woensdag 28 januari 2009

Meer Dominion

Na een kort hiaat (zeg twee weken) heb ik de afgelopen week weer flink wat Dominion gespeeld; op BSW ben ik de grens van 100 nu gepasseerd (als is dat daar aan de bescheiden kant). Tijd voor nog wat strategie-gedachten.

Vorige keer had ik nog wat algemene tips, vandaag ga ik in op een paar specifieke kaarten. Niet zomaar kaarten, maar de kaarten die het spel zo veranderen dat je er je strategie op moet aanpassen: of je er nu mee speelt of niet. Ik heb het natuurlijk over de Kapel, de Tuinen en de Heks.

De Kapel was al vroeg berucht. Het werd vrij snel gebombardeerd tot absoluut de beste kaart van het spel, en daar kan ik me iets bij voorstellen. Een kaart die maar 2 kost kun je je direct permitteren, en de mogelijkheid om al dat waardeloze koper en die landgoederen vroeg te lozen is een godsgeschenk. Pas vooral goed op als ook de Avonturier in het spel is: je kijkt al snel aan tegen een deck met alleen een kapel, goud, zilver en een Avonturier. Eventueel nog een Markt, Festival (Jaarmarkt op BSW) of Raadszaal of zo erbij en je koopt iedere beurt een provincie. Of twee. Gelukkig is het Kapeldeck niet onverslaanbaar: zeker als het geen koper meer heeft kan een Militie of Dief erg doeltreffend zijn. Nadeel van de Kapel: goed werkende Kapeldecks zijn dodelijk saai. Het is bijna of je een algoritme afwerkt.

Dan de Tuinen. Dit was al vroeg een van mijn favoriete kaarten. Ik bewaar goede herinneringen aan de combinatie Troonzaal-Werkplaats-Tuinen. Met genoeg geld in de hand scoor je dan in één beurt drie Tuinen! De Tuinenstrategie is eigenlijk het tegenovergestelde van het Kapeldeck. In plaats van zo weinig mogelijk, wil je zoveel mogelijk kaarten in je deck. Als het een beetje loopt, heb je met een Tuinendeck aan het einde meer dan 50 of zelfs 60 kaarten verzameld. Dat is dus net zoveel punten als een Provincie, voor de helft van het geld. Hoe kom je aan al die kaarten? Ach, alles wat je toestaat extra kaarten te nemen helpt: Houthakker, Festival, Raadszaal, Markt, Bureaucraat... Vergeet niet een paar Kelders te kopen, om tijdens het spel al die Tuinen af te leggen voor nuttiger kaarten. Niet voor niets wordt over de Tuinen het vaakst geklaagd dat de prijs te laag is. Nadeel: als de tegenstanders te snel op gang komen is het spel voorbij voordat je boven de 40 kaarten zit.

De Heks is verreweg de gemeenste kaart van het spel. Persoonlijk vind ik de Dief wat irritanter, maar die kan het slachtoffer aan de andere kant ook juist meer profijt dan schade opleveren. Maar de Vloeken van de Heks zijn een tweesnijdend zwaard: dat strafpunt is al vervelend genoeg, maar nog erger is dat je deck er weer een onbruikbare kaart krijgt, en zo weer aan efficiëntie verliest. Wapen je dus tegen de Heks. Vaak is de aanval de beste verdediging en kun je er maar beter zelf ook een paar kopen. Dan komen tenminste niet alle Vloeken bij jou. Met Slotgracht, Kapel en Verbouwing kun je je ook wel wat verdedigen, maar ze bieden geen volledige garantie.
In sommige situaties is de Heks zelfs 'broken' (op een Channel-Fireball manier): als het geld van één speler in het begin 5-2 is verdeeld (in plaats van het meer gangbare 4-3), kan hij in een van de eerste twee beurten een Heks kopen. Vanaf beurt 3 kunnen de andere spelers dus vloeken om de oren krijgen. Bovendien maken die twee extra kaarten die een Heks oplevert de kans groter dat de speler in kwestie al snel nog een of twee Heksen kan kopen. Zeker in het begin van het spel zijn die Vloekkaarten een kolossale rem op je deck. Daar helpt geen enkele kaart je tegen. Kom je dit dus tegen, dan kun je maar beter ophouden; het spel is dan al beslist. Ik heb dit onlangs twee keer mee mogen maken (als lijdende partij) en het eindresultaat was duidelijk.

Daarnaast bevat Dominion natuurlijk veel andere leuke kaarten (Festival, Geldschieter en Laboratorium behoren tot mijn favorieten), maar geen van alle zijn in mijn ervaring zo bepalend als deze drie.

Wensen voor de uitvoering van spellen

Ik ben dol op spellen en bezit er dan ook vele. Ik vind het heerlijk om naar mijn stapels spellen te kijken, zelfs als het spellen zijn die ik misschien wel nooit meer speel omdat vaak de nieuwere spellen voorrang krijgen boven oude favorieten. Ik heb zojuist de was laten centrifugeren en terwijl ik wachtte tot de wasmachine klaar was heb ik even genoegzaam naar de spellen gekeken die op zolder staan. Op zolder staan juweeltjes als De Bruggen van Shangrila, San Marco, Evo, Wallenstein, Pueblo en zo kan ik nog wel even doorgaan. Stuk voor stuk spellen die ik graag weer eens zou willen spelen maar waar ik het op korte termijn niet tot zie komen. Terwijl ik stond weg te dromen kwam ik op het idee om mijn verlanglijstje met de fysieke kenmerken van een fijn spel op te stellen.

Less is more
Gezien mijn ruimtegebrek is mijn eerste eis dat spellen vanaf nu verplicht in een doos zitten die precies groot genoeg is om al het materiaal comfortabel op te bergen. Als het materiaal ook in een doos past die half zo groot is: doen! Hierdoor kunnen er flink wat extra spellen in een spellenkast en het scheelt ook materiaal- en transportkosten. Als wasmiddelen vertellen dat ze milieubewust bezig zijn door kleinere verpakkingen te gebruiken, dan moet dat ook voor spellen en nog heel veel andere artikelen gelden.

Standaardverpakking
Soms kom je spellen tegen in een opvallende verpakken. Zo zaten spellen van Cwali vroeger altijd in een koker en heb ik ergens nog een afwasspel in een driehoekig doosje liggen. Hier maak je me niet blij mee. Ook de houten doos van Carcassonne de Stad doet mijn hart niet sneller kloppen. Ik wil graag kartonnen dozen in standaardformaten (bijvoorbeeld variëren in hoogte maar niet in lengte en breedte) zodat ze gemakkelijk gestapeld kunnen worden in mijn spellenkast.

Maatwerk
Weg met de standaard houten kubusjes, schijfjes en andere standaardcomponenten. Kijk naar Agricola, ik vind het echt leuker als de koeien er uitzien als koeien en de varkens als varkens. Houten blokjes zijn natuurlijk lekker goedkoop omdat ze efficiënt geproduceerd kunnen worden (weinig afval) en er wellicht sprake is van schaalvoordelen, maar dit weegt niet op tegen het plezier van de maatwerkcomponent. Natuurlijk heb ik er geen bezwaar tegen als onderdelen in verschillende spellen terug komen, zo lang ze maar perfect in het plaatje passen. En gezien het grote aantal reacties (dank daarvoor) op mijn blog over mooie spelonderdelen ben ik niet de enige die er zo overdenkt.

Omvang
Ik houd niet van priegelige onderdeeltjes. Vorige week speelde ik voor het eerst Cavum en los van wat ik van het spel zelf vindt, vond ik veel onderdelen te klein. Als alles een slagje groter was geweest, dan had ik het spel een stuk prettiger hanteerbaar gevonden. Dit gebrek kom je in meer spellen tegen, denk bijvoorbeeld aan de onstabiele pionnen op het veel te kleine scorespoor van Evo of de absurd kleine kolonisten uit Puerto Rico. Het tegenovergestelde (enorm grote onderdelen) kom je volgens mij minder vaak tegen al kan ik me ook voorstellen dat dat niet prettig speelt. Onderdelen moeten groot genoeg zijn om goed hanteerbaar te zijn (en dan raak je ze vast ook minder snel kwijt) maar niet (veel) groter dan nodig.

Spelregels
Niets zo vermoeiend als slechte spelregels. Als ik moeite heb om door een set regels heen te komen, kan dit er zo maar voor zorgen dat een spel heel lang ongespeeld in mijn kast blijft staan. Het is ook heel lastig om een spel uit te leggen waarvan de regels zo warrig zijn dat je ze zelf al nauwelijks helder hebt. Spelfabrikanten doen er dus verstandig aan om hun spelregels door meerdere mensen (variërend in leeftijd en spelervaring) te laten lezen om ze ze zo duidelijk mogelijk te maken. Misschien krijgen we in de toekomst wel DVD-tjes bijgeleverd met daarop een instructiefilmpje, dat zou voor veel mensen de drempel om nieuwe spellen te kopen en proberen een stuk lager maken.

Spelerssamenvatting
Omdat ik zo veel verschillende spelen heb gespeeld weet ik van spellen die ik een tijdje niet gespeeld hebt vaak alleen nog maar de hele grote hoofdlijnen. Een tweede keer de regels doorlezen gaat gelukkig altijd sneller dan de eerste keer, maar wat zou het fijn zijn als bij alle spelers een goede samenvatting zit zodat je snel de regels kan ophalen. En doe er dan meteen voor alle spelers een kartonnen kaartje met de fasen/stappen van het spel en de verschillende keuzes. Zo’n kaartje is ook prettig voor degene die uitlegt omdat de structuur van een spel dan zichtbaar is en de spelers het verhaal beter kunnen volgen.

Kwaliteit
Vanzelfsprekend wil ik spelmateriaal van een zeer goede kwaliteit. Ik wil geen kaarten die snel gaan slijten of aan elkaar blijven plakken. Ik wil geen stansramen waar de stukken nooit helemaal netjes uit komen, maar er altijd stukjes papier afscheuren. Wat ik ook jammer vindt is als het heel lastig is om het speelbord open te klappen zonder dat het ergens breekt of scheurt, borden moeten dus zo gevouwen zijn dat je zonder veel moeite goed kan openen. Een onderdeel wat vaak van mindere kwaliteit is, is papiergeld in een spel. Vaak ziet papiergeld er al na een paar potjes verfrommeld en beduimeld uit. En dan is een doren in het oog van mensen die zuinig zijn op hun spellen. Eugène gebruikt in plaats van papiergeld voor zijn Funkenschlag en Steam over Holland pokerfiches. Dit werkte verbazend goed en prettig. Het enige nadeel was dat je je geld minder goed geheim kan houden.

Reserveronderdelen
Soms wordt je in een spel verrast met wat reserveonderdelen. Denk bijvoorbeeld aan de extra treintjes die bij Ticket to Ride worden meegeleverd. Je hoopt ze natuurlijk nooit nodig te hebben, maar als het nodig is, is het heel fijn dat ze al in de doos zitten. Dat zouden nou meer speluitgevers moeten doen. Het fijne is dat als van een spel per ongeluk een onderdeeltje mist je ook niet meteen in de pen hoeft te klimmen (ik heb daar zelf vaak geen zin in waardoor ik een paar incomplete spellen in huis heb). En voor als er dan toch een onderdeel mist, het zou fijn zijn als altijd in de regels staat hoe je een vervangend onderdeel kan aanvragen. Bij veel uitgevers gaat dit prima, maar helaas nog niet bij allemaal.

Bruikbaarheid
Soms kom je spellen tegen waar de vorm boven de functie lijkt te gaan. Denk bijvoorbeeld aan de handgeschreven looks van het spelbord en de kaartjes van El Capitán. Dit ziet er prachtig uit, maar het is lastig leesbaar en zorgt daardoor voor onnodig oponthoud. Ik hecht veel waarde aan mooi spelmateriaal, maar dit moet niet ten koste gaan aan de speelbaarheid.

Eerlijkheid
Op de doos van het spel moet voldoende informatie komen om je een goed beeld van het spel te vormen. En dat begint met een goede inschatting van de minimale leeftijd (vaak te optimistisch) en de speelduur (vaak aan de korte kant). De incidentele spellenkoper is wellicht tevreden met een kort verhaaltje over het thema van het spel, maar de veelspeler wil graag iets meer weten (bijvoorbeeld wat voor type spel het is en hoe groot de geluksfactor is).;

Zo, dat is een behoorlijke waslijst met wensen geworden. Hebben jullie nog aanvullingen waaraan spellen zouden moeten voldoen?

vrijdag 23 januari 2009

Terug van weggeweest

Een paar maanden schreef ik dat ik het schrijven van spelverslagen voor Spel a/d Maas een beetje moe was. Mijn medespellengekken dachten er net zo over, dus dat hield toen vrij plotseling op. Nu, een klein jaar later, gaan we het toch een beetje missen. Het was vooral leuk om terug te kijken wat we zoal speelden en hoe leuk de spellen gevonden werden. Met andere woorden: de spelverslagen zijn terug, zij het in wel heel afgeslankte vorm. Even een kort stukje over wie er waren en wat er gespeeld is, plus de waarderingen per spel. Vooral voor ons eigen plezier dus.

En wie daar over twijfelde: ja, we spelen nog steeds regelmatig in Rotterdam (al speel ik zelf een stuk minder vaak mee dan vroeger) en wie dat leuk vindt kan altijd eens aanschuiven.

zondag 18 januari 2009

Mooiste spelonderdelen

Dominique van het weblog “De Tafel Plakt!” is bezig met zijn eigen awardshow met bizarre categorieën als de beroerdste doos en de meest erotisch stand op Spiel. Een paar weken geleden keek ik (gedwongen) mee naar een of ander verschrikkelijk auto-programma waarin ook al bizarre prijzen werden uitgedeeld voor bijvoorbeeld de mooiste handrem en knipperlichtgeluidje. Ben ik hier een nieuwe trend op het spoor? Je kan er in ieder geval veel kanten mee op. En daarom heb ik hier mijn eigen lijstje met mijn favoriete spelonderdelen (geordend naar de waan van de dag, morgen kan alles anders zijn).

De witte plastic astronauten uit Galaxy Trucker.
Hoe knuffelbaar kan een speelstukje zijn? Deze plastic poppetjes hebben op mij hetzelfde effect als Hello Kitty op de gemiddelde kleuter. Laat de merchandise maar komen, ik wil wel een Galaxy Trucker agenda, dekbedovertrek, ontbijtset, tas en pyama als dit figuurtje er op staat.

De kameeltjes uit Heersers der Woestijn.
Is het eetbaar, is het knuffelbaar? Nee, het is speelbaar! De kameeltjes uit Heersers der Woestijn zien er uit alsof het de merchandise snoepjes zijn die bij een serie à la de troetelbeertjes hoort. Heel verwarrend, maar het haalt warme gevoelens in me naar boven

De zwarte figuurtjes uit Samurai
Van zoete schuimpjes naar zwarte dropjes is een kleine stap. De budhaatjes, rijstvelden en helmen kunnen moeten een afgeleide van keiharde dubbelzoute drop zijn. Alleen voor echte mannen.




De mensjes uit La Città
Het spel vond ik zelf maar zozo, maar de poppetjes zijn geweldig. Waarom worden niet voor alle spellen passende speelstukken gemaakt, het levert zoveel voldoening op als je de doos opent en je die mini-mensjes ziet liggen

De katten uit Cat Attack
Ik houd van katten, ik houd van spellen en dus sta je met 1-0 voor als je mij een spel over katten voorzet. En dat gaat helemaal op met de geweldige katten uit Cat Attack, je krijgt spontaan zin om een heel nest kittens in huis te halen.

De happers uit Pac Man
Ik heb de boot gemist als het op computerspellen aankomt, maar zelfs ik weet wie Pac Man is. Dank zij het bordspel (nu lieg ik een beetje maar het klinkt zo leuk). Het is bijna therapeutisch om lekker knikkers te happen met de happers uit dit spel, er zijn weinig spellen die een dergelijk effect weten te sorteren.

De schildpadden van Tortuga
Een groot nadeel van abstracte spellen is dat het spelmateriaal weinig emoties los maakt. In Tortuga hebben ze dit probleem opgelost door hele schattige schildpadjes als speelstukken te gebruiken. Het hele spel fleurt er van op.

De beestjes uit Agricola
Agricola is een heerlijk speel-spel en daar passen geen houten blokjes die beesten voorstellen bij. Als je een boerderij hebt wil je echte varkens, schapen en koeien zien. Ik vind het nog steeds jammer dat ik op Spiel achter het net van de miniatuurgroenten heb gevist, maar wie weet dat mijn tijd op dat gebied nog komt.

De mannetjes uit Carcassonne
In het Engels heten de mannetjes uit Carcassonne Meeples (wat vast een samentrekking is van een woord voor pion met people). Inmiddels worden ze in veel spellen gebruikt (jammergenoeg beter goed gejat dan slecht bedacht) en vallen ze dus niet echt meer op. Maar als je nog even goed kijkt, is het een geweldig ontwerp als alternatief voor de pion. Het is dan ook niet verbazend dat ze inmiddels zelfs terug te vinden zijn op bekers, als knuffels en op kleding.

En wat zijn jouw favoriete speelstukken?

zaterdag 17 januari 2009

'Derk's decree'

Op BoardGameGeek staat nu een interessante geeklist met als 'opdracht' om je spellencollectie te reduceren tot 26 spellen: uit ieder rijtje van tien uit de top 250 eentje, plus nog een naar keuze van buiten de top 250. Natuurlijk zou niemand zijn verzameling op die manier trimmen, maar het is toch een leuke oefening in wat nou echt je favorieten zijn. Bijna iedereen staat bij minstens een rijtje van tien voor een onmenselijke keus, zo blijkt uit de discussies. Mijn collectie zou er zo uit zien:

1-10: Race for the Galaxy: mijn favoriete spel, en nog geschikt voor alle spelersaantallen ook. Geen moeilijke keuze, al neem ik met pijn in het hart afscheid van El Grande, Puerto Rico, Eufraat & Tigris, Agricola, Caylus en Dominion.

11-20: Vorsten van Florence. Een eitje. War of the Ring en Pandemie vind ik ook best leuk. De rest is vooral wargame en Martin Wallace, waar ik 0,0 interesse in heb.

21-30: Ra. Weer een eitje, want dit was mijn enige top-10 spel. Van de rest zal BattleLore, Goa en Go nog wel (een beetje) missen.

31-40: Kolonisten van Catan. Het was hartverscheurend om Tai Pan te laten gaan, maar dat is nou net een spel waarbij ik veel met andermans exemplaar speel, dus dat komt wel goed. Yinsh ga ik ook nog wel missen.

41-50: Taj Mahal. Genoeg leuke spellen in dit rijtje, maar dit is mijn enige '5 pionnenspel' van het stel.

51-60: Amon-Ra. Veel aardige spellen hier, maar geen enkel dat ik essentieel vind voor mijn verzameling. Maar op deze stevige Knizia raak ik niet snel uitgekeken. Notre Dame was nog een alternatief, maar dat kan ik genoeg op BSW doen :-)

61-70: Ticket to Ride: Märklin. Eerdere TtR-versies moest ik laten gaan, maar mijn favoriete variant kan ik gelukkig nog wel houden. Het kost me wel Genius en Im Jahr des Drachen en is dus niet geheel pijnloos.

71-80: Dvonn. Ik mis nog een echt tweepersoonsspel, en ik kan me slechtere voorstellen. Misschien had ik wel liever De Strijd gehouden, maar daar krijg ik Helen toch nooit aan. Ook Tikal en Händler von Genua zullen gemist worden.

81-90: Heersers der Woestijn. Het enige spel uit mijn top-10. Maharaja, Union Pacific en Thebes waren leuk, maar kunnen gemist worden.

91-100: Machiavelli. Ik speel dit kaartspel weinig meer, maar zou het toch niet willen missen. Bovendien kan mijn collectie nog wel een kaartspel gebruiken. Afvallers zijn Yspahan en Blue Moon City.

101-110: Torres. Kan ik toch nog een spel van Kramer & Kiesling houden. En het is nog mijn favoriet van hen ook. Jammer voor Thurn & Taxis en Traumfabrik.

111-120: Lost Cities. Een groot 'duh'-gehalte, al zal ik Kardinaal en Koning wel gaan missen. Idioot dat de 3D-editie van Kolonisten hier staat.

121-130: PitchCar. Anders dan alle andere spellen uit mijn collectie, die mag dus niet weg. Tzaar en Jagers & Verzamelaars zijn de slachtoffers, waar ik mee kan leven.

131-140: Magic. In mijn geval betekent dat ik enkele duizenden kaarten mag houden. Ik speel het nooit meer, maar je weet maar nooit. Jambo was een alternatief geweest, maar aan euro-tweepersoonsspellen ontbreekt het me nu niet echt meer (en er komt nog eentje bij!).

141-150: Caylus Magna Carta. Kan ik via de achterdeur toch Caylus houden, dat in de top-10 sneuvelde. Jammer van Leeuwenhart en San Marco.

151-160: Chinatown. De keuze tussen dit en Chicago Express was lastig. Chinatown wint omdat ik nog geen echt onderhandelingsspel heb staan hier.

161-170: Hazienda. Na Vorsten en Torres toch nog maar een stevige Kramer erbij. Ik kwam nog in de verleiding om China, Taluva of Alhambra te nemen, maar nee.

171-180: Arkadia. Het deed pijn om Löwenherz en Meuterer te laten gaan, maar die zijn allebei alleen echt leuk met vier spelers en bovendien weer aan de pittige kant. Het was nu weer tijd voor een wat vlotter spel. Maar het blijft jammer.

181-190: Mü & Mehr. Dat was wel heel simpel. Ik heb nog geen slagenspel, en dit is nog een hele goede ook. De rest was hooguit OK.

191-200: Runebound. Ik had met Bluff (Perudo) graag een dobbelspel gekozen, maar dan mijn favoriete avonturenspel laten liggen? Dacht het niet. Bovendien wordt er meer dan genoeg in gedobbeld. Verder zal ik niets missen uit dit rijtje.

201-210: In de Ban van de Ring. Geen sprake dat ik een top-10 spel laat liggen, zeker niet als het ook nog een samenwerkingsspel is, waarvan goede exemplaren met een lantaren gezocht moeten worden. Maar ja, dan moet ik toch hele onderhoudende spellen als Gesjaakt, Colossal Arena en Royal Turf laten liggen.

211-220: Kolonisten kaartspel. Onbegrijpelijk dat dit spel zo laag staat op de 'geek. Die moet blijven, ook al kost het me Morgenland.

221-230: Stef Stuntpiloot, zonder twijfel. Mijn kinderen kennen hun vader niet meer als ik dat wegdoe. Voor Medina, Mexica en Ruimteschepen van Catan heb ik goede alternatieven.

231-240: Stephensons Rocket. Het was dit of Elasund. Lastige keuze, maar nu heb ik tenminste een treinenspel met aandelen.

241-250: Rasende Roboter is het enige spel uit dit rijtje dat ik bezit, dus dat was makkelijk. Had ik ze alle tien, dan had dat de keuze waarschijnlijk niet veranderd. Hoewel ik misschien toch Wings of War eens moet aanschaffen...

251+: Dat is natuurlijk het lastigst. Als ik naar mijn totaal kijk, mis ik vooral slagenspellen en kinderspellen. Maar gelukkig bevat het doosje van Mü & Mehr regels voor verschillende spellen en kun je er stiekem de meeste slagenspellen wel mee doen. Het wordt dus een extra kinderspel, maar wat? Voorlopig maar Spokentrap, omdat dat met volwassenen ook nog wel grappig is. Een andere optie is HeroQuest, dat eigenlijk een kinderspel in vermomming is.

Uiteindelijk kom ik goed weg. Ik hoef maar drie spellen uit mijn top-10 te missen (Tai Pan, El Grande en Puerto Rico) en heb in alle genres die ik graag spel wel minstens een spel. Misschien moet ik het decreet toch maar ter harte nemen...

Maar nu ben ik natuurlijk benieuwd waar anderen met veel wroeging afscheid van hebben moeten nemen!

maandag 12 januari 2009

Bordspellen vs. Wii

Dit jaar vierde ik Oud en Nieuw bij de buren. We hadden wel eens vaker een spelletje met ze gedaan, dus optimist die ik was, nam ik een tas vol spellen mee. Later die avond was het notabene de buurman (niet ik) die vroeg "Hebben jullie zin in een spelletje..." -mijn hart sprong op- "...op de Wii?".

Oh.

Een spelcomputer. Hm. Nou heb ik niks tegen computerspellen an sich (tijdens mijn studie, in het pre-breedbandtijdperk, heb ik er ongans veel tijd mee verdaan), maar voor mij is dat toch vooral iets dat je in je eentje doet. Je begrijpt, ik ga niet zo met mijn tijd mee, want inmiddels zijn computerspellen al veel verder dan dat.

Maar goed, de Wii werd het dus, en na een paar potjes bowlen, tennissen, racen en kleiduiven schieten had ik niet eens het idee dat ik mijn tijd verspild had en beter een 'echt' spel had kunnen doen. Het was eigenlijk best onderhoudend.

Nu heb ik me eerder wel eens afgevraagd of dit soort groepsspelcomputers op termijn de doodssteek zijn voor het betere gezelschapsspel. Nu ik een beetje ervaringsdeskundig ben, denk ik dat het wel meevalt. In de eerste plaats is er natuurlijk de prijs. Als je met z'n vieren op de Wii wilt spelen mag je aardig wat duiten neerleggen voor de consoles en bijbehorende spellen. Daarbij is mijn eigen ervaring dat computerspellen sneller vervelen dan 'echte' spellen (de goede dan). Dat komt doordat al die algoritmes niet opkunnen tegen de creativiteit van een aantal tegenstanders van vlees en bloed. En de interactie van samen rond de tafel zitten is toch een andere dan met z'n allen naar een beeldscherm kijken.

Spelen op de Wii (of andere collectieve spelcomputers) zie ik daarom eerder als een algemene alternatieve bron van vermaak dan een totale vervanging van bordspellen; een beetje zoals tv kijken of een avondje uit, bijvoorbeeld.

Sterker nog, ik zie het eerder als een stimulans dan als een bedreiging. De mens van tegenwoordig is een homo ludens, voor wie het spelen van een spelletje een hele normale en geaccepteerde vorm van vermaak is. (Tenminste, bij mensen van mijn generatie. De meeste 50-plussers die ik ken vinden het toch een beetje een kinderachtig tijdverdrijf, alsof je de hele avond Mens-erger-je-niet en ganzenbord speelt.) Dat heeft niks met truttigheid te maken, of met een hang naar ouderwetse gezelligheid en huiselijkheid, zoals je sommige oppervlakkige trendwatchers die nooit een spelletje doen wel eens hoort beweren, maar alles met computerspellen. De opkomst van computers en de bijbehorende spellen heeft het spelen van spelletjes mainstream gemaakt en daar profiteren bord- en kaartspellen van.

Dus het gezin dat vanavond gezellig met z'n allen achter de Wii zit, neemt in de vakantie gewoon Halli Galli en de reiseditie van Kolonisten mee. Hoera voor het computerspel!

donderdag 1 januari 2009

Gespeeld in 2008

De maandoverzichtjes zijn leuk, maar wat ik het interessantst vind is wat ik zoal in een jaar speel. Ik houd dit nu sinds 2000 bij en 2008 was in bijna alle opzichten het meest vruchtbare jaar: 688 gespeelde potjes, verdeeld over 144 verschillende spellen (uitbreidingen niet afzonderlijk geteld). Dat zijn ruim 200 potjes meer dan het vorige record, van 2007. Alleen in 2005 heb ik meer verschillende spellen gedaan.

De spellen die ik vijf keer of vaker heb gespeeld:

135x Tai Pan (vorig jaar: 137)
96x Race for the Galaxy (10)
27x Dominion (-)
20x Agricola (1)
18x Stef Stuntpiloot (-), Ticket to Ride kaartspel (-)
17x Keltis (-)
14x Spokentrap (-)
13x Hängenden Gärten (-)
11x Diamant (-), Dier op Dier (-), Risk Express (-)
9x Can't Stop (3)
8x Gulo Gulo (-), Puerto Rico kaartspel (-)
7x Big Points (-), Halli Galli Junior (-), Wortelroof (-)
6x De Kathedraal (1), Notre Dame (12), Yinsh (-)
5x Kinderen van Catan (-), Thebes (-), Wizard (16), Yspahan (5)

Ik heb dus vooral veel (voor mij) nieuwe spellen gedaan. Alleen Tai Pan, Race, Notre Dame en Yspahan kwamen vorig jaar in hetzelfde lijstje voor. Verder braken dit jaar de kinderspellen echt door. Vera is nu net vijf en ik merk dat ze haar aandacht nu een stuk beter bij een spel kan houden. Ook kan ze steeds beter tegen haar verlies, wat toch wel een voorwaarde is om spelletjes leuk te vinden :-)

Maar al die nieuwe spellen betekenen natuurlijk dat de spellen die ik vorig jaar veel deed grotendeels uit beeld zijn verdwenen. BattleLore en Pitch Car, die ik vorig jaar allebei 16x speelde, moesten het dit jaar met 2 resp. 1 potje doen. Ook Jambo, Tzaar en een reeks andere spellen moesten het met minder doen.

Voor dit jaar verwacht ik in ieder geval mijn top-3 aan gespeelde spellen van 2008 wel regelmatig te doen. Ook de kinderspellen zullen wel vaak aan bod komen. Bordspellen hebben het na het eerste jaar altijd wat moeilijk. Agricola zal de 5 nog wel halen, over De Kathedraal, Thebes en Yspahan ben ik minder optimistisch.

Nou ja, we zullen zien. Over 2008 kan ik niet anders dan tevreden zijn. Voor 2009 wil ik me in ieder geval voornemen al mijn ongespeelde spellen op tafel te krijgen, en ook alle spellen die ik al vijf jaar niet gespeeld heb óf te spelen, óf weg te doen (of allebei). Dat zal nog een pittige kluif worden.

Maar genoeg over mij. Wat was jouw meest gespeelde spel?

Gespeeld in december

Natuurlijk is het jaaroverzicht leuker, maar het is zo sneu voor december als het daardoor nooit een eigen overzichtje krijgt. Even snel dan.

December was een goede maand, met 78 potjes verdeeld over 22 verschillende spellen. Vooral twee spellen werden veel gespeeld. Dit waren alle spellen met minstens twee gespeelde potjes:

Dominion 26x
Spokentrap 14x
Race for the Galaxy 7x
Tai Pan 4x
30 Seconds, Gulo Gulo 3x
Diamant, Rommelkoffer, Kakerlakenpoker, Los Banditos en Wizard 2x

Dominion was de hit van de maand. Zoals verwacht valt het bij Helen erg in de smaak, alhoewel ik door deze mate toch nog wel wat verrast was. Voor Vera is Spokentrap helemaal de hit; alle potjes waren in de laatste tien dagen van de maand.

Leukste nieuwe spel was Steam over Holland. Die 18xx-spellen spraken me nooit zo aan, vooral vanwege de vaak absurde lengte, maar SoH is een aangename uitzondering. Met ruim drie uur is het een kleintje in de familie, maar (voor mij althans) met genoeg diepgang.

Gelukkig nieuwjaar!

Ook namens Dagmar wens ik alle lezers van ons blog een voorspoedig en spellenrijk 2009!

Dit blog viert nu tevens de eerste verjaardag. Toen we een jaar geleden begonnen hadden we nog geen idee hoe vaak we iets zouden kunnen schrijven en of het altijd wel even boeiend zou zijn. Het eerste is redelijk gelukt, het tweede laten we aan onze trouwe lezertjes over :-) Zoals Léon op zijn blog al opmerkte is het soms wat meer werk dan je lief is, maar uiteindelijk blijft het leuk genoeg om te doen. We blijven het dit jaar dus stug volhouden en hopen dat er af en toe wat interessants te lezen bij zit.

We danken iedereen voor de vaak leuke reacties en hopen dat jullie daarmee door blijven gaan.