dinsdag 23 juli 2013

Gespeeld in mei en juni

Ik geef het direct toe: dit maandoverzicht komt rijkelijk laat. Aan de andere kant speelde ik mei geen enkel nieuw spel en ben ik voor juni technisch niet te laat...
In mei speelde ik 36 verschillende spellen verdeeld over 56 potjes, in juni waren er dat 26 verdeeld over 51 potjes. Over beide maanden samen was Dominion (uiteraard) het meest gespeelde spel, al speelde ik in juni Qwixx 1 keer vaker.

Alle nieuwe spellen speelde ik dus in juni. Dat waren er vier, waarvan ik vermoedelijk het meeste plezier heb beleefd aan Qwixx.

Qwixx is een vlot en simpel dobbelspelletje, zoals ze de laatste jaren wel vaker verschenen. Denk aan bijvoorbeeld Level X en Finito van Schmidt, en talloze populaire bord- en kaartspellen die ook hun eigen dobbelversie kregen. Qwixx is in dat genre een hele aardige variant. Leuk om te doen, al was de nominatie voor de Spiel des Jahres in mijn ogen net wat te veel eer.




Andere nieuwe spellen, de leukste voorop:

-Tzolk'in: weer een populair recent eurospel dat ik af kan vinken van mijn lijstje. Het centrale idee van Tolk'in is de voortdurende afweging tussen het inzetten van mannetjes en het plukken van de vruchten van hun werken, die met iedere beurt dat je langer wacht interessanter worden. Helaas is het voor de rest een ontzettend doorsnee geheel van grondstoffen verzamelen, punten scoren, gebouwen met verschillende eigenschappen, technologiesporen en wat al niet. Daar is de originaliteit ver te zoeken en raakt het thema helemaal verdwaald te midden van alle clichés van recente 'pittige' eurospellen. Kortom, precies waar de huidige liefhebber van dit genre naar op zoek is.

-Flash Point: een aardige coöp waar je samen branden moet blussen en mensen moet redden. Ik heb zelf alleen de familieversie gespeeld. Die bleek helaas niet erg uitdagend, maar gelukkig wel intuïtief. Dat laatste geldt voor bijvoorbeeld Verboden Eiland en Pandemie wat minder, maar die zijn dan weer een stuk spannender en uitdagender om te spelen. Misschien dat de geavanceerde regels wat toevoegen, maar als ik een complexer samenwerkingsspel wil doen haal ik In de Ban van de Ring wel uit de kast.

-Zoo Dice: een Yahtzeevariant met dieren in plaats van getallen. Dit is echt alleen voor jonge kinderen. In Yahtzee is er nog wel enige sprake van risicomanagement en keuzes, in deze versie zijn de combinaties voorgeschreven en valt er weinig te kiezen. Liever niet weer, maar ik sluit niet uit dat ik weer eens om een offer gevraagd word.

Naast de nieuwe spellen kwamen er gelukkig ook nog wat kastdochters onder het stof vandaan:

Grote Dalmuti (2005 voor het laatst gespeeld): Grote Dalmuti moet het van de juiste sfeer en stemming van de spelers hebben. Helaas ontbraken die een beetje, dus sloeg het spel snel dood. Later maar weer eens een betere gelegenheid opzoeken.

Arkadia (2007): hiervan bleek mijn eigen exemplaar zelfs nog onaangeroerd te zijn. Het was weer even wennen, en opnieuw werd ik met de neus op het feit gedrukt dat je in Arkadia niet te lang moet wachten met het verzilveren van je zegels. Het is namelijk zonde als je tegen het einde nog eigen arbeiders over houdt.

Mexica (2007): deze hybride vorm tussen meerderhedenspel en actiepuntenspel is nog steeds uniek: tijdens het spel creëer je je eigen regio's waar je dan de meerderheid moet zien te houden. Veel flexibiliteit en mogelijkheden tot onverwachtse manoeuvres.

Silberzwerg (2007): ik was het straal vergeten, maar wat kun je elkaar ongelooflijk zieken met dit spel! De schaduwdwergen hielden links en recht flink huis, waardoor ik op cruciale momenten (vier beurten achter elkaar) net niet de juiste edelstenen had om een opdracht te vervullen. Daar kan ik het spel niet de schuld van geven, eerst maar eens revanche.

Morgenland (2007): gespeeld met drie spelers, dat is eigenlijk net te weinig. Met meer spelers is er toch wat meer strijd, vooral om de acties in de stad. Desondanks nog steeds een leuk spel en waarschijnlijk ook nog steeds mijn favoriet van Breese.

Im Jahr des Drachen (2008): uit de tijd dat Stefan Feld nog echt goede spellen maakte met meer focus en nog zonder de duizendenéén maniertjes om punten te sprokkelen. Veel interactie, keuzes en ellende, wat wil je nog meer.

Carcassonne: De burcht (2008): nog steeds een leuke variant uit de Carcassonnefamilie. Gelukkig niet verpest door een overdaad een uitbreidingen en tierelantijnen, maar door de mogelijkheid tot het scoren van kleine afwisselende bonussen is er altijd veel om over na te denken.