vrijdag 30 december 2011

2011 in spellen

Met nog twee dagen op de teller is het tijd om de balans voor 2011 op te maken. Ik heb dit jaar 251 keer een spelletje gedaan. Dat is ietsje meer dan vorig jaar, maar minder dan ik zou willen. Hierbij moet ik wel aantekenen dat ik alleen “echte spelletjes”mee tel, of te wel, spellen die ik speel met iemand die live in dezelfde kamer aanwezig is. Ik heb namelijk best veel gespeeld op mijn iPhone en iPad. Volgens mijn definitie tellen de potjes wordfeud die ik tegen Niek heb gespeeld dus wel mee (als scrabble), maar alle potjes die ik tegen anderen gespeeld heb niet.

Mijn meest gespeelde spel was Scrabble (waaronder dus ook een aantal digitale potjes wordfeud met Niek). De teller staat op 56 en misschien komt daar nog wel een spelletje bij. In de tweede helft van het jaar heb ik heel veel wordfeud gespeeld. Gelukkig ben ik niet de enige die verslingerd is aan dit spel en speel ik inmiddels nagenoeg alleen met bekenden. Dat vind ik eigenlijk toch net iets leuker dan met onbekenden. De kans dat ze een potje niet uitspelen is bovendien een stuk kleiner.

Aan het begin van het jaar heb ik nog een flink aantal keer Dominion gespeeld, al begon mijn belangstelling toen al terug te lopen. Ik ben dit jaar niet verder gekomen dan 20 potjes. Ik verwacht dat ik zelfs dat volgend jaar niet ga halen. Mijn Dominion-moeheid is nog niet opgelost.

Er zijn vier spellen die ik vijf keer heb gespeeld, namelijk Bits, Glory to Rome, Pergamon en Take it Easy. Van deze vier vind ik Glory to Rome het leukste en ik hoop nog steeds op een mooie editie in het Engels of nog beter, Nederlands.

Van de spellen die ik dit jaar voor het eerst heb gespeeld vond ik de volgende spellen het leukst:

• Number Rumba: een oud twee persoons spelletje waarbij je blokjes in een bepaalde volgorde moet stapelen. Vooral leuk om te doen met iemand die ongeveer even goed is.
• Famiglia: lekker vlot tweepersoons kaartspelletje van Friedemann met voldoende diepgang om het lang leuk te houden
• Het snelle kolonisten kaartspel: leuke bewerking van het bekende kaartspel, ik zit met smart te wachten op uitbreidingen!
• Vlotte Geesten: mooi en leuk reactiespelletje in de traditie van Oeps, mis! en Set.
• Glory to Rome: chaotisch maar erg leuk kaartspel dat je ook nog met een grote groep kan spelen. Waar blijft toch die Nederlandse editie!

De grootste afknapper en miskoop van dit jaar was het Carcassonne dobbelspel. Wat een deceptie dat in zo’n mooi blikje zo’n onbenullig spel zat.

Bijzonder aan dit jaar was verder dat ik eindelijk achterhaalde door welk spel ik als kind zo gefascineerd was (appeltjes plukken) en dit spel ook nog via Eugène te pakken kreeg. En dat ik eindelijk mijn rommelmarkt aankoop Spookslot een keer in elkaar heb gezet en dat met veel plezier heb gespeeld. De charme van beide spellen zit niet in het spelen zelf, maar in het herinneren hoe magisch die spellen waren toen ik zelf nog kind was.

Ik ben dit jaar twee keer mee geweest met een spellenweekend. Ik vond het de eerste keer (in het voorjaar) best eng (want allemaal mensen die ik niet ken) maar heb het reuze naar mijn zin gehad. Ik hoefde dan ook niet lang na te denken over de vraag of ik in het najaar weer mee wilde. En wederom heb ik het heel erg naar mijn zin gehad.

En natuurlijk is de belangrijkste verandering op spellengebied de verhuizing geweest naar een huis waar ruimte is voor een inloop spellenkast waar al mijn spellen bij elkaar staan in plaats van dat ze verspreid staan over het hele huis. Wat een genot!

Nadeel van de verhuizing is alleen wel dat ik nu te ver van Peter Hein en Wendy af woon om op een door de weekse avond met ze af te spreken voor een avond spelletjes doen. Een goed alternatief zouden de spellenavonden van Phoenix in Leiden kunnen zijn. Ik ben in oktober een avond mee wezen spelen en vond het heel gezellig. Ze spelen alleen op woensdagavond en die avond komt mij eigenlijk niet zo goed uit (vaak afspraken en op mijn vaste vrije dag, de enige dag dus dat ik niet hoef te reizen en dus ’s avonds niet zo’n zin heb om de deur uit te gaan, zeker nu het in de winter al zo vroeg donker is). Afgelopen woensdag ben ik ook naar de spellendag van Phoenix geweest en ook daar heb ik het super naar mijn zin gehad. Misschien moet ik dus wat harder mijn best doen om de woensdag vrij te houden en even door de zure (reis)appel door bijten.

donderdag 29 december 2011

Een gegeven paard…

Spellen geven aan een spellengek met een volle spellenkast is riskant. Toch zijn er met enige regelmaat mensen die het proberen. Soms gaat het goed (onze oude buren die ons het Da Vinci Code gaven), maar vaker gaat het mis en kreeg ik spellen die ik al had of spellen die de naam spel niet mogen dragen maar meer met merchandise te maken hebben.

Mijn moeder heeft me bijvoorbeeld een keer het Fryslân monopoly spel gegeven. “Want een spel en een link met de provincie waarin ik ben opgegroeid.” Zo ben ik ook ooit verblijd met het Rotterdam spel in de tijd dat onze verhuisplannen vorm begonnen te krijgen. Beide spellen zijn ongespeeld gebleven.

Deze kerst was het raak doordat een gulle gever me het Hyves Ranking Game-bordspel gaf (wat aan de reclame uitingen op de doos te zien ook nog uit een kerstpakket kwam). Het spel staat nog in het plastic en ik denk niet dat het voorlopig gespeeld gaat worden.

Ons bezoekje aan de rommelmarkt afgelopen jaar, doet me vermoeden dat ik niet de enige ben die spellen heeft gekregen waar ik niet heel erg op zat te wachten. We zagen toen bij meerdere kleedjes de kolonisten van de lage landen liggen. Gelet op de enorme aantallen van dit spel en de keren dat het zelfs nog in plastic zat, hadden we het vermoeden dat ook dit cadeaus waren die niet in goede aarde waren gevallen. Nou vond ik dit een prima spel, maar als je geen spellenliefhebber bent dan vind je het waarschijnlijk net zo aantrekkelijk als ik het Hyves Ranking Game-bordspel vind.

Moraal van het verhaal: geef geen spellen, tenzij je zeker weet dat je een spel geeft dat de ontvanger leuk gaat vinden en nog niet heeft. Als je een spel geeft vanwege het leuke thema (hier vallen in ieder geval alle monopoly edities en triviant spellen onder), doe het niet!

zaterdag 3 december 2011

Gespeeld in november

In tegenstelling tot oktober was november niet zo'n spectaculaire maand wat betreft nieuwe spellen. Het menu bestond vooral uit vlotte kaartspellen (Dominion, The City, Glory to Rome). Van de vier nieuwe spellen was German Railways de leukste.

Net als Chicago Express is German Railways oorspronkelijk uitgegeven door de treinenspeluitgever bij uitstek, Winsome Games. Ook hier investeren de spelers weer in treinmaatschappijen om met slim sporen leggen de meeste dividenden te genereren. Beide zijn spellen met eenvoudige regels, maar met een bijzonder subtiel en ondoorzichtig speelverloop, althans voor de doorsnee speler van eurospellen. Je eerste paar potjes tast je in het duister wat nu een goede strategie is; welke maatschappij moet je op welk moment uitbouwen, en waar koop je wanneer aandelen van. Mijn eerste potje kende door de gebrekkige Nederlandse vertaling twee keer een valse start, maar uiteindelijk lukte het. Ik bakte er niks van, maar ik denk een beetje begrepen te hebben waar het misging. Een volgend potje zal dat idee ongetwijfeld logenstraffen.

Andere spellen die nieuw waren deze maand, de leukste voorop:

Paris Connection: weer een ex-Winsome van Queen. Luchtiger dan German Railways, maar zeker zo subtiel. Het lijkt een simpel spelletje, maar onder de oppervlakte gebeurt hier meer dan in menige euro met meer dan 10 bladzijden regels. De spelers moeten dan wel een beetje meewerken: als iedereen domweg de maatschappijen promoot waarvan hij in het begin een paar aandelen kreeg is het een slap en suf spelletje. Mijn pogingen om juist andere maatschappijen te saboteren stuitten bij mijn medespelers op onbegrip: "Doe niet zo flauw en ga gewoon voor jezelf." Dat moet je bij die Winsomespellen dus niet doen. Ik kan me voorstellen dat als je dit spel benadert als een simpele euro, je er weinig plezier aan beleeft. Komen treinenspellen dan uit een andere dimensie?

Powerboats: een aardig racespelletje waarin het thema verrassend goed naar voren komt. Drie races duurden me eigenlijk net wat te lang. Je blijft dobbelen en heel veel variatie of spannende momenten zitten er ook weer niet in.

Pergamon: ik weet niet wat hier gebeurde, maar op dit spel kreeg ik geen enkele grip. Ik was een ster in het kiezen van de verkeerde opgraaflocatie op het verkeerde moment: nam ik een gok, kreeg ik geen geld, speelde ik op safe, ging iemand anders er met tien drachmen vandoor (of hoe die munten heten). Ik zou het misschien nog eens moeten spelen voor een eerlijk oordeel, maar zou het geen enkel bezwaar vinden om het nooit meer te spelen.