woensdag 23 december 2009

Agricola voor dummies

Inmiddels hebben al een aantal mensen in mijn directe omgeving Agricola aangeschaft. De meer ervaren spellenspelers komen nog wel zonder hulp door de regels heen, maar vooral de mensen die wat minder vaak spelen hebben flink moeite met de regels van Agricola. Ik kan me dat ook wel voorstellen, het is een aardig imponerend boekwerkje: veel pagina's met kleine lettertjes. Dit blog is speciaal voor de mensen die het spel moeten leren uit het regelboekje en daar de weg bij zijn kwijtgeraakt. Dit blog is bedoelt als een soort voorwoord of introductie op de regels zodat de regels (die je tocht echt zult moeten lezen om het spel te leren) beter op hun plaats zullen vallen en daardoor hopelijk een stuk begrijpelijker zullen zijn.

In Agricola staat het boerenbestaan centraal. Letterlijk. Iedere speler speelt in dit spel een boerengezin. Aan het begin van het spel heb je twee gezinsleden (een vader en moeder) die in een klein hutje wonen op een groot perceel onontgonnen land. Tijdens het spel ga je je gezinsleden hard aan het werk zetten om zo een beter leven op te bouwen. Aan het eind van het spel komt de welstandscommissie langs om punten uit te delen voor alles wat je bereikt hebt. De welstandscommissie is te imponeren door veel kinderen te krijgen, flink te werken aan je boerderij (hoe groter hoe beter en luxe materialen worden ook gewaardeerd), veel beesten te hebben en door je schuren vol te laden met graan en groente.

Je gezin zal dus hard moeten gaan werken om dit te realiseren. Het goede nieuws is dat er meerdere wegen naar Rome leiden en je dus zelf mag weten wat je gaat doen. Dit is meteen ook het overweldigende aan Agricola: je kan uit zo veel dingen kiezen dat je de eerste keer dat je het spel speelt soms niet weet waar je moet beginnen. De beste manier om hier mee om te gaan is door je de eerste keer helemaal niet druk te maken om de puntentelling (het bezoekje van de welstandscommissie) aan het eind van het spel. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Stel jezelf gewoon een doel en ga er voor. Vind je de houten varkentjes helemaal geweldig, bedenk dan wat je nodig hebt om hier aan te komen (eerst hout pakken, daar hekken mee bouwen, eventueel nog een schuurtje er in en laat de varkens dan maar komen). Maar als je liever eerst wilt werken aan je huis, dan is dat ook prima (grondstoffen verzamelen en daarna kan je gaan (ver)bouwen.

Het enige wat je wel in de gaten moet houden is dat in iedere oogsttijd je gezin te eten wil krijgen. Vergeet dus niet om op zijn tijd wat te eten te pakken of maak er gewoon je eerste doel van (koop een oven of iets dergelijks zodat je beesten kan verworsten of brood kan bakken). En als het niet lukt, kan je altijd nog bedelen voor eten. Dat levert wel heel veel strafpunten op (daar gaat je reputatie), maar als je Agricola voor het eerst speelt dan moet je je vooral richten op het leren spelen van het spel en ontdekken hoe leuk dat is in plaats van op winnen.

In Agricola mag ieder gezinslid iedere ronde één actie uitvoeren. Dit is de basis van het spel en als je dit onthoud ben je al een heel eind op weg om het spel te begrijpen. Als je aan de beurt bent pak je één van je gezinsleden op en leg je deze op één van de beschikbare acties (iedere actie mag per ronde maar één keer gekozen worden). Er zijn heel veel verschillende acties (en iedere ronde komt er één bij), maar het principe blijft hetzelfde: kies wat jouw gezinslid deze dag gaat doen (grondstoffen verzamelen, akkers ploegen, dieren halen, kinderen krijgen, etc.). Als je overdonderd wordt door het grote aantal acties, bedenk dan wat je doel is en wat je kan doen om dichter bij je doel te komen. En als je het echt niet meer weet: grondstoffen of voedsel pakken is nooit verkeerd.

Als je Agricola gaat spelen is het verstandig om met de familieversie te beginnen. Het verschil tussen de familie en gevorderden versie is dat bij de gevorderden versie er nog meer keuzes bij komen (kleine investeringen en ambachten). Het grootste deel van de spelregels bestaat ook uit een beschrijving van alle kaartjes die er zijn (lees dit vooral niet door, maar zoek iets op als het nodig is). Ik speel zelf nog steeds het vaakst de familie-editie, die geeft me net zo veel speelplezier, maar het spel is net wat simpeler en speelt daardoor net wat sneller door. De eerste keer zal je je handen al vol hebben met de familieversie, als je die een aantal keer gespeeld hebt en je het gevoel hebt het spel goed door te hebben, dan wordt het tijd om eens de gevorderden versie te gaan spelen. En dan hoef je ook pas de regels die daar over gaan te lezen.

Het verschil tussen een spel en een leuke bezigheid is dat er bij een spel gewonnen kan worden. De eerste keer dat je Agricola speelt is het verstandig om hier nauwelijks aandacht aan te besteden. Er zijn echter altijd mensen die het niet kunnen laten om gewoon voor de lol te spelen en daarom zal ik toch heel kort uitleggen wat je moet doen om goed te scoren. In Agricola wordt specialisatie niet beloond, maar diversificatie juist wel. Probeer dus van alles tenminste één te hebben (varkens, koeien, schapen, graan, groente, weilanden), hiermee voorkom je dat je strafpunten krijgt. Verder is het belangrijk om je hele kavel te gebruiken, ongebruikte velden leveren ook minpunten op. Gezinsleden en kamers van een stenen huis leveren daarentegen juist heel veel punten op.

Met deze informatie in je achterhoofd zijn de regels van Agricola hoop ik een stukje makkelijker te doorgronden. De basis is dat je iedere ronde ieder gezinslid een actie laat uitvoeren waardoor je steeds welvarender wordt. Als je dit goed onthoud en gewoon gaat spelen (van fouten kan je alleen maar leren) dan zal je het spel vanzelf onder de knie krijgen.

zondag 20 december 2009

2009: een terugblik

Met nog een kleine twee weken in 2009 te gaan wordt het tijd voor een terugblik. Wat waren voor mij de hoogte- en dieptepunten aan de speeltafel in 2009? Dan heb ik het natuurlijk over de spellen zelf, niet over mijn eigen (gebrek aan) succes bij het spelen ervan.

Iedereen die de nominatielijst van de NSP heeft gezien, weet het natuurlijk al: 2009 was voor de Nederlandse spellenliefhebber een uitstekend jaar. Veel schitterende nieuwe titels, aangevuld met Nederlandse edities van enkele oudere juwelen. Had je die allemaal nog niet, dan kon je afgelopen jaar veel uitgeven aan goede spellen.

Voor de fanatiek spellengek, zoals ik, was 2009 een vrij gemiddeld jaar met misschien een teleurstellend einde. Daar kom ik later op. Eerst maar eens mijn persoonlijke top 5 van spellen uit 2009 (of eind 2008):

5. Stoom
Age of Steam is al jaren een klassieker, Railroad Tycoon ook bijzonder populair. Hebben we dan nog echt een derde variant rond hetzelfde kernidee nodig? Er zijn genoeg spellen waarvoor het antwoord 'ja' luidt, dus waarom geen Stoom?
De vraag (strijd?) welke van de drie het beste spel is zal wel nooit beslecht worden door de verschillende fans. Zelf heb ik alleen Stoom gespeeld en kan ik er weinig over zeggen. Maar als ik afga op wat ik lees, is Stoom het strakst ontworpen spel, waar de meeste scherpe en chaotische randjes afgeveild zijn en een elegant spel is overgebleven. Verder vond ik Stoom gewoon leuk, het leukste pittige bordspel van 2009. Een groot fan van treinenspellen zal ik nooit worden, maar in het genre is Stoom voor mij wel een blijvertje.

4. Municipium
Dit jaar heb ik mijn nieuwsgierigheid naar Municipium kunnen bevredigen. En bevredigend was het, want Municipium is weer zo'n puik middellang spel van Knizia. De regels zijn vrij simpel (mannetjes verplaatsen, kaart activeren, volgende beurt), maar het spelverloop niet. De situatie op het bord is bijzonder dynamisch en altijd moet je bij je actie rekening houden met wat er nu en de volgende beurten kan gaan gebeuren. De eerste keer begrijp je er weinig van en daardoor vindt niet iedereen het direct een leuk spel. Ik ben dus bang dat dit weer zo'n spel is dat ik gedoemd ben om als enige in mijn omgeving leuk te vinden. Jammer, want het is echt een prachtig spel.

3. Pandemie
Absoluut een van de grootste hits van het jaar. Zelf ben ik nog niet compleet besmet met het Pandemie-virus maar ik heb het spel met veel plezier gespeeld. Dit is een van die zeldzame spellen die je eigenlijk direct nog een keer weer wilt spelen. Zeker bij verlies. Ik verheug me op de uitbreiding, maar ben nog lang niet uitgekeken op het basisspel.

2. Space Hulk
Mijn top-2 is wat minder traditioneel. Vertaling: geen typische eurospellen die anders mijn lijstjes aanvoeren. Space Hulk is dan wel weer oud, twintig jaar om precies te zijn. Space Hulk is een dungeon crawl en een tactische wargame in één, dus die moet ik wel leuk vinden. Zes potjes bevestigen dat, al heb ik nog maar twee scenario's gespeeld. Nog tien te gaan, ik heb er zin in!

1. Time's Up
Ja hoor, een partyspel op 1. Maar wat voor één! Alle enthousiaste verhalen die ik er de afgelopen jaren over las klopten helemaal, want dit is gewoon een geweldig leuk spel. Geen strategie, ingewikkeld denkwerk of lastige keuzes, gewoon primair speelplezier. Zelden heb ik me zo vermaakt met mijn medespelers. Dit gaat met Kerst wel weer gespeeld worden...

Ook leuk, maar (net) buiten de top-5:
-Roll Through the Ages: een van de leukste dobbelspellen in een jaar vol dobbelspellen
-Krakow 1325 AD: een sluw en intrigerend spel van Hollandse bodem
-Finca: een misschien wat standaard eurospel, maar toch weer de moeite waard. Ook leuk met 2.
-Palais Royal: idem
-Diamonds Club: idem, al heb ik het nog niet met twee gedaan. Dit had wel genomineerd mogen worden voor de SdJ.
-Small World: een van de leukste remakes van het jaar. Vinci met een bonte en vrolijke vormgeving. Hoe veroveren in een euro leuk kan zijn.

Lekker vlotte spellen voor twee (of meer):
-Finito: lichter dan lucht, dom maar verslavend tijdverdrijf
-Geharrewar in de Sushibar, weer zo'n lekker vlot dobbelspelletje
-Cthulhu Rising: een leuk en simpel legspel voor 2. Vergeet het thema.
-Cities: weer tegels leggen en verslavend ook.
-Keltis BMM: de Keltis-tak van spellen moet zijn eerste slechte spel nog opleveren. Simpel, luchtig, maar met genoeg spanning
-Konijnen Hokken: al het derde dobbelspel in dit overzicht. Hier ligt de nadruk op gokken, ook leuk.

Oudere spellen, nieuw voor mij:
-Auf der Reeperbahn nachts um halb Zwei: een intrigerend spel voor twee van Knizia. Hier ziet behoorlijk wat diepgang in.
-Memoir '44: misschien nog wel leuker dan BattleLore, maar eigenlijk zijn ze allebei de moeite waard

Nieuw in Nederland, oud voor mij:
-Genoa: een schitterend onderhandelingsspel. Ik vind dat de Nederlandse heruitgave wat te weinig aandacht heeft gekregen (net als bij Chinatown)
-Het achtste wereldwonder: met Ra en Heersers der Woestijn een van de leukste middellange spellen van Knizia
-Hazienda: helaas ook wat onopgemerkt gebleven. Dit is Kramers beste solospel mensen!

Tegenvallers:
Het stomste nieuwe spel dat ik dit jaar speelde moet Monopoly Deal zijn geweest. Maar daar had ik geen verwachtingen van, dus dat kan ik moeilijk een teleurstelling vinden. Tegenvallers kom ik tegen in het zwaardere segment, met Le Havre en Fabrikmanager als grootste misdadigers. Monotoon, gortdroog, eindeloos rekenen en uiteindelijk voelt het meer als werk. Le Havre heeft dan nog wel wat variatie maar duurt eindeloos. Fabrikmanager is weer korter, maar stelt bar weinig voor op het gebied van variatie.

Daar kom ik direct op de mineur waarin het speeljaar 2009 tijdens Spiel eindigde. Ik was er niet bij en heb daarom nadien extra veel gelezen aan spelindrukken. Mijn conclusies: in 2009 maakte het pittige rekenspel een glorieuze comeback. Leuk voor de liefhebbers van de zware kost, maar ik raak er steeds meer op uitgekeken. Optimalisatiepuzzels als Fabrikmanager en Le Havre voelen meer als werk dan als spel en doe ik daarom met weinig plezier. Tot hoogtepunten van 2009 worden spellen gerekend als Automobile, Loyang en Shipyard. Stuk voor stuk spellen waar ik niet naar uitzie.

Gelukkig zijn er nog wel spellen die ik graag eens probeer. Denk aan Carson City, Endeavor, Hansa Teutonica en Dungeon Lords (hoewel ik de auteur na Galaxy Trucker en Space Alert toch wel wantrouw: gaat het weer om een gimmick of nu toch om een serieus goed spel?). Bovendien is over twee maanden de speelgoedbeurs in Neurenberg alweer en daar zit vast wel weer iets leuks bij. Tot die tijd heb ik genoeg ongespeelde spellen en 78 koninkrijkkaarten in Dominion.

Zijn er meer mensen met favorietenlijstjes?

zondag 6 december 2009

Details

Gisteren heb ik bij Speldorado in Delft de uitbreiding op Agricola gekocht. Meteen bij de ingang lagen stapels spellen in de aanbieding, waaronder De Kathedraal voor 20 euro. De Kathedraal staat al een tijdje op mijn radar, maar omdat het spel al een paar jaar op de markt is, hoopte ik het een keer ergens tegen een zacht prijsje te kunnen kopen. Twintig euro was mij zacht genoeg dus die mocht mee.

Er zijn mensen die een spel pas uit het folie halen als ze het voor het eerst gaan spelen. Ik hoor duidelijk niet tot die groep. Zodra ik tijd heb sla ik aan het uitpakken (stanspret) om te kijken wat voor materiaal er in de doos zit en om een eerste indruk van het spel te krijgen (raden waar de verschillende speelstukken toe dienen).

Het uitpakken wordt extra leuk als het materiaal verrassingen bevat. Bij zowel De Kathedraal als de Veenboeren kwam ik goed aan mijn trekken.

Bij het openmaken van de doos van De Kathedraal viel onmiddellijk op dat de vakken van de plastic inlay in de doos samen een soort kerkraam vormen. Dit past helemaal bij het thema van het spel. De speelstukken passen ook nog keurig in de verschillende vakken dus de inlay is nog praktisch ook. Ik had dit nog nooit eerder gezien bij een spel. Aangezien we al weer een paar jaar verder zijn na het verschijnen van dit spel is dit dus geen idee dat voor andere spellen is overgenomen. Jammer, maar dat maakt de ontdekking in de doos van De Kathedraal alleen nog maar verrassender.

Bij het uitpakken van de Veenboeren zaten op zich niet echt nieuwe verrassingen doordat ik het spel al een keer gespeeld had met/bij Eugène. Maar desalniettemin was het leuk om de extra tegels terug te zien met de kleine grapjes die daar op zitten. In het bos lopen beren, honden en wilde zwijnen rond. Verder ligt er een jager plat op de grond. Dit lijkt me geen goed teken, maar de vraag is of hij hier ligt omdat hij zichzelf van het leven beroofd heeft of dat het een ongeluksschot is geweest van een andere jager. Ik kan het erg waarderen als de makers van een spel dit soort kleine grapjes in het spelmateriaal verwerken. In Agricola en de verschillende decks zitten natuurlijk ook al veel van dit soort grapjes verstopt, maar het is leuk dat dit ook naar de uitbreiding is doorgevoerd.

Zo, dan wordt het nu tijd om me eens op de spelregels te storten en mijn charmes in de strijd te gooien om Niek over te halen voor een potje (of twee, drie, vier…….)

vrijdag 4 december 2009

Space Hulk missie 2: Exterminate

Een ruime maand geleden speelde ik Space Hulk met Jasper. Als voormalig Warhammer 40k-speler (Space Marines nog wel) vond hij het natuurlijk erg leuk en was wel in voor een tweede ronde.

Het tweede scenario, Exterminate, staat te boek als erg lastig voor de Genestealers. Om niet te zeggen onmogelijk. Maar hetzelfde geldt voor de Space Marines in het eerste scenario (toepasselijk 'Suicide Mission' genaamd) en die verloor ik mooi als Genestealers. Ik vreesde dus weer een schrobbering.

De eerste ronde mocht ik direct aan de bak als de Genestealers. Jasper positioneerde zijn Space Marine met Assault Cannon (AC) in de noordelijkste kamer, vervolgens zette ik de sergeant helemaal onderin. Jaspers intentie was snel duidelijk: alle SM's zo snel mogelijk bij elkaar krijgen om zich vervolgens in te graven. Hij koos ervoor ze naar het noorden te brengen, richting AC.

Ik besloot vervolgens de blips van 3 in het noorden in te zetten en die van 1 in het zuiden. Die begonnen daar de achtervolging van de sergeant, maar door zijn voorsprong konden ze hem niet inhalen. Toen hij eenmaal gedekt was door een SM in overwatch bleven de blips veilig op afstand, in een hoekje. Hun tijd zou wel komen.

In het noorden ondertussen stelden ze het AC op de proef. De kans dat deze raak schiet is ruim 70% en met sustained fire zelfs bijna 90%. De ene na de andere GS werd dus neergemaaid. Gelukkig voor mij wel met af en toe een misser. Het AC hield zo de noordelijkste gang vrij, de andere SM's deden hetzelfde in de parallelle gang.

Maar het feest duurde niet eindeloos. Toen het AC eindelijk leeg was (en zo'n 16 slachtoffers had gemaakt) grepen de GS's hun kans. De SM met het AC had zonder ammunitie geen schijn van kans. Nu de noordelijke gang ineens vrij was, konden ze razendsnel de andere SM's omsingelen, die dan ook als vliegen neergingen. Hier en daar namen ze nog een GS mee in hun dood, maar niet genoeg. Uiteindelijk bleef alleen de sergeant over. Gewapend met een Storm Shield en Thunder Hammer is deze in close combat een geduchte tegenstander, helemaal als hij op wacht staat.

En dat was dus wat hij deed, in een deuropening nog wel. Daardoor konden de GS's hem alleen van voren aanvallen. Dat is in het voordeel van de sergeant. Maar de tien GS's die over waren kon hij niet meer aan. De derde aanval bleek fataal, en ook hij stierf een gruwelijke dood. Leve de Genestealers!

Ik was natuurlijk erg ingenomen met mijn winst, vooral omdat ik de vorige twee keren kansloos verloren had. We wisselden van kant en begonnen opnieuw. De SM's hebben wat goed te maken.

Ik zette als eerste de AC in de zuidelijke kamer. Daar heeft hij een goed overzicht op een van de lange gangen, waardoor de GS's op afstand blijven. De sergeant kwam in het midden, de gewone SM's in de rest. Ik besloot een wat aggresievere strategie te proberen en bracht zo snel mogelijk twee SM's naar het zuiden om samen met het AC de zuidelijke ingang te blokkeren. Was dat eenmaal gelukt, dan kon ik me ingraven en op GS-jacht. De sergeant en de laatste SM trokken naar het midden, richting doodlopende gang. De ideale plek voor de sergeant om de GS's op te vangen.

Maar toen Jasper zijn GS's wat op het zuiden concentreerde, bedacht ik me. Het leek me beter om daar ook de druk op te voeren, en te proberen met de sergeant en de SM op te rukken richting noordelijke ingang.

Het pakte iets anders uit dan we allebei dachten. Door een tactische blunder van mijn kant kon Jasper de SM met de Chain Fist in het zuiden al snel elimineren. De SM's stonden er nu met z'n tweeën voor. Genoeg om de GS's op afstand te houden, maar het hield niet over. Door wat geluk had ik ineens genoeg Command Points om met mijn AC de ingang te blokkeren en hem tegelijk in een hoek op overwatch te zetten. Daar was hij bijna onkwestbaar voor de GS's, die voorlopig op afstand bleven. Een patstelling dus, die ik pas langzaamaan kon doorbreken met de andere SM, die voorzichtig de gang inliep om de GS's in de rug aan te vallen. Niet te snel; hij had gezien wat er met zijn teammaat was gebeurd.

In het noorden ondertussen zaten de sergeant en zijn kompaan rug tegen rug ingeklemd in een zwerm van Genestealers. Maar de sergeant stond op wacht en de SM op overwatch, met een lange lege gang voor hem. Geen vuiltje aan de lucht. Ware het niet dat een GS die gang wist te overbruggen en de schoten in de overwatch ontweek. Exit tweede SM. Van een bijna gewonnen positie zat ik ineens in een lastig parket. De situatie in het zuiden was bijna onder controle, maar bovenin stond de sergeant alleen tegen een stuk of 20 GS's.

Jasper zag zijn kans schoon en bracht de meerderheid van de GS's als de weerlicht richting zuiden, om daar de twee overgebleven SM's te gaan omsingelen. Hij liet er zes achter bij de sergeant, drie aan iedere kant. Mijn overlevingskansen hingen nu aan de sergeant. Er ontstond in het noorden een bloedstollende strijd tussen de sergant en de aliens. Omdat ze hem telkens in de rug aanvielen, had hij niets aan zijn wapens en moest hij het volledig op ervaring doen. Hij bleef telkens in leven (dankzij zijn wachtpositie), maar dat was slechts een kwestie van tijd.

Het zuiden was nu vrij van GS's en de SM met het AC blokkeerde de uitgang. Maar met een inkomende horde GS's was de situatie allesbehalve comfortabel. Ik koos uit nood dus weer voor aan agressieve aanpak: de sergeant ging nu in zijn beurt ook aanvallen. dat was zijn enige kans om GS's te doden. Maar omdat hij nu geen herkansing kreeg, was de kans op mislukking niet gering.

Tot mijn grote geluk wist hij in twee beurten alledrie de GS's voor hem te doden. De weg naar de noordelijke ingang was nu vrij. Alle extra Command Points gingen aan hem op, zodat hij maar zo snel mogelijk bij de ingang kon zijn. Jasper stuurde nog hulptroepen langs de andere kant, maar was te laat. De sergeant wist de tweede ingang af te sluiten en verzekerde zo de winst voor de SM's.

Mijn schandelijke nederlagen van de vorige keer waren uitgewist: 2-2. Ik zie al uit naar het derde scenario!

dinsdag 1 december 2009

Gespeeld in november

November was de maand van de nieuwe spellen: 13 in totaal. Daaronder veel kinderspellen, want ik was niet alleen naar het Spellenspektakel. Er zaten een paar leuke tussen, met als absolute topper:

Time's Up: zoals je in de vorige bijdrage kunt lezen

Andere nieuwe spellen:

-Cities: een verrassend leuk puzzelspelletje in de traditie van Take it Easy. Eigenlijk is het nauwelijks een spel te noemen, maar het is kort en verslavend genoeg om dat geen bezwaar te maken. Noem het een intelligente versie van Finito.
-Martinique: de kwalificatie 'deductiespel' is voor mij geen aanbeveling (Sleuth, brrr), maar Martinique is dat zeker niet. Zoeken naar de schat is vrij futiel, want tenzij je medespeler volledig zit te slapen is de kans op succes maximaal 50 tot 70%. Nee, concentreer je dan maar op het rapen van puntjes, zoals in zoveel andere spellen.
-Mausgeflippt: een grappig reactiespelletje voor kinderen. Wel voor kinderen met grote handen, want de kaarten zijn behoorlijk groot om er zeven van in je handen te houden. Toch maar eens van die houten rekjes kopen.
-Cocotaki: een simpele (en leukere?) variant op pesten. Ook geschikt voor de kleintjes, weer met grote handen.
-Koplopers & Dwarsliggers: een redelijk familiespel rond het vervoeren van passagiers in Nederland. Een beetje lekker logistiek plannen en met treintjes rijden is vaak leuk, al zinnen die storingskaarten me niet helemaal. Zeker met weinig spelers kan het spelen ervan je meer hinderen dan helpen.
-Drachenparade: weer een alleraardigste vuller van Knizia. Een beetje gokken, een beetje je medespelers lezen en daar heb je weer een prima spel. Hoe doet hij dat toch?
-Sprookjesland: oei, dit is een oudje. Maar tenzij je met kinderen speelt zul je dit niet snel op tafel leggen. Met die kinderen is het een leuke memoryvariant, met allerschattigste plastic boompjes. Hoge speelgoedfactor.
-Fast Food: een Halli-Galli kloon, maar nu met een flatulente hamburger in plaats van een pittige bel. Doe mij het origineel maar, daar leren de kleuters nog een beetje van rekenen ook.
-Fish Fish Fish: familiespel à la Pinguïn. Meer bewegingsvrijheid, doordat de vissen niet het speelveld bepalen. Ik vind het een goede vondst dat je met de kaarten kunt kiezen uit het verplaatsen van schepen of vissen. Zo heb je altijd wel wat aan je kaarten. En dan die strijd om de grote scholen: speel je op safe of ga je voor de grote buit?
-Casper en de spookschool: best een leuke memory-variant, maar niet leuk genoeg om 30 euro aan uit te geven. Doe me dan toch maar Jakkiebak, Spokentrap of desnoods Middernacht Vampierenjacht. Heeft dit de Kinderspiel des Jahres gewonnen?
-El Paso: Diamant met dobbelstenen en minder spelers. Ik vond het best leuk, maar ik denk dat ik toch bij Diamant blijft. Dat is nog een stuk vlotter en véél minder gepriegel met spelonderdelen.
-Space Alert: ik heb iets met coöperatieve spellen en SF, maar mijn ene potje van Space Alert deed niet smaken naar meer. Misschien komt dat ook doordat we geen idee hadden waar we mee bezig waren en de missie toch wonnen. Het was maar een eenvoudige trainingsmissie, maar toch. Iedereen heeft de mond vol over hoe dit spel alleen echt leuk is als je het regelmatig met dezelfde groep speelt en ik zie helemaal wat ze bedoelen. Dat zie ik bij mezelf niet gebeuren, dus ik vrees dat dit mijn collectie weer geruisloos gaat verlaten.

En dan nog de statistieken: 68 potjes, verdeeld over 22 verschillende spellen. Alles vaker dan 1x gespeeld:
12x Dominion: Seaside
10x Cities, Tai Pan
6x Dominion (al dan niet met uitbreiding(en))
3x Finito, Martinique, Mausgeflippt, Time's Up
2x Cocotaki, Koplopers & Dwarsliggers, Race for the Galaxy, Sorry Schuivers

DE spellentip voor de feestdagen is...

Time's Up!

Iedere keer als een partyspel me aanstaat, zeg ik eerst dat het niet mijn genre is. Maar kan ik dat nog langer volhouden nu ik weer een fantastisch exemplaar heb gevonden? Want dat is Time's Up.

Het is al een wat oudere titel, waar ik regelmatig goede verhalen over las. Maar het was er alleen in buitenlandse edities. Hoeft niet erg te zijn, behalve dan dat het in Time's Up om bekende personen gaat. En aangezien ik al slecht ben in Bekende Nederlanders, leek een spel vol Bekende Buitenlanders me geen goed idee. Maar na de Vlaamse editie heeft Asmodée nu ook een Nederlandse uitgebracht. Toen ik die op het Spellenspektakel zag voor een schamele 18 euro, wist ik wat me te doen stond.

Spijt heb ik niet gekregen. Inmiddels 3x gespeeld en ik weet genoeg: dit is mijn favoriete partyspel. Zelden heb ik zo vaak en hard moeten lachen bij een spel, en mijn medespelers met mij. Dit kun je nog aan de grootste kniesoor voorzetten en je hebt een leuke avond.

Het spelidee is simpel: je moet voor je teamgenoot (-en) zo veel mogelijk personen in 30 seconden omschrijven. In de eerste ronde mag je alles zeggen, behalve natuurlijk woorden uit de naam en dergelijke. Tot dusverre niets nieuws ten opzichte van iets als 30 Seconds. De echte lol komt in de tweede en derde ronde: dan gebruik je dezelfde kaarten als in de eerste, maar mag je niet meer alles zeggen. In de tweede ronde nog slechts één, in de derde ronde: mond dicht! En geloof me, in die tweede en (vooral) derde ronde houd je het niet droog. Daar is geen alcohol voor nodig, zoals deze geheelonthouder je kan verzekeren.

Dus, wie nog een leuke bezigheid zoekt om de feestdagen met de (schoon)familie maar door te komen, kan ik Time's Up van harte aanbevelen.