zaterdag 21 november 2015

Recensie: Isle of Skye:from chieftain to king

Looks can be deceiving! Zo ook bij Isle of Skye. Als je dit spel voor het eerst ziet dan denk je dat je met een Carcassonne-kloon te maken hebt, maar als je het spel gaat spelen kom je er al snel achter dat andere spelmechanismes in dit spel veel belangrijker zijn dan het leggen van tegels. Isle of Skye is namelijk vooral schatplichtig aan Kingdom Builder en biedpellen.

In Isle of Skye bouw je met vierkante tegels een landschap waar je punten mee probeert te verdienen. Nou denk je vast, ja maar, het leek toch niet op Carcassonne en dit klinkt exact als Carcassonne. Dat klopt. De overeenkomst houdt hier namelijk op doordat je op een heel andere manier aan tegels en punten komt.

Aan het begin van iedere ronde (nadat de spelers geld hebben gekregen) trekken alle spelers drie tegels. Eén daarvan gooien ze weer terug in de zak en de twee andere leggen ze achter hun eigen spelersschermpje neer. Vervolgens bepalen de spelers de prijs voor deze tegels. Daarna mogen de spelers omstebeurt één tegel kopen van de andere spelers (je moet je tegels dus niet te hoog prijzen). De tegels die je over houdt, mag je vervolgens zelf houden, maar je moet er wel de prijs voor betalen die je zelf gesteld hebt (je wilt je tegels dus ook weer niet te hoog prijzen).

Vervolgens bouw je je tegels aan in je koninkrijkje. Iedereen start met een tegel met een kasteel en daaromheen moeten de tegels passend worden aangelegd (de landschappen dan, dat wegen in het niets eindigen of vanuit het niets beginnen, boeit niemand). En daarna worden er punten vergeven.

Waarvoor vraag je je nu af? Dat weet ik ook niet. Elk potje is namelijk anders. Er zijn zestien verschillende tegels die bepalen waarvoor je punten krijgt en daarvan worden er elk spel maar 4 gebruikt. Soms krijg je punten voor het aantal schapen in je koninkrijk, soms juist voor wie de meeste schepen heeft of voor wie de meeste afgemaakte landschapselementen (meren, bergen, weilanden heeft). Op het centrale bord staat aangegeven welke elementen in welke ronde gewaardeerd worden. Elk element komt drie keer aan bod.

Naast deze tussentijdse tellingen, kan je ook aan het eind van het spel nog punten verzamelen. Op sommige tegels staat namelijk een banderol met daarop nog iets waar je punten voor krijgt (boerderijen, whisky-vaten, dieren). En als je banderol ook nog in een landschapselement ligt, wat is afgemaakt, scoor je zelfs dubbel.

... en de waardering


Isle of Skye is me erg goed bevallen. Het spel duurt maar vijf rondes, maar in elke ronde moet je lastige keuzes maken. Welke tegels doe je terug in de zak, welke prijs vraag je voor de tegels die je wel houdt, koop je een tegel en zo ja welke dan en waar leg je je nieuwe tegels neer. Keuzes, keuzes, keuzes. Het spel werkt prima met twee, maar wat mij betreft geldt bij dit spel: hoe meer spelers, hoe beter omdat met meerdere spelers er de kans bestaat dat van één speler beide tegels worden gekocht (en dus zwemt in het geld voor de volgende ronde waardoor hij zijn tegels dan duur kan prijzen en/of de beste tegel kan kopen)  en iemand anders juist beide tegels overhoudt (maar waarschijnlijk weinig geld meer heeft).  Ik vind het knap dat ondanks de korte speelduur (maar vijf rondes, het is echt voorbij voor je het door hebt), zo veel spanning en speelplezier zit. Dit is geen spel waar je even rustig op gang kan komen, je moet meteen vol aan de bak. Maar ik heb daar nog niemand over horen klagen! 







Auteur: Alexander Pfister en Andreas Pelikan
Uitgever: Mayfair Games, 2015
Aantal spelers: 2-5
Speelduur: circa 60 minuten
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Prijs: circa 30 euro


woensdag 11 november 2015

Spellenspektakel 2015 (Dagmar)



Ik had er zin in dit jaar. Het plan was om op zaterdag te gaan omdat ik zelf zondag jarig zou zijn. Op zaterdag zouden flink wat spellenvrienden en – vriendinnen de beurs bezoeken en ik keek er naar uit om met hen ergens een potje te spelen. Op de overzichten met spellen die gedemoot werden zag ik interessante titels staan. Helaas liep het anders.

De dagen voor het spellenspektakel werd ik namelijk geveld door een griepvirus. Op zaterdag had ik al wel weer de weg naar boven gevonden, maar helemaal top was ik zeker nog niet. Maar na een hoop wishfull thinking  gingen Niek en ik toch op pad. Net als vorig jaar reden namen we de verkeerde afslag voor de parkeergarage (er is geen aparte parkeergarage voor het beursgebouw, maar je moet in de parkeergarage van de Bijenkorf gaan staan, maar dat waren we even vergeten). Maar de tweede poging slaagde. We waren rond half 11 bij de ingang en we konden meteen doorlopen naar de kassa en stonden dus in no time binnen.

Bij binnenkomst kregen we meteen een goodiebag in onze handen geduwd met daarin onder andere een puzzel, een bouwsetje én een kortingsbon voor zuiderspel. Vooral met de kortingsbon was ik blij, dus die heb ik veilig opgeborgen (en nu maar hopen dat ik niet vergeet waar). De andere puzzels en bouwsetjes zagen er goed uit, maar is toch meer iets voor kinderen. Ik heb onze setjes dan ook weggegeven met een collega met jonge kinderen en die was er erg blij mee.

Zelf liepen we met drie tassen te sjouwen. Twee daarvan waren bestemd voor GraSpAc (of te wel voluit: gratis spellen actie), een organisatie die spellen inzamelt voor kansarme jongeren zodat die ook af en toe een spelletje kunnen doen. Voor zo’n goed doel wil ik best wat spellen doneren die ik toch zelf niet speel. Ik had op internet gelezen dat het inzamelpunt ergens bij de ingang was, maar ik zag niets. Gelukkig werd ik geholpen door een vriendelijke vrijwilliger van Bordspelmania die even voor me uitzocht waar het inzamelpunt was (in de entree, recht tegenover de jassen).

Nadat we onze spellen hadden afgegeven kwamen we Peter Hein, Wendy en hun kinderen tegen. Wendy had ook een tas voor GraSpAc en had ook al lopen zoeken waar ze ze af kon geven. Snel bracht zij ook haar spellen weg. In de goodiebags van Peter Hein en zijn dochters zat een dubbel exemplaar van de puzzel (er waren drie verschillende), dus ze wilden weten welke wij hadden. Gelukkig hadden wij het voor hen ontbrekende exemplaar en konden we dus ruilen. Met zijn zevenen een plek zoeken om een spel te spelen, leek ons geen slimme zet, dus we besloten te splitsen en Niek en ik gingen op zoek naar een plek om een spel te doen.

Het viel ons op dat de tafels al goed gevuld waren, maar bij de stand van White Goblin Games vonden we nog een leeg tafeltje met het tweepersoonsspel Daxu. Snel schoven we aan en al snel kwam een Goblin ons het spel uitleggen. Het is een spel waar iedere ronde drie kaarten worden verdeeld. Beide spelers hebben vier kaarten waar ze mee aangeven wat zij vinden dat er met de kaarten moet gebeuren (zelf krijgen, weg geven, het tegenovergestelde doen van wat de ander wil of juist de ander zijn zin geven). Het doel is nou eens niet om de meeste kaarten te hebben maar om net iets meer kaarten dan de ander te hebben, maar zeker niet heel veel meer kaarten (want dan krijg je strafpunten). Iedere ronde moet je je dus afvragen of je de kaarten zelf wilt of liever weggeeft en vervolgens hoe je dat het beste bereikt. Als je kaarten wilt hebben kan je natuurlijk gewoon de zelf krijgen kaart spelen maar als de ander dan de het tegenovergestelde doen speelt, dan krijg je de kaarten dus niet. Je bent dus de hele tijd aan het inschatten wat de ander gaat doen zodat je dit zo kan manipuleren dat jouw wensen uitkomen. Niek was hier beter in dan ik en vermaakte zich kostelijk om mijn licht gefrustreerde gezicht als hij mijn plannen weer eens wist te dwarsbomen. Ik vond het ook best een grappig spelletje. De kern is echt het inschatten wat de ander denkt en daar op reageren, maar die ander doet hetzelfde en dat zorgt voor chaos in je hoofd. Ik ervaar dat als een redelijk hoge geluksfactor (soms gok je goed, soms niet), maar misschien is dat omdat ik een slechte verliezer ben………

Tijdens het spelen kwam Diederik nog even een praatje met ons maken. Hij vertelde dat het helaas niet gelukt was om Codenames op tijd voor de beurs geleverd te krijgen. Gelukkig waren er nog wel twee demo-exemplaren zodat het spel alvast geprobeerd kon worden, maar kopen zat er nog niet in. Ik hoor veel goede dingen over dit spel en wil het graag eens proberen.  Naar verwachting ligt het eind november in de winkel, dus ik moet nog even geduld hebben.

Na ons potje Daxu zagen we een lege tafel aan de andere kant van het pad bij Terra. Ik was wel benieuwd naar dit spel omdat het een party-kennis-game van Friedemann Friese is. Snel schoven we aan. Er schoven nog twee mannen aan zodat we het spel met zijn vieren konden doen. In Terra krijg je elke ronde drie vragen rondom een bepaald onderwerp. Op het bord moet je vervolgens aangeven wat de goede antwoorden zijn. Een van de onderwerpen was bijvoorbeeld de Amazone en daarbij hoorden de vragen (i) door welke gebieden stroomt deze rivier, (ii) hoe lang is de rivier en (iii) wat is het oppervlak van deze rivier. Je hebt wedstenen die je neerlegt op het bord waar een wereldkaart op is afgebeeld en drie sporen met cijfers. Op ieder vak mag maar één steen liggen, maar je krijgt ook punten voor stenen die op aangrenzende vakken liggen. Zelf wist ik vaak nog wel waar op de kaart iets was of had ik een vaag idee van jaartallen, maar heb ik meer moeite om lengtes en hoogtes te schatten. Ik vind het een beetje suf dat op elk vak maar één steen mag liggen, de beginspeler heeft hierdoor een enorm voordeel voor zaken die maar in één gebied voorkomen (voor goede antwoorden krijg je meer punten dan voor de aangrenzende vakjes). Ik kan me voorstellen dat voor de laatste groepen van de basisschool dit nog best een leuk educatief spel is om tijdens de aardrijkskundeles te doen. Zelf vond ik het niet echt leuk. De locatievragen waren te makkelijk, de periode-vragen wist ik soms en de lengtes wist ik nooit. Ook de anderen waren niet echt enthousiast over dit spel.

Tijdens het spel was ik nog even heen en weer gelopen om de derde tas met spellen te legen. Daar zaten namelijk spellen in die ik had verkocht en waarvoor ik om 12 uur op de stand van BSM had afgesproken voor de overdracht. Beide kopers wist ik vlot te vinden en beide verkopen werden vlot afgehandeld. Dit was daardoor (en door de donatie aan GraSpaC) de eerste beurs waarna er minder spellen in mijn kast stonden, dan daarvoor.

Niek en ik besloten dat het tijd was voor de lunch en dus gingen we naar het restaurant op de eerste verdieping. Ik vond het fijn om even uit de drukte en warmte te zijn. Na de lunch gingen we weer op zoek naar een plek om wat te spelen, maar overal was het vol en druk. En dat trok ik toch niet zo heel erg goed. We besloten dan ook om te gaan afronden. Ik heb nog wel even 7 wonders duel gekocht omdat de beursprijs daarvan wel heel aantrekkelijk was (de rest van de prijzen waren normaal en voor de tweedehandsspellen zelfs hoog). Gelukkig kwamen we Peter Hein, Wendy, Saskia, Lody en Ronald tegen zodat ik hen nog even gedag kon zeggen. Ik vond het echt jammer dat het niet meer lukte om een spel te doen, maar ik was afgeragd (stomme nasleep van de griep) en dus was het helaas tijd om af te taaien.


Ik ben uiteindelijk dus maar een uurtje of twee op de beurs geweest. Het was goed te merken dat het veel drukker was dan vorig jaar. Dat is een goed teken voor de hobby. Het viel me ook op dat er relatief veel gezinnen met (jonge) kinderen op de beurs waren en dat de beurs was. Op de beurs was ook genoeg voor deze groep te doen doordat er veel familiespellen werden gedemoot en voor de echte kleintjes was zelfs een heuse kinderopvang met kinderactiviteiten. Het is knap van de organisatie dat ze het spellenspektakel in een paar jaar weer naar deze hoogte hebben weten te takelen. Ik hoop wel dat de beurs niet veel verder groeit (tenzij het vloeroppervlak evenredig meegroeit), want de topjaren wat betreft bezoekersaantallen waren wat mij betreft niet de topjaren wat bezoek-pret (te druk, te warm, te lawaaïg). Ik heb de data voor volgend jaar in ieder geval vast in mijn agenda gezet, hopelijk ben ik dan wel helemaal fris en fruitig waardoor ik de hele dag naar de beurs kan. 

zondag 1 november 2015

Maandoverzicht oktober (Dagmar)


 

Dat oktober een goede spellenmaand is geworden, zal niet als een verrassing komen. In oktober ben ik twee heerlijke dagen naar Spiel geweest, ben ik naar Spellenpret geweest, heb ik een spellenavond op kantoor georganiseerd en heb ik tussendoor nog met een aantal spellenvrienden afgesproken voor een middagje/avondje spellen doen. Ik heb deze maand dan ook 16 nieuwe spellen voor het eerst geprobeerd (bijna allemaal verse Spiel-oogst).

Mijn meest gespeelde spel was wederom Splendor. Deze maand heb ik dit spel aan mijn beste vriendin geleerd en het was weer een instant hit. We speelden het meteen vier keer achter elkaar en het staat nu op haar verlanglijstje voor Sinterklaas.

Voor mijn eerste indrukken van de spellen die ik Spiel speelde, verwijs ik graag naar mijn blogjes: hier, hier en hier! En voor Qwinto naar mijn recensie: hier!

Verder speelde ik deze spellen voor het eerst:

Hearts of Atrraction: Gimmick of spel, that’s the question. In dit spel liggen hartvormige magneten op tafel. Als je aan de beurt bent pak je één magneet en die schuif je over de tafel in de hoop dat er zo veel mogelijk andere magneten aan vast klikken. Als je te hard schuift en magneten van tafel vallen, dan mogen die door de andere spelers met hun magneten gevangen worden. Als alle hartjes gevangen zijn, wint de speler met de meeste harten. Een spelletje duurt maar een paar minuten (vol hilariteit) en heeft een hoge nog een keer factor. Ik heb me hier prima mee vermaakt en zou het best nog eens willen doen.

Isle of Skye: één van mijn Spiel-aankopen. Dit spel heeft het goed gedaan op Spiel (het haalde zelfs de Fair Play lijst). Ik heb het spel inmiddels drie keer gedaan en het is een heel leuk spelletje dat spelmechanismes op een interessante manier mixt. Het is tegelijkertijd een legspelletje, een biedspelletje en dat met iedere keer andere scoremanieren. Het spel duurt maar zeven rondes en is daardoor vliegt het voorbij. Voor een spel dat zo kort is, zit het bomvol interessante keuzes. Het speelt prima met twee, maar met komt beter tot zijn recht met meer spelers. Op dit spel ben ik voorlopig nog niet uitgekeken.

Royal Goods: het nieuws dat dit kleine kaartspelletje leuk was, ging als een lopend vuurtje rond op Spiel. Het was dan ook in no time uitverkocht. Het is een spelletje waarin weer eens goederen moeten worden geproduceerd, maar wel met een leuke twist. In het midden van de tafel worden een aantal kaarten met grondstoffen opengedraaid die iedereen mag gebruiken. Vervolgens moet je beslissen met welk van je fabrieken je wilt produceren. Vervolgens worden er nog een aantal kaarten opengedraaid. Met een beetje geluk liggen alle grondstoffen er die je nodig hebt, zo niet dan moet je ze uit je hand aanvullen. Je moet dus een beetje gokken, een beetje plannen en een beetje geluk hebben. Een spel dat zo positief ontvangen wordt, wordt vast binnenkort wel opgepikt door een Nederlandse uitgever. Als het snel gebeurt, dan is dit een perfect schoencadeautje voor een spellengek!

Between two Cities: dit is het spel met de leukste pionnen dat ik deze maand heb gezien. In het spel zitten namelijk pionnen in de vorm van gebouwen. Ik was het Colosseum in mijn potje, maar had ook de Eiffeltoren  of een Pagode kunnen zijn. De spelers bouwen tussen de verschillende gebouwen steden. Iedere ronde krijg je een aantal tegels en die mag je verdelen over de twee steden die aan je grenzen. Vervolgens worden de steden op verschillende manieren gewaardeerd. Je bouwt dus samen met de buren aan dezelfde stad. Met zijn drieën wint de speler die niet  aan de goedkoopste stad ligt. Ik vond dit een grappig spel om een keer gedaan te hebben. Met zijn tweeën zal het niet werken, dus ik zal het niet aanschaffen, maar ik wil het met alle plezier nog eens proberen.

The Builders of Antiquity: spellen over het oude Egypte trekken altijd mijn aandacht omdat ik Niek met dat thema altijd goed kan paaien. Op dit kleine blikje staat de Sphinx prominent op de voorkant, maar omdat ik de tekeningen lelijk vond, heb ik dit spel verder genegeerd. En dat had ik misschien niet moeten doen want ook dit is weer een leuk, klein, vlot kaartspelletje. Je huurt bouwlieden in met verschillende vaardigheden. Die kan je vervolgens aan gebouwen laten werken. Je moet dus een beetje opletten dat je bouwplannen aansluiten bij de capaciteiten van je werkvolk. Je kan ze eventueel nog op cursus sturen, maar dat is wel prijzig!

Ciúb:  vorig jaar hadden Peter Hein, Anton en Coen dit spel al op Spiel gedaan. Ik had tegen die tijd vierkante oogjes en heb dus alleen gekeken en ik snapte er niets van. Dit jaar kocht Coen het spel en hebben we het ’s avonds gespeeld. Er wordt een hoop in gedobbeld in de hoop bepaalde combinaties te gooien om daarmee kaarten te kopen. Ik vond het best een aardig spelletje, maar te lelijk om het zelf te willen hebben.

Discoveries: in dit spel wordt ook heel wat af gedobbeld, dit keer om landen, dieren en planten te ontdekken en daar vervolgens over te schrijven in je dagboek. Het was nog even puzzelen met de regels hoe alles nou precies werkte, maar al gaandeweg het potje begonnen de stukjes op hun plek te vallen en speelde het spel steeds vlotter door en werd het daardoor steeds leuker. Ik vind het lastig om hier een eerste oordeel over te vellen, maar ik vond het zeker leuk genoeg om het nog eens te willen proberen.

Toen ik thuis probeerde mijn spellen weer in de kast te stoppen, had ik een beetje een probleem: het paste niet meer. En dus vond ik dat ik in actie moest komen, want ik heb niets te klagen als het om kastruimte voor mijn spellen gaat (vijf stellingkasten). Ik besloot daarom op BoardGameGeek de spellen waar ik best afscheid van zou willen nemen aan te vinken. Dit lijstje heb ik eerst in mijn directe omgeving verspreid en op die manier heb ik al wat spellen weten te verkopen. Daarna heb ik het lijstje op het forum van Bordspelmania gezet en ook dat is niet zonder resultaat gebleven. Ik vind het allemaal best lastig (wat moet je vragen, hoe regel je de overdracht, wat doe je als meerdere mensen interesse tonen in hetzelfde spel), maar ben tevreden over het resultaat tot nu toe (de spellen passen weer in de kast en ik ben nog geen creeps tegen gekomen maar wel veel vriendelijke mensen).


Desalniettemin heb ik ook flink wat spellen nog niet verkocht en is wat reserve-ruimte in mijn spellenkasten best fijn. Mocht je interesse hebben, kijk dan eens hier, en stuur me een mailtje als je ergens interesse in hebt (spellengekdagmar@hotmail.com). Ik heb Nederlandse, Engelse en Duitse edities, maar houd op BGG niet bij welke editie ik heb, maar vraag het me gerust. Verder wil ik sommige spellen alleen in combinatie met elkaar verkopen (bijvoorbeeld de uitbreidingen van Mémoir ’44, BatteLore en Thunderstone).