woensdag 29 augustus 2012

Eerste indruk: Battlestar Galactica

Gisteravond heb ik voor het eerst Battlestar Galactica gespeeld. Dit spel stond al jaren in mijn kast en ik wilde het erg graag spelen. De score op BGG beloofde veel goeds. Battlestar Galactica is gebaseerd op de remake van de gelijknamige serie. De serie (en het spel) gaan over een groep mensen die op de vlucht zijn nadat cylons (zeer geavanceerde robots) de mensheid hebben proberen uit te roeien. Tijdens hun vlucht komen de mensen er achter dat er ook cylons zijn die niet te onderscheiden zijn van mensen. Wie kan je dan nog vertrouwen.

Op een eerdere spellenavond op kantoor bleken nog een aantal collega’s de serie met veel plezier bekeken te hebben. We besloten daarom om samen het spel te gaan proberen. Het regelboek van Battlestar Galactica is nogal omvangrijk (32 pagina’s) waardoor het me best veel tijd heeft gekost om de regels te leren. Ik heb een speelhulpje gemaakt (te vinden op BGG) om mezelf te helpen de regels te leren.

Gisteravond was het zo ver om frakkin’ toasters te gaan verslaan. We waren met zijn vijven en hadden er zin in. Gelukkig had een collega zich ook van te voren ook in de regels verdiept en met haar hulp lukte het om het spel aan de rest uit te leggen. Ik moest nog twee dingetjes nazoeken, maar daarna konden we aan het spelen.

Het spel is een combinatie van een coöperatief spel (zoals pandemie) en een rollenspel (zoals weerwolven). Je moet samen proberen een bepaalde afstand te vliegen terwijl het spelsysteem allemaal uitdagingen op je af stuurt die je het hoofd moet bieden. Iedere speler krijgt aan het begin van het spel een kaart waarop staat of hij een cylon of een mens is. Als je een cylon bent, dan ga je dus proberen om de boel te saboteren. Halverwege krijgt iedereen nog een kaart en kan het zijn dat je alsnog een cylon blijkt te zijn (deze robots zijn zo goed te programmeren dat ze soms zelfs echt niet weten dat ze geen echte mensen zijn).

Het spel begon meteen spannend. Gaius Baltar zette zijn eenmalig te gebruiken speciale eigenschap in om van Saul Tigh te achterhalen of het een Cylon of Mens was. Na op de kaart gekeken te hebben gaf Gaius aan dat Saul Tigh een Cylon was. Saul Tigh keek toen behoorlijk verschrikt. Voor de rest van ons was het de vraag wie de Cylon was. Of Gaius was een Cylon en probeerde een mens ten onrechte zwart te maken of Gaius was een mens die een Cylon had onthuld. Boomer (moi) besloot vervolgens om Gaius in het gevang te gooien omdat zij dacht dat hij loog. Deze beslissing zou de doodsteek van het spel blijken te zijn. Gaius was namelijk mens en sprak dus de waarheid. Maar de cylons waren vervolgens zo sterk dat ze konden voorkomen dat hij uit het gevang kon komen. En het spel is een stuk minder leuk als je het hele spel vast zit.

De cylons waren verder redelijk tam. Ze durfden niet echt te saboteren waardoor het spel na en tijdje een beetje saai begon te worden. We trokken bovendien geen crisis-cards waarop stond dat de cylons ons met ruimteschepen kwamen bestoken en daardoor was er ook te weinig te doen (naast naar het geklaag van Gaius luisteren). We hebben daardoor het spel niet eens uitgespeeld. Op een gegeven moment was het wel duidelijk dat we de mensen het spel niet konden winnen en dat Saul Tigh en Tom Zarek cylons waren.

Alle vijf waren we het er over eens dat het spel niet zo leuk was geweest als we van te voren hadden gehoopt. Het coöperatieve deel van het spel was zonder duidelijke bedreigingen behoorlijk saai. Je moet vooral veel kaarten in bepaalde combinaties afleggen. Het spel was wellicht heel anders gelopen als Gaius niet gevangen was gezet, maar dat is koffiedik kijken.

Ik wil het spel geloof ik graag nog een keer proberen (ik heb niet voor niets zo veel tijd in de spelregels gestopt). Omdat we allemaal de serie zo ontzettend geweldig hadden gevonden en het spel een hoge waardering heeft op BGG verwacht je een fantastisch spel. Als je verwachtingen torenhoog gespannen zijn, dan valt een spel al snel tegen. Misschien als ik het spel nog eens speel met gematigder verwachtingen, dat ik het dan meer kan waarderen. Ik geloof alleen niet dat ik mijn collega’s nog een keer zo ver ga krijgen………

vrijdag 17 augustus 2012

Gespeeld in juli

Juli is een vakantiemaand en dan speel ik doorgaans minder verschillende en nieuwe spellen. Slechts twee spellen speelde ik voor het eerst, waarvan ik er eentje tijdens de vakantie gekocht heb. Dat was tevens de leukste van de twee.

Die Tore der Welt - das Kartenspiel
Dit is de bewerking van het bordspel, in Nederland uitgegeven als Brug naar de hemel. Het kaartspel is erg trouw aan het bordspel. Iedere beurt legt de actieve speler een kaart neer, waarbij de hoeken bepalen wie welke grondstof krijgt. Daarna speelt iedereen simultaan een actiekaart waarbij hij kiest voor een bepaalde hoeveelheid van die grondstof of voor de speciale eigenschap van de actiekaart. Aan het einde van de ronde mag iedereen grondstoffen in bepaalde combinaties inwisselen voor winstpunten.
De bewerking komt vooral neer op het uitkleden van het bordspel. Erg strategisch ben je niet bezig, het is vooral een kwestie van de juiste grondstoffen zien te krijgen die je nodig hebt om ze in te wisselen voor punten. Het spel geeft je daarom geen gevoel van progressie. Elke beurt is hetzelfde en de spanningsboog is erg vlak. Vooralsnog stelt het wat teleur, maar ik wil het nog wel een kans geven.

Geen geweldig beste nieuwe spel van de maand dus, maar het alternatief was nog zwakker:

Boonanza, het dobbelspel: weer een Yahtzeevariant. Zeven dobbelstenen gooien en na iedere worp minstens een apart leggen. Bedoeling is om combinaties op je kaart 'af te strepen'. De combinaties worden steeds moeilijker en hoe meer je er hebt volbracht, des te meer punten dat oplevert. In andermans beurt mag je zijn niet-ingezette dobbelstenen inzetten om je eigen combinaties af te strepen; verder is er geen interactie. Het idee is best aardig, maar in de praktijk duurt het veel te lang voor een simpel dobbelspelletje. Boonanza is juist leuk om het interactieve aspect; dat ontbreekt hier volledig.

Natuurlijk kwamen er ook spellen op tafel die ik al veel te lang niet gespeeld heb. Daaronder mijn ultieme kastdochter: Magic!

Magic: the Gathering (1999): dit is zo lang geleden dat ik niet eens meer zeker ben wanneer ik dit het laatst heb gespeeld. Mercadian Masques is de laatste set waar ik nog wat kaarten heb. Van de periode The Dark tot de Urza cyclus was ik hier vrijwel dagelijks mee bezig. Al jaren wilde ik het graag weer eens oppakken, maar wist niet goed hoe. Kaarten bijkopen was in ieder geval taboe. Dat ik het concept van een 'cube' tegenkwam. Met mijn aanzienlijke collectie kan ik makkelijk een paar cubes maken. Ik heb er nu een van een slordige 500 kaarten en heb daar al een paar keer met veel plezier mee gespeeld. Op deze manier kan ik nog jaren plezier hebben van mijn verzameling.

Torres (2005): van de vier actiepuntenspellen van Kramer & Kiesling blijft dit toch mijn favoriet. Torres speelt soepel en elegant, is vlot en niet zo'n doorrekenspel als bijvoorbeeld Tikal en Java. Dit mag toch echt wel jaarlijks op tafel.