vrijdag 13 april 2012

Gespeeld in maart

Na februari was ook maart weer een beetje een slappe maand. Slechts 53 gespeelde potjes, waarvan Dominion het vaakst op tafel kwam. De leukste nieuwe spelervaring gaf een uitbreiding het meeste plezier, maar dat telt bij mij niet. De drie nieuwe spellen waren geen van alle echt mijn type. Uiteindelijk heb ik nog de meeste lol gehad met Bamboleo.

Bamboleo is zo'n typisch apart behendigheidsspel van Zoch, een uitgever die daarin grossiert. In Bamboleo zet je een ronde houten plank op een bolvormige kurk, die weer op een staaf rust. Op de plank leg je speelstukken in allerlei vormen en groottes. Het doel is om die speelstukken er één voor één af te pakken zonder dat het geheel in elkaar dondert. Zelfs als de plank nog vol is ziet het er gevaarlijk instabiel uit, dus dat is geen koud kunstje. Als de boel valt wint de speler die de meeste stukken heeft verzameld. Speel je volgens de regels voor gevorderden, dan moet je de stukken niet tellen maar egen. Dit spel krijgt dus een pluspunt voor het feit dat je er een keukenweegschaal bij gebruikt (helaas niet meegeleverd). Het krijgt dan weer een punt aftrek voor de onvermijdelijke associatie die het spel altijd oproept met die #$@~!!-Gypsy Kings.

De twee andere nieuwe spellen waren:

Chocolatl: een kleurrijk vormgegeven biedspel, met naar mijn smaak iets teveel blind bieden. In spellen als Morgenland heb ik daar niet zoveel problemen mee, omdat iedereen om beurten één bod uitbrengt, waardoor je nog op elkaar kunt reageren. Hier leg je doorgaans alle kaarten in één keer neer en moet je maar hopen dat het goed gaat. Tegen Chocolatl heb ik daarmee hetzelfde bezwaar als tegen Strasbourg. Verder is Chocolatl een vrij luchtig spel, met een duidelijke keuze tussen opportunistisch snel punten pakken of je biedkracht vergroten om later grote klappen te maken. Ik ben meer van de eerste speelstijl, die me in mijn potje geen windeieren opleverde.

Upon a Salty Ocean: tja, wat zal ik zeggen. Dit is typisch zo'n spel voor mensen die spellen van Martin Wallace te gestroomlijnd vinden of dat er in Hoogspanning wel wat meer gerekend kan worden. Het zal sommige lezers misschien niet ontgaan zijn dat ik niet zo'n speler ben. In UaSO gaat het om vis vangen en die vervolgens op de markt verkopen. Dat is een bijzonder omslachtig proces van zout kopen, inladen, twee keer varen en dan nog eens naar markt. Daar zitten allemaal transactiekosten aan vast, die nog eens gierend op kunnen lopen door spelers die hetzelfde van plan zijn. Kortom, allemaal gereken voor soms een bescheiden marge. Oh ja, en er zitten allemaal gebouwtjes in die leuke dingen doen, maar hun prijs nauwelijks waard zijn. En dat mag allemaal 3 uur kosten. Na twee potjes heb ik dit wel gezien.

Verder nog een nieuwe uitbreiding:

Ticket tot Ride: India: of eigenlijk 'Map Collection 2'. Zwitserland ken ik al langer, India speelde ik nu voor het eerst. Om het kort samen te vatten: India is een smerige rotkaart. In vergelijking hiermee is Nordic Countries er een voor doetjes. Met twee spelers zit je elkaar al idioot in de weg, met drie zal dat nog een factor erger worden. Pas met vier kun je de dubbele routes gebruiken. Voor vijf is deze kaart niet geschikt; zoveel mededogen had de auteur dus nog wel. En alsof het halen van de tickets al niet moeilijk genoeg is, kun je nog bonuspunten krijgen door tickets op verschillende manieren te voltooien! Wat zegt het over mij dat ik het een leuke kaart vond? Helaas was de wederhelft minder te spreken.

Ook in maart heb ik weer gewerkt aan mijn voornemen lang niet gespeelde spellen op tafel te krijgen. Dat waren er drie:

Zeus en Hera (2005 voor het laatst): deze Strategovariant met kaarten beviel weer erg goed. Ik heb er alweer vier potjes opzitten, die in speelduur varieerden van 5 tot ruim 30 minuten. Dat snelle potje was doordat ik mijn medespeler (die het nog niet kende) overrompelde door in no-time al zijn kaarten aan te vallen en te verslaan. Dat is me daarna niet meer gelukt. Natuurlijk zit er wat geluk in het spel (vooral met het moment waarop je je doelkaart trekt), maar de spanning en de verschillende tactieken maken veel goed.

Colossal Arena (2005): ik bewaarde goede herinneringen aan dit wedspel van Knizia en met reden. Het is nog steeds een vlijmscherp kaartspel, waar bluf, timing en opportunisme hand in hand gaan. Iets voor mij dus. Als wedspel vind ik Royal Turf nog net wat leuker (en overzichtelijker), maar dit mag er nog steeds zijn. Kan wat mij betreft vaker op tafel komen.

Elfenkoning (2005): dit spel bleek de tand des tijds wat minder goed doorstaan te hebben. Met meer spelers is het te lang, maar met minder is het eigenlijk vrij tam. In mijn herinnering was het met twee een leuk spel, maar nu vond ik het plannen en reizen een beetje een sof. Je kunt eigenlijk maar een beperkt aantal kaarten trekken en als je reiskaarten niet overeenkomen met je locatiekaarten ben je helemaal snel klaar. Het was nog best aardig, maar dat is niet genoeg voor een plaatsje in de verzameling. Die mag dus wel weg.

3 opmerkingen:

Marcel zei

Een slappe maand noemt-ie dat, 53 potjes. Ik ben al tevreden als ik in twee maanden zoveel spelletjes speel!

Peter Hein zei

Je weet toch dat de mensen die het het beste hebben het hardst klagen? :-)

michiel zei

Upon a salty ocean: ach jee, moest je weer een beetje rekenen? In ieder economisch spel moet gerekend worden, daar valt niet aan te ontkomen. Maar hier is het nogal overzichtelijk dacht ik. Met zoveel gereken neem je het veel te zwaar. Het zit 'm vooral in de marge tussen inkoop en verkoop die je kunt halen en dat zie je zo. En of je een gebouw aktie nog terugverdiend, zie je toch ook vrij snel. Ik vind het een prettig spel dat ik nog wel eens vaker wil spelen. Het zit goed in elkaar en mag zeker geen 3 uur duren. Beurten duren kort. Als spelers weten hoe het spel werkt, speelt het vlot weg. Mijn twijfel zit meer in de wederspeelbaarheid. Ik won mijn beide partijen vrij gemakkelijk. Er is volgens mij één dominante manier om te winnen. Nog steeds een uitdaging om die manier het beste uit te voeren, maar er staat niet een tweede of derde sterke strategie tegenover. Desalniettemin, voor een niet te gek prijsje wil ik de Zoute Oceaan best van je overnemen evt.:-)