zaterdag 22 november 2008

Opgeruimd staat netjes

Na Spiel en het Spellenspektakel zijn er weer een flinke stapel spellen aan mijn collectie toegevoegd. Ik heb geen idee hoeveel spellen ik precies heb (een paar honderd haal ik zeker wel) en dus wordt het ruimtegebrek steeds nijpender. Ik heb in de woonkamer flink wat ruimte geclaimd voor mijn spellen, maar daar past nog steeds maar een deel van mijn collectie in. De rest staat op zolder in de logeerkamer. Daar hebben we planken laten ophangen, maar die zijn inmiddels ook al vol en dus staan er stapels spellen op de grond en in tassen.

Eigenlijk moet ik van mezelf een keer verhuisdozen regelen en daar maar flink wat spellen in doen en die stapelen. Dat zou een stuk netter staan. Ik ben alleen niet zo opruimerig van aard en omdat de logeerkamer niet echt een plek is waar ik vaak kom (zo vaak hebben we geen logees), stoort de rommel me niet vaak genoeg om op te wegen tegen het genot van kijken naar stapels spellen (my preciousssssss) als ik aan het wachten ben tot de wasmachine klaar is met centrifugeren. In den beginne kon ik het me nog veroorloven om alleen spellen naar zolder te sturen die ik minder leuk vond, maar inmiddels staan er ook spellen op zolder die ik echt leuk vindt, maar die plaats hebben moeten maken voor nieuwe aankopen.

De spellenoogst van dit najaar (en als ik heel eerlijk ben ook nog een paar zomeraanwinsten) stonden nog pontificaal in de woonkamer. Er lag een stapeltje in de vensterbank en de rest stond te pronken op een laag kastje. Iedere opruimgoeroe zou er spontaan jeukende handen van krijgen (zeker als je daar de rest van de troepjes, boeken en ander rondslingerend spul bij op tellen waar we het in dit blog niet over gaan hebben).Ik begon me er zo onderhand toch ook wel een beetje voor te schamen en omdat we straks visite krijgen heb ik zojuist mijn spellenkast heringedeeld.

In totaal heb drie tassen met spellen kunnen vullen die verhuizen van de woonkamer naar de zolder zodat mijn nieuwe aankopen hun plekje kunnen krijgen. Onder deze spellen zit bijvoorbeeld mijn hele Carcassonne-collectie. Ik vind het er zo leuk uitzien als ze allemaal bij elkaar staan, maar eigenlijk speel ik ze bijna nooit. Hetzelfde lot deelden de actiepunt-spellen van Kramer en Kiesling. Maar mijn Friedemann-collectie is gebleven en zelfs uitgebreid (met Flussfieber).

Ik vind het altijd lastig om te kiezen welke spellen mogen blijven en welke moeten verkassen, maar als ik dan klaar ben, is het wel weer extra leuk om naar de open spellenkast in de woonkamer te kijken. Ik heb ook nog een kastje met de tweepersoons- en kaartspelletjes (en wat andere spellen waaronder veel Catan), maar die zit dicht is en is dus rommelig. Al die kleine kaartspelletjes stapelen toch altijd minder lekker.

Het eindresultaat van mijn opruimactie mag er zijn en wil ik daarom met jullie delen. Bij deze.

woensdag 19 november 2008

Spellenspektakel 2008: verslag van Dagmar

Het Spellenspektakel werd dit jaar voor de tweede keer in de Zwolse IJsselhallen georganiseerd. Niek en ik zijn dit jaar twee dagen geweest. Op zaterdag hebben we als bezoeker rondgelopen en op zondag hebben we in de stand van Boosterbox geholpen met uitleggen van spellen.

Op zaterdag liepen we om een uur of 11 de IJsselhallen binnen. Meteen bij de ingang kwamen we de stand van Goliath tegen en daar zagen we een spel met letters liggen dat we nog niet kenden. Mijn scrabblehart begon harder te kloppen en snel schoven we aan voor een potje Woordzoeker. In Woordzoeker moet je in een letterbrei bepaalde woorden zien te vinden. Alle spelers moeten tegelijkertijd hetzelfde woord zoeken en als je het ziet moet je snel in een soort piepspeeltje knijpen en mag je doorzichtige lensjes in jouw kleur over het woord leggen. Niek ging als een dolle van start en het duurde even voor ik de slag te pakken begon te krijgen. Maar toen was het al te laat en Niek slaagde er in om al zijn lensjes kwijt te raken en had dus gewonnen. Ik vond het nog best een grappig spelletje, al vond ik de hoeveelheid woordzoekers die in de doos zaten nogal beperkt waardoor ik vrees voor de wederspeelbaarheid van dit spel.

We liepen door en kwamen langs de (grote!) stand van QWG. Deze stand zat flink vol dus we besloten die maar even over te slaan. In onze omgeving zijn bovendien genoeg mensen met de spellen van QWG en dus konden we de spellen op een later tijdstip altijd nog een keer gaan proberen. Op beurzen probeer ik altijd een beetje de spellen te doen die ik op andere momenten niet kon spelen. Om die reden hebben we nog een aantal andere stands overgeslagen.

Aan het eind van de hal kon je doorlopen naar de hal met de miniatuurbeurs. Niek had nog gehoopt dat daar ook tinnen oorlogspoppetjes en dergelijke te vinden zouden zijn. Maar helaas bleken er vooral op afstand bestuurbare auto’s en andere vervoermiddelen te zijn. Er tufte nog een oude man rond op zijn mini stoomtreintje. Het kost vast veel tijd en geld om die miniaturen te maken, maar mijn ding is het niet. Zelfs Niek (die toch niet vies is van auto’s) had het al heel snel gezien en we gingen snel terug naar de spellenzaal.

We kwamen langs de stand van Hasbro waar vooral veel aandacht werd besteed aan twee nieuwe Risk-versies, waaronder een tweepersoonsversie. Ik was wel nieuwsgierig en Niek was vroeger ook niet vies van een potje Risk en dus schoven we aan. Een jong meisje gaf een heel slechte uitleg, maar met de spelregels erbij kwamen we er toch uit. In de tweepersoonsversie speel je alleen in Europa. Sommige landen zijn door een neutraal leger bezet. In deze landen bevinden zich doelen en je wint als je de andere speler hebt geëlimineerd of een bepaald aantal doelen hebt veroverd. Het aanvallen gaat met de bekende rode en blauwe dobbelstenen. Ik vond het spel niet echt leuk. Het blijft veel dobbelgeweld en als je op een gegeven moment een paar keer het onderspit delft, houd je minder landen over, krijg je dus minder versterkingen en moet er een wonder plaatsvinden (lees: een kwestie van 6 gooien) wil je niet van het bord geveegd worden. Gelukkig was Niek zo vriendelijk om veel zessen te gooien en was het spel snel afgelopen. We besloten maar eens op zoek te gaan naar de stand van Boosterbox om te kijken waar we morgen de hele dag zouden zijn.

Boosterbox bleek een grote stand te hebben aan het begin van de zaal. We zagen een leeg plekje bij een vrolijk gekleurd abstract spelletje (Pixel) en we besloten het te proberen. Het bleek een leuke vier op een rij variant te zijn. Op een vierkant moet je omstebeurt een speelstuk plaatsen. Je mag alleen niet overal plaatsen maar op het kruispunt van twee pijlen die op de zijkant van het bord staan. Je mag iedere beurt één van deze pijlen verzetten om de plaats van je speelstuk te bepalen. Het spel speelt lekker vlot weg en dus volgde na het eerste potje nog een tweede, derde en zelfs vierde.

We liepen daarna langs de stand van Hodin waar we aan konden schuiven bij een potje Pit. Dit spel is volgens BGG al meer dan een eeuw oud, dat is toch een hele prestatie. De meeste spellen halen de tien jaar niet eens. In Pit krijg je een aantal kaarten. Op de kaarten staan verschillende soorten koeien en je moet proberen om een set van gelijke koeien te krijgen door te ruilen. Je mag alleen niet zeggen welke koeien je in de aanbieding hebt of wilt hebben. Je mag alleen zeggen hoeveel kaarten je wilt ruilen. En doordat iedereen dat tegelijkertijd doet, wordt het een vrolijke en vooral luidruchtige chaos (DRIE! DRIE! DRIE!). De zeer enthousiaste uitlegster had nog een paar tips hoe je het spel anders kon spelen (niet zeggen maar gebaren of de cijfers vervangen door codewoorden). Wij vonden dit minder leuk klinken dan het origineel en de rest van de spelers haakte daarbij aan en dus deden we nog een keer het oorverdovende origineel.

Na Pit legde de demonstratrice Kakerlaken Salade op tafel. In dit spel moeten de spelers tongbrekende capriolen uithalen met groenten. Omstebeurt draai je een kaartje open en hier staat een groente op. Je moet dan de naam zeggen van deze groente, tenzij de speler voor je dezelfde groente ook al had, dan moet je heel snel een andere groente die in het spel voorkomt opnoemen. Op een gegeven moment komen er kaarten in het spel waardoor nog een extra groente taboe wordt. Ik vond het wel een grappig kinderspelletje. Het is lastiger dan het lijkt, maar je moet wel flink streng zijn voor elkaar anders is er niets aan.

Na Pit hebben we nog in wat winkeltjes gekeken en daarna vonden we het mooi geweest voor de zaterdag.

Op zondagmorgen moesten we vroeg op om op tijd in Zwolle te zijn. Om kwart voor tien liepen we de zaal binnen en legden we snel de spellen klaar voor het eerste potje. Niek heeft Chang Cheng uitgelegd en ik Nefertiti. En tussendoor hebben we ingesprongen bij de uitleg van Meander, Pixel en de verschillende Ticket to Ride bordspellen.

Het was voor ons de eerste keer dat we een hele dag spellen kwamen uitleggen en ik vond het heel leuk om te doen maar ook ontzettend vermoeiend. Zeker als er meer tafels bezet zijn waar je hebt uitgelegd ben je constant bezit om in de gaten te houden of iedereen nog lekker aan het spelen is of dat je nog iets extra’s moet uitleggen. Wat ik heel leuk vond is dat je met mensen aan de praat raakt.

Ik heb onder andere een groepje Belgen aan mijn speeltafel met Nefertiti gehad. Tijdens het spelen kwam ik van hen te weten dat ze een webwinkel hebben (http://www.mwmproducts.be/). In deze webwinkel verkopen ze alleen spellen die ze zelf leuk vinden en die ze zelf gespeeld hebben. Naast de webwinkel staan ze (als het droog is) ook met hun spellen op de …….markt! Tot ook hun eigen verbazing verkopen ze op de markt niet alleen gezinsspellen, maar vliegen ook de pittige spellen voor liefhebbers over de toonbank. Ik vind dit echt een topvoorbeeld van hoe je aan grote groepen mensen kan laten zien dat er meer te koop is dan Monopolie, Risk en Triviant. Als je niets met spellen hebt, zal je niet zo snel in een spellenwinkel komen. Maar een marktkraam zie je niet zo over het hoofd en wie weet worden mensen daar nieuwsgierig. Tel daar de spellenkennis van deze marktkoopman en –vrouw bij op en ik kan me niet voorstellen dat er niet af en toe via dit kanaal een zieltje wordt gewonnen voor de spellenwereld.

Verder heb ik regelmatig gevraagd wat mensen nou van de beurs vonden en of ze al eerder naar het spellenspektakel geweest waren. Er waren best veel mensen waarvoor de beurs nieuw was. De belangrijkste reden leek te zijn dat deze groep uit het Noorden van het land kwam en Eindhoven voorheen te ver rijden vond maar wel naar Zwolle wilde komen. Al luisterend naar het geroezemoes had ik ook het idee dat ik wat meer accentjes uit het hoge Noorden hoorde en wat minder Zuidelijk. De verplaatsing van de beurs heeft dus wel invloed gehad op wie er komen. De spellenliefhebbers komen altijd wel, maar de gelegenheidsspelers komen alleen als het niet te ver reizen is.

De mensen die ook in Eindhoven waren geweest waren vooral positief over de ruimere opzet van de beurs. In Eindhoven was het vaak wel erg dringen en werd het vaak erg warm. In Zwolle is alles net wat ruimer opgezet en lijkt de airco een stuk beter te werken waardoor het niet te warm wordt. Ik heb verder niet echt klachten gehoord, dus ik denk dat de beurs vanuit bezoekersperspectief ook geslaagd genoemd kan worden.

Vanaf een uur of 5 werd het merkbaar rustiger en begon de beurs op zijn eind te lopen. Het werd nog wel even druk bij de winkelstands, maar de demoërs konden hun spellen al rustig gaan inpakken. Even na zessen vertrokken ook wij weer terug naar Rotjeknor.

woensdag 5 november 2008

Eerste indruk Spiel 2008 spellen

Spiel ligt al weer anderhalve week achter ons en de blikken in Nederland worden gericht op het Spellenspektakel dat van 14 tot en met 16 november in Zwolle zal worden gehouden. Ik heb inmiddels al een flink deel van mijn nieuwe aankopen gespeeld of de regels gelezen en wil dit blog gebruiken om een korte eerste indruk te geven.

Die Hängende Garten
Ik had dit spel al een keer met Peter Hein en Niek gedaan en dat beviel toen zo goed dat ik het spel zelf graag wilde hebben. Toen ik het op Spiel voor een aardig prijsje zag liggen, heb ik snel mijn slag geslagen. Niek en ik hebben dit spel inmiddels één keer samen gedaan. We hebben ons beide prima vermaakt. Het spel is niet ingewikkeld, maar het is nog een heel gepuzzel om je kaarten goed te spelen. En ik vind de bloementuintjes er leuk uit zien.

Flussfieber
Friedemann lijkt met dit spel weer een wat soepeler groot spel te hebben afgeleverd. Foute Vrienden Vette Feesten vind ik best leuk maar speelt niet echt soepel (ik blijf de telefoontjes gedoe vinden) en Fürchterliche Feinde is ook best ok maar haalt het niveau van spellen als Funkenschlag, Fische Fluppen Frikadellen en Finstere Flure niet. Flussfieber doet denken aan Mississippi Queen en Finstere Flure. Het is een vlot racespel waar je elkaar flink dwars kan zitten. Met zijn tweetjes was de rivier nog niet echt dichtbevolkt en kon je dus nog redelijk je eigen ding doen, maar ik denk dat iedere extra speler het spel leuker zal maken. Ik was aangenaam verrast door dit spel.

Pandemie
Pandemie hebben Niek en ik inmiddels al twee keer gedaan. Toen ik de regels dacht was ik nog bang dat het moeilijk zou zijn om alle mogelijke acties te onthouden, maar als je het spel gaat spelen valt dat reuze mee en is wat je mag redelijk intuïtief. We hebben beide keren redelijk makkelijk gewonnen en dus gaan we het voor onszelf de volgende keer moeilijker maken (meer viruskaarten gebruiken). Pandemie vind ik erg leuk. Het is echt een coöperatief spel dat je samen speelt, maar omdat het spel niet ingewikkeld is ontstaat er niet de situatie dat één speler de leiding neemt en iedereen gaat vertellen wat ze moeten doen. Dit overkomt me bij In de Ban van de Ring bijvoorbeeld wel altijd, al zal dat er ook mee te maken hebben dat ik dat spel zelf niet goed snap (ingewikkeld gedoe). Gelukkig is Peter Hein altijd bereid om de voortrekkersrol op te nemen in dit spel. Kortom: Pandemie is een spel met geweldig thema dat lekker vlot wegspeelt. Van mij mag dit nog heel vaak op tafel komen.

Der Hexer von Salem
Ook der Hexer von Salem is een coöperatief spel. Maar wel één met een verrassend duister thema voor een spel van één van de grootste uitgevers van Duitsland. De spelers moeten hier samenwerken om te voorkomen dat een boze super geest weer tot leven komt. Maar voor je aan het grote werk kan beginnen moet je eerst zijn kleine en grotere knechten verslaan en de scheuren tussen de geestdimensie en je eigen dimensie repareren. Het spelmateriaal ziet er ook lekker duister uit, kleine kinderen zou je er flink de stuipen mee op het lijf kunnen jagen. Niek en ik hebben dit spel één keer gedaan en verloren. Het is een stuk moeilijker om hier te winnen dan in Pandemie. Er zijn te veel dingen die moeten gebeuren. Het lukt nog best om de kleine geesten te verslaan, maar op een gegeven moment moet je ook scheuren gaan repareren en jagen op de grote knechten en tenslotte op de super geest. En dat is het moment dat het moeilijk wordt, nemen de krachten van dat waar je niet op jaagt toe. Ik heb me er prima mee vermaakt en kijk er naar uit om het weer op tafel te zetten. Het gaat toch aan je knagen dat we verloren hebben…….. En als dat gebeurt weet je dat je een interessant spel te pakken hebt.

Die Siedler von Catan Deutschland edition
Vanwege de looks wilde ik dit spel heel graag spelen. Maar ja, een derde (en vierde) speler waren in geen velden of wegen te bekennen. En dus hebben Niek en ik het spel met zijn tweetjes gespeeld. Met zijn tweeën is het bord veel te groot en kan je elkaar veel te makkelijk ontwijken. Het spel doet sterk denken aan het basisspel van Catan met een paar kleine aanpassingen. De grootste hiervan is dat je geen steden hebt, maar monumenten. Als je een monument bouwt dan krijg je meteen een beloning (twee grondstoffen, een weg) en het monument is een punt waard. Met zijn tweeën was het bord eigenlijk groot genoeg om alleen dorpen te bouwen (die zijn aantrekkelijker want ze leveren de rest van het spel grondstoffen op). Met meer spelers worden de monumenten denk ik aantrekkelijker omdat een nieuw dorp gewoon te ver weg is. Maar dit is koffiedikkijken. Mijn eerste indruk is dat dit spel alleen leuk is voor de echte Catan-fanaat. Het biedt weinig extra’s ten opzichte van alles wat er al is. Het verschil zit hem vooral in de looks. Voor mij is dat genoeg, maar ik kan me heel goed voorstellen dat veel mensen dan liever iets anders kopen.

Suleika
Dit spel hadden we al in de Spielwiese in Berlijn gedaan en inmiddels hebben we het thuis ook een keer gespeeld. Het is een echt familiespel. De regels zijn zo simpel dat ook kleine kinderen ze moeten kunnen begrijpen, maar het spel biedt genoeg speelplezier om ook leuk te zijn voor volwassenen. Het is echt een spel dat je als afzakker nog even uit de kast haalt of dat je met zijn tweetjes een paar keer achter elkaar doet. Van dit soort spellen kan je er niet genoeg hebben. Het spel ligt trouwens in Nederlandse winkels onder de naam Marakech van Gigamic.

Auf der Reeperbahn
De naam van dit spel zou in het Nederlands zo iets worden als “Op de Wallen”. Zo iets verwacht je niet van een grote, serieuze spellenuitgever. Misschien dat de naam de Duitse klanten heeft afgeschrikt want het spel lag op veel plaatsen in de ramsj op Spiel. Voor drie euro kon ik het niet laten liggen. Niek en ik hebben het inmiddels gespeeld. We hebben hard moeten lachen om de dubieuze speluitleg (Blonde Hans lokt met zijn klokkenspel de dames naar zich toe, zou dit in het Duits ook een dubbele betekenis hebben?). Het spel zelf vond ik maar zozo. Het is een beetje getouwtrek met kaarten en omdat je beide dezelfde set hebt, blijft het lang in evenwicht. Ik kon er nog niet echt grip op krijgen maar kan me voorstellen dat ik het handiger had kunnen spelen. Maar als mijn tegenspeler het net zo veel handiger gaat doen houd je elkaar weer in evenwicht. Ik zal het spel dus echt vaker moeten doen om er meer gevoel bij te krijgen. Hè, wat akelig, spelletjes doen……

M
M is een oudje dat ik jaren geleden een paar keer heb gedaan en waarvan ik me herinnerde dat ik het leuk vond. Hoe en waarom wist ik niet meer. Maar als je het dan voor 2,50 ziet liggen, mag het mee. Een glaasje wijn in de kroeg is duurder. Niek en ik hebben het spel één keer gedaan en het was niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Het voelde een beetje aan of er vaak maar één logische zet was en dan speelt het spel een beetje zichzelf. Ook dit spel zal ik dus nog wat vaker moeten doen om er meer gevoel voor te krijgen.

Space Alert
Ik heb Space Alert nog niet gespeeld omdat aangeraden wordt om dit spel de eerste keer met vier of vijf spelers te doen. Een derde speler was al niet te vinden deze week en dus ben ik niet verder gekomen dan de spelregels. Mijn verwachtingen zijn na het lezen van de spelregels wel hooggespannen. De regeluitleg zijn op geniale wijze verwerkt in een soort verslag van de training van een nieuwe lichting cadetten door een oude, cynische docent op de Galactic Military Academy. De cadetten moeten in een beperkt aantal lessen en trainingssessies leren hoe ze moeten omgaan met hun schip van de Sitting Duck klasse. Als lezer zit je meteen helemaal in het thema en krijg je handvaten aangereikt om dit spel op een leuke manier uit te leggen. Op internet lees je inmiddels ook veel positieve verhalen over dit spel. Het enige minpuntje is dat sommige mensen vinden dat de cd die je draait tijdens het spel niet goed te verstaan is. Ik kan me dit wel een beetje voorstellen, maar omdat ik het spel nog niet gespeeld heb, weet ik niet hoe het in het echt uitpakt. Ik kan iedereen die niet vies is van een portie SF aanraden om op BGG het Handboek van dit spel down te loaden en door te lezen.

Ghost Stories
Ook van Ghost Stories ben ik nog niet verder gekomen dan de regels. Of beter gezegd, ik ben nog niet eens door de regels gekomen. De regels zijn echt heel slecht opgeschreven en ik zal er dus nog even stevig op moeten studeren voor ik er chocola van kan maken. Het schijnt dat de Duitse regels duidelijker zijn, dus misschien moet ik die maar opsnorren van internet. Zo blijkt maar weer dat het een kunst is om goede spelregels te schrijven. Een goede set spelregels neemt je aan de hand en voert je stapsgewijs door de regels en geeft je handvaten om ze te onthouden. In Ghost Stories worden de regels als een emmer water over je heen gestort en moet je er zelf één geheel van zien te maken. Wordt hopelijk vervolgt…

zaterdag 1 november 2008

Gespeeld in oktober

Oktober is altijd een maand waarin ik veel speel, niet in het minst door Spiel. Deze maand deed ik 74 keer een spel, een persoonlijk record. De spellen die ik vaker dan één keer gespeeld heb:

22x Race for the Galaxy
14x Tai Pan
7x Big Points
5x Yspahan
4x Mr. Jack
3x Agricola
2x Einfach Genial - wer zu viel riskiert, verliert en Fluxx

Big Points en Yspahan zijn nieuwe tweepersoonshits met Helen. Ook Race heb ik deze maand vaak met haar gedaan en dat merk ik dan direct. Ik ben nu wel weer even uitgespeeld met Agricola; ik heb het weer verhuisd van de spellenkast in de woonkamer naar die op zolder. Het X-deck heeft wel grappige kaarten, maar meer van het niveau 'melig' (bewijsstuk A: de kleine investering 'X-vijlen'). Die blijven nog even ongespeeld.

Het leukste nieuwe spel: dat is moeilijk. Na een keer spelen was ik erg onder de indruk van Dominion, Chicago Express en Strozzi. Op basis van een potje kan ik tussen die drie niet echt een keuze maken. Laat ik zeggen dat ik ze allemaal snel weer hoop te spelen!

Andere nieuwe spellen:
-Big Points: snel, simpel en goed speelbaar met twee. Kom maar door!
-Einfach Genial enzo: matig. Knizia in een luie bui. Doe mij maar Can't Stop als ik wil Vrouwe Fortuna uit wil dagen
-Mr. Jack: leuker dan ik verwacht had. Voor Jack is het wel een stuk moeilijk om te winnen, maar dat maakt het spel er niet minder spannend van. Waarschijnlijk niet een spel om heel vaak achter elkaar te doen, maar voor af en toe een leuk kat-en-muisspel.
-Batavia: best OK, niks bijzonders. Zie Dagmars verslag van de eerste dag van Spiel.
-Picteureka!: gespeeld met Vera, zonder de echte regels te gebruiken. Ze vond het wel OK geloof ik, maar heeft een tweede potje tot nu weten te voorkomen. Ze herkent de tv-reclame in ieder geval wel.
-Wasabi: leuk. Zie weer Dagmars verslag.

Spellenavond

Gisteravond had ik weer een spelletjesavond met enkele spellengekke collega's. Een goede gelegenheid om wat van mijn nieuwe spellen van Essen te proberen!


Als eerste stelde ik Chicago Express voor, de heruitgave van Wabash Cannonball. Daar is veel positiefs over geschreven, dus ik was erg benieuwd.
Na de startveiling van het eerste aandeel van ieder van de vier maatschappijen ging ik eerst wat aandelen veilen om de waarde van de maatschappijen wat te 'verdunnen' en om te zien met wie ik mede-aandeelhouder zou zijn. Dat is erg belangrijk, want dit creëert bondgenootschappen.
Ik kreeg zo een tweede blauwe aandeel, terwijl Eugene er een had. Ik hoopte dat het laatste aandeel ook naar hem zou gaan, want dan konden we deze maatschappij gezamenlijk opbouwen zonder dat een van ons in het voordeel was. Helaas ging Jasper met het vierde aandeel aan de haal en zat ik met twee minderheidsaandeelhouders.
Mijn geluk was dat Susanne de meeste had bij groen en rood, en daar erg veel dividenden mee verdiende. Jasper en Eugene hadden er dus meer belang bij om 'mijn' blauwe maatschappij verder uit te bouwen. Ik kon me zo lekker op geel richten, waar ik lange tijd enig aandeelhouder was (en omdat ik daar goed voor betaald had, had geel voldoende geld in kas om die uitbreidingen te kunnen doen).
Omdat iedereen maar aandelen bleef veilen waren de aandelen van drie maatschappijen in een recordtempo op. Chicago was nog lang niet in zicht, zodat de Wabash Company zich niet liet zien. Bij de eindtelling bleek ik, met dank aan Jasper en Eugene, net een dollar meer verdiend te hebben dan Susanne. Door het vroege einde was mijn score met $56 aan de lage kant.
Ik was erg onder de indruk van het spel. Simpele regels, korte speelduur, maar wat een keuzes en variatie!

Daarna een kortje: Einfach Genial - wer zu viel riskiert, verliert. Deze mix tussen Can't Stop en Genius kon niet iedereen bekoren. Ik ben er zelf ook nog niet weg van. Het push-your-luck idee is leuk, maar het is bijna altijd wel duidelijk wat het beste is om te doen. Heel veel risico-analyse hoef je er niet op los te laten.

Aan de andere tafel was Wasabi ook klaar en konden we mixen. Eugene wilde graag het Koreabord van Funkenschlag proberen, dus mijn keuze voor Pueblo was snel gemaakt. Het was alweer een tijdje geleden dat ik dit gespeeld had.
Hoewel het daar in het begin niet naar uitzag, werd ik uiteindelijk toch eerste. Ik was de enige die geen blokken boven het tweede niveau had, de anderen zaten allemaal zelfs op niveau vier. Ik zou dat graag aan mijn inzicht wijten, maar het feit dat ik startspeler was heeft waarschijnlijk meer invloed gehad. Ik vind het startvoordeel toch een minpuntje aan de basisversie van het spel, maar het spel zelf is leuk genoeg om dat grotendeels te compenseren.

Na Pueblo kwam er weer een nieuw spel op tafel: Strozzi van Reiner Knizia. Het derde spel in de Medici/Strozzi/Bardi-reeks (blijkbaar komt er ook nog een spel over de Bardi). Op basis van de spelregels kreeg ik nogal een gevoel van 'is dit alles?'. Het gaat vooral om de evaluatie van de waarden van verschillende schepen die je kunt claimen. Maar zoals wel vaker bij Knizia is de schijn van eenvoud bedrog, want er is heel wat om over na te denken in dit spel!
In Venetië en Napels moest ik vrij snel afhaken op de goederenmarkt, maar in Florence en Rome kon ik goed bijblijven. Dankzij enkele snelle schepen haalde ik hier en daar zelfs nog de meeste inkomsten, maar ik wist dat mijn echte score pas bij de eindtelling van de promotiefiches zou komen. Ik had mijn best gedaan om alledrie de soorten te verwerven, wat me als enige lukte. Omdat ik verder wat minder had verdiend dan Frank en Jasper wist ik niet zeker hoe ik zou eindigen. Uiteindelijk bleek ik toch gewonnen te hebben en lagen de scores nog verder uit elkaar dan ik dacht (295, 255, 230).
We waren unaniem over onze waardering van het spel: leuk! Leuk genoeg om een tweede keer te doen, maar omdat de anderen al vrij ver gevorderd waren met Funkenschlag besloten we tot iets korters.

Om in de sfeer te blijven had ik nog een spel van Knizia met handelsschepen in de aanbieding: Handelsfürsten. Jasper kocht al snel een waardebrief en toen ik eenmaal geld genoeg had deed ik met hem mee. Frank was vooral bezig zijn hand op te bouwen en liep wat achter in de inkomsten. Hij had alleen wel twee keer zoveel kaarten als Jasper en ik samen!
Toen hij op stoom kwam kocht hij beide havenarbeiders en een schip, zodat hij maximale flexibiliteit had met het verschepen van goederen. Vanaf dat moment verdiende hij iedere keer als hij aan de beurt was meer dan tien goudstukken. Gelukkig had ik wat extra schepen gekocht, met daarop zoveel mogelijk verschillende goederen, zodat ik altijd wel mee kon liften met zijn inkomsten (geholpen door de waardebrief). Wel liep hij langzaam in, dus ging ik ook maar kaarten trekken om het spel sneller te beëindigen.
Het einde kwam snel genoeg en Frank mistte nog wat goudstukken voor de winst. Jasper was na een goed begin wat achterop geraakt. Hij had misschien wat eerder extra schepen moeten kopen.
Wederom vonden we het alledrie erg leuk. Het was dat de anderen zo goed als klaar waren met hun spel, anders was er nog wel een potje gevolgd...

Nu kwamen we in de late uurtjes terecht en dat betekent Race! Jasper wilde het graag weer eens spelen en Eugene is ook altijd van de partij. Deze keer met The Gathering Storm, inclusief bonusfiches.
Jasper moest er nog een beetje inkomen, Eugene en ik hadden een vliegende start. Met New Sparta en de nieuwe Space Mercenaries had ik snel een Alien windfall wereld liggen. Vanaf dat moment kwam alles in een stroomversnelling: de ene na de andere Alienwereld, en natuurlijk ook het Alien Tech Institute. Als het een beetje werkt, is Alien een hele fijne strategie om uit te voeren. Eugene kende een monsterachtige consume/produce-machine, maar was niet snel genoeg om mijn Aliens bij te benen.
Een tweede potje dan. Nu zat Eugene goed in de military, wederom dankzij New Sparta. Maar het lot was me goed gezind en dankzij de nieuwe Terraforming Guild (een hele goede 6-ontwikkeling!) en de nieuwe Lost Alien World kon ik weer vaak Alien werelden settelen. Het Alien Tech Institute kwam ook weer langs en samen met de Terraforming Guild was die goed voor de helft van mijn puntentotaal. The Gathering Storm heeft niet zoveel nieuwe kaarten, maar zij zijn allemaal erg interessant en geven bestaande strategieën (vooral Alien dus) een nieuwe impuls en maken nieuwe mogelijk. Ik zal dit nog wel even blijven spelen.

Eugene en ik speelden nog een derde potje met ons twee, maar nu kwamen we allebei wat minder goed op gang. Dankzij de bonusfiches en de Seti-ontwikkeling haalde ik nog aardig wat bonuspunten, maar geweldig was het allemaal niet. Eugene bakte er nog minder van en kwam niet eens boven de 30. Soms zijn er geen killer-combo's nodig om te winnen :-)