woensdag 31 december 2014

Terugblik van Dagmar op 2014

Nog een paar uur en 2014 zit er weer op. Ik denk dat de kans dat er nog een spel op tafel beland niet heel groot is en dus is het een mooi moment om de balans op te maken voor dit jaar. Ik heb 151 spellen gedaan dit jaar. Dat is ongeveer 400 minder dan vorig jaar. Dat lijkt erger dan het is, ik ben namelijk anders gaan tellen. Ik heb dit jaar alleen nog maar echte fysieke potjes meegeteld en niet meer de digitale. En aangezien ik vaker de kans heb om online te spelen dan in the real word, valt het aantal gespeelde spellen dit jaar nogal tegen.

Mijn meest gespeelde spel is natuurlijk scrabble geweest (14 potjes), gevolgd door Qwixx en Greed (beide 7 keer). Online heb ik vooral Wordfeud gespeeld, maar ook wat Lords of Waterdeep, Stone Age, Ticket to Ride en Ascension.

Ik heb dit jaar veel nieuwe spellen gespeeld, maar er zaten geen spellen tussen met een extreme wow-factor. Ik vond  Tzolk’in, Carcassonne Stille Zuidzee en Greed denk ik de leukste drie nieuwe spellen van dit jaar (en twee daarvan zijn van eerdere jaren). Ik moet daarbij wel bekennen dat het me nog niet gelukt is om al mijn nieuwe aankopen van Spiel en het Spellenspektakel te spelen, dus wellicht kijk ik iets over het hoofd.

Twee spelmomenten vond ik erg memorabel. De eerste was dat ik dit jaar monopoly heb gespeeld met Coen, Peter Hein en Anton. Ik vond het hilarisch dat moderne spellengekken op een spellendag het vergruisde monopoly op tafel zetten (en nog een oude editie ook). Het idee was helaas leuker dan het spel zelf, dus ik denk niet dat we nog vaker kostbare spellentijd gaan verspillen aan deze klassieker. Het tweede moment was een potje Kolonisten van de Steden en Ridders uitbreiding dat ik met een vriendin en haar vriend speelde. Ik vind kolonisten echt heel leuk, maar het lukt me niet zo goed om het vaak op tafel te krijgen. Ik vond het dan ook echt een cadeautje om het weer eens te doen en dan ook nog met de Steden en Ridders uitbreiding.

Het onbetwiste hoogtepunt van dit jaar was mijn bezoek aan Spiel met Peter Hein, Anton en Coen. Wat was het leuk om met gelijkgezinden Spiel te verkennen en ’s avonds lekker na te kunnen praten onder het genot van het uitproberen van wat verse spellen. Dit recept is voor mij volgend jaar zeker voor herhaling vatbaar.

Het dieptepunt van dit jaar was dat ik net voor de kerst ziek werd (ik deed mee met de griepgolf) en daardoor verstek moest laten gaan op de spellendag die ik met Peter Hein, Anton en Coen had afgesproken. Ziek thuis zijn is toch al behoorlijk saai (ongelovelijk hoe vaak sommige programma’s worden herhaald), maar als je daardoor ook nog iets leuks moet laten schieten……

Ik heb dit jaar 15 recensies geschreven  en 19 blogjes (deze meegerekend). Dit betekent dat ik jullie toch bijna drie keer per maand aan spellenleesvoer heb geholpen. Ik vind het nog steeds erg leuk om te doen, maar het kost wel wat moeite. Het is vooral lastig om nieuwe spellen tenminste drie keer gespeeld te krijgen (om een goede indruk te hebben). Ik heb een aantal spellen inmiddels 2 keer gespeeld dus ik heb goede hoop dat het niet te lang gaat duren voor ik in 2015 mijn eerste recensie kan plaatsen. De recensie die ik zelf het leukst gelukt vond was die van Tzolk’in en het leukste blogje vond ik het blog over het verschil tussen mijn oude editie van de Kolonisten van Catan (bordspel) met de nieuwste editie.


Voor volgend jaar hoop ik wederom meer te spelen en minder te kopen. Ik heb nu 500 spellen in mijn spellenkamer staan en een flink aantal daarvan heb ik nog niet gespeeld. En bovendien staan er heel veel spellen waarvan ik weet dat ik ze echt heel leuk vindt, maar die ook al veel te lang niet meer uit de kast zijn geweest. Ik neem me dan ook voor om af en toe weer eens een oudje uit de kast te trekken en op tafel te leggen. 

woensdag 24 december 2014

Boek: Strategen van Catan

Wendy tipte mij dat ze in de krant een stukje had gelezen over een boek met een bijzonder fascinerende titel: De strategen van Catan, van bordspel naar boardroom (geschreven door Harry Veenendaal en Rob Okhuijsen). Zo’n titel spreekt mij als spellenminnende carrièretijger natuurlijk bijzonder aan. Ik heb het boek dus onmiddellijk besteld en een paar dagen later had ik het in huis.

Het boek pretendeert je te gaan leren welke strategieën en vaardigheden je nodig hebt in de verschillende fases van je carrière om hogerop te komen en in welke bordspellen je kan oefenen met die strategieën en vaardigheden. Verder gaat het boek in op spelerstypen en wat je daarvan terug ziet op de werkvloer. Nou, dat klinkt goed! En naast deze interessante informatie staan er ook nog korte interviews in met mensen die het gemaakt hebben zodat je van hen de kunst kan afkijken.

Het boek begint met een test om te achterhalen welk type speler je zelf bent (alle kennis begint per slot van rekening met zelfkennis, niet waar?). Ik blijk een peacekeeper zijn met af en toe een vleugje spelbederver en einzelgänger-gedrag. Het is maar dat jullie het weten. Vervolgens krijg je de ins en outs van de verschillende types inclusief hun sterke en zwakke punten uit een gezet. Deze typen blijven het hele boek terug komen zodat je in alle stadia van je carrière op gepaste wijze met ze kan omgaan/je eigen sterke punten kan uitbuiten.

En de rest van het boek zijn dus hoofdstukken over de verschillende fases van je ongetwijfeld glanzende carrière, beginnend met het netwerken om een baan te bemachtigen en eindigend in de boardroom waar je moeiteloos de ene crisis na de andere bedwingt. In het boek worden her en der wat managementtheorietjes neergestrooid, afgewisseld met speltips voor spellen waarin je de theorie kan gaan toepassen, aangevuld met wat anekdotisch bewijs afgewisseld met interviews met meer of minder bekende personen.

Ik heb het boek van kaft tot kaft gelezen, maar dat kostte me flink wat doorzettingsvermogen. Het boek is op sommige plaatsen best saai en droog.  Ik denk dat het boek bedoelt is als semi-grappig-half-serieus-cadeau-boek-voor-de-feestdagen. Maar de grap was voor mij niet goed genoeg doorgevoerd om het hele boek te dragen.

Het leukste aan het boek vind ik de korte interviews, maar zelfs daar heb ik wel het een en ander op aan te merken. Ik had verwacht dat de schrijvers succesvolle (zaken)mensen zouden hebben gevonden die wilden verklaren over hun liefde voor spellen en een paar leuke voorbeelden gaven van momenten waarop ze een les of tactiek uit een spel hadden kunnen gebruiken in het echte zakendoen. De relatie tussen hun successen en het spelen van bordspellen is echter flinterdun. Bij Michael Bruinsma (eigenaar 999 games)  en Benjamin Teuber (CEO Catan GmbH) was deze relatie nog het sterkst, al was dat vooral omdat andere mensen door het kopen en spelen van hun spellen, voor hun succes hadden gezorgd.  Er werd ook hoog opgegeven over speelse overige activiteiten (zoals scheidsrechteren bij een voetbalwedstrijd en het spelen van computerspelletjes). Heel leuk allemaal, maar ik vind het een beetje een zwaktebod voor een boek waarin de lessen die je uit bordspellen kan leren voor je carrière centraal staan.

Ik ben hier op zich niet heel verb

aasd (ik kan ook geen voorbeelden geven), maar hoe moet je dan nog chocola maken van de rest van het boek. Als de voorbeeldfiguren het al niet waar maken, wat verwacht je dan van de lezer?

De indeling in spelerstypen is op zich best grappig, maar tegelijkertijd zo stereotype ongenuanceerd dat ik het er op een gegeven moment wel mee gehad had (dat zal mijn spelbedervende kant wel zijn). Met de beschreven managementtheorieën kon ik niet zo veel, het was een opsomming, maar hoe je  er concreet handen en voeten aan moest geven door ze te oefenen aan de spellentafel werd mij niet helemaal duidelijk. En wat ik irritant vond was dat in het boek vooral gewezen werd op de spellen van 999 games. Niets ten nadele van 999 games (goede uitgever die mooie titels naar Nederland heeft gehaald), maar er zijn echt meer uitgevers in Nederland die knetterleuke spellen uitbrengen waarin je bijvoorbeeld je onderhandelingsvaardigheden kan oefenen. Ik vraag me dan ook af hoe spellengek de schrijvers van het boek zijn. Het zou me niets verbazen als ze zeer lichte gelegenheidsspelers zijn die zelf vooral Diplomacy, Risk en Catan hebben gespeeld en hun kennis over spellen verder hebben aangevuld op de website van 999 games.

Wat ik verder ook slordig vind is dat aan het begin van het boek wordt aangegeven dat veel spellen genoemd gaan worden en dat er achter in het boek een legenda komt met een korte beschrijving van deze spellen. Om de herkenbaarheid te vergroten beloven de schrijvers een omega-teken achter ieder genoemd spel. Deze belofte maken ze niet waar en erger nog, het overzicht is niet compleet (bijvoorbeeld ganzenbord en borgia missen). Het lijkt er op dat de schrijvers enthousiast zijn begonnen, maar halverwege vergaten waar ze mee bezig waren en in de haast voor de deadline niet meer de puntjes op de i hebben gezet. De speldichtheid lijkt ook steeds verder af te nemen in het boek. In het laatste hoofdstuk (over hoe het is om in de board te zitten), kom ik helemaal geen verwijzing naar een bordspel meer tegen. Wel een enorme uiteenzetting over hoe de Board van KPN het vijandige bod van América Móvil heeft gehandeld. Best interessant op zich, maar er word geen enkele parallel getrokken naar een bordspel (wel naar de theorieën die in het boek zijn behandeld). 

De titel van het boek vind ik erg grappig, maar toch kan ik elke spellenliefhebber het lezen van dit boek afraden. Het idee achter het boek is leuk, maar het is te slecht uitgewerkt om er een echt vermakelijk of leerzaam boekje van te maken. Het is absoluut waar dat je bepaalde vaardigheden oefent tijdens het spelen van een spel die je wellicht ook wel eens in het echt inzet (samenwerken bij een coöpje, onderhandelen in een onderhandelingsspel, etc.), maar verder dan deze oppervlakkige observatie komt het boek ook niet. En laten we wel wezen, voor zo’n open deur hebben we geen boek nodig, dat kunnen wij spellenliefhebbers ook best zelf bedenken.

Is er dan geen enkel manier waarop je spellen kan inzetten in je werksituatie? Natuurlijk wel. Organiseer gewoon eens een spellenavond samen met wat collega’s. Bestel pizza’s, sla borrelnoten, fris en bier in, confisqueer de grootste vergaderzaal en je hebt alle ingrediënten voor een topavond in huis. Een spellenavond is de perfecte manier om elkaar beter te leren kennen (netwerken), beter te leren samenwerken (teambuilden) en elkaar eens in een ander daglicht te zien (meer begrip voor elkaar ontwikkelen). Dit kan je carrière allemaal ten goede komen.  Ondertussen kunnen de laatste nieuwtjes moeiteloos worden uitgewisseld (kennis is macht). Wie weet krijg je wel de gouden tip om de volgende dag jouw project succesvol af te ronden of voor die leuke functie op een andere afdeling. En dat allemaal dankzij een avondje gezellig spellen doen.   

woensdag 10 december 2014

Vraag: recensies ook op blog plaatsen

Jajaja, ik weet het, het is niet meer wat het geweest is. Het aantal recensies dat op spellengek verschijnt haalt het niet met het aantal van pak hem beet tien jaar geleden. Maar toch doen we ons best om nog regelmatig een recensie te schrijven over de nieuwe spellen die we gespeeld hebben.

De recensies staan natuurlijk op www.spellengek.nl, maar we vroegen ons af of jullie (onze trouwe bezoekers) het ook fijn zouden vinden als we de recensies op het blog gaan plaatsen. Het grote voordeel daarvan is dat jullie een reactie achter zouden kunnen laten met jullie mening over de recensie of het spel.

Onze vraag is dus: doen we jullie er een plezier mee als we de recensies ook op het blog plaatsen? We horen graag van jullie!