maandag 20 oktober 2014

Spiel 2014: de zaterdag

Dag twee van Spiel begon mij iets te vroeg. Om vijf uur was ik al wakker. Een vreemd bed slaapt toch altijd minder. Maar niet getreurd, er stond nog een dag Spiel op het programma, en met de juiste stimuleringsmiddelen (cola en koffie) kom je een heel eind! Na het prima ontbijtje vertrokken we rond kwart over 9 richting de beurs. Het was in theorie tien minuten rijden, maar we misten een afslag en dus werd het wat langer. Maar desondanks waren we keurig om tien uur op Spiel aanwezig. Het was al goed druk, maar Peter Hein wist in no time een vrij tafeltje te bemachtigen.

We schoven aan bij het spel Royals. De uitstraling van het spel sprak me totaal niet aan. Op het bord stond een kaart van Europa en verder stonden op de kaarten en fiches vooral 17e/18e eeuwse notabelen, of te wel mannen met pruiken en vrouwen in baljurken. Dit thema ben ik aardig beu, geef mij maar Aliens of sprookjes. Maar de looks zeggen niet alles over een spel. Tijdens de uitleg werd mijn interesse al gewekt. Dit spel klonk leuk! In Royals moet edelen claimen door het verzamelen van kaarten. De speelbeurten deden me erg aan Ticket to Ride denken: je mag of kaarten pakken of kaarten spelen. De edelen die je claimt leveren tijdens drie waarderingsrondes punten op. Daarnaast zijn er nog allemaal bonuspunten te verdienen voor verschillend combinaties, zo als in alle steden van een land een edele geclaimd hebben of van tenminste één edele van iedere rang geclaimd hebben. Het spel speelde lekker vlot weg en was spannend tot het eind. Tijdens het spel vroeg ik aan het meisje dat het spel uitstekend had uitgelegd of ze een foto van ons wilde maken. Dat vond ze geen probleem. Ze vroeg vervolgens of we het leuk vonden als de auteur van het spel (Peter Hawes) ook op de foto kwam. Daar hebben we natuurlijk geen nee tegen gezegd.



Na het spelen was het tijd voor de ijdeltuiterij. In de stand van Royals stond een schilderij waar het gezicht uitgesneden was. Peter Hein, Anton en Coen hebben zich ter plekke laten vereeuwigen. Ik had mijn zinnen gezet op een Monopoly-selfy. In de stand van Hasbro kon je met Monopoly-atributen op de foto. Anton deed ook vrolijk mee. Ik vond dit een erg leuk idee. Hopelijk nemen meer uitgevers dit over zodat je volgend jaar op heel veel plekken een sfeervolle spellen-selfy kan maken.

We vonden vervolgens een plekje in de Ravensburger stand. Peter Hein wilde Orongo graag proberen. Dit spel stond hoog op zijn wishlist, maar Rogier en Frank hadden het spel op vrijdag gespeeld en er weinig aan gevonden. Daardoor was het spel van blind kopen gezakt naar try before you buy. Orongo speelt zich af op Paaseiland. De spelers moeten aan de slag om grondstoffen te verzamelen waarmee ze de bekende beelden (Moai) kunnen maken. De grondstoffen verzamel je door ze te claimen door er een fiche op te leggen. Als je vervolgens twee fiches met de juiste grondstoffen verbonden hebt (een keten van fiches) dan kan je die gebruiken om een beeld te bouwen. Iedere ronde wordt er door middel van een veiling bepaald wie hoeveel fiches mag leggen. De winnaar moet zijn inleg betalen aan de bank en als iemand niets heeft geboden dan mag diegene het geld uit de bank pakken. Orongo is dus een combinatie tussen een veilingspel en een combinatiespel en legspel. Ik vond het redelijk suf, maar de heren waren er alle drie wel over te spreken. Try dus before you buy!

We konden op ons plekje blijven zitten en een ander spel lenen. We besloten daarom om ook Burgenland nog uit te proberen. In dit spel start je met een voorraad muren, huizen, torens en bronnen en moet je die zo snel mogelijk proberen te bouwen op het bord. Om ze te mogen bouwen heb je verschillende combinaties van kaarten nodig. In je beurt mag je of kaarten trekken of bouwen. Afhankelijk van wat je bouwt en waar je bouwt, krijg je ook soms nog wat grondstoffen of andere lekkere dingen. Wij gingen voortvarend van slag, maar liepen aan het eind een beetje vast. Je mocht namelijk huizen alleen naast een muur bouwen en we hadden te veel muren naast elkaar gezet waardoor er geen plek is voor een huis. Je mocht huizen ook op een speciale locatie bouwen zonder muur er naast, maar dat was dan weer heel erg  duur. Ik vond dit spel ook maar matig leuk. Het was wel leuker dan Orongo, maar het had niets waardoor ik er echt enthousiast van werd.

Na Orongo was het de hoogste tijd de lunchpauze. We hadden het geluk dat we in een van de restaurants een mooi tafeltje konden vinden. Anton en Coen deden zich te goed aan een mega hotdog. Mijn slaapgebrek begon zich te wreken en dus pepte ik mezelf op met een flesje cola. We besloten dat we gestructureerd nog een rondje over de beurs zouden doen zodat we ons konden oriënteren op de finale aankopen (daarover morgen meer). 

Aan het eind van het rondje zag Peter Hein een vrij plekje bij Ciùb. Dit spel stond bij hem ook hoog op zijn wensenlijstje, maar zagen we nergens te koop. Dat bleek te kloppen, er was een hele beperkte oplage beschikbaar geweest die op donderdag al uitverkocht was. Het is dus wachten op de volgende oplage. Maar des te leuker dus dat we het spel konden proberen. Nou ja, we, meer zij want ik zag het niet meer zitten om een spel uitgelegd te krijgen in het Duits. Ik vond het heel fijn om even rustig te zitten en een beetje om me heen te kijken. Meer dan dat Ciùb een spel is met heel veel gekleurde dobbelstenen kan ik er niet over vertellen. De heren gaven aan dat ze het wel leuk hadden gevonden en dat het een beetje op Yahtzee had geleken.


Na Ciùb spraken we af dat we even gingen splitsen zodat iedereen zijn laatste aankopen kon doen. We spraken af om elkaar om zes uur weer voor de ingang te treffen en daarna richting huis te vertrekken. Ik heb nog een klein rondje gelopen en ben toen lekker buiten gaan wachten. De temperatuur was heel aangenaam en het was fijn om weer buiten te zijn. De terugreis ging vlot (met een stop bij het restaurant met de gele M) en om half 11 was ik weer thuis. Het was ons goed bevallen om zo samen twee dagen op te trekken. Voor herhaling vatbaar dus! 

Geen opmerkingen: