woensdag 17 november 2010

Baltimore & Ohio

Treinspellen, het is een genre apart. Je hebt ze in alle soorten en maten, van het luchtige Ticket to Ride en Trans America (die door de echte puristen niet als treinspellen worden gezien) tot de hardcore 18xx-spellen. Baltimore & Ohio zit dichter bij de tweede groep dan bij de eerste, maar is toch geen echte 18xx, zoals bijvoorbeeld Tai Pan geen slagenspel is.

De belangrijkste verschillen met 18xx:

-spoor bouwen doe je simpelweg door het plaatsen van een blokje van de maatschappij in de gewenste hex, tegen vaste kosten. Geen gedoe met spoortegels in allerhande vormen
-geen limiet op het aantal aandelen dat je mag aanschaffen en in bezit houden
-treinen roesten niet en kunnen ook niet van de ene aan de andere maatschappij worden overgedragen. Ze worden simpelweg duurder in onderhoud

B&O is daardoor een stuk eenvoudiger dan 18xx en ook niet zo absurd lang.

Maar dat is relatief, want B&O is nog steeds ordes van grootte complexer om goed te spelen dan vrijwel iedere economisch eurospel en met een speelduur van een uur of 4 is het ook niet kort te noemen. Voeg daaraan toe dat je tijdens het spel veel zit te rekenen en het klinkt als een spel dat ik totaal niet leuk zou moeten vinden.

En toch is het zo. Dat zit 'm vooral in de gelaagdheid van het spel. Ondanks de relatief eenvoudige regels speelt B&O niet heel soepel weg. Alles wat je doet heeft consequenties voor zowel de korte als de lange termijn, en die moet je goed kunnen inschatten. Je kunt dit spel best op intuïtie spelen, maar dan ga je gegarandeerd kopje onder. Dat heb ik bij mijn tweede potje gemerkt, toen ik iets te ondoordacht de strijd om kolen aanging. Mijn maatschappij werd de pas afgesneden door een andere en kon daardoor niet meer goed bij de kolen komen. Wel had ik grote kosten gemaakt, die ik niet meer terug kon verdienen. Het spel was nog maar een paar beurten oud, maar deze maatschappij was volledig uitgerangeerd. Een pijnlijke, maar wijze les. Maar ondanks dat ik nu volstrekt kansloos was voor de eindzege kon ik me nog prima vermaken met het spel en leren van mijn fouten.

De twee potjes die ik gespeeld heb duurden samen ruim acht uur, maar sindsdien heb ik al bijna net zoveel tijd besteed aan het bedenken van een strategie voor de volgende keer. En er is zoveel om over na te denken: beurtvolgorde (van de spelers en de maatschappijen), bordpositie, koersmanipulatie, de timing van het starten van maatschappijen (en welke!), ga maar door. Liefhebbers van pittige economische spellen raad ik aan om Hoogspanning, Brass of Le Havre eens te laten liggen en in plaats daarvan B&O te proberen.

Geen opmerkingen: