zaterdag 14 februari 2009

Onzijdig meisje

Afgelopen donderdag was er weer een spellenavond bij mij op het werk. De vorige keer had ik de Weerwolven van Wakkerdam geïntroduceerd en veel collega’s hadden zich hier kostelijk mee vermaakt en hadden gevraagd of we het ook deze keer weer konden spelen. Nou ben ik de beroerdste niet en dus kroop ik weer in de rol van spelleider en mijn collega’s in die van de bewoners van Wakkerdam.

Er deden ook een paar collega’s mee die de vorige keer niet waren geweest en dus begon ik met het uitleggen van de regels. Aangekomen bij het onschuldige meisje voegde ik daar aan toe dat deze rol natuurlijk zowel door een man als door een vrouw gespeeld zou kunnen worden. Een gevatte collega maakte van onschuldig daarom onzijdig en dit was zo grappig dat we hem er in hebben gehouden. Het onzijdig meisje was overigens zeer succesvol waardoor de weerwolven in rap tempo werden ontmaskerd.

Op mijn vorige werk speelden we in de pauze vaak taipan (dat krijg ik er helaas bij mijn huidige collega’s maar niet door). Soms heb je bij taipan bijna een killer-combinatie, je mist alleen net die ene kaart om het af te maken. Je hoopt dan dat je van één van de andere spelers precies die kaart krijgt. Helaas mag je niet om die ene kaart vragen of subtiele hints geven welke kaart je graag wilt krijgen. Wij noemden die kaart altijd het roze konijn. Als iemand aangaf een roze konijn te willen wist je dat diegene met een alles of niets hand zat.

In Take 5! moet je proberen te voorkomen om de zesde kaart aan een rijtje te leggen, want dan moet je de eerste vijf kaarten van dat rijtje oppakken. Op deze kaarten staan koeienkoppen die aangeven hoeveel strafpunten je krijgt voor de betreffende kaart. De neefjes en nichtjes van Niek maakten hier al heel snel koeien eten van en maakten verwijzingen naar de barbecue die al stond te roken en knorrende magen. In het Duits heten de koeien op de kaarten van Take 5! trouwens hornochsen en dit is een scheldwoord voor een dommerd (iets als domme koei dus)

Dit soort insiders grapjes geven een spel net wat meer sfeer. Er zijn vast meer groepen die hun eigen spellenjargon ontwikkelen. Ik ben heel benieuwd naar jullie taalvondsten aan de spellentafel!

woensdag 11 februari 2009

Mooiste spelbord

Ik was aangenaam verrast door de vele reacties op mijn blog over mooiste spelonderdeel en daarom wil ik daar graag een vervolg op schrijven. De looks van een spel worden ook in grote mate bepaald door het spelbord dat wordt gebruikt en dus wil ik in dit blogje de mooiste spelborden in de spotlight zetten.

Spokenjacht
Ik begin met het bord van Spokenjacht. Op dit bord is zo ontzettend veel te zien en het nodigt uit tot het verzinnen van spannende spookverhalen. En dat zonder afbreuk te doen aan de speelbaarheid van het spel Hulde aan degene die dit bord heeft ontworpen.

Bus
Het bord van Bus is misschien niet echt mooi te noemen, maar door zijn originaliteit vind ik dat het absoluut een plaatsje in dit rijtje verdiend. Het bord ziet er uit alsof het door een kind getekend is en dat heeft iets puurs. En op het bord zijn allemaal verwijzingen naar andere bekende spellen verwerkt. Ik vind het leuk om hier naar te kijken terwijl ik op mijn beurt wacht.

Morgenland
Morgenland is één van mijn favoriete spellen en het sprookjesachtige bord draagt absoluut aan mijn spelvreugde bij. Het bord ademt de sfeer uit van duizend-en-één-nacht. Ik vind het ook heel leuk dat je iedere ronde als het ware door de verschillende gebieden op het bord loopt die allen hun eigen rol hebben.

Ticket to Ride The Nordic Countries
Dit spel ziet er uit alsof het gemaakt is om onder een kerstboom te liggen. Niet alleen staan op het bord landen waar de Kerstman goed met zijn slee kan komen omdat er vast altijd sneeuw ligt, maar ook de hele kleurstelling ademt de sfeer van een verstilde poolnacht uit. Gelukkig is de rest van het spelmateriaal van dit spel al net zo geweldig!

That’s life
Ok, that’s life heeft strikt gesproken geen spelbord, maar de losse tegels die gebruikt worden zijn wel voorzien van erg leuke tekeningetjes. Zo op het eerste gezicht zien de tekeningen er wat kinderlijk uit, maar als je goed kijkt zit er vaak een heel volwassen grapje in. Mijn favoriete tegel is die van schaakstuk (paard) dat heel schaapachtig grijnst omdat hij net een dampende drol heeft gedraaid.

De Koningsburcht
De laatste tijd komen er veel borden uit die als het ware in vogelvlucht zijn getekend. Daar zitten veel juweeltjes bij (die ik niet allemaal ga noemen), waaronder De Koningsburcht. Het bijzondere van De Koningsburcht is ook nog eens dat het een dubbelzijdig speelbord is waardoor je hetzelfde kasteel in aanbouw zowel in de winter als de zomer kan zien. Van dit bord krijg je spontaan zin om ruïnes te gaan bezoeken op vakantie!

The Golden Compass
De film heb ik nooit gezien, maar het boek heb ik met veel plezier gelezen. Op het bord wordt dezelfde reis afgelegd door de spelers als door de hoofdpersoon in het boek. De tekeningen zijn prachtig, maar dit bord staat vooral in mijn lijstje omdat als ik het zie, ik meteen weer moet denken aan dat prachtige verhaal. Een soort visuele samenvatting dus.

Niagara
Soms komen vorm en functie heel mooi bij elkaar, bijvoorbeeld in het bord van Niagara. Het bord wordt over de doos heen gelegd, er worden wat doorzichtige plastic schijven opgelegd en voilà, je hebt een echt stromende rivier. Het ontwerp is geniaal in zijn eenvoud.

Beowulf
Het bord van Beowulf is van dezelfde maker als de borden van het coöperatieve spel In de Ban van de Ring en al deze borden verdienen een plaatsje in dit rijtje. Deze borden zijn sprookjesachtig zonder zoetig te worden. Het bord van Beowulf was voor mij aanleiding om op zoek te gaan naar het verhaal waarop dit spel is gebaseerd. En als een bord dat voor elkaar krijgt, is dat een goed teken

San Marco
Het bord van San Marco spreekt mij erg aan door de mooie kleuren die gebruikt zijn. Op het bord staat een plattegrond, maar de verschillende wijken hebben zijn subtiel van sfeervolle afbeeldingen voorzien in mooie, warme, rustige kleuren. Hierdoor is er veel te zien op de kaart, zonder dat het schreeuwerig wordt. Heel knap gedaan.

Deze lijst overziend, valt me op dat ik een sterke voorkeur heb voor spelborden die een verhaal vertellen en die echt een centrale rol spelen in de spelbeleving. Ik ben benieuwd wat jouw favoriete spelbord is en waarom.

zondag 1 februari 2009

Gespeeld in januari

2009 begon goed: in januari speelde ik 91 potjes, verspreid over 32 spellen. Bijna de helft daarvan was nieuw. Ik ben vooralsnog goed bezig met mijn goede voornemen om al mijn ongespeelde spellen eens op tafel te krijgen: van de 15 die ik op 1 januari had, zijn er nog maar 6 ongespeeld (en er zijn al weer 2 nieuwe spellen bijgekomen).

Alle spellen die ik vaker dan 1 keer speelde:

15x Dominion
13x Tai Pan
10x Sorry! Schuivers
9x Race for the Galaxy
8x Stef Stuntpiloot
3x Poison, Abracadabra
2x Cthulhu Rising, Diamonds Club, Klein Donderheksje, Memoir '44 en Auf der Reeperbahn nachts um halb Zwei

Mijn beste nieuwe spel was Memoir '44. BattleLore kon ik al erg waarderen, maar ook van deze Command & Colors-variant ben ik erg gecharmeerd. Voor mij hoeven de gedetailleerde en langdradige oorlogssimulaties niet zo, maar voor vlotte en tactische wargames ben ik wel te porren. Als ik Helen ook aan dit soort spellen zou kunnen krijgen, had ik Memoir zo aangeschaft. Maar BattleLore heeft al genoeg gezelschap om samen stof te verzamelen.

Andere voor mij nieuwe spellen:

Abracadabra: Een verrassend leuk concentratie- annex racespel. Ik ben niet zo van de Set-achtigen, maar deze vond ik erg leuk. Dit is tenminste een spel.
Auf der Reeperbahn nachts um halb Zwei: Een leuk touwtrekspel van Knizia. De regels zijn de eerste keer overdonderend complex voor zo'n simpel spelletje, maar na een potje heb je het wel door. Doet erg denken aan zijn Duel, maar is net een paar graadjes subtieler. Dit wil ik vaker spelen.
Cthulhu Rising: Afgaande op de beschrijvingen leek ik met dit spel een miskoop gedaan te hebben op Spiel, maar niets bleek minder waar. Hoe het leggen van genummerde fiches in een matrix, voorzien van een bizar slecht passend thema, toch nog een intrigerend spelletje op kan leveren. Een snack à la Flowerpower, maar een leuke snack. Jammer van dat thema, daar gaat het spel alleen maar last van krijgen (zowel bij liefhebbers als haters van inktvisachtige Grote Ouden).
Day & Night: Nog een touwtrekspelletje voor twee, maar nu wat minder interessant. Ik zou dit best nog eens willen spelen, maar voor mijn gevoel kabbelt het wat voort totdat een van beide spelers wint. Het zal er wel niet van komen: Dagmar hoeft het niet meer te doen en ik vond het niet leuk genoeg om het Helen te willen leren.
Diamonds Club: Ha, weer een leuk stevig familiespel van Dorn. Leuk voor families met een beetje ervaring en voor verwende veelspelers, die hier wel elementen van andere spellen in kunnen ontdekken. Het hart van het spel wordt gevormd door een zeer intelligente variant op het plaatsen van arbeiders. Jammer genoeg niet in het Nederlands. Misschien een beetje vreemd, want afgezien van de regels en spelsamenvattingen komt er geen greintje tekst in voor.
Dier op Dier - Het Duel: Meh. Ik doe liever gewoon Dier op Dier, ook met twee. Maar het basisspel aanvullen met twee sets hiervan, zoals Dagmar deed, is een goed idee.
Flussfieber: Net als Abracadabra een racespel met een wat minder alledaags vervoersmiddel. Was best OK, maar een beetje rechtlijnig. Dan doe ik nog steeds liever Top Race.
Hexer von Salem: Een van de vele samenwerkingsspellen die het afgelopen jaar zijn verschenen. Moet heel moeilijk zijn, maar in ons potje van drie hadden we geen problemen met Necron. Had waarschijnlijk veel te maken met een tikje geluk (vier gesloten poorten, ahem) en de ervaring van Dagmar. Thema en vormgeving zijn wel erg on-Duits. Bij Pegasus, OK, maar Kosmos? Dapper. Oh ja, vond het erg de moeite waard.
Lungarno: Een legspel dat de indruk wekt de geluksfactor van Carcassonne bij het trekken van tegeltjes te willen verminderen. Ik vond het maar zo-zo. Moet het nog maar eens spelen, maar ik zie dit geen blijver worden.
Palais Royal: Een hele fatsoenlijke doorsnee-euro. Mannetjes inzetten, ze verplaatsen op het (variabele) bord om aan grondstoffen te komen, deze inzetten om puntenfiches te kopen en voilà. Waar hebben we dat meer gezien? Desondanks leuk genoeg om nog een paar keer te spelen.
Poison: Weer eens een leuk vlot kaartspelletje van de Doktor. Wat minder chaotisch dan Take 5!, maar met zeker zo'n grote rol voor Dame Geluk. Maar heeft toch die X-factor dat je het nog een rondje wilt doen.
Qwirkle: Het onwettige kind van Scrabble en Genius. Ben niet zo'n woordspelfan, maar Genius vind ik erg leuk. De eerste keer Qwirkle beviel helemaal niet slecht. Het lijkt me wel wat lang duren voor een in de grond vrij simpel spel. Toekomstige potjes moeten uitwijzen of dit klopt.
Shogun: Ik heb Wallenstein al eens gedaan, dus strikt genomen telt het niet als nieuw spel. Op de andere kaart en het bieden op de speelvolgorde na zijn het dezelfde spellen. Het was (vooral door de moeizame uitleg) wel een erg lang spel, maar ik heb me eigenlijk de hele tijd wel vermaakt. Het scheelt dat vrijwel de meeste denktijd simultaan is. Als ik de laatste beurt niet zo stom was geweest belasting te heffen in een opstandige provincie met slechts één leger had ik misschien nog kans op de overwinning gehad ook. Nou ja, herkansing maar.
Sorry! Schuivers: Pretentieloos. Melig. Schuiven en schieten. Als je nu nog niet afhaakt, is dit een spel voor jou.