

Recensie: Imhotep

Het is eigenlijk verbazingwekkend dat er niet eerder een bouwspel met Egyptisch thema is gemaakt dat de naam draagt van de beroemdste Egyptische architect. Maar het is er nu dan toch eindelijk van gekomen. Imhotep leefde vier en half duizend jaar geleden en was de architect van de beroemde Djoser-pyramide. En nu is er dan eindelijk een spel dat hem eer aan doet.

In Imhotep proberen de spelers in de voetsporen te treden van deze beroemde bewoner van het oude Egypte. Je gaat namelijk proberen om mee te bouwen aan verschillende Egyptische monumenten (een piramide, een tombe , een tempel en een obelisk). Helaas zijn er kapers op de kust dus je moet wel een beetje je best doen om te zorgen dat jouw werk opvalt.

Het spel wordt gespeeld over zeven rondes. In iedere ronde bepaald een kaart welke vier boten van welke groottes (1-4) naar één van de vijf verschillende bouwplaatsen. Inderdaad, er is een boot minder dan dat er bouwplaatsen zijn dus iedere ronde valt er een bouwplaats buiten de boot. De spelers mogen omstebeurt één van de vier mogelijke acties uitvoeren. De eerste actie is dat je je voorraad bouwstenen aanvult (wat je niet hebt, kan je per slot van rekening ook niet bouwen). De tweede actie is dat je een van je bouwstenen op een klaar liggende boot neerlegt. De derde actie is dat je een boot (die voldoende gevuld is) naar een bouwlocatie stuurt. De laatste actie is dat je een speciale actiekaart uitspeelt die je tijdens het spel kan krijgen op de markt (een van de bouwlocaties).

Het venijn van dit spel zit hem met name in de spanning tussen het vullen van de boten en het laten varen van de boten (al moet je daarbij dus wel goed opletten dat je je voorraad stenen niet uitgeput raakt). Je wilt graag veel stenen in de boten hebben die naar de juiste locaties gaan, maar als je alleen maar bezig bent met het vullen van de boten dan bepalen de andere spelers wel waar ze naar toe gaan. En dan hoeft die andere speler niet eens een steen in de betreffende boot te hebben liggen, zolang de boot vol genoeg is (er mag één leeg plekje over zijn in de boot), mag hij door alle spelers verplaatst worden . En dan kan het zo maar gebeuren dat de boot daar gaat waar jij hem niet had willen hebben. 

Iedere locatie levert namelijk op een andere manier punten op. Zo levert de piramide direct punten op, maar verschilt het aantal punten dat je kan krijgen van 1 tot en met 4. Je wilt dus graag net het juiste steentje bijdragen. De stenen worden op de volgorde waarin ze liggen uit de boten gehaald en aangelegd dus je kan proberen te timen dat je steen goed terecht komt. Maar dan zal je net zien dat die boot niet naar de piramide gaat maar naar obelisk. Die wordt pas aan het eind geteld en daar wordt beloond dat je de meeste stenen hebt bijgedragen. Die ene steen die je hoopte te plaatsen op het vier punten plekje van de piramide kan dus zo maar niets opleveren als hij er niet voor zorgt dat jouw obelisk groter wordt dan die van andere spelers.

...en de waardering


Imhotep is mij heel goed bevallen. Het is een lekker vlot, mooi uitgevoerd spel vol met wat de Duitsers zo mooi Schadenfreude noemen (plezier hebben om het ongeluk van een ander). In het spel ben je constant op zoek naar de balans tussen andere mensen pesten (door het varen met boten naar plekken waar ze niet willen zijn) en het helpen van jezelf (stenen plaatsen in een boot of een boot verplaatsen naar waar jij hem heel graag wilt hebben). Het spel komt het best uit de verf met drie of vier spelers omdat er dan wat meer te pesten valt. Gemeen zijn was nog nooit zo leuk.








Auteur: Phil Walker-Harding
Uitgever: White Goblin Games, 2016
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 30-45 minuten
Prijs: 40 euro

Geen opmerkingen: