zondag 6 november 2011

Gespeeld in oktober

Dankzij Spiel speel ik in de oktobermaand altijd veel nieuwe spellen. Dit jaar was het wel een hele goed, want ik speelde maar liefst 18 spellen voor het eerst. Daar waren behoorlijk wat leuke spellen bij, maar de leukste is tevens de oudste titel:

1830
De klassieker onder de 18xx-titels. Een pittig economisch spel, maar niet onoverkomelijk complex. Tenminste, als je het met mensen speelt met een vergelijkbaar niveau. Anders begrijp je niets van wat er gebeurt. Enig minpunt is de speelduur. Het zijn 5 of 6 heerlijke uurtjes, maar met zo'n speelduur moet je hier echt een dag voor inplannen. Daardoor is het praktisch niet haalbaar dit veel vaker dan een of twee keer per jaar te doen. Lees hier meer.

Andere nieuwe spellen, van leuk naar minder leuk:

Pantheon: weer zo'n euro met een lekker vaag thema: de spelers bouwen namens verschillende beschavingen uit de Oudheid monumenten voor fictieve goden (een pleonasme als je het mij vraagt). Het spel kent wat priegelige administratieve regels, maar werkt als geheel verrassend goed. Geluk speelt een rol met het trekken van sommige goden en bonusfiches, maar het spel is niet gespeend van mogelijkheden tot het volgen van lange-termijnstrategieën. Van de auteur van Sint Petersburg en Stenen Tijdperk en weer typisch zo'n familiespel met pit van Hans im Glück. Een aanrader voor de liefhebber van eurospellen. Goede zaak dat 999 'm heeft vertaald.

The City: de ultralight versie van Race for the Galaxy en het Puerto Rico kaartspel. Bouw een stad op met het spelen van kaarten, die je betaalt door het afleggen van kaarten uit je hand. Dat is zo'n beetje het enige wat je iedere beurt doet. Kaarten leveren inkomsten op (meer kaarten)en/of punten. Een stevige geluksfactor, minder diepgang dan de illustere voorgangers en ook nog eens nauwelijks interactie. Maar wel hetzelfde speelgevoel in een fractie van de tijd en minimale voorbereiding. Het feit dat ik er al bijna 20 potjes op heb zitten zegt genoeg.

Kingdom Builder: sinds Spiel niet meer gespeeld (zie hier), maar wil ik graag snel weer doen. Benieuwd naar de herspeelbaarheid en de geschiktheid voor twee spelers. Wordt vrij negatief ontvangen, maar ik heb nog hoop.

Coerceo: een abstract tweepersoonsspel van vaderlandse bodem. Als ik niet door de uitgever benaderd was had ik er niet van gehoord. Een potje doet vermoeden dat dat volledig onterecht is, want dit is een interessant spel dat niet lijkt te misstaan in de Gipf-reeks. Dit verdient meer verkenning.

Innovation: van de auteur van Glory to Rome, maar dan nog vele malen chaotischer. Door de krankzinnige krachten van alle kaarten vliegt het spel voortdurend alle kanten op, maar het heeft wel een wegloopwinnaarprobleem in zich. Je moet als eerste een aantal tijdperk zien te domineren, waar je invloed voor nodig hebt. Maar wie een tijperk gedomineerd heeft, heeft minstens zoveel kans als de rest om het volgende ook te domineren. De extra dominantiekaarten zijn erg moeilijk te halen en bieden dus geen goede inhaalmogelijkheden. Maar ik houd wel van dit genre kaartspellen, dus ik heb me er ondanks die problemen wel mee vermaakt.

Rallyman: na Spiel nog een keertje gespeeld. Mijn tweede potje beviel wat minder goed. Ik kreeg nu de indruk dat spelers snel geneigd zullen zijn dezelfde aanpak te kiezen voor een parcours en dat vervolgens de dobbelstenen bepalen wie er met extra tijd wordt opgezadeld. Maar tegen vervolgpotjes zeg ik nog geen nee, het is snel genoeg.

Ascension: niet meer gespeeld sinds Spiel

Rozenoorlog: een pittig maar chaotisch spel dat geïnspireerd lijkt door spellen als El Grande en Wallenstein. Heeft veel potentie, maar chaos regeert. Doel is om de meeste invloed in verschillende regio's van Engeland te halen om zo de meeste punten te scoren. Maar het spel is zero-sum: als de een iets wil winnen, moet een ander iets verliezen. En omdat anderen kunnen proberen dezelfde stad te veroveren of bisschop om te kopen, kan het voorkomen dat al je ingezette en zuurverdiende centen verspilde moeite zijn. Ik zou het nog eens met twee spelers willen proberen, dat moet al een hoop chaos elimineren lijkt me.

Paperclip Railways: een lollig spelletje met amateuristische vormgeving dat ondanks het thema weinig met treintjes te maken heeft. Je moet vooral nieuwe locaties spelen en die aansluiten op je netwerk van paperclips (!) om daarmee de meeste punten te scoren. Heeft daardoor iets van een combokaartspel in zich. Niet al te serieus, maar wel leuk.

Blockers!: een degelijk familiespel waarbij je letters, cijfers en symbolen op een bord legt en daarmee probeert zo weinig mogelijk verschillende groepen van je eigen fiches te creëren. Heeft oppervlakkige gelijkenissen met spellen als Genius en Scrabble. Veel minder leuk dan de eerste, maar leuker dan de tweede.

Atlantis: Colovini geeft zijn eigen Cartagena nog eens een draai en haalt er ook elementen van That's Life bij. Niet onaardig, maar met een stevige dosis geluk en -paradoxaal genoeg- uitnodigend tot teveel nadenken. Tip: speel dit niet teveel als Cartagena door je mannetjes gelijkmatig naar voren te halen. Zorg ervoor dat je zo snel mogelijk een mannetje laat finishen, anders kun je het wel schudden.

Strasbourg: niet meer gespeeld sinds Spiel

Babel: een al wat ouder abstract spel van de makers van Cuboro, de Zwitserse maker van die krankzinnig dure knikkerbanen. De spelers maken samen een toren van blokken met uitsparingen en uitstulpingen. Beide spelers hebben dezelfde set blokken en plaatsen om beurten een in de toren. Je verliest als je geen blok kunt plaatsen zonder een uitstulping aan de buitenkant te zien. Een leuk idee, maar volgens mij heeft de startspeler een gigantisch voordeel, doordat alleen hij de ander telkens voor het blok kan plaatsen. Ik hoop maar dat we gemist hebben dat er een regel is die voorschrijft dat de spelers afwisselend startspeler zijn bij de volgende verdieping. Maar ook in dat geval heb ik te weinig ruimtelijk inzicht om dit echt leuk te vinden.

Castelli: niet meer gespeeld sinds Spiel

Daarnaast nog drie nieuwe kinderspellen:

Labyrinth: een leuke klassieker, zelfs met een SpongeBob-thema. Komt binnenkort op de iPad uit, dus mijn aanschaf zou wel eens voor niks kunnen blijken.

Ramses Return: Ramses Pyramid was al niet zo'n geweldig spel van Lego, dit is helaas niet veel beter. Reiner Knizia heeft in zijn jeugd vast te weinig met Lego gespeeld.

Sunblock: een zo mogelijk nog suffer Legospelletje. Wanner levert deze combinatie nu eens een echt goed spel op?

En twee nieuwe uitbreidingen:

Dominion: Hinterlands: een uitbreiding voor Dominionveteranen. Hier zitten veel kaarten bij die je op het tweede (of derde) gezicht allemaal mogelijkheden bieden die je pas bij herhaaldelijk spelen ontdekt. Ik heb nog niet alle kaarten een keer langs zien komen, dus ik kan me nog op een lange ontdekkingsreis door het achterland verheugen.

Ticket to Ride: Asia: alleen nog de Legendary Asia kaart gespeeld. Best OK, maar niet heel bijzonder. Het idee van de bergen die treintjes kosten vond ik we een leuke vondst, net als de bonus voor het hebben van de meeste steden in een netwerk. Worden die korte routes eindelijk eens echt beloond.

woensdag 2 november 2011

Spellendag bij Anton

Vandaag hadden Peter Hein, Eugène en Anton afgesproken voor een dagje ouderwetse spellenpret. Rond half 10 waren we er alle vier en kon het spellenfestijn beginnen.

We begonnen met Powerboats van Cwali. In dit spel moet je drie races doen waarbij je om een aantal boeien heen moet varen, onderwijl kleine eilandjes ontwijkend. Driezijdige dobbelstenen (jawel, ze bestaan) bepalen hoe hard je gaat. Iedere ronde mag je een dobbelsteen weg doen of er bij pakken en bepalen of je je oude worp laat liggen of dat je (een deel van je stenen) opnieuw gooit. De eerste ronde kon ik nog aardig blij blijven (ik werd tweede), maar de andere twee rondes deed ik het tamelijk belabberd. Op cruciale momenten gooide ik te hoog, waardoor ik faliekant uit de bocht vloog. En voor je dan weer op koers ligt…… Gelukkig (voor mij dan) bakte ook Anton er niets van waardoor hij me van de laatste plaats stootte.

Vervolgens kwam Innovation op tafel “van de maker van Glory to Rome”. De doos vond ik erg lelijk, maar gelukkig was het spelmateriaal wat er uit kwam een stuk mooier om te zien. Ik vind het erg lastig om te beschrijven wat voor een spel dit is. Ik heb erg geprofiteerd van Anton en ben verder volkomen korte termijn bezig geweest. Volgens mij was het dan ook meer geluk dan wijsheid dat ik behoorlijk overweldigend won. Ik ben alleen bang dat dit geluk ook meteen de doorslaggevende factor is in dit spel. Peter Hein had bijvoorbeeld heel weinig geluk en kwam voor geen meter op stoom. Gelukkig was het een kort spelletje en dan is een hoge geluksfactor minder erg.

Na Innovation kwam Glory to Rome op tafel. Dit keer in de Duitse editie die er wat mij betreft een stuk beter uit ziet dan de Engelse. Doordat het alleen een behoorlijk taalafhankelijk spel is, ben ik bang dat ik thuis de Duitse niet makkelijk gespeeld krijg en blijf ik hopen nog eens de Engelse versie te vinden. Of nog beter, dat een Nederlandse uitgever dit spel ook uitbrengt in een Nederlandse versie (en dan het uiterlijk van de Duitse versie). Het was een tijd geleden dat ik het spel voor het laatst gedaan heb en ik had misschien wel mede daardoor een beetje moeite om op stoom te komen. Er lagen telkens te weinig kaarten in het midden van de tafel en ik trok te vaak kaarten van dezelfde kleur die ik net op dat moment niet wilde. Ik werd dan ook kansloos laatste, maar het spel smaakte absoluut naar meer.

Na de lunch werd het tijd voor het zwaardere werk: German Railways. Dit is een pittig spel waarin je aandelen in treinbedrijven moet kopen en de treinbedrijven moet uitbreiden (en hier gebruik je dan weer het door de aandeelhouders gestorte kapitaal voor). Al gaande weg bleek dat de Nederlandse spelregels niet helemaal goed waren opgeschreven. Er zit één grote blunder in en ergens anders een formulering die je op het verkeerde been zet. Peter Hein en Eugène zullen hier nog uitgebreid op in gaan. We ontdekten deze fouten telkens na plus minus een uur spelen. De impact op het spel was zo groot dat we het spel daarom niet uitgespeeld hebben. We zijn dus twee keer begonnen, maar hebben de eindstreep niet gehaald. De eerste indruk is echter wel positief, als je met de juiste regels speelt (lees vooral de Engelse of Duitse versies) dan verwacht ik dat dit een leuk, maar erg pittig spel is.

We besloten vervolgens Pergamon te gaan doen. Dit is een familiespel waarin je met een beetje wijsheid en een beetje geluk moet proberen fondsen te werven om vervolgens opgravingen te doen. De opgegraven stukken mogen vervolgens in het museum tentoongesteld worden. Ik zal binnenkort een recensie over dit spel schrijven. Ik vind het een leuk spel, maar de reacties van de heren waren wat gemengder. Gevalletje try for you buy dus.

Als laatste spel van de middag kwam Rozenoorlog op tafel. Wat vooral aan dit spel opvalt is de grote van de borden en schermen. Gelukkig had Anton een grote tafel en konden we het kwijt, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die dit spel niet kunnen spelen doordat hun tafel te klein is. Het duurde even voor ik het spel door had. Je krijgt punten door meerderheden in regio’s te hebben en die krijg je door enerzijds iedere ronde een paar dingen cadeau te krijgen aan het begin van de ronde en anderzijds door ze van andere spelers te veroveren. Je bent dus vooral bezig met elkaar aanvallen en sommige locaties/personen wisselen iedere beurt ongeveer van eigenaar. Het voelde daardoor een beetje oppervlakkig aanvallen om het aanvallen zonder dat je een bepaalde strategie hoefde te hebben). De eerste rondes lag ik hopeloos achteraan, maar gaande weg het spel kreeg ik het door. Ik kreeg bovendien iedere ronde veel geld waardoor ik aan het eind van het spel een stevige oorlogskas had waarmee ik het halve bord kon veroveren. Dit was net genoeg voor de winst. Ik zou het spel graag nog eens doen om te kijken hoe het speelt als je het hele spel weet waar je mee bezig bent. De eerste indruk is voorzichtig positief. Een aandachtspuntje is wel dat er wel veel administratieve afhandeling in het spel zit: je kiest wat je gaat doen en daarna ben je een flinke tijd zoet met het uitvoeren van de gemaakte keuzes.

Na Rozenoorlog was het tijd voor de warme maaltijd. Anton en zijn vrouw zetten in no time een maaltijd voor zeven op tafel (respect!). Na het eten heeft Anton mij nog even naar de trein gebracht en ben ik terug naar huis gegaan. Ik vond de dag super geslaagd: leuke spellen met gezellige mensen en niet te vergeten kroelkater Moos. Wordt hopelijk nog vaak vervolgd!