donderdag 25 juni 2015

Recensie: Glen More

Glen More is een spel waarin Schotse clans er voor strijden om de grootste te hebben. De grootste voorraad Whiskey, het grootste aantal Chiefs en het grootste aantal bijzondere locaties!

Glen More is een legspel waarin je tegels aanlegt. Op de verschillende tegels staan acties die je mag uitvoeren als je de tegel neerlegt of er een tegel aangrenzend wordt neergelegd. De kern van het spel is de manier waarop je tegels krijgt. De tegels worden op een bordje in een soort cirkel neergelegd. De cirkel is niet helemaal gesloten, ergens zit een gat en daarvoor staan de pionnen van de spelers. De speler die achteraan staat is altijd aan de beurt. Die speler kiest één van de tegels uit. Je mag de eerste tegel pakken, maar ook een tegel die veel verderop ligt. Maar als je dat doet, dan duurt het dus wel weer langer voor je weer aan de beurt is (andere spelers zouden de tussenliggende tegels kunnen pakken en daardoor achter je blijven staan, je moet wachten tot iedereen je weer ingehaald heeft voor je weer aan de beurt bent).

Op de tegels staan verschillende soorten acties. Soms krijg je grondstoffen, soms mag je grondstoffen omzetten in iets anders (graan in whiskey of vlees in punten), soms krijg je gewoon wat punten en soms krijg je een dorpsbewoner, mag je een dorpsbewoner laten lopen of promoveren naar Chief (zodat hij punten kan opleveren). De dorpsbewoners zijn belangrijk, omdat je alleen tegels aan mag leggen als er een dorpsbewoner op een aangrenzende tegel staat. Bij sommige tegels krijg je een extra tegel (bijzondere locatie) cadeau. Op deze tegels staan bijzondere locaties in Schotland afgebeeld (bijvoorbeeld kastelen en meren, met als meest bekende natuurlijk Loch Ness). Deze tegels leveren je altijd direct iets extra’s op (bijvoorbeeld geld) en leveren tijdens het spel ook weer punten op. Sommige van deze tegels leveren bovendien aan het eind van het spel extra punten op.

Drie keer tijdens het spel vindt een telling plaats. Dan krijg je voor drie gebieden punten, namelijk voor whiskey, chiefs en het aantal bijzondere locaties dat je hebt. Hoeveel punten je krijgt, hangt af van hoe veel meer je hebt dan de slechtste speler (als je bijvoorbeeld 7 whiskey hebt, terwijl de slechtste speler er maar 5 heeft, dan krijg je maar 2 punten terwijl je 8 punten zou hebben gekregen als de slechtste speler maar 2 whiskey zou hebben gehad). Bij de laatste telling leveren sommige bijzondere locaties nog extra punten op, bijvoorbeeld drie punten voor het aantal dorpstegels dat je gebouwd hebt. Vervolgens wordt nog gekeken hoeveel tegels iedereen heeft gebouwd. Als je meer tegels hebt dan de speler met het kleinste aantal tegels, dan krijg je per tegel 3 punten aftrek. Wie dan de meeste punten heeft wint.

…en de waardering

Glen More is een echte eurogame: weinig thema, weinig regels, weinig spelerinteractie, maar veel speelplezier.  Je kan eigenlijk altijd wel wat leuks in je beurt en het is de uitdaging om het doel van het spel in de gaten te houden en dus voor de snelste weg naar de punten te gaan (doe een paar dingen heel goed in plaats van heel veel half). Je moet ook goed in de gaten houden hoe de anderen het doen. Bij vijf whiskey/chiefs/locaties meer dan de speler met de minste krijg je al het maximale aantal punten, zes meer is dus eigenlijk al verspilling (al is een beetje reserve best lekker, maar 7 is echt te veel). Ik denk dat Glen More te droog is voor gelegenheidsspelers, maar als je geen bezwaar hebt tegen een ouderwetse cube-pusher dan is Glen More een prima manier om een uurtje vol te maken!











Auteur: Matthias Cramer
Uitgever: Alea/Ravensburger, 2010
Prijs: 20 euro
Speelduur: circa 45-60 minuten
Aantal spelers: 2-5
Leeftijd: vanaf 10 jaar

woensdag 24 juni 2015

Recensie: Qwixx Mixx

Spellensnackjes, wie houdt er nou niet van. Van die spelletjes die zo uitgelegd zijn, lekker vlot wegspelen, niet te veel denkwerk van je vragen, kort duren en garant staan voor spelplezier. Qwixx is zo’n dobbelspelletje. En voor dit spel is nu een uitbreiding verschenen, voor nog meer speelplezier. Ten minste, dat is de bedoeling.




In standaard Qwixx moet je op basis van de gegooide dobbelstenen getallen wegstrepen op een briefje met vier series getallen. De rode en gele reeksen lopen van 2 op naar 12 en de blauwe en groene reeksen lopen af van 12 naar 12. De uitbreiding voor Qwixx bestaat uit twee blokjes waar de getallen op een andere manier zijn gesorteerd.

Op het eerste blok lopen zijn de kleuren door elkaar gehusseld. Zo bestaat de bovenste rij niet meer uit alleen rode getallen (van 2 tot en met 12), maar zijn de getallen 1-3-4 geel, 5-6-7 blauw, 8-9-10 groen en 11-12 rood. Op de andere rijen zijn de kleuren op een andere manier gemixt.
Op het tweede blok zijn de getallen bij een rij gemixt. De bovenste rij is bijvoorbeeld nog steeds rood maar in plaats van dat de getallen netjes oplopen van 2 tot en met 12, staan ze kriskras door elkaar heen (10-6-2-8-3-4-12-5-9-7-11). De andere drie rijen zijn weer op een andere manier gehusseld.

De regels van het spel zijn verder exact hetzelfde gebleven. Je gooit in je beurt met zes dobbelstenen (2 witte, een rode, een gele, een blauwe en een groene). Alle spelers mogen het getal op hun briefje wegstrepen dat met de witte dobbelstenen is gegooid (de gegooide getallen worden opgeteld). De kleur maakt dan niet uit. De actieve speler mag daarnaast ook nog een getal wegstrepen dat de optelsom is van een gekleurde en een witte dobbelsteen, maar dat moet dan wel in de kleur van de gekleurde dobbelsteen. Je moet getallen van links naar rechts afstrepen, als je een getal overslaat, dan kan je dat getal dus later niet alsnog afstrepen. Het spel is afgelopen zodra iemand vier keer geen getal kon afstrepen in zijn actieve beurt of als twee rijtjes zijn afgesloten omdat het laatste getal is weggestreept. Hoe meer vakjes in een rij zijn afgestreept, hoe meer punten je krijgt. Wie de meeste punten heeft wint.

...en de waardering

Qwixx is zo’n spel waarvan je je afvraagt waarom niemand het eerder had bedacht. Het lijkt zo simpel. Maar als de uitbreiding iets aantoont, is het misschien wel dat het helemaal niet zo makkelijk is om een simpel spel te bedenken. De uitbreiding vind ik namelijk niet echt leuk. Doordat de getallen en kleuren door elkaar staan, kost het veel meer moeite om te zien waar een getal staat en vervolgens is het ook lastiger om te beslissen wat je moet doen omdat de getallen en/of die verderop in het rijtje staan ook door elkaar gemixxt zijn. Dit haalt de vaart flink uit het spel en daardoor is het meteen een stuk minder leuk om Qwixx te spelen. Ik had niet verwacht dat het zo veel uit zou maken op welke volgorde de kleuren en getallen op het briefje zouden staan. Daarmee bewijst Qwixx Mixx vooral hoe goed Qwixx zelf is. Maar helaas is dat niet genoeg om het meer dan 2 pionnen te geven omdat uiteindelijk het speelplezier de doorslag geeft.







Auteur: Steffen Benndorf
Uitgever: White Goblin Games, 2015  
Prijs: 4 euro
Speelduur: circa 15-30 minuten
Aantal spelers: 2-5
Leeftijd: vanaf 8 jaar

woensdag 17 juni 2015

Ticket to Ride: wie is de winnaar?

Eén van de spellen die ik vaak op mijn iPhone speel is Ticket to Ride. Afgelopen zondag speelden Niek en ik tegen elkaar terwijl we op een terrasje een drankje deden. Het was een spannend potje en ik verwachtte te gaan verliezen. Ik had maar twee tickets weten af te maken en één daarvan was een kleintje. Niek had vier tickets getrokken dus daar maakte ik me wel een beetje zorgen over. Ik had dan wel weer veel meer lange stukken gelegd en stond dus voor we de punten van de tickets kregen voor.

Tot mijn verbazing had Niek ook geen dikke routes weten te maken en stonden we na het vergeven van de punten voor de gerealiseerde routes precies gelijk. De winnaar van het spel zou dus bepaald worden door wie de langste route had gebouwd.

Ik kreeg op mijn scherm te zien dat ik de langste route had gemaakt en daarmee de winnaar was geworden. Ik keek Niek dus blij aan, klaar om zijn felicitaties in ontvangst te nemen. Niek keek net zo blij terug en was ook klaar om mijn felicitaties in ontvangst te nemen. Op zijn schermpje had namelijk gestaan dat hij de winnaar was.


Of te wel: we hadden exact even lange routes en waren dus beide de winnaar. Maar dat is niet de boodschap die we van de app kregen, die vertelde mij dat ik gewonnen had (en Niek verloren) en Niek dat hij gewonnen had (en ik verloren). Nou is winnen inderdaad leuker dan verliezen dus ik snap wel een beetje waarom een programmeur er voor kiest om beide spelers voor te spiegelen gewonnen te hebben, maar ik had liever te zien gekregen dat we gelijk waren geëindigd. Eerlijk duurt per slot van rekening het langst!

dinsdag 16 juni 2015

BGG-tool: de waarde van je spellen

Op het forum van Bordspelmania kwam ik kort geleden een draadje tegen over een BGG-tool. In deze tool (http://stage.bggtools.com/) vul je je BGG-username in en de tool berekent vervolgens de waarde van je collectie (als je tenminste netjes in BGG hebt bijgehouden welke spellen je in de kast hebt staan).

Ik heb een kamer vol met spellen en houd op geen enkele wijze bij wat de waarde van de spellen is (ik verkoop ook eigenlijk nooit spellen). Maar als het je zo makkelijk wordt gemaakt om een indicatie van de waarde te krijgen, dan wil ik het weten ook. Mijn 512 spellen zijn volgens deze tool ongeveer tien duizend dollar waard. Van 39 spellen geeft de tool aan dat die nooit verhandeld zijn en dus niet meegenomen worden in de berekening.

De berekening is gebaseerd op verkopen die via Boardgamegeek zijn verlopen. Je krijgt zowel de gemiddelde prijs als de mediane prijs (sorteer de prijzen van hoog tot laag en neem de middelste waarneming) In deze berekening worden prijzen in verschillende valuta meegenomen, maar de meeste bedragen zijn in dollars. Je kan per spel een lijst oproepen waarop je kan zien tegen welke prijzen de spellen zijn verkocht.  Hoe leuk dit soort overzichten ook zijn, de vraag is wel hoeveel het zegt over de waarde van mijn Nederlandse collectie in Nederland op dit moment.

Allereerst zie je dat veel waarnemingen in Amerikaanse dollars zijn gewaardeerd. Dit zullen daarom vaak spellen zijn die verkocht zijn aan een Amerikaan. De prijzen weerspiegelen dus de waarde op de Amerikaanse markt. Spellen zijn niet overal op de wereld even goed verkrijgbaar. Er zijn dus vast spellen die in Amerikaan populair zijn maar niet meer goed verkrijgbaar die daar gouden bergen opleveren, terwijl het spel in Nederland goed verkrijgbaar is en dus tweedehands voor veel minder geld van eigenaar wisselt. Omgekeerd is natuurlijk ook mogelijk.

Verder krijg je pas een betrouwbare waarde als je genoeg waarnemingen hebt. Mijn colleges statistiek zijn inmiddels zo ver weggezakt, dat ik niet meer kan berekenen hoeveel waarnemingen genoeg zijn, maar doorgaans heb je flink wat waarnemingen nodig. Zo was volgens mij de vuistregel om iets zinnigs te kunnen zeggen over wat de gemiddelde Nederlander vindt, dat je dan ten minste duizend a-select gekozen Nederlanders moet hebben bevraagd. Sommige spellen worden heel vaak verkocht (bijvoorbeeld Agricola), terwijl andere spellen maar heel beperkt worden verhandeld. De prijs van een spel dat maar een enkele keer is verhandeld is veel minder betrouwbaar dan de prijs van een spel dat heel vaak is verhandeld. Al is het maar doordat uitbijters (extreem hoge of lage prijzen) veel minder sterk het gemiddelde beïnvloeden (de mediane prijs is hier iets minder gevoelig voor).

Prijzen zijn verder niet constant. Er zijn spellen die op een bepaald moment niet meer verkrijgbaar waren en voor bizarre prijzen verkocht werden (Avé Ceasar en Chinatown bijvoorbeeld). Uitgevers zijn natuurlijk ook niet op hun achterhoofd gevallen. Als je bizar hoge prijzen ziet dan betekent dit dat de vraag veel hoger is dan het aanbod en dat het dus best eens een goed idee zou kunnen zijn om het spel opnieuw uit te brengen. Vervolgens dalen de prijzen dan weer gegarandeerd. Het tooltje gebruikt als ik het goed zie alle prijzen die beschikbaar zijn, dus ook de prijzen van jaren geleden. De prijs van dit moment zou daar best eens vanaf kunnen wijken.


Wat jouw spel waard is wordt verder natuurlijk ook sterk beïnvloed door de conditie en uitvoering van jouw spel. Van sommige spellen zijn in de loop der jaren verschillende edities uitgebracht (denk aan alle versies van het Kolonisten van Catan bordspel). Luxe uitvoeringen zijn vast meer waard dan de basis uitvoering. En hoe netter het spel is (voorzichtig behandeld, goed ingepakt, weinig mee gespeeld), hoe meer geld het waard is.


Kortom, deze tool geeft je een indicatie van de waarde van je collectie. Het is een schatting met veel onzekerheden, dus reken jezelf vooral niet te rijk. Als het al iets laat zien, is het dat het overgrote deel van de spellen niet waardevast zijn. Spellen moet je dus vooral kopen omdat je ze wilt spelen. En als je dan plezier hebt, dan is dat voor mij de belangrijkste waarde van je spellencollectie! 

maandag 15 juni 2015

Recensie: Star Realms

Sinds Dominion eind 2008 ten tonele verscheen, is de spellenwereld overspoeld met ‘deckbuilding’ kaartspellen (en zelfs dobbelspellen). Daarin begin je met een klein setje eenvoudige kaarten, die geld opleveren om steeds meer en betere kaarten te kopen in je ‘deck’ (stapel) en uiteindelijk het beste deck met de meeste punten te hebben.

Niet alle spellen in dit genre vond ik even geslaagd, al heb ik slechts een fractie gespeeld. Dominion staat bij mij nog eenzaam aan de top, het enige spel dat daarbij in de buurt komt is Ascension. Maar nu is er Star Realms, dat vooral schatplichtig is aan Ascension. Niet toevallig zijn beide spellen ontworpen door doorgewinterde Magicspelers.

Net als in Ascension start je met tien basiskaarten, die ofwel geld opleveren om kaarten te kopen, of vuurkracht om schade te doen. Ook hier is er een grote stapel kaarten, waarvan er altijd vijf open op tafel komen. Dit zijn de kaarten die je kunt kopen, mits je de prijs kunt betalen. Vuurkracht gebruik je alleen om je tegenstander schade te doen. In je beurt heb je vijf kaarten, die je allemaal mag spelen, waarna je gespeelde kaarten aflegt en weer vijf nieuwe trekt.

Het doel van het spel is om je tegenstander als eerste van vijftig op nul levens te brengen. Met je startkaarten begin je niet zoveel, maar de kaarten die je kunt kopen leveren al snel heel veel vuurkracht op. Die kaarten zijn er in twee soorten: schepen en bases. Schepen speel je een keer en gaan daarna naar je aflegstapel, bases blijven voor je liggen totdat je tegenstander zijn vuurkracht gebruikt om ze te elimineren. Ze vormen zo een verdedigingslinie en leveren daarnaast kleine, maar permanente en interessante voordelen op.

…en de waardering

Ik ben een groot liefhebber van kaartspellen, vooral het soort waarbij je tactische combo’s moet maken en alles draait om opportunistisch en efficiënt spel. Star Realms valt volledig in dat profiel en komt ook nog eens in een bijzonder compact doosje tegen een uiterst vriendelijke prijs.

Een mogelijk nadeel van Star Realms is dat geluk, nog meer dan in tweelingbroer Ascension, een grote rol kan spelen. Als je tegenstander in het begin die goede en betaalbare kaarten voor je neus wegkaapt is het soms moeilijk om terug te komen. Maar omdat het zo’n kort en snel spel is, vind ik dat geen probleem. En razendsnel is Star Realms. Je beginkaarten zijn erg slecht, maar binnen no time heb je enkele monsterkaarten in je deck en kun je serieus schade gaan doen. Van een trage opbouw is geen sprake, alles escaleert razendsnel.

Liefhebbers van snelle kaartspellen en deckbuilders doen zichzelf tekort als ze Star Realms laten liggen.


Auteurs: Robert Dougherty en Darwin Kastle
Uitgever: White Wizard Games, 2014 (http://www.starrealms.com)
Aantal spelers: 2, vanaf 12 jaar
Speelduur: ca. 15-20 minuten
Prijs: ca 12 euro

zondag 14 juni 2015

Recensie: Träxx

Op de grens van puzzels en spellen vinden we, bij gebrek aan een beter woord, puzzelspellen. Spelletjes waarbij iedereen simultaan min of meer hetzelfde puzzeltje op zit te lossen. De crux zit in het ‘min of meer’, want met iedere keuze die je maakt komt jouw puzzel er weer iets anders uit te zien dan die van andere spelers. Denk aan spellen als Take it Easy, Cities en Finito. Träxx is een nieuw familielid in dit genre.


Het spelidee doet erg denken aan de PC-klassieker ‘Mamba’ uit de jaren 80 en 90, dat later ook als ‘Snake’ op mobiele telefoons verscheen. Spelers trekken een lijntje over hun bord en proberen daarbij zo efficiënt mogelijk punten op te rapen, zonder dat de lijn zichzelf ooit mag splitsen of kruisen.

Iedere speler krijgt een bordje met daarop enkele tientallen gekleurde zeshoekjes. Je speelt het spel in vijftien rondes, waarin je telkens een kaart omdraait met daarop vier of vijf zeshoeken. Iedere speler mag nu zijn lijn aan één kant doortrekken over vakjes die de kaart aangeeft. Vaak kun je ze niet allemaal gebruiken en het kan zelfs voorkomen dat je geen enkel vakje kunt of wilt gebruiken.

Op sommige vakjes staat een cijfer. De speler die als eerste dat vakje aandoet, krijgt de volle waarde van dit getal als punten. Spelers die dit cijfer later bereiken krijgen slechts de helft. Het spel eindigt nadat de laatste kaart is omgedraaid. Je telt je gescoorde punten bij elkaar op en trekt daar een punt van af voor ieder vakje dat je niet wist te bereiken. De hoogste score wint.

…en de waardering

Träxx is een bijzonder eenvoudig spelletje dat lekker wegspeelt. Als puzzelspel heeft het een haast meditatieve werking; niet voor niets kun je ook solo spelen. De leukste uitdaging zit er in om je lijn zo efficiënt over het bord te trekken en daarbij zo weinig mogelijk vakjes over te slaan. Dat lukt natuurlijk niet altijd en dan voel je je als het stripfiguur dat zichzelf in een hoek van de kamer heeft klemgeschilderd.

Het heeft allemaal niet zoveel om het lijf, maar dat is in dit genre juist een aanbeveling. Je kunt dit werkelijk met iedereen spelen op elke denkbare locatie. Träxx lijkt me daarmee het ideale spel voor op vakantie.


Auteurs: Steffen Benndorf en Reinhard Staupe
Uitgever: White Goblin Games, 2015
Aantal spelers: 1 tot 4, vanaf 8 jaar
Speelduur: ca. 15 minuten

Prijs: ca 15 euro

zaterdag 13 juni 2015

Recensie: De Paleizen van Carrara

Voor veel liefhebbers, waaronder mij, staan de namen Kramer & Kiesling voor betrouwbare kwaliteit. Veel van hun spellen kom je tegen in favorietenlijstjes en maar weinig stellen echt teleur. Als duo zijn ze al zo’n twee decennia actief en nog steeds brengen ze met voorspelbare regelmaat nieuwe spellen uit, waaronder niet zo lang geleden Paleizen van Carrara.

Het thema van het spel is weinig origineel en zelfs voor dit duo een beetje uitgekauwd: grondstoffen verzamelen om daarmee gebouwen te maken, waar je vervolgens weer geld en/of punten verdient. Gelukkig zijn de spelideeën vernieuwender.

De spelers bouwen verschillende gebouwen in zes steden in Italië. Daarvoor staan zes bouwmaterialen ter beschikking. Sommige steden zijn wat kieskeuriger in het soort bouwmateriaal dat ze toestaan: In Lérici mag je iedere soort gebruiken, in Livorno mag een gebouw alleen uit het zuiverste marmer zijn opgetrokken.

Bouwmaterialen koop je van een tandwiel, dat uit zes vakken bestaat. Als je bouwmaterialen wilt inslaan, mag je van één vak zoveel kopen als je wilt, waarna je het tandwiel een vakje doordraait. Bij ieder volgend vakje daalt de prijs, dus een aanschaf betekent dat je het kopen van bouwmaterialen voor de andere spelers voordeliger maakt.
In plaats van bouwen of materialen kopen mag je ook een waardering uitvoeren. Je kiest daarbij een gebouwsoort of een stad en waardeert al jouw gebouwen van die soort of in die stad. Afhankelijk van de stad levert dit geld of punten op. Ieder spel kun je maar een paar waarderingen uitvoeren, dus de timing is belangrijk.

Het spel eindigt als aan enkele voorwaarden is voldaan. In het standaardspel zijn die altijd gelijk, in de gevorderde variant zijn ze variabel. Na de eindtelling wint de speler met de meeste punten.

…en de waardering

De hand van de auteurs is goed te merken in Paleizen van Carrara. Het zit bijzonder degelijk in elkaar en speelt soepel weg. De keuze tussen kopen en bouwen is lang niet altijd eenvoudig, maar vooral het timen van je tellingen is belangrijk. Dat is vooral zo bij de steden omdat iedere stad maar één keer gewaardeerd mag worden. Je wilt dus niet dat een ander je voor is in een stad waar jij ook lekker aan het bouwen bent. Speel je de gevorderde versie, dan moet je die keuzes ook nog eens af laten hangen van de bonussen die er te verdienen zijn bij de eindpuntentelling.


Paleizen van Carrara is een solide spel. Zo solide, dat het weinig diepte-, maar helaas ook weinig hoogtepunten kent. Het spel kent net iets teveel rekenwerk om een toegankelijk familiespel te zijn, maar voor de verwende veelspeler heeft het spel net iets te weinig uitdaging. Paleizen van Carrara is een prima en degelijk spel, maar mist net dat beetje extra om echt ‘goed’ te zijn.


Auteurs: Wolfgang Kramer en Michael Kiesling
Uitgever: White Goblin Games, 2013
Aantal spelers: 2 tot 4, vanaf 10 jaar
Speelduur: ca. 60 minuten
Prijs: ca 40 euro

vrijdag 12 juni 2015

Recensie: Sushi Go

Spellen over de Japanse keuken zijn de laatste tijd bijzonder populair. Een paar jaar geleden zagen we natuurlijk al Geharrewar in de Suhshibar en Wasabi, op Spiel 2014 werden we vergast op Sushi Dice en dit jaar haalt White Goblin Games Sushi Go naar de Nederlandse markt.

Sushi Go is gebaseerd op het doorgeefprincipe van spellen als Fairy Tale en 7 Wonders. Spelers krijgen een hand met kaarten, kiezen er daarvan eentje uit en geven de rest door aan de speler naast hen. De gekozen kaart legt iedereen voor zichzelf neer. Als alle kaarten doorgegeven zijn en iedereen evenveel kaarten voor zich heeft liggen volgt er een puntentelling. Of en hoeveel punten je krijgt verschilt per kaart: bij de maki rolletjes moet je de meeste hebben verzameld, van sashimi’s moet je setjes van drie verzamelen en de nigiri’s leveren pas veel punten op als je eerst wat wasabisaus hebt opgeschept.

Sushi Go is een viergangenmenu: je speelt drie doorgeefrondes inclusief puntentelling. Na afloop worden er punten uitgedeeld voor het toetje. Tijdens de rondes kun je ook puddingen verzamelen. Die blijven als enige kaarten liggen tussen de ronden, maar doen pas aan het eind mee met de telling. Als na de vierde telling ook de punten voor de puddingen vergeven zijn wint de speler met de meeste punten.

…en de waardering

Waar 7 Wonders een complexere variant in het genre is, is Sushi Go juist een van de meest eenvoudige. Dat maakt het voor verwende veelspelers misschien wat te luchtig, voor gezinnen en gelegenheidsspelers is het ideaal. Het is eenvoudig om te begrijpen, maar biedt met de verschillende kaarten genoeg mogelijkheden om verschillende strategieën te proberen. Vooral de eetstokjes, die geen punten waard zijn maar die je eenmalig in kunt zetten om een keer twee kaarten te mogen houden geven het spel wat extra tactiek.


Wat mij betreft is de vormgeving een groot pluspunt van het spel. De vrolijke pastelkleurige kaarten met schattige anime illustraties zullen zeker voor kinderen de speelvreugde vergroten. Ten slotte is het bijzonder fraaie bento boxje waar het spel in zit de kers op de taart.


Auteur: Phil Walker-Harding
Uitgever: White Goblin Games, 2015
Aantal spelers: 2 tot 5, vanaf 8 jaar
Speelduur: ca. 20 tot 30 minuten
Prijs: ca 10 euro

donderdag 4 juni 2015

Recensie: Doodle City



Ik ben een echte doodelaar. Als ik lang moet luisteren, dan lukt het me beter om mijn aandacht bij het verhaal te houden als ik ondertussen een beetje op papier zit te tekenen (doodle-en). Mijn favoriete doodle-object zijn bloemen, katten en symmetrische patronen. In Doodle City wordt er ook gedoodled, maar dan op een stadsplattegrond. Doel is om de wegen op het kaartje zo te laten lopen dat ze de gebouwen en taxi’s op de meest waardevolle manier verbinden.

Iedere speler krijgt aan het begin van het spel een stadsplattegrondje en pen. Verder gebruik je een blauwe dobbelsteen en witte dobbelstenen (één meer dan er spelers zijn). Eerst wordt de startopstelling bepaald met behulp van de blauwe dobbelsteen. In iedere kolom staat één vakje waar één weg moet worden aangekruist. De dobbelsteen bepaald welke (alle spelers kruisen dezelfde wegen aan). Hierna kan het spel beginnen!

Omstebeurt gooien de spelers met de dobbelstenen (de blauwe en de witten). De blauwe dobbelsteen bepaald in welke kolom er getekend gaat worden en de witte in welke rij. De startspeler heeft eerste keus en kiest een witte dobbelsteen uit en tekent in het bijbehorende vakje een  weg die twee kanten van het vakje verbind (de weg hoeft dus niet recht te lopen). Als je vakje met een hotel (wit gebouw) of winkel (bruin gebouw) hebt gekozen, krijg je ook onmiddelijk punten. Voor een hotels krijg je punten afhankelijk van hoe lang de weg is. Voor winkels krijg je punten afhankelijk van met hoeveel bewoonde huizen de winkel verbonden is. Huizen maak je bewoond door (als je in dat vakje mag tekenen) een huisje door te kruisen.

Als de dobbelsteen een zes aangeeft, dan mag je zelf kiezen in welke kolom of rij je kleurt. Voor witte dobbelstenen geldt echter wel dat je een boom moet omhakken (onder aan het velletje doorkrassen) als je een zes kiest. Ook als je de pech hebt dan in je beurt alle vakjes waar je uit mag kiezen al zijn ingetekend, moet je een boom omhakken. Zodra een speler al zijn bomen heeft omgehakt, is het spel afgelopen en worden de punten opgeteld. Je telt je reeds gescoorde punten op en krijgt ook nog punten voor taxi’s die met elkaar verbonden zijn. De speler met de meeste punten wint.

en de waardering..


Doodle City is een leuk, klein spelletje waarin je nu scoren af moet wegen tegen het creëren van kansen om later beter te scoren. Kies je er voor om nu een winkel te verbinden met twee bewoonde huizen, of teken je een straat door de taxi in de hoop dat de taxi later met een andere taxi verbonden wordt en misschien ook wel met een hotel waardoor er een hele lange weg door het hotel loopt. De dobbelstenen zorgen natuurlijk wel voor een flinke geluksfactor (niet elk vakje komt tijdens een spel voorbij), maar het spel duurt zo kort dat ik het niet storend vindt. Doodle City is pretentieloos vermaak voor een verloren half uurtje met een hoge nog-een-keer-factor. De achterkant van het papiertje is bovendien maagdelijk wit en dus prima geschikt om later nog echt vol te doodlen!


Auteur: Eilif Svensson & Kristian A. Østby
Uitgever: 999 games, 2015
Aantal spelers: 1-6
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 15-30 minuten
Prijs: 15 euro

woensdag 3 juni 2015

Maandoverzicht: mei (Dagmar)



 Het is lang geleden dat ik in een maand zo veel spellen heb gespeeld, als afgelopen mei. Ik ben er nog een beetje beduusd van. In mei kwam namelijk 33 keer een spel op tafel. Dit hoge aantal is onder andere veroorzaakt doordat ik in mei naar een spellendag van Spellenpret ben geweest en ik een spellendag had afgesproken met vrienden.

Verder hielp het erg dat de nieuwe uitbreiding van Dominion (Adventures) aan mijn spellenkast is toegevoegd. Op vrijdag 22 mei kreeg ik aan het eind van de werkdag een mailtje van Het Spellenhuis in Den Haag dat ze Adventures binnen hadden. Ik ben uit kantoor dan ook onmiddellijk in de tram gesprongen en naar de spellenwinkel te gaan om mijn slag te slaan. In het pinsterweekend dat volgde kwam het spel zeven keer op tafel. Ik vind het een ontzettend leuke uitbreiding en beloof dat ik er binnenkort meer over al schrijven. Eerst wil ik het nog een paar keer spelen. En het zou leuk zijn als ik het ook een keer zou winnen. Van de zeven potjes tegen Niek heeft hij er zes gewonnen en was het zevende potje een gelijkspel.

Van de andere nieuwe spellen die ik voor het eerst deed vond ik Sushi Go! het beste spel. Dit spel is nu ook genomineerd voor de Nederlandse Spellenprijs en dat vind ik volkomen terecht. Het is een simpel draft-spel (denk 7 wonders). Iedereen begint met een stapel kaarten met verschillende Japanse lekkernijen er op, daar kies je er één van uit en de rest geef je door. Uit de stapel die je daarna krijgt kies je ook weer één uit. En zo ga je net zo lang door tot alle kaarten op zijn. Vervolgens worden de Japanse hapjes op verschillende manieren gewaardeerd en wint degene die de meeste punten heeft gescoord. Het is een heerlijk licht en luchtig kaartspelletje met een hoge nog-een-keer factor.

Ook Doodle City beviel me goed. Dit is een snel dobbelspelletje waarbij je de straten in een stadsplattegrond moet tekenen. De dobbelstenen bepalen uit welke vakjes je mag kiezen en het is vervolgens aan jou om te kiezen welke twee kanten van een vakje door een weg verbonden gaan worden. Vervolgens krijg je punten door winkels te verbinden met woonhuizen (waar shoplustige ladies wonen), hotels te verbinden met wegen en taxi’s met elkaar. Het is een simpel spelletje met een flinke geluksfactor, maar omdat het maar kort duurt is dat niet erg. Dan speel je het toch nog een keer! En bovendien pech in het spel is geluk in de liefde, dus uiteindelijk wint iedereen.

Vikings verdiend ook een speciale notering. Ik heb dit spel met veel plezier gespeeld, maar kan het niet goed meer navertellen. Het was een spel waar je tegels moest kopen om hiermee eilanden te bouwen. En die leverden dan tijdens het spel al weer geld en andere leuke dingen op en aan het eind van het spel punten. Ik hoop dit spel ooit nog eens te kunnen spelen, dan kan ik er vast meer over vertellen.

Van de oude(re) spellen die ik speelde was ik vooral blij met de hernieuwde kennismaking met Finca. In dit spel moet je door middel van een op mancala-gebaseerd mechanisme vruchten verzamelen en die vervolgens in verschillende combinaties inwisselen voor punten. Finca is weer zo’n heerlijk spel dat aan de ene kant heel simpel is en daardoor vlot door speelt, maar waar tegelijkertijd best interessante keuzes in zitten. Jammer dat dit spel nooit in het Nederlands is verschenen en inmiddels is uitverkocht.  


Op 30 mei is verder de 900e recensie op Spellengek geplaatst. Dat is toch wel iets waar we een beetje trots op zijn. Peter Hein heeft de meeste recensies hiervan geschreven, namelijk 405. Ik heb er 292 geschreven, Wendy 178 en verder staan er nog 25 gastrecensies op de site. De eerstvolgende recensies zitten al weer in de pijplijn, dus wie weet halen we de 1000e recensie ook nog.