vrijdag 28 september 2012

Gespeeld in augustus

September zit er bijna op, dus op de valreep nog het maandoverzicht van augustus. Wat nieuwe spellen betreft was dat een teleurstellende maand. Geen van de nieuwe spellen die ik deed zou ik vaker willen spelen. De beste is daarom meer de minst slechte. Die twijfelachtige eer viel nu op Het Dorp.

Het Dorp is een nieuwe hit in eurospellenland. Het won dit jaar de Kennerspiel des Jahres en gooit ook bij liefhebbers hoge ogen. Ik snap tegelijkertijd wel en niet waarom dat zo is. Ik begrijp het wel, want het is een typisch eurospel met optimalisatiepuzzeltjes, een paar nieuwe ideeën en een variant in het populaire werkverschaffingsgenre. Ik snap het ook niet, want het is alweer een gortdroge puntensprokkelaar waar enkele noviteiten niet kunnen verhullen dat dit spel geen aansprekend overkoepelend idee heeft. De nieuwigheid in Het Dorp is dat het inzetten van je mannetjes ze ouder maakt, waardoor ze uiteindelijk niet meer gebruikt kunnen worden (er wordt hier gewerkt tot aan het graf, ziet u; geen uitvretende babyboomers in deze idylle). Maar net als in bijvoorbeeld Macao is een leuk nieuw idee hier niet genoeg om het boven de grauwe middenmoot uit te doen stijgen. Ook hier kun je weer in allerlei subsysteempjes puntjes sprokkelen. Die subspelletjes staan vrij los van elkaar, behalve dan dat je een keuze moet maken welke je gaat spelen, omdat je niet alles kunt doen. Verder staat het me niet aan dat alle acties per ronde een vast aantal keren gekozen moeten worden. Aan het einde van een ronde moet je de overgebleven actie wel uitvoeren, of je nu wilt of niet. Niks keuzevrijheid. Het Dorp mist spanning, keuzestress, focus en daarmee speelplezier. 

Andere nieuwe spellen in aflopend speelplezier:


Drum Roll: nog een werkverschaffer en helaas weer geen leuke. Het fundamentele probleem van Drum Roll is dat het spel te weinig keuzes biedt. Elke ronde ga je weer voor de grondstoffen, wat extra geld en nieuwe artiesten. Tegen het einde zijn de artiesten zo’n beetje op, dus veel variatie zie je daar ook niet. Maar gelukkig duurt het wel bijna twee uur en kunnen we lekker rekenen, dus vervelen hoef je je niet. Behalve dan als je in die tijd liever een leuk spel doet. Of twee. De kleurrijke vormgeving en het originele thema zijn nog pluspunten, maar daar koop je na een of twee potjes weinig meer voor. Een spel om snel te vergeten.

Runewars: op zijn tijd speel ik graag een leuke Ameritrasher. Maar alleen als het thema leuk is, de ervaringscomponent sterk is en het spel niet bezwijkt onder een overdaad aan chroom. Goede voorbeelden zijn ervaringsspellen als Runebound en de coöperatieve D&D-spellen of strakke tactische oorlogsspellen als BattleLore en Space Hulk. Runewars hoort daar helaas niet bij. Helaas is dit het Fantasy Flightspel van het type ‘laten we er nog een extra regel aan toevoegen’. Het spel pretendeert behoorlijk strategisch te zijn, maar de geluksfactor in dit lange en taaie veroveringsspel is soms onvergeeflijk. Daarbij barst het spel bijkans uit zijn voegen van overtollig chroom, waarbij de helden en hun queestes toch wel het meest afleiden. Mede daardoor is het spel verschrikkelijk traag en duurt het zo een dikke drie uur of langer. Nee, dit is niks voor mij.

Van mijn kastdochers kwam in augustus helaas maar één spel op tafel, dat ik in 2006 voor het laatst deed:

China: de bewerking van Kardinaal & Koning. Een paar regelwijzigingen maken dit een net iets ander spel, maar je kunt het ook met de oorspronkelijke regels spelen, in welk geval je gewoon een nieuwe kaart hebt. Toevallig speelde ik China en K&K kort achter elkaar en allebei zijn plezierige korte meerderhedenspellen. Waarschijnlijk nog steeds mijn favoriete Schacht.

woensdag 12 september 2012

Kijktip: Table Top!

Wil Wheaton is vooral bekend vanwege zijn rol in Star Trek The Next Generation. Hij speelde daar de rol van Wesley Crusher, de geniale zoon van scheepsarts Beverly Crusher die ondanks zijn leeftijd menig catastrofe wist af te wenden.

Ik ben niet het type fan dat alle ins en outs van de acteurs van haar favoriete serie volgt, dus ik had geen idee hoe het Wil Wheaton na het verlaten van Star Trek was vergaan en hoe hij nu zijn tijd doorbrengt. Groot was dan ook mijn verbazing, toen ik op Boardgamegeek een tijdje terug een geeklist voorbij zag komen met filmpjes waarin Wil Wheaton met vrienden spellen speelt en aan de kijker uitlegt. Nou staan er op internet wel meer video’s van spellenspelers (denk bijvoorbeeld aan Scott Nicholson en Tom Vasel), maar hoe leuk ze soms ook zijn, ze zijn vaak wel een beetje amateuristisch. De video’s van Wil Wheaton vallen op door de professionele manier waarop ze gemaakt zijn. Geen schuddende camera’s of gestotter, her en der keurige ondertitels en andere animaties en een hele aimabele presentator (Wil Wheaton), al is het soms wel tenenkrommend Amerikaans glad naar mijn smaak.

In de filmpjes krijg je altijd eerst een introductie en daarna zie je Wil met zijn vrienden het besproken spel spelen. De video’s lijken gemaakt te zijn om mensen die zelden of nooit een spel doen aan het spelen te krijgen. De besproken spellen zijn voornamelijk familiespellen, met niet te veel regels. De regels worden heel rustig en duidelijk uitgelegd en daarna zie je ook nog hoe het spel gespeeld wordt. Na zo veel uitleg, moet iedereen het spel vervolgens zelf ook kunnen spelen. Verwende Veelspelers zullen er dus weinig nieuws zien of horen en zich mogelijk ergeren aan het lage tempo van de uitleg. Maar dat neemt niet weg dat het heel vermakelijk is om Wil en zijn vrienden te zien spelen omdat ze samen zo veel lol hebben. De afleveringen duren ongeveer een half uur.

Zelfs filmpjes van spellen waarvan ik zelf weet dat ik ze niet leuk vindt om te spelen (Munchkin), zijn leuk om te bekijken. Zo leuk, dat ik me toch even afvroeg of ik mijn mening niet moet herzien want schijnbaar is het toch mogelijk om heel veel lol te hebben. Het antwoord is overigens nee, ik geef Munchkin geen herkansing. Sterker nog, ik heb de Munchkin uitbreiding die ik nog had liggen (het basisspel had ik al een keer weggedaan) na het zien van dit filmpje weggegeven aan een oud-klasgenoot die naar aanleiding van de video van Wil Wheaton nieuwsgierig was geworden en het spel heeft gekocht.

Het filmpje van Ticket to Ride is mijn favoriet (kijk hem vooral uit, op het eind zit een slapstickachtig momentje waarom ik enorm hard heb moeten lachen). Ik vind het heel verbazingwekkend dat het zo leuk is om andere mensen een spel te zien doen. Zo voelen mensen die voetbal kijken zich dus. Interessant.

Er komen regelmatig nieuwe afleveringen van Table Top uit. Er is een geeklist waar de afleveringen verzameld worden, dus als je nieuwsgierig bent geworden, neem eens een kijkje op: http://www.boardgamegeek.com/geeklist/143757/wil-wheatons-tabletop-episodes

zaterdag 8 september 2012

The ultimate Dominion-box

Ik heb een flinke tijd geen Dominion gespeeld, maar sinds Peter Hein en Anton me overhaalden om een potje te spelen, is het weer een flink aantal keren op tafel verschenen. Ik heb ook meteen de inhaalslag gemaakt door alle uitbreidingen die ik nog niet had te kopen. Gisteren heb ik Dark Ages aangeschaft, dus ik ben weer helemaal “bij”. Alle nieuwe uitbreidingen pasten alleen niet in mijn oude Dominion-verzamelbox, dus ik moest op zoek naar iets nieuws. De Hema bleek de oplossing te hebben: een hobby-box.

Het is een beetje jammer van de afbeelding op de deksel (er zit weinig handvaardigheid in Dominion), maar het belangrijkste is dat alles in de doos past.

In de bovenste laag zitten alle koninkrijkskaarten. Voor iedere set heb ik een aparte kleur papier gekocht en met behulp van een snijmachine heb ik kaartjes gemaakt om de verschillende kaarten achter te zetten. De kaarten staan per set op alfabetische volgorde in de bak.

Onder de bovenste laag zitten drie langwerpige bakken en drie kleine bakjes (die precies in een langwerpige bak passen). In een bak heb ik alle andere kaarten van Dominion gezet (de geldkaarten, de puntenkaarten, de vloeken, etc.). In een andere bak liggen alle kartonnen velden uit de Seaside uitbreiding. En in de kleine vierkante bakjes liggen de blikjes waar ik de munten en puntenfiches uit Seaside in bewaar en de kartonnen kaartjes die ik te veel had gemaakt.

Onderin de doos heb ik alle spelregels gelegd.

En dit zijn dus alle kaarten uit alle Dominion sets bij elkaar. Er zit, als ik het goed begrepen heb, nog één uitbreiding in de pijplijn (Gilden) die volgend voorjaar wordt verwacht. De kaarten van deze uitbreiding zullen dan een plekje moeten krijgen in de losse bakken, maar dat moet lukken. Als Donald inderdaad geen nieuwe sets meer gaat maken, dan kan het hele Dominion-imperium bij elkaar in de bak opgeborgen worden. Opgeruimd staat netjes!