zondag 13 september 2015

Brettspieletreff Stuttgart


Afgelopen week zijn Niek en ik een weekje op vakantie geweest naar Stuttgart. Stuttgart is niet zo’n bekende bestemming voor een stedentrip, maar er is genoeg te doen om je er een week prima te vermaken. Autofanaten kunnen hun hart ophalen in het Porsche en/of Mercedes museum, er is een prachtige dierentuin/botanische tuin en er liggen verschillende historische musea in en in de buurt van Stuttgart (zoals het middeleeuws klooster van Maulbronn). Maar zoals het een goed spellenliefhebber betaamd, heb ik voor vertrek even gecheckt wat er op spellengebied te beleven was in Stuttgart. En bij die zoektocht stuitte ik op de website van de Brettspieletreff Stuttgart, of te wel de plaatstelijke spellengroep (zie: http://www.brettspieletreff.de/).

Elke dinsdagavond vanaf 6 uur  komt deze groep bij elkaar in cultureel centrum Merlin. Je hoeft je niet van te voren aan te melden, maar je kan gewoon binnen lopen als je zin hebt in een spelletje. Op dinsdagavond hadden wij wel zin in een spelletje en dus besloten we om te gaan. Door het vroege begintijdstip wisten we niet zo goed of de spellenliefhebbers gezamenlijk aten. Het antwoord hierop is: nee, ze eten niet gezamenlijk al waren er een paar mensen die ter plekke iets aten (een pizza bijvoorbeeld). We hadden dus goed gegokt door zelf maar vroeg een bakje salade bij de supermarkt uit de saladebar te scheppen (er zat een Rewe naast ons hotel die een prima saladebar had).

Rond een uur of 7 liepen we bij Merlin naar binnen. Het was een ruimte met een barretje waar je wat te drinken (apfelschorle en Fritz Kola voor ons) kon halen en verder tafels en stoelen waar al verschillende groepen mensen spellen zaten te spelen. De bardame wees ons aan wie het aanspreekpunt was voor nieuwkomers en hij (geen idee meer wat zijn naam was), introduceerde ons bij een man en vrouw die net klaar waren met een potje Blokus. Ze wilden wel met ons spelen. Op een tafel lagen verschillende spellen, waaronder Glen More. Aangezien we die allemaal wel eens eerder hadden gespeeld, viel daar de keus op. Bij Niek waren de regels al weer wat weggezakt, dus de Duitse Dame legde het spel nog even aan en daarna konden we beginnen. Tijdens het spel kwamen we er achter dat Glen More één van de lievelingsspellen van deze mensen was en dat ze het ontzettend vaak hadden gespeeld. Niek en ik waren dan ook volkomen kansloos, we werden verpletterd. Ik vond het erg leuk om te zien dat zij met zo’n andere tactiek speelden dan ik altijd heb gedaan.

Toen Glen More was afgelopen, was net een andere tafel ook klaar met spelen en konden we dus mixen. Niek en ik kwamen bij drie andere mensen terecht (2 mannen en een vrouw) die Broom Service met ons wilden spelen. Dit spel kenden Niek en ik beide niet, maar dat was geen enkel probleem. Het werd goed aan ons uitgelegd en daarna konden we gaan spelen. Ik heb me tijdens dit spel echt super goed vermaakt. Niet alleen was Broom Service echt een heel leuk spel (we hebben het ook tijdens de vakantie aangeschaft), maar ook dit groepje was erg leuk om mee te spelen. Wat ik erg grappig vond was dat ze ons (steenkolen) Duits (met sterk Nederlands accent) helemaal geweldig vonden. We werden zelfs vergeleken met Rudi Carell, ons accent was net zo vermakelijk als dat van hem. En oh wat vonden ze het Nederlands accent mooi, net zo mooi als Frans (Portugees en Spaans vonden ze maar niets). We konden in dit spel ook goed meekomen (Niek was net tweede met slechts één punt verschil ten opzichte van de nummer één).

Na afloop gingen een paar mensen weg, maar werden we gevraagd of we mee wilden spelen met een potje weerwolven. Ik dacht aan de Weerwolven van Wakkerdam, maar het bleek een andere Weerwolven variant te zijn. Ik vermoed dat we One Night Werewolf hebben gespeeld. Dit spel snapte ik niet helemaal en daardoor vond ik het minder leuk. Maar ik vond de mensen waar we mee speelden waren wel heel aardig, ze deden echt ons best om ons het spel uit te leggen en mee te laten doen.

Na twee potjes Weerwolven vonden we het mooi geweest en zijn we richting het hotel vertrokken. We waren nog uitgenodigd om in het weekend ook weer mee te spelen. Op vrijdagavond zou nog een spellenavond worden georganiseerd in een kerk en ook op zaterdag en zondag werd er ergens gespeeld (het was dit weekend het nationale spellenweekend in Duitsland of zo iets, waardoor er in veel steden gespeeld kon worden). We zijn hier uiteindelijk niet meer naar toe geweest omdat we op zaterdag vroeg terug zijn gereden en we op vrijdagavond zo moe waren van alles wat we gedaan en gezien hadden dat we lekker in het hotel zijn gebleven (en daar zelf een spelletje hebben gedaan).


Als je ooit op een dinsdag in Stuttgart beland, dan kan ik je van harte aanbevelen om naar de spellenavond in Merlin te gaan. De mensen waren heel vriendelijk en leken het oprecht leuk te vinden om met ons te spelen (ondanks of dankzij ons gebrekkige Duits). 

woensdag 9 september 2015

Recensie: Cacao

 Ik heb ooit een kaart  gezien met de tekst: Things are getting worse, please send chocolat. Tsja, er zijn slechtere manieren om een vriend in nood te steunen. Er zijn maar weinig mensen die niet van chocola houden en dat is niet iets van de laatste tijd. Tweeduizend jaar geleden ontdekten de volken in Midden- en Zuid-Amerika al wat voor lekkers je van de cacao-vrucht kan maken. In Cacao ben je een stamhoofd in de oerwouden waar de cacao-vrucht groeit en het is jouw taak om jouw stam naar roem en welvaart te leiden door middel van onder andere het kweken van cacao-vruchten en het verhandelen van de oogst.

Cacoa is een legspel (in de traditie van Carcassonne), maar dan met een twist. De twist is dat er twee soorten tegels zin, namelijk stamledentegels en oerwoudtegels. Op de oerwoudtegels staat afgebeeld wat je in het oerwoud kan vinden (cacao-plantages, markten, goudmijnen, water, cultusplaatsen en tempels). Op de stamledentegels staan vier stamleden afgebeeld. De manier waarop de stamleden over de zijden van de tegel zijn verdeeld verschilt, variërend van op elke zijde één tot drie op één zijde/één op een zijde/twee lege zijdes. Tijdens het spel ontstaat een soort dambord waarbij de tegels om-en-om liggen zodat de stamleden altijd grenzen aan een oerwoudtegel.

In een spelersbeurt legt een speler eerst een stamtegel neer. Deze tegel moet dus grenzen aan een oerwoudtegel. Vervolgens controleer je of door het leggen van deze tegel er een vak is ontstaan dat grenst aan twee stamtegels. Zo ja, dan leg je daar een oerwoudtegel neer. Vervolgens worden de zojuist neergelegde tegels uitgevoerd. Dit wil zeggen dat je kijkt welke stamleden voor het eerst aan een oerwoudtegel zijn gaan grenzen (zowel je eigen als die van andere spelers). Ieder stamlid mag dan de actie uitvoeren die bij die tegel hoort. Als je dus bijvoorbeeld twee stamleden aan een dubbele plantage hebt staan, dan krijg je vier cacao-vruchten. Vervolgens moet je proberen om deze vruchten zo duur mogelijk te verkopen op markten (de verkoopprijs op de markten varieert van 2 tot 4 geld).
Dit is echter niet de enige manier om aan punten te komen. Ook door te werken aan je watervoorziening kan je flink scoren (dit wordt op een apart scorespoor op een bordje bijgehouden). Verder kan je nog de goden aanbidden. Per tempel krijgt de stam die het hardst aanbeden heeft de meeste punten, dus dat kan best oplopen.

Zodra alle tegels gelegd zijn, is het spel afgelopen. Wie dan de meeste punten heeft wint het spel.

...en de waardering

Het eerste wat aan Cacao opvalt is hoe mooi en kleurrijk het er uit ziet. Het spel zit ook nog eens in een mooie inlay waar alle speelstukken perfect in passen (je moet de doos alleen daarna niet op zijn kop houden want dan ligt als nog alles door elkaar). Het spel zelf is een echt familiespel. De regels zijn simpel en je kan altijd wel iets leuks in je beurt. Ik vind het een leuke vondst dat tegels die door het aanleggen van oerwoudtegels ook invloed hebt op wat een andere speler krijgt. Soms wil je zelf een tegel leggen, maar geef je je tegenstander daardoor ook een mooi cadeautje en de vraag is of je dat wel wil. Voor veelspelers is Cacao wat aan de lichte kant. Het is een leuk tussendoortje om een keer te spelen, maar het heeft te weinig te bieden om echt in de smaak te vallen en dus vaak op tafel te komen. Bij families met kinderen van een jaar of 8 tot 10 zal het denk ik beter in de smaak vallen door de combinatie van het mooie spelmateriaal, het vlotte spelverloop, de korte speelduur met net genoeg speler-interactie om het leuk te houden.







Auteur: Phil Walker-Harding
Uitgever: 999 games, 2015
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 20-40 minuten (10 minuten per speler)
Prijs: circa 30 euro


woensdag 2 september 2015

Maandoverzicht augustus 2015 (Dagmar)


Het gaat goed dit jaar op spellengebied. In andere jaren wilde ik vooral in de zomer nog wel eens perioden hebben dat er nauwelijks een spel op tafel kwam, maar dit jaar niet. Ook in augustus kwamen weer flink wat spellen op tafel, namelijk 26, doordat Niek regelmatig te porren was voor een spelletje (vooral Splendor), een bezoek aan mijn spellustige vriendin B en een spellendag. Mijn meest gespeelde spel was Splendor. Zoals gezegd had Niek daarvan de smaak te pakken, maar ook bij mijn vriendin B sloeg het aan (4 potjes achter elkaar).

Ik speelde vier spellen voor het eerst, namelijk Cacao, Spyfall, Sylvion en Roll for the Galaxy. Van deze spellen vond ik Spyfall het leukste. In Spyfall is één speler een spion en de rest niet. De spelers die geen spion zijn, krijgen een kaart (iedereen dezelfde) waarop staat waar ze zijn (op het strand, in het circus, in een bank) en de spion krijgt een kaart met alleen het woord spion er op. Het lot bepaald wie de spion is. De niet-spionnen moeten vervolgens dus achterhalen wie de spion is  en de spion moet achterhalen waar iedereen is. Dit doe je door het stellen van vragen aan elkaar. Zo kan je bijvoorbeeld vragen of je voor je plezier op de locatie bent. Voor sommige locaties zal dit waar zijn (strand), voor andere niet (ziekenhuis). De truc is voor de niet-spionnen om met de vragen en antwoorden niet te veel informatie weg te geven. Voor de spion is de truc om zo vaag mogelijke antwoorden te geven (bijvoorbeeld: soms wel, soms niet).
Sylvion was een impuls aankoop tijdens mijn shopping trip naar Utrecht van vorige maand. Het is een spelletje dat je in je eentje of met zijn tweeën kan spelen. Het ziet er werkelijk prachtig uit. Het doel van het spel is om te voorkomen dat vuurwezens een bos afbranden. Ik heb het spel op de introductie-manier gespeeld en vond het nogal vaag. Typisch een spel dat ik nog eens een keer moet proberen.

Roll for the Galaxy is een dobbelspel gebaseerd op Race for the Galaxy. Ondanks verschillende pogingen van Peter Hein om me te laten ervaren hoe leuk Race fort he Galaxy is, is bij mij het kwartje nooit gevallen. Ik vind Race te complex en vergeet iedere keer weer waar alle symbolen voor staan. Maar omdat ik wel een zwak heb voor dobbelspellen wilde ik Roll for the Galaxy wel graag een keer proberen. Ik vond het nog steeds best complex en had veel hulp nodig om mijn beurten af te ronden (dank PH!), maar ik had wel het idee dat ik steeds beter begreep wat ik aan het doen was. Ik was nu vooral bezig om te ontdekken hoe ik moest spelen dus een oordeel houd ik nog even voor me. Ik vond het spel in ieder geval interessant genoeg om te hopen dat ik het nog een keer kan spelen.

Cacao is een fleurige spellensnack. Het is een vlot en redelijk eenvoudig legspelletje. Met zijn tweeën speel je het in een minuut of 20 (met meer spelers doe je er ook langer over). Ik heb het met plezier gespeeld, maar vond het niet heel bijzonder. Prima tussendoortje dus, maar niet iets dat beklijft.

In juni had ik voor het eerst In de Voetsporen van Marco Polo gespeeld en dit was mij niet heel goed bevallen doordat ik muurvast kwam te zitten in het spel. Saskia heeft me overgehaald om het spel een tweede kans te geven en daarom stond het spel deze maand op tafel voor een herkansing. Deze keer wist ik iets beter wat ik aan het doen was. Dit kwam mijn spelplezier zeker ten goede en ik heb het spel met plezier gespeeld. Dat neemt niet weg dat ik mijn eerste ervaring nog niet vergeten ben, ik vind het een groot minpunt als in een spel spelers zo vast kunnen komen te zitten dat al het spelplezier verdampt en ze effectief alleen nog het spel uit kunnen zitten. Marco Polo is dus een spel dat je met enige voorzichtigheid moet benaderen, meestal zal het speelplezier opleveren maar er zitten een paar zeer scherpe kanten aan die je speelplezier kunnen verknallen.


Ik speelde deze maand ook het Pandemie Dobbelspel weer eens (Pandemic the Cure). Het was een loeispannend potje dat ik samen met mijn vriendin B bijna won. We wisten voor drie ziektes het geneesmiddel te ontdekken, maar met de vierde redden we nét niet. Dit spel is zo veel lastiger te winnen dan het oorspronkelijke bordspel, maar misschien juist daardoor wel zo verslavend. Het is jammer dat Niek niet zo van coöpjes houdt, want ik wil dit spel graag vaker spelen.