vrijdag 31 oktober 2008

Mag dat zo maar?

Afgelopen week googelde ik eens Spellengek om te kijken wat er boven zou komen drijven. Ik stuitte hierbij op de website waybackmachine. Op deze website kan je kopietjes van oude versies van Spellengek vinden (en daarnaast nog van heel veel andere websites). Het archief gaat terug tot 2001 en van ieder jaar zijn meerdere kopieën opgeslagen. Ik wist niets af van het bestaan van deze website. Ik vind het een beetje raar dat een derde zonder het te vragen en zonder het ons te vertellen kopieën van onze website maakt en die weer op internet zet.

Het lijkt me voor Spellengek geen nadelige gevolgen hebben, maar in het algemeen kan ik me situaties voorstellen waarin het niet leuk is als ergens nog een kopie van een website blijkt te zijn. Denk aan de mensen die spijt kregen over hun uitlatingen in discussiefora op het internet of op hyves op het moment dat collega’s of een toekomstige werkgever deze onder ogen kwam. Krijg dit soort dingen nog maar eens definitief verwijderd. Of om het naar Spellengek te vertalen, stel nou dat we iemand achteraf bezwaar maakt tegen een stukje uit een verslag van Spel aan de Maas (als je de context niet kent kunnen de verslagen van Foute Vrienden Vette Feesten heel verkeerd vallen). Ik kan het dan wel op onze huidige website aanpassen, maar aan al die archief-kopieën kan ik (zo ver ik weet) niet komen.

Los daarvan snap ik niet zo goed waarom iemand wil betalen om kopieën beschikbaar te stellen van oude versies van websites. Spellengek is geen hele grote website, maar toch moeten al die kopieën bij elkaar best wat ruimte in beslag nemen en zo ver ik weet is serverruimte nog steeds niet gratis. Ik zie ook geen reclame staan waaruit deze activiteiten worden gefinancierd.

Ik ben er dus nog niet uit wat ik hier van vind. Vooralsnog verbaas ik me er vooral over. Ik ben benieuwd wat jullie denken. Het is een beetje off (spellen spelen) topic maar toch heb ik drie vragen waarvan ik hoop dat jullie er op willen reageren.
1) Wie wil er betalen om oude kopietjes van Spellengek online te zetten en waarom?
2) Mag dat zo maar? Hoe zit het bijvoorbeeld met het copyright op onze teksten?
3) Is het erg dat het gebeurt?

De kopietjes van Spellengek vind je op: (http://web.archive.org/web/*/http:/www.spellengek.nl)

woensdag 29 oktober 2008

Spiel 2008: een impressie van de eerste dag, door Peter Hein

Zoals ieder jaar ging ik ook nu maar een dagje naar Spiel. Ik probeer altijd een goede mix tussen spelen en kopen te bereiken, in de wetenschap dat ik maximaal drie of vier spellen kan (uit)spelen. Normaal is dat niet zo'n probleem, omdat ik me vantevoren goed inlees in welke spellen mogelijk interessant zijn en die ik graag zou willen spelen voor een indruk. Helaas had ik daar dit jaar niet voldoende tijd voor. De lijst van aankomende spellen op Boardgamenews had ik maar oppervlakkig gelezen, dus veel meer dan een (lange) lijst met mogelijke spellen had ik niet. Die lijst was bovendien vooral gebaseerd op voor mij redelijk betrouwbare namen van auteurs en uitgevers. Er zat dus niet veel anders op dan efficiënt met mijn tijd om te gaan.

Dankzij opstoppingen op de ringweg van Eindhoven arriveerden Eugene en ik pas om halfelf bij de Messe. In tegenstelling tot vorige jaren betekende dit niet dat we zo naar binnen konden. De rijen bij de kassa's waren vrij lang en binnen was het al erg druk. En dat op een donderdag, vlak na de opening. Bij de Kosmosstand zaten al overal mensen op de vloer te spelen (vooral Keltis) en ook de tafeltjes bij andere publieksfavorieten als Hans im Glück en Ravensburger waren allemaal bezet. Bekende kost; bij deze uitgevers is een tafeltje bemachtigen een kwestie van geluk en geduld.

We maakten dus maar een rondje over de beurs en deden inmiddels de eerste (kleine) aankopen. Bij Rio Grande was wel een tafeltje vrij, maar helaas geen exemplaar van Dominion. Strozzi was er wel, maar helaas was die voor drie of meer spelers. Bovendien was er geen uitlegger te bekennen. The Gathering Storm was nog een optie, maar hoe leuk ik Race ook vind, dat speel ik na Spiel ook wel genoeg dus was het niet echt nodig om nu te proberen.

We gingen weer verder en kwamen Dagmar en Niek tegen. Die waren ook bezig met het doen van een rondje in hal 5. Dagmar en Eugene wilden graag bij de Lookout-stand langs voor de vegimeeples en dergelijke. Ik volg het Agricola-nieuws al een tijdje niet meer, maar die vegimeeples leken me wel aardig. Helaas dachten meer mensen er zo over, zodat er bij de Lookout-stand een forse rij stond, die van geen oplossen wist. Na veel te lange tijd stonden we nog steeds maar halverwege en ging ik eens poolshoogte bij de stand nemen. De aanblik: van beide kanten een rij, met daartussenin op de balie een grote stapel ansichtkaarten. De ansichtkaart was het enige waar ik voor kwam. Met toestemming van een Lookout-dame (die het nu al gehad leek te hebben) nam ik eentje van de stapel en dat was het dan.

Zoals je hieronder kunt lezen hadden Dagmar en Niek het ook wel gehad en gingen we op zoek naar iets om te spelen. De keuze viel op Batavia van Queen. Die keuze werd 100% ingegeven doordat daar een tafel vrij was. Het spel kwam niet voor op mijn radar of die van Dagmar en ook na afloop bleek het geen aanschaf waard. Liever had ik Chicago Express gedaan, maar daarvan waren geen tafels vrij en na ruim anderhalf uur rondgelopen te hebben is het wel lekker om even een spel te doen.

Met Eugene gingen we weer naar Rio Grande, waar we nu wel Dominion konden spelen. Nog steeds geen uitlegger, maar Eugene kende het al van Brettspielwelt en kon het zo uitleggen. Mijn eerste indruk was een goede, zoals verwacht. Het maakt van het deckbouwen van spellen als Magic een spel op zich. Daarnaast is het vooral een 'economic engine' spel zoals bijvoorbeeld Sint Petersburg. De belangrijkste beslissing is eigenlijk vanaf welk moment je je op punten gaat richten en niet of nauwelijks meer aan het schaven van je economische motor. Door de verschillende actiekaarten is het zoeken en vinden van interessante combinaties iets dat Dominion een verslavingsfactor geeft, vergelijkbaar met Magic en Race for the Galaxy. Het is wel een stuk minder veelzijdig dan die spellen, maar potentie heeft het zeker. Ik heb het inmiddels ook een paar keer op BSW gespeeld en blijf het leuk vinden.

In regels lezen hadden we geen zin, dus Strozzi zou ik thuis maar eens moeten proberen. Samen met The Gathering Storm nam ik die mee. Met nog een rondje door de hallen 10-12 bleken er nog steeds geen tafels vrij. Ik nam dus maar een goed kijkje wat daar zoal gespeeld werd. Vooraf had ik mijn oog laten vallen op Palais Royal en Diamonds Club. Beide zag ik aan veel tafels gespeeld worden, wat ik een goed teken vond. Bij de Kaufhof waren ze samen te krijgen voor 45 euro, en daarvoor kon ik ze moeilijk laten liggen. Sowieso waren de prijzen bij Kaufhof (zoals altijd) erg scherp, zowel van nieuwe spellen als van oude titels. Ramsjtoppers waren Blue Moon City en Elasund. Deze puike spellen van Knizia en Teuber gingen allebei voor 9 euro weg!

We wilden nog wat spelen en gingen weer naar hal 9 met de kleine uitgevers. Dagmar en ik waren erg benieuwd naar Ghost Stories, maar Repos had daarvoor maar twee tafels beschikbaar, die natuurlijk permanent bezet waren (en veel toeschouwers hadden). Overbuurman Z-Man had wel plaats bij Wasabi, dat de interesse had van Eugene. Dagmar heeft al een beschrijving gegeven. Het spelidee van Wasabi heb ik al wel meer gezien, maar de uitvoering, zowel speltechnisch als fysiek, vond ik erg de moeite waard. Ik ben blij dat Eugene het kocht, want dan kan ik het vast nog wel eens spelen.

Omdat ik toch wel benieuwd was naar Cthulhu Rising van Knizia zat er niets anders op dan me in hal 6 te begeven. Dit is de hal voor liefhebbers van live action role play en alles wat met fantasy te maken heeft. Voor mij een paar bruggen te ver, maar het levert soms aardige plaatjes op (zie Dagmars verslag). Daar vond ik de uitgever Twilight Creations, het meest bekend van Zombies!, ook niet helemaal mijn genre. Mogelijkheid tot proberen was er niet, een korte uitleg was wel mogelijk. Ik heb me daar ook nog Gravediggers van dezelfde auteur laten aansmeren, dat wel interessant leek, ondanks het macabere thema. Afgaande op de waarderingen op BGG moet dat een stuk fatsoenlijker zijn dan Cthulhu Rising. We zullen zien.

De anderen hadden een veilige afstand gehouden tot de stand (al kwam Eugene nog wel even de Bag o' Babes bekijken) en na mijn transactie maakten we nog een laatste gezamenlijke ronde om nog wat aankopen te doen. Nu was het tijd om de grote dozen in te slaan, die je anders maar de hele dag meezeult. In mijn geval waren dat Chicago Express en Pitch Car Stunt Race. Bij de stand van Ferti hadden ze een mooie Pitch Car-baan gemaakt, maar bizar genoeg mocht je die niet aanraken. Pitch Car is juist een spel om aan te raken, en als het gespeeld wordt trekt dat altijd een kleine menigte. Slecht marketingbeleid, als je het mij vraagt.

Voor het wisselgeld kocht ik nog twee kaartspelletjes van Pegasus, Tatort Themse en Circus Maximus. De laatste was bij een paar stands al uitverkocht, volgens een standhouder doordat het 'vrij goed schijnt te zijn'. In de Fairplay-lijst ben ik het nergens tegengekomen, dus ik vraag me af hoe populair het nu op de beurs was. Bij Pegasus hadden ze het in ieder geval nog wel.

Samenvattend: het was weer een leuke dag, en ik werd weer eens met de neus op het feit gedrukt dat een dag eigenlijk te weinig is. Je hebt dan maar weinig tijd om spellen te doen, waardoor ik hier weinig spelimpressies heb kunnen geven. De meeste aankopen heb ik gedaan op basis van gevoel, namen en uiterlijk. Dat gaat vaak goed, maar niet altijd. Van de spellen die ik gekocht heb was er slechts eentje die de uiteindelijke Fairplay top-10 haalde, namelijk Diamonds Club. Aan de andere kant is de betrouwbaarheid van Fairplay niet altijd even goed. Het komt regelmatig voor dat spellen die daar hoog in eindigen uiteindelijk in de vergetelheid verdwijnen.

Hoe dan ook, ik heb weer aardig wat nieuwe spellen in mijn bezit. Over een maand hoop ik daar wat eerste indrukken van te geven.

zaterdag 25 oktober 2008

Spiel 2008: de tweede dag, het verslag van Dagmar

Na een nogal korte en onrustige nacht gingen Niek en ik voor de tweede dag naar de beurshal in Essen voor nog een dagje Spiel. We waren net na tien uur bij de Messe en konden dus op het grote parkeerterrein gaan staan (gelukkig niet weer de onbegrijpelijke parkeergarage). We pakten lekker de bus naar de ingang. Tot onze verbazing reed de bus niet naar de hoofdingang maar naar de zij-ingang. Dat zou meteen verklaren waarom het daar gisteren zo druk was. Bij de hoofdingang zijn ze bezig met werkzaamheden op de plaats waar normaal de bus stopt en dus wordt je naar een andere ingang gestuurd. Er stonden net als de dag ervoor flinke rijen, maar omdat we gisteren al twee extra kaartjes hadden gekocht konden we nu gewoon doorlopen. Binnen leek het gelukkig wel wat minder druk dan op donderdag.

We begonnen met wat winkelen in de tweedehandsstandjes. Eigenlijk koop ik er nooit wat, maar toch vind ik het leuk om er even een blik op te werpen. Ik hoopte nu om Oeps, mis! van Haba te vinden (Knapp daneben in het Duits). Dit spel heb ik dit jaar in een opruimingsuitverkoop op de kop getikt en was een doorslaand succes bij mijn collega’s. Eén collega in het bijzonder wil heel graag ook een exemplaar hebben, maar helaas is het spel nergens meer te krijgen. Helaas lag het ook niet bij de tweedehandsstandjes op Spiel, dus hiermee kon ik haar niet blij maken. Het is ook altijd grappig om te zien hoeveel geld er nog voor sommige tweedehands titels wordt gevraagd die tegelijkertijd op de beurs worden gedumpt. Je betaald dan voor een nieuw exemplaar minder dan voor een tweedehandsje. Die keus is natuurlijk snel gemaakt. Aan de andere kant liggen de tweedehands exemplaren er volgend jaar nog steeds voor ongeveer dezelfde prijs terwijl ze dan nieuw niet meer te krijgen zijn.

Vervolgens sloegen we nog wat nieuwe spellen in bij verschillende kraampjes en liepen we naar de Gipf-stand. Ik heb Tzaar een paar keer met Peter Hein gespeeld en vond het een leuk spel. Zelf hebben we dit spel niet en dus greep ik mijn kans om Niek dit spel ook een keer te laten doen. De regels wist ik ook niet meer, maar de auteur Kris Burm wist ze snel en duidelijk uit te leggen. Tzaar is, net als alle andere spellen in de Gipf-serie, een abstract spel. In Tzaar moet je proberen alle stukken van één van de drie soorten speelstukken van je tegenstander te slaan (of zorgen dat je tegenstander zelf in zijn beurt niet meer kan slaan). De regels zijn niet ingewikkeld en ben je binnen een paar zetten al lekker aan het spelen. Niek en ik hebben twee potjes gespeeld. Het was dat mijn budget al flink was uitgedund anders had ik het spel misschien wel meegenomen.

Vervolgens liepen we langs de kratjes met Agri-cola voor het goede doel. De cola zag er niet echt lekker uit, maar het idee is natuurlijk wel grappig. Vooral omdat toen ik mijn exemplaar van Agrícola (klemtoon an op de i) een paar maanden geleden bestelde bij een Nederlandse winkelier, deze toen bevestigde dat hij voor mij een exemplaar van Agricóla (klemtoon op de o) apart zou leggen.

Vervolgens wierpen we nog een blik op de Phalanx stand. Niek werd vooral aangetrokken door de het prototype van Battles of Napoleon. Wargames zijn niet zo mijn ding, maar Niek heeft een zwak(je) voor wargames waar Napoleon in voorkomen en dus moeten we altijd even kijken naar deze spellen. Dit prototype beviel hem zeker omdat dezelfde poppetjes die hij heeft gebruikt voor het nabouwen van de slag van Waterloo waren gebruikt als speelstukken in dit spel.

Vervolgens liepen we door naar de enige zaal waar we nog niet geweest waren (de grote zaal direct bij de hoofdingang). Maar net voor we daar naar binnen liepen zagen wij Drei Magier Spiele een leeg tafeltje met een driedimensionaal spel er op. Omdat Drei Magier een aantal leuke korte spelletjes heeft wilde ik dit spel graag proberen. Clickado, zoals het spel bleek te heten, is een soort omgekeerde mikado met magneetjes. Er hangt een klein magnetisch egeltje aan een rekstok en de spelers krijgen een stapel stokjes. De grootste stokjes hebben een magneetje in het midden en de middelste en korte stokjes zijn gewoon van hout. De spelers moeten proberen om al hun stokjes kwijt te raken. De magnetische stokjes zijn natuurlijk lekker makkelijk, maar het venijn zit hem in de houten stokjes. Ik vond het spel uiteindelijk een beetje tegenvallen. Het idee van het spel was duidelijk leuker dan de uitvoering. Er vielen te vaak stokjes af en dat gaat snel vervelen. Maar als het dan lukt om een aantal stokjes op te hangen, ziet het er wel geweldig leuk uit.

Vervolgens liepen we door naar de grote zaal. We zagen een leeg plekje bij Ticket to Ride met de nieuwe dobbeluitbreiding. Omdat de prijs voor deze uitbreiding nogal hoog is in vergelijking met het spelmateriaal dat je krijgt, was dit nou echt iets wat ik echt eerst wil proberen. In de dobbelvariant worden de treinkaartjes vervangen door de dobbelstenen. Je krijgt vijf dobbelstenen die je moet gooien om te bepalen wat je mogelijkheden zijn. Je mag vervolgens zo veel dobbelstenen als je wilt opnieuw gooien om het resultaat gunstig te beïnvloeden. Op de dobbelstenen staan symbolen voor enkele sporen, dubbele sporen, jokers en bestemmingskaarten. Om op een dubbelspoor te bouwen moet je net zo veel dobbelstenen afleggen als het betreffende spoor lang is. Idem dito voor enkel spoor. En als je tickets bij wilt trekken dan mag je zoveel kaarten pakken als je bestemmingskaartsymbolen hebt gegooid. Per twee dobbelstenen die je niet gebruikt mag je vervolgens een fiche pakken dat je later in kan zetten als enkel spoor of dubbelspoor. Zonder deze fiches kan je ook nooit een route van meer dan vijf claimen (want je hebt maar vijf dobbelstenen). Het meest opvallende aan deze uitbreiding is dat het spel ineens veel sneller gespeeld wordt. Iedere beurt wordt er gebouwd en de administratieve handelingen die betrekking hebben op de treinkaartjes hoef je niet meer uit te voeren. De speelduur halveert hier ongeveer door. Ik vond het best aardig om te doen, maar was na één keer niet overtuigd genoeg om de beursprijs van 15 Euro neer te leggen voor deze kleine uitbreiding.

Na nog een rondje te hebben gelopen en nog wat te hebben geshopt (I love spellenshoppen) kwamen we aan bij de stand van Amigo waar we een leeg tafeltje zagen met Herr der Ziegen er op. In dit spel spelen dezelfde bokken de hoofdrol als in Bokken Schieten. De bokken hebben alleen inmiddels een vak geleerd (van Elvis imitator tot monnik). De kaartjes zijn erg grappig en dat prikkelt de nieuwsgierigheid natuurlijk wel. In het spel loop je met je grote bok rondjes om de kaartjes die in een raster op de tafel liggen. Iedere beurt speel je een kaart met een plaatje en een nummer. Het nummer bepaald hoeveel stappen je grote bok moet zetten en het plaatje leg je voor je op tafel. Vervolgens pak je uit de rij waar je grote bok voorstaat één kaart op (het gat wordt weer opgevuld). Je kijkt daarna of er voor je op tafel rijtjes van dezelfde soort bokken zijn die een waarde van 8 of meer vertegenwoordigen. Als dit zo is mag je de resterende bokken van deze soort claimen (je zet er een klein bokje op). Aan het eind van het spel leveren de kaarten waar een klein bokje op staat punten op. Wij vonden Herr der Ziegen beide een grappig spelletje. Het speelt lekker vlot weg, maar er zijn genoeg manieren om elkaar dwars te zitten om het leuk te houden.

Ik begon inmiddels al wel een beetje moe te worden en dus besloten we nog één spelletje te gaan doen en daarna huiswaarts te keren. Bij Zoch zagen we een leeg tafeltje met een speelbord met een grappig poppetje er op en dus schoven we aan. Er bleek nog een andere tafel te zijn waar ook mensen zaten te wachten om dit spel uitgelegd te krijgen en dus stelde de uitlegger voor om deze twee tafels samen te voegen zodat hij in één klap het spel uit kon leggen. Wij vonden dit prima en het Duitse gezin ook. Het spel heet Professor Punschge en het bleek een soort deductiespel te zijn. De professor loopt over een paadje naar zijn huis via stapstenen. Eén speler neemt de rol van de professor op zich. Deze speler kiest een kaartje waarop staat op welke stenen de professor gaat staan (alle stenen behalve die in het bos). Hij legt vervolgens fiches neer op de stenen waarop de professor gaat staan en de andere spelers moeten zien te ontdekken via welke stenen de professor naar huis gaat. Dit is lastiger dan het klinkt omdat er heel veel variatie is op het bord (vorm, kleur, achtergrond, plaatjes, aantallen plaatjes, plaats op het bord) en er dus ontzettend veel manieren zijn waarop de professor kan lopen. Ik houd niet zo van dit soort spellen en was blij toen we de opdracht hadden opgelost. Het Duitse gezin vond het wel helemaal leuk en ik kon me dit ook wel voorstellen. Het is dus echt een spel dat je eerst moet proberen. Sommige mensen zullen het ontzettend leuk vinden, anderen juist helemaal niet.

We besloten terug te lopen naar de auto omdat we geen zin hadden om helemaal naar de zij-ingang te lopen waar de bussen naar de parkeerplaats stoppen. Na een klein kwartiertje stonden we bij de auto. Met enig passen en meten kregen we onze nieuwe aankopen in de achterbak bij de rest van de bagage en keerden we huiswaarts.

De oogst van dit jaar is geworden: Pandemie, Suleika, M, Die hängende Garten, Ghost Stories, Siedler von Catan Deutschland Edition, der Hexer von Salem, Auf der Reeperbahn, Flussfieber, Agricola X-deck, Die 3 Geboten, Space Alert en de Funkenschlag uitbreiding China/Korea. Op dit lijstje staan toch een flink aantal spellen die ik op mijn Spellenradar had staan (zie het blogje hierover). De meest opvallende ontbrekende is Zug um Zug Nordic Countries. Dit spel is echter wel mee naar huis gegaan, maar dan in de tas van Niek en het zou zo maar kunnen dat ik deze over twee weken voor mijn verjaardag ga krijgen.

donderdag 23 oktober 2008

Spiel 2008: de eerste dag, het verslag van Dagmar

Het jaarlijks spellenhoogtepunt begon natuurlijk met de rit naar Essen. Er waren wel wat files, maar al met al viel het mee en om elf uur kwamen we aan bij het beursgebouw. We werden naar de (voor ons tot nu toe onbekende) parkeerkelder geloodst om de auto te parkeren. Vandaar konden we met de voet (helaas rijden er geen bussen vanaf de parkeergarage naar de ingang) naar de zij-ingang alwaar we in een flinke rij aan moesten sluiten om onze kaartjes te kopen. Het duurde een klein kwartiertje, maar toen mochten we dan ook naar binnen.

Ons eerste doel was natuurlijk de sanitaire stop (gratis en schoon). Omdat we wisten dat Peter Hein en Eugène al binnen waren belden we hen even op en ze bleken in een aangrenzende hal te zijn. Net toen we daar naar toe wilden lopen kwamen we de eigenaar van de Spielewiese (Michael) tegen. Hij was ook net aangekomen en had helaas nog geen tips voor ons dus er zat niets anders op dan zelf de boel te gaan verkennen (en vervelend dat we dat toch vonden….).

Peter Hein en Eugène vonden we vervolgens bij de Go-stand waar Eugène zich stond te verlekkeren op een Go bord van meer dan 500 euro. Dit lag toch iets boven zijn budget en dus besloten we op zoek te gaan naar de veggi-meeples uitbreiding voor Agricola (houten graan- en groentefiches). De rij die voor de stand waar deze uitbreiding te vinden was, hadden we al snel gevonden en vol verwachting sloten we achteraan. De rij ging tergend langzaam omdat de speelstukjes nog uitgeteld en ingepakt moesten worden voor ze konden worden verkocht. Maar de hebzucht was groot, dus we hielden dapper vol. Na ruim een half uur in de rij te hebben gestaan (we waren net over de helft) was de stand door zijn voorraad heen. Rond drie uur zou een nieuw voorraadje arriveren. Dit was wel een beetje een koude douche. Eugène had Le Havre gereserveerd dus die wilde in de rij blijven staan. Peter Hein drong even giga voor en pikte de postkaart met kleine seizoens-uitbreiding en daarna besloten Niek, Peter Hein en ik om het wachten voor gezien te houden.

Na een snelle blik op de All Games winkel (afgeladen druk) liepen we door naar de volgende hal in de hoop een spelletje te kunnen doen. Bij Queen Games kwam net een tafel vrij waar je Batavia kon spelen en snel schoven we aan. Het leek dit jaar drukker op de beurs dan vorig jaar dus dan is het pakken wat je pakken kunt als het op spelen aankomt. Tenzij je bereid bent om in een stand te gaan wachten tot er een plek vrij komt, maar persoonlijk heb ik daar nooit zin in. Batavia werd in het Engels uitgelegd en al snel konden we van start. Batavia is een toegankelijk spelletje dat vlot wegspeelt. In het spel worden er elke ronde een aantal kaarten geveild en de opbrengst van deze veiling gaat naar de andere spelers. Met de kaarten kan je vervolgens investeren in de vloot van bepaalde landen en een stukje meevaren om exotische goederen op te pikken. Vervolgens kan je punten krijgen door meerderheden in de verschillende goederen te krijgen en door setjes van verschillende landen te sparen. Het spel was in drie kwartier gepiept. We hadden het alledrie best aardig gevonden, maar geen hoogvlieger (drie pionnen, met de kans dat het zakt als je vaker speelt).

Vervolgens hebben we weer een stukje gelopen en bij de Kaufhof een stapel spellen ingeslagen (daar lagen veel spellen voor lage prijzen). Ook liepen we even langs de stand van Friedemann Friese om daar Flussfieber en de nieuwe kaart voor Funkenschlag te kopen. Omdat het spel er toch mooier uitzag dan ik had verwacht en er het in een leuke combi met Flussfieber te krijgen was heb ik als gokje ook Die drie Gebote meegenomen. Tenslotte gaf Friedemann een kaartje met een fabriek voor Funkenschlag weg en daar heb ik er ook één van meegenomen.

Peter Hein en Eugène hadden ondertussen ook nog wat geshopt en we waren wel weer toe aan een spelletje. Bij de Rio Grande stand was een sta-tafeltje vrij en meer ruimte heb je niet nodig voor Dominion. Eugène had dit spel al een paar keer op internet gespeeld en kon het dus vlot uitleggen. Dominion is een kaartspel waar je met een paar kaarten begint en met klauwen vol kaarten eindigt. Je hebt vijf kaarten in je handen en deze kaarten mag je gebruiken om acties te doen. Je hebt kaarten waarmee je een actie kan uitvoeren, er zijn geld kaarten om nieuwe kaarten te kopen en er zijn puntenkaarten. Deze vijf kaarten leg je aan het eind van je beurt af en de voor de volgende beurt trek je weer vijf nieuwe kaarten van je trekstapel. Zodra je trekstapel op is mag je je aflegstapel schudden. De kaarten die je koopt komen dus telkens terug. Je hebt punten nodig om te winnen, maar als je te vroeg puntenkaarten koopt dan zitten er steeds meer punten in je stapel en daar kan je verder niets mee. Peter Hein en Eugène waren wel enthousiast over dit spel. Niek en ik vonden het niet zo geweldig (of zouden we slechte verliezers zijn). Ik had het gevoel dat als je het spel vaak genoeg doet er te weinig verschillende manieren zijn om een goede stapel op te bouwen en dat je dus misschien iedere keer hetzelfde gaat doen. Maar om daar echt wat van te zeggen moet je het spel vaker dan één keer doen.

We besloten om bij Z-man games te gaan kijken in de hoop daar Wasabi te kunnen spelen. We hadden geluk, er kwam net een tafeltje vrij dus snel schoven we aan. Wasabi is een spel waarbij je in je beurt telkens één ingrediënt voor Sushi mag neerleggen in een matrix. Alle spelers werken aan drie recepten tegelijkertijd. Als de ingrediënten voor jouw sushi-recept op een rijtje liggen is het recept klaar en krijg je er punten voor. Als de ingredënten ook nog op precies de goede volgorde liggen dan krijg je bonuspunten (groene wasabi-blokjes). We hebben alle vier een aangenaam half uurtje beleefd met dit spel. Het spel speelt lekker weg en ziet er echt waanzinnig goed uit. De wasabi-blokjes bewaar je bijvoorbeeld in een klein Japans kommetje en de recepten zitten in een echte menukaart.

Peter Hein wilde nog een aantal spellen kopen en dus liepen we nog een rondje. We kwamen in dit rondje onder andere in de zaal met magic-kaarten en LARP-atributen (life action role playing) terecht. Hier lopen mensen rond die zich helemaal hebben uitgeleefd op hun outfit. Peter Hein viel in deze zaal voor een heuse elf en ik heb een orkje geschaakt voor een foto. Het blijft heel grappig om al die nepzwaarden en middeleeuwse kostuums te zien hangen. Maar het is me weer gelukt om niets te kopen. We waren inmiddels uitgeshopt en dus besloten Niek en ik richting het hotel te gaan. Voor we vertrokken hebben we nog even snel een foto van de gezamenlijke oogst gemaakt. Ik was heel blij dat we onze bejaardentrolley weer mee hadden genomen. Peter Hein en Eugène moeten echt striemen in hun handen gehad hebben van al die tassen vol met spellen.

Op de terugweg naar de uitgang liepen Niek en ik langs de stand van QWG. Er was een plekje vrij voor Bloom en dus besloten we die die als afzakkertje nog even te proberen. Frank van QWG speelde een potje mee. Bloom is een legspelletje waar iedere speler negen tegels heeft met 1 tot en met 9 bloemenvelden er op. Deze tegels moet je aan de reeds geplaatste tegels aanleggen met als enige voorwaarde dat tenminste één veld van de tegel niet over een andere tegel heen ligt. Alle reeds geplaatste bloemvelden die je met jouw tegel bedekt leveren jouw in die kleur bloemetjes op die je om kan zetten in punten. Aan het eind van het spel zijn ook nog punten te verdienen door grote velden met bloemen over te hebben. Ik vond Bloom best aardig, maar minder leuk dan ik had gehoopt. Die Hängende Garten werkt ook met het gestapeld neerleggen van tegels en dat spel vond ik toch meer te bieden hebben. Ik vond het materiaal van Bloom wel heel mooi. De tegels zijn van een materiaal wat tussen papier en plastic in lijkt te zitten en wat heel plat is en dus goed stapelbaar.

Het was inmiddels ruim na half zes en dus liepen we echt door naar de parkeergarage. Het kostte wat moeite om de auto terug te vinden (de nummering in de garage begrepen we niet helemaal), maar gelukkig wisten we de aandacht van een parkeerwacht te trekken door een deur te openen die niet open mocht en daardoor activeerden we een inbraakalarm. De bewaker heeft ons (waarschijnlijk om meer onterechte alarmbellen te voorkomen) naar onze auto gebracht en toen zijn we naar ons hotel gereden.

Vandaag overdenkend heb ik het echt super naar mijn zin gehad. Ik heb leuke spellen gedaan (Wasabi was de leukste) en ik heb al een heerlijke stapel nieuwe spellen gekocht. Het was wel beduidend drukker op de beurs dan vorig jaar, maar nog niet zo druk dat het vervelend begint te worden. Ik heb dan ook al helemaal zin in morgen!

woensdag 22 oktober 2008

Spellenradar Spiel 2008

Nog één nachtje slapen en dan is het zo ver: Spiel! Morgenochtend reizen we af naar Essen voor twee dagen spellenpret. Ik ben vandaag voor de laatste keer het internet aan het afstruinen om te bepalen welke spellen op mijn spellenradar staan. En omdat ik het zelf ook leuk vindt om te weten wat andere spellenliefhebbers interessant vinden, heb ik besloten om er een blog aan te weiden. Een waarschuwing vooraf is op zijn plaats, ik vind nogal snel iets interessant en dus is deze lijst langer dan mijn budget groot is. En bovendien zal ik vast spellen zien liggen op de beurs zelf die ik nu over het hoofd heb gezien die toch een hapje uit mijn budget mogen nemen.

Die Siedler von Catan Deutschland
Tsja, het eiland Catan zal wel overbevolkt zijn geraakt. De kolonisten komen nu echt naar Duitsland. Ik heb de laatste tijd weer een aantal keer gecatant en dat beviel zo goed. En dit spel ziet er zo mooi uit. Ik verwacht dat dit spel wel mee naar huis zal mogen gaan.

Der Hexer von Salem
De omschrijving van dit spel klinkt lekker sprookjesachtig en geheimzinnig en daar houd ik wel van. Het kan bovendien met twee spelers gespeeld worden en ziet er mooi uit. Hier ga ik zeker een blik op werpen.





Zooloretto XXL
Ik vind Zooloretto en Aquaretto beide leuke spellen en dus ben ik wel benieuwd naar de uitbreiding. Maar aan de andere kant vallen uitbreidingen soms toch tegen omdat ze eigenlijk alleen maar “gedoe” toevoegen aan een spel en weinig spelplezier. Maar als de uitbreiding een beetje vriendelijk geprijsd is, is dit absoluut een spel waarvan ik de aankoop zal overwegen.

Ticket to Ride: Nordic Countries
Het schijnt niet echt een nieuw spel te zijn, meer een herhaling van zetten. Maar laat Ticket to Ride nou net een spel zijn waar ik nog lang geen genoeg van heb gekregen. En het ziet er bovendien zo heerlijk winters uit dat je spontaan naar de winkel wilt rennen voor ladingen gevulde speculaas en warme chocolademelk. Het zou me verbazen als dit spel niet mee naar huis gaat. Laat de lange, koude winteravonden maar komen!

Bloom

Een spel dat wat betreft thema doet denken aan flowerpower en waar en waar een varkentje in voor komt, daar wordt ik wel nieuwsgierig naar. Ik ben absoluut geïnteresseerd in dit spel. Maar ik sluit niet uit dat ik nog even wacht met de aanschaf omdat het spel ook gewoon in Nederland te krijgen is en ik op Spiel meestal spellen koop die ik in Nederland lastig kan krijgen.

Boss Kito

Een spel dat duidelijk vernoemd is naar de grootste Rotterdammer (sorry Pim) allertijden trekt natuurlijk wel mijn aandacht. Maar ook voor dit spel geldt dat het gewoon in Nederland te krijgen zal zijn en ik het dus veilig op mijn spellenradar kan laten staan tot mijn eindejaarsuitkering binnen is (of ik zet het op mijn verlanglijstje voor mijn verjaardag).

Le Havre
De stof die is opgewaaid na de inslag van Agricola in de spellenwereld is nog lang niet neergedaald en daar is al weer het volgende spel van Rosenberg is al weer in aantocht. De beschrijving doet aan Agricola denken en daar word ik toch nieuwsgierig van. Aan de andere kant spreekt het thema me minder aan.




Space Alert
Ik vind het idee van een coöperatief spel heel leuk, maar wat ik in de huidige coöperatieve spellen minder leuk vindt is dat er soms ellenlange discussies ontstaan over wie wat moet doen en er soms een speler is die het spel beter kent en die de andere spelers dus gaat vertellen wat er moet gebeuren. Een potje Space Alert duurt zo lang als de soundtrack op de cd en bovendien geeft de muziek aan of je wel of niet mag praten waardoor iedereen gedwongen wordt om snel te spelen en zelf beslissingen te nemen. Het thema spreekt me ook aan dus dit spel staat absoluut op mijn radar.

De Koningsburcht
Wat ziet het spelbord van dit spel er mooi uit! En nog tweezijdig ook! Het thema is wel een beetje uitgekauwd (hoeveel paleizen, burchten en ander gebouwen hebben we al wel niet gebouwd). Maar gelukkig komt dit spel ook in het Nederlands uit en kan ik de beslissing dus nog even voor me uitschuiven.




Tier auf Tier das Duell
Als wij op kraamvisite gaan geven we altijd Dier op Dier als de verse ouders dit spel nog niet in huis hebben. Zelf speel ik het ook met veel plezier. Een follow-up van dit spel is dan ook verplichte kost. Dit keer moeten er weer andere dieren gestapeld worden, ik kan niet wachten!





Pandemic
Dit spel fascineert me omdat het zo lekker heroïsch klinkt om de wereld te redden van enge ziektes. De boeken van Robin Cook lezen ook lekker weg, dus een spel met dit thema moet haast wel leuk zijn. Tel daar de hoge waardering op BGG bij op en dat het spel ook echt leuk schijnt te zijn met zijn tweeën en Pandemic gooit hoge ogen op mijn wishlist. Ik had alleen gehoopt de Engelse versie te kunnen kopen, maar die schijnt niet op tijd klaar te zijn voor Spiel.

Ghost Stories
Voor Ghost Stories geldt eigenlijk hetzelfde verhaal als voor Hexer von Salem. Intrigerend thema, mooie uitvoering. Ik heb net het derde deel in de Eragon-reeks (het zou een triologie worden maar de schrijver kreeg het verhaal niet afgerond in het derde boek en dus wordt het nu een serie, weet ik verdorie nog niet hoe het afloopt) gelezen en zit dus al helemaal in magische sferen. Laat de boze geesten maar komen!

Agricola-toevoegingen
Als je op BGG kijkt zie je stapels voorbeelden van manieren waarop Agricola-fans hun spel hebben opgeleukt. Op Spiel helpen ze de minder creatieve spelers een handje. Er zijn (in zeer beperkte oplage) houten speelstukken voor graan en groenten te krijgen, het zogenamde X-deck (waarin aliens de boeren komen helpen), een mini-uitbreiding met seizoensafhankelijke actievelden en niet te vergeten Agri-cola voor het goede doel. Ik ga mijn best doen om het X-deck te bemachtigen en ook de houten speelstukken laten me niet
geheel onberoerd.

Flussfieber
Ik heb een zwak voor de spellen van Friedemann Friese. Niet al zijn spellen zijn even goed, maar er zitten absoluut een aantal juweeltjes bij die opvallen door hun vormgeving en spelbeleving. Het thema van Flussfieber spreekt me nou niet direct aan, maar de kans is groot dat deze mee naar huis mag op basis van zijn maker. Er komen nog twee andere spellen van de hand van (o.a.) Friedemann uit, maar die spreken me op basis van de beschrijving van de spellen zelf niet zo aan. Het nieuwe speelbord voor Funkenschlag (Korea/China) daarentegen gaat natuurlijk absoluut mee naar huis.


En dit zijn dan alleen nog maar de nieuwe spellen. Er zijn ook nog bergen wat oudere spellen die ik graag nog eens zou willen hebben (Suleika, Hängende Garten, Säulen der Erde) en die lonken met mijn budget. Kortom ik ben benieuwd wat deze editie van Spiel me gaat brengen. Ik wens iedereen die gaat heel veel plezier toe. Als je de eerste dagen gaat en je tips hebt voor de mensen die nog gaan, laat dan vooral even een berichtje achter onder dit blog. We kunnen per slot van rekening alle hulp gebruiken die we kunnen krijgen om het maximale spellenplezier uit Spiel te halen.

maandag 20 oktober 2008

Spiel: een laatste korte vooruitblik

De laatste jaren maak ik er een gewoonte van om voorafgaand aan Spiel een 'verlanglijstje' te maken met alle spellen die mijn interesse hebben. De ervaring leert dat ik lang niet alle spellen op zo'n lijst aanschaf en veel andere spellen wel koop die niet op de lijst staan, maar toch geeft het me een zeker handvat. Ik ga altijd maar een dag, en dan vind ik het een beetje zonde van mijn tijd om wat doelloos rond te dwalen langs allerlei stands met spellen die mogelijk interessant zijn, maar misschien ook prut. Om het af te maken groepeer ik ze per uitgever, inclusief standnummer, zodat ik altijd weet waar ik moet wezen. Mijn donateurschap voor Boardgamenews betaalt zich zo makkelijk uit.

Zo gedetailleerd ga ik hier niet te werk; in plaats daarvan een greep uit de spellen die ik zeker ga kopen of hoop te proberen.

Zo goed als zeker kopen:

-Chicago Express (Queen Games): tot nu toe heb ik me altijd ver gehouden van de zogenaamde 18XX-spellen: treinenspellen zijn niet per se mijn ding, en de lange speelduur zeker niet. Het feit dat Steam over Holland bekend staat als een lichte variant met zijn 'slechts' 3-4 uur zegt mij genoeg. Afblijven. Chicago Express (voorheen Wabash Cannonball) moet dit klusje klaren in minder dan een uur en krijgt niets dan lof. Laten we het maar proberen.
-Palais Royal (Hans im Glück): bij onbekende spellen in een min of meer grote doos durf ik vaak blind te varen op twee namen: Reiner Knizia en Hans im Glück. Dat gaat niet altijd goed (herinnert iemand zich Ming Dynastie van vorig jaar nog?), maar bij Palais Royal lijken de voortekenen goed, als ik de beschrijving op Boardgamenews mag geloven.
-The Gathering Storm (Rio Grande Games): ik heb één woord voor u: 'duh'. Wat maakt het uit dat ik maar een stuk of 20 nieuwe kaartjes voor evenveel euro's krijg, het gaat hier wel om een uitbreiding van mijn favoriete spel, ja? Omgerekend naar kosten per gespeeld spelletje zit ik zo op minder dan een cent per kaart.
-Pitch Car Stunt Race (Ferti): met 34 euro pittig geprijsd, maar nog meer variatie is bij Pitch Car natuurlijk altijd leuk. Deze 3D-set is meer iets voor sadisten en masochisten, afhankelijk van hoe goed je bent in het spel. Pijn is fijn, zal ik maar zeggen.

Lijkt interessant, proberen als het kan:
-Strozzi (Rio Grande Games): een nieuw groot bordspel van Reiner Knizia. Eigenlijk een bijna zekere aankoop. Hopelijk te proberen bij Rio Grande. Let op, even geen Duits praten nu.
-Master Builder (Valley Games): een nieuwe Kramer bij Valley Games. Hun spellen zijn helaas vrij duur en niet altijd mooi vormgegeven (bewijsstuk A: Container) en afgaande op de info op BGN lijkt dat ook hier het geval. Toch even kijken als het kan.
-Sylla (Ystari): het nieuwste spel van Ystari. Ik hoop deze keer op wat meer thema. De stand zal de hele beurs wel tjokvol zitten. Misschien dat ik een beslissing kan nemen op grond van andere mensen die zitten te spelen?
-Ghost Stories (Repos): fraai vormgegeven samenwerkingsspel met Aziatisch horrorthema. Hallo, zijn we daar nog? Geen idee of het wat is, maar zeker aan de dure kant. Wie weet is er een tafeltje vrij?
-Middle Kingdom (Z-Man): een nieuw spel van Tom Lehmann, bekend van een zeker succesvol kaartspel. Altijd de moeite waard om een kijkje te nemen.
-Diamonds Club (Ravensburger): een nieuwe Dorn bij Ravensburger. Normaal wacht ik bij Ravensburger op de Nederlandse editie, maar daar hoor ik in dit geval bitter weinig over. Ziet er intrigerend uit.
-Der Hexer von Salem (Kosmos): val ik dan ook ten prooi aan Cthulu? Verrassend om dit thema in een Duits spel aan te treffen. Afgaande op de beschrijving lijkt het een beetje Arkham Horror-light. Het is weer eens wat anders.

En dan is er nog dit:

-Diverse korte kaart- en tweepersoonsspelletjes van Reiner Knizia, die ik niet ga proberen maar per ongeluk best in de tas kunnen belanden (Cthulu Rising, Poison, Robot Master, Pickpocket, Los Banditos, Einfach Genial Kartenspiel en Tatort Themse)
-'Oudere spellen' die ik toch eens op moet snorren (For Sale, Glory to Rome, Auf der Reeperbahn Nachts um Halb Zwei en vast wel meer)
-allerlei interessante spellen die ook in het Nederlands komen en mogen wachten tot het Spellenspektakel of daarna (de QWG-catalogus, Dominion, Le Havre, De Koningsburcht, enz.)

Kortom, genoeg te doen in een dag! Houd het blog in de gaten voor een verslag...

zaterdag 18 oktober 2008

Tips voor de Reiziger: Berlijn

Afgelopen week zijn Niek en ik naar Berlijn geweest. We hebben een geweldige week gehad met prachtig herfstweer. Ik had van te voren eens gegoogeld op Spiele en Berlin en was daarbij gestuit op de website van de Spielwiese. Veel informatie staat niet op deze website maar de aankondiging dat dit het eerste Berlijnse Spellencafé zou zijn, maakte me wel nieuwsgierig. Het adres kon ik niet vinden op mijn kaart van Berlijn, maar gelukkig konden ze me bij de balie van ons hotel verder helpen.

Nadat we een tentoonstelling over de relatie tussen het oude Egypte en Afrika hadden bekeken en wat hadden gewinkeld, gingen we op weg naar het spellencafé. Het café is gelegen in de wijk Friedrichshain. Dit is een wijk net buiten het echte centrum in het oude Oost-Berlijn. Het ziet er allemaal wat woester uit dan in het centrum. Veel graffiti, een skatebaan, wat zwervers en veel punkers met honden. Maar het is er niet eng of bedreigend, eerder levendig door alle mensen op straat. Het was niet ver lopen vanaf de metro en al gauw stonden we voor de Spielwiese.

Ik ben best een beetje een lafbek en vind het een best een beetje eng om ergens naar toe te gaan waar ik niemand ken. Je weet toch maar nooit precies waar je terecht komt. Maar de Spielwiese zag er vriendelijk uit en de enorme kast vol spellen trok me over de streep en we gingen naar binnen.

De eigenaar van de Spielwiese was nog even bezig om iemand anders te helpen en dus hadden wij de tijd om even goed om ons heen te kijken. De Spielwiese is een kleine ruimte met een enorme kast vol spellen, een barretje en een aantal tafels met stoelen. Aan twee tafels zaten al wat mensen te spelen en op een andere tafel lag een briefje dat de tafel gereserveerd was. De sfeer was gemoedelijk. Toen we aan de beurt waren en we ons in ons beste Duits hadden voorgesteld werden we vriendelijk geholpen. We konden voor één Euro per persoon zo veel spellen doen en zo lang blijven als we wilden (als je verder geen consumptie wilt nemen moet je twee Euro betalen). Er werd snel een tafel leeggeruimd voor ons zodat we ons konden installeren. Terwijl Niek wat te drinken voor ons bestelde dook ik in de spellenkast om een spel uit te zoeken.

Als eerste koos ik Tintenherz. Tintenherz is een spel van Kosmos over een grootvader die per ongeluk zijn kleindochter heeft verwisseld met de duistere hoofdpersoon van een boek. De verwisseling wordt weer ongedaan gemaakt als het lukt om een aantal vragen te beantwoorden. Op het spelbord liggen letters open en dicht en tijdens het spel worden deze kaartjes ook nog omgedraaid (dus van open naar dicht en visa versa). Op sommige vakjes moet je een kaartje pakken en de vraag voorlezen (de vragen deden aan PimPamPet denken) en een antwoord geven waarin je alleen de letters voor komen die open op het bord liggen. Ik vond het best een aardig spel, maar alleen iets te makkelijk (of zou dat komen door onze scrabble-ervaring).

Vervolgens pakten we het tweepersoons spel Asterix en Obelisk uit de kast. Dit spel krijgt op BGG geen goede rating en dus had ik het niet durven kopen. In het spel staat een weddenschap tussen Asterix en Obelisk centraal. Er moet weer eens gevochten worden met Romeinen en Piraten en om het een beetje spannend te maken, doen de twee vrienden een wedstrijdje wie de meeste vijanden kan verslaan. Het spel zelf viel nogal tegen. Het was eigenlijk één grote gelukswedstrijd. Je moet kaarten omdraaien en als je in je hand een kaart met dezelfde kleur hebt, heb je de vijand verslagen. Ik had telkens de goede kaarten en Niek juist niet en dus won ik. Dit spel gaat dus niet op mijn wensenlijstje.

Niek regelde een paar tosti’s voor ons en ik trok vast Arktia uit de kast. Arktia is een abstract spel waarin je bouwwerken maakt en verplaatst. De regels waren erg rommelig en ik begreep het spel niet helemaal. Of beter gezegd ik snapte niet wat er leuk was aan dit spel. We kregen beide geen grip op het spelverloop en hadden niet het gevoel dat dit beter zou worden als je het spel vaker zou doen. Het spel mocht dus na afloop weer snel terug in de kast.

Niek bestelde nog een tosti voor zichzelf en ik storte me op de regels van Suleika. Dit spel was dit jaar ook genomineerd voor de Spiel des Jahren en voor de uitslag bekend was werd dit spel toch wel regelmatig genoemd als kanshebber (wie hield er nou rekening mee dat Knizia deze prijs nog zou kunnen winnen). Gelukkig waren de regels niet al te lang en dus konden we al snel gaan spelen. In Suleika proberen de spelers de hand van de dochter van de Sultan te winnen door de belangrijkste handelaar in de tapijtenhandel te worden. De belangrijkste handelaar herken je natuurlijk onmiddellijk aan zijn grote zak met geld en het enorme oppervlak van zijn tapijtenhandel. Dit spel beviel is ons beide uitstekend. In een beurt moet je bepalen welke kant de baas van de markt op gaat lopen en vervolgens gooi je met een dobbelsteen om te bepalen hoeveel stappen hij gaat zetten. Als je op een kleedje van de andere speler eindigt moet je hem net zo veel geld betalen als het betreffende gebied groot is (hoeveel vakjes aan één gesloten van dezelfde kleur zijn). En daarna mag je aangrenzend aan de marktbaas zelf een kleedje neerleggen. Het spel speelt lekker vlot en voelt een beetje als spellen als Flowerpower en RatHot. We vonden het zo leuk dat we het spel meteen twee keer gespeeld hebben. Dit spel staat nu absoluut op mijn verlanglijstje.

Als laatste spel van de avond hebben we de nieuwe Carcassonne-telg (Mayflower) gespeeld. Deze variant speelt zich af in de tijd dat Amerika werd ontdekt en gekoloniseerd. Eigenlijk zijn er vrij weinig verschillen met het basisspel. De enige toevoeging die het spel echt verandert zijn de landmeters. Deze moeten iedere keer als een bouwwerk wordt voltooid een stap naar links worden gezet. Alle kolonisten die daarna achter beide landmeters staan worden onmiddellijk (zonder punten te scoren) naar huis gestuurd. We twijfelden een beetje wat allemaal onder een bouwwerk zou vallen en besloten dat we alleen een stad een bouwwerk vonden. Omdat je niet rechts van de landmeter wilt eindigen bouw je zo snel mogelijk naar links. Het bord krijgt daardoor een beetje rare vorm. Wij vonden deze nieuwe variant van Carcassonne niet echt leuk. De landmeters hebben niet veel invloed en verder is het spel eigenlijk een herhaling van zetten.

We waren zo onderhand wel een beetje moe aan het worden en besloten terug te gaan naar het hotel. Niek rekende af (19 Euro voor 3 tosti’s, een zakje M&M’s, 3 fris en 2 thee) en we namen afscheid. Ik heb echt een super gave avond gehad in de Spielwiese. Jammer dat er in Rotterdam niet zo iets bestaat! Ik had het nog wel leuk gevonden om met andere mensen daar een spel te doen, maar het leek er op dat er één groep was die elkaar al kende en daar speciaal hadden afgesproken en een andere groep kwam omdat ze afgesproken hadden om Junta te doen en van wat ik van dat spel weet (stevige onderhandelingscomponent) leek me het te pittig voor mijn steenkolenduits. De sfeer in het café was echt heel relaxed. De vaste klanten waren gezellig aan het kletsen terwijl ze een biertje dronken, de eigenaar liep een beetje rond en bracht de drankjes en tosti’s.

Iedere spellenliefhebber die naar Berlijn gaat kan ik alleen maar aanraden om ook een bezoekje te brengen aan de Spielwiese.

Spielwiese
Kopernikusstrasse 24
10245 Berlijn
http://www.spielwiese-berlin.de/

Routebeschrijving met OV: neem de metro naar S-bahnstation Warschauerstrasse. Ga de trap op en loop naar de weg (vergeet niet om een blik te werpen op de Fernsehturm die je vanaf hier prima kan zien). Ga rechtsaf en volg de grote doorgaande weg tot je rechtsaf de Kopernikusstrase in kan lopen. De Spielwiese zit aan de linkerkant (check van te voren hun website voor de openingstijden).

zondag 12 oktober 2008

Vol verwachting klopt mijn hart

Spiel begint nu echt dichterbij te komen. Vandaag over twee weken verwacht ik gelukzalig glimlachend op de bank te zitten kijken naar een flinke stapel nieuwe spellen. Wie weet heb ik mezelf een beetje in kunnen houden en valt er nog wat stanspret te verrichten. Waarschijnlijk niet, want ik ben zo nieuwsgierig naar mijn nieuwe spellen dat ik doorgaans niet kan wachten tot ik ze kan bekijken en ik op de avond dat we thuis komen moe maar voldaan de ene spellendoos naar de andere open maak.

Ik heb onwijs zin in Spiel. Spiel is voor mij het speltechnisch hoogtepunt van het jaar. Ik vind het heerlijk om door de enorme hallen te lopen vol met spellen, spelliefhebbers, demonstrateurs en winkeliers. De hele spellenwereld zet zijn beste beentje voor om alle nieuwigheden te presenteren aan het spellenminnende publiek. Er is zo veel te zien en zo veel te doen dat ik het eerste half uur meestal niet eens kan kiezen waar ik mee wil beginnen. Ik loop dan als een kip zonder kop rond en stop nergens omdat je altijd iets verder weg iets ziet dat minstens zo interessant is als de stand waar je op dat moment bent.

De winkelstands lonken en hoe hard ik me ook voorneem om niet meteen te gaan kopen (want die moet je de hele dag nog meesjouwen), het lukt nooit. Gelukkig kan het erger, toen wij vorig jaar op donderdag (toch redelijk op tijd) aankwamen en van de parkeerplaats naar het beursgebouw liepen kwamen we de eerste bezoekers al aan die met stapels spellen terug liepen naar hun auto.

Maar zo ver is het nog niet. Ik zit nu nog in de voorpret fase. In deze fase speelt het internet een belangrijke rol. Op steeds meer plaatsen komen overzichten te staan met welke spellen er uit komen, welke spellen hot zijn en welke spellen helaas toch niet op tijd gereed zijn voor de beurs. Vooral de lijst op BoardGameGeek (Essen 2008 Canonical list) geeft een goed overzicht van de verwachte stortvloed aan nieuwigheden.

Op deze lijst staan inmiddels 348 vermeldingen van Spiel 2008 spellen. Laat dit getal even op je inwerken. Er zitten in deze lijst wel wat dubbele vermeldingen (spellen die door verschillende uitgevers in verschillende talen worden uitgegeven) en er zitten ook wat heruitgaves bij, maar zelfs als je die er uit zou halen, blijft er een ongelovelijke berg nieuwe spellen over.

Dit levert mij (en ik denk niet dat ik de enige ben) een aangename vorm van keuzestress op. Enorme hoeveelheden spellen + slechts twee dagen op de beurs + begrenst budget = noodzaak om te kiezen. Het zouden zo de ingrediënten voor een goed spel kunnen zijn, je wilt altijd meer dan je kan en je moet de schaarste dus goed managen. Ik zit dus regelmatig kwijlend te kijken naar de lijst op BGG en probeer voor mezelf een soort selectie te maken van spellen die interessanter zijn dan anderen. Hier faal ik helaas jammerlijk in, omdat van heel veel spellen die ik er interessant uit vind zien (lees ze zien er mooi uit en hebben een thema dat me aanspreekt) nog heel weinig informatie beschikbaar is.

Het gaat er dus weer op uit draaien dat ik pas op de beurs ga beslissen welke spellen ik koop en probeer. Maar als jullie, lieve lezertjes van dit blog, de gouden tip hebben van welk spel je op Spiel niet mag missen (en dan bij voorkeur tips die betrekking hebben op de relatief onbekende spellen van de kleine uitgevers), dan hoor ik het graag.

maandag 6 oktober 2008

Spellenprijzen: de najaarsoogst

Het najaar is oogsttijd, en dat geldt ook voor spellenprijzen. Kort achter elkaar werden de winnaars van de Deutscher Spiele Preis, de International Gamers Award en de Nederlandse Spellenprijs bekend gemaakt.

Zoals was te verwachten won Agricola de eerste prijs in de hoofdcategorie bij de DSP en IGA. De DSP grossiert nu wel heel erg in werkverschaffingsspellen: de nummers 2 en 3 (Stone Age en Cuba) passen ook in dit genre, net als de winnaars van de vorige twee jaren (Caylus en De Kathedraal). Ik mag toch hopen dat we volgend jaar een wat originelere winnaar hebben. Dominion misschien? Eerst maar eens afwachten hoe dat is en hoe het op Spiel valt.

Dan rest nog de NSP. Ook daar was de winnaar met Cuba niet onverwacht. Mijn felicitaties aan The Game Master, dat deze onderscheiding nu voor de tweede keer wint. Cuba is als spel vooral populair onder de echte spellengekken, een doelgroep bij wie The Game Master nog wel wat missiewerk te verrichten had. Met deze titel doet het die spelers in ieder geval een plezier.

Voor deze spellengek had het niet gehoeven; Cuba was voor mij meer van hetzelfde met een langere speelduur. Nooit een goede combinatie. Mijn twee favorieten, Tzaar en Thebes, bungelden helemaal onderaan. Ach, dat gooi ik maar op de beperkte bekendheid van beide spellen...

Helaas namen dit jaar minder mensen de moeite om te stemmen. Jammer, maar ik weet niet goed waar dat aan ligt. Misschien het (in mijn ogen) relatief zwakke deelnemersveld? Afgaande op wat er sinds juni verschenen is en wat er nog komt (Agricola, Chinatown, Dominion, Stenen Tijdperk...) zal de lijst van 2009 waarschijnlijk uit zijn voegen barsten van de toppers. Niet dat het een spannende strijd wordt: ik eet mijn klomp op als dat boerenspel niet wint.

zondag 5 oktober 2008

BoardGameGeek

In navolging van Peter Hein ben ik een paar maanden ook begonnen met het op BoardGameGeek vastleggen welke spellen ik heb gespeeld. Ik deed dit altijd al in mijn agenda’s, maar besloot ook de elektronische manier eens te proberen. Omdat het wel beviel, besloot ik om mijn oude agenda’s op te zoeken en mijn gespeelde spellen daaruit over te nemen op BGG. Ik had het vanaf 2004 structureel bijgehouden dus ik moest 4 jaar doorwerken. Ik wist niet precies op welke dag ik alles gespeeld had, maar wel in welke week of welke maand (afhankelijk van de indeling van mijn agenda in het betreffende jaar). Ik heb de spellen dus zelf verdeeld over de dagen in de juiste periode.

Het was een flinke klus die ik zojuist heb afgerond. Ik vond het grappig om te merken dat bij het zien van sommige combinaties van gespeelde spellen ik onmiddellijk weer wist waar en met wie ik ze had gespeeld. Ik kwam ook weer spellen tegen die ik al weer een beetje vergeten was. Al met al was het een leuke trip over memory lane.

Peter Hein laat ons altijd weten wat hij in een maand heeft gespeeld (ik ben regelmatig verbaasd over de enorme hoeveelheden spellen die hij heeft gespeeld, waar haalt hij toch de tijd vandaan) dus naar aanleiding van mijn inhaalslag ga ik onthullen wat mijn meest gespeelde spellen zijn. Ik moet hierbij wel de kanttekening plaatsen dat ik ook al voor 2004 van spellen hield en een grootverbruiker was en de einduitslag het aantal keren dat ik bepaalde spellen heb gespeeld flink onderschat (bijvoorbeeld carcassonne, de kolonisten, el grande, morgenland en zo nog een stapel toppers die ik veel heb gespeeld voor 2004).

In totaal heb ik het toch wel indrukwekkende aantal van 1732 spellen gespeeld. De vloek van de recensent is overduidelijk zichtbaar als je kijkt naar hoe vaak ik verschillende spellen heb gedaan. In totaal heb ik een kleine 500 verschillende spellen gedaan. Heel veel spellen speel ik een keer of drie, daarna schrijf ik een recensie en daarna komt het spel nooit meer uit de kast. Soms vind ik dat prima (kostte het al moeite genoeg om vrijwilligers te krijgen om het spel drie keer gespeeld te krijgen), maar regelmatig is het ook wel jammer. Sommige spellen zijn echt leuker dan het aantal keer dat ik ze gespeeld heb, doet vermoeden. Maar ja, we willen toch graag elke week een update doen en dus staat er altijd wel een stapel spellen te wachten om gerecenseerd te worden. Dit vind ik natuurlijk ook gewoon leuk om te doen, maar soms is het jammer dat het niet én én is in plaats van of. Ik zou zo graag mijn favorieten vaker doen, zonder dat dit ten koste gaat van het spelen van nieuwe spellen voor een recensie.

Er zijn twee spellen die ik vaker dan 100 keer heb gedaan, namelijk taipan en scrabble. Van taipan had ik dit wel verwacht, van scrabble niet. Ik weet wel dat Niek en ik dit spel vaak spelen (op vakanties behoort het tot de standaarduitrusting), maar dat we het al meer dan 100 keer hadden gespeeld had ik niet verwacht. Taipan heb ik op het CBS (daar heb ik 5 jaar gewerkt, maar nu ben ik al weer meer dan een jaar weg) heel veel in de pauze gespeeld dus dat tikt wel aan. Tegenwoordig speel ik het bijna nooit meer (helaas) dus wie weet dat scrabble de koppositie ooit nog wel eens over gaat nemen.

Als ik kijk naar de spellen die ik tien keer of vaker heb gespeeld valt op dat er heel veel korte (kaart)spelletjes tussen staan en een flink aantal tweepersoonsspellen. Dit is ook wel logisch, want de snelle kaartspelletjes haal je makkelijk eens uit de kast om even snel tussendoor te spelen terwijl als ik moet kiezen voor een lang spel de keuze toch vaak op iets nieuws valt. Het langste spel dat ik 10 keer of vaker heb gedaan is BattleLore (inderdaad ook een tweepersoonsspel). Ik heb dit spel zelfs 19 keer gedaan. Ik was met Niek begonnen om alle scenario’s één voor één te spelen, maar op een gegeven moment zijn we gestopt. We moeten het maar weer eens oppakken, want we vonden het beide leuk.

Dit is de lijst met spellen die ik vaker dan 10 keer heb gedaan:
1 Taipan (131 keer)
2 Scrabble (104 keer)
3 Wizard (59 keer)
4 Schotten Totten (36 keer)
5 Dier op Dier (24 keer)
6 BattleLore (19 keer)
7 Take 5 (16 keer)
8 Go (16 keer)
9 Coloretto (15 keer)
10 Genius (15 keer)
11 Stef Stuntpiloot (15 keer)
12 Can’t Stop (14 keer)
13 Take it Easy (14 keer)
14 Flowerpower (13 keer)
15 Gang of four (13 keer)
16 Mü of Mehr (13 keer)
17 Gesjaakt (13 keer)
18 Tantrix (11 keer)
19 Zèrtz (11 keer)
20 Bokken Schieten (11 keer)
21 Agricola (10 keer)
22 Reversi (10 keer)

Wie de hele lijst wil bekijken, kan hem vinden op http://www.boardgamegeek.com/user/sjonnie

Ik ben wel benieuwd. Wat zijn julllie meestgespeelde spellen (bijvoorbeeld top 5 of top 10) en herkennen jullie dat je vooral korte spellen vaak speelt?

Gespeeld in september

Een nieuwe maand, en dus weer een nieuw maandoverzicht voor mijn archief. In totaal 62 keer iets gespeeld, verspreid over 31 spellen. De spellen die ik vaker dan één keer heb gedaan:

13x Tai Pan
5x Race for the Galaxy
4x Ticket to Ride kaartspel
3x Blox, Risk Express
2x Agricola, Caylus Magna Carta, Diamant, Handelsfürsten, League of Six, Lost Cities, De Gouden Eeuw, Wadi

Maar liefst zeven nieuwe spellen gedaan, waarvan ik Handelsfürsten: Herren der Meere het leukst vond. Een typisch Knizia-kaartspelletje: kort, simpel en dankzij een belangrijke rol voor de juiste timing een goede spanningsopbouw. De verschillende investeringskaarten zorgen voor de nodige variatie. Andere nieuwe spellen:

-Darjeeling: OK. Een grote zware doos met daarin een verrassend licht spel. Wil ik nog wel eens doen.
-Factory Fun. Bleh. Het soort puzzelspel waar ik totaal niet van houd: meer werk dan spel. Het zal er mee te maken hebben dat het van Cwali is. Die spellen zijn mij doorgaans wat te gekunsteld. Wat mij betreft een eenmalige ervaring.
-Naar het Middelpunt der Aarde: OK. Net als Reis om de Wereld in 80 Dagen een aardig familiespel met een paar vage regels. Hoef ik niet per se weer te doen, maar zou geen bezwaar hebben.
-Metropolys: OK. Een niet onaardig biedspel, waar een gewonnen veiling verrassende gevolgen kan hebben (lees: Pyrrhus). Haalt het niet bij de betere veilingspellen van Knizia, maar leuk genoeg om nog eens te doen. De persoon die bij Ystari verantwoordelijk is voor het grafisch ontwerp mag van mij trouwens een andere baan zoeken. Zelfs Mike Doyle maakt het niet zo bont.
-Pinguïn Party: OK. Lollig kaartspelletje van Knizia. Hier kun je denk ik prima mee aankomen bij een jonger publiek. Sprak me veel meer aan dan het vrij suffe Vlooiencircus.
-Razzia: OK. Bijna hetzelfde als Graantje de Voorste. Mijn voorkeur gaat uit naar de laatste.
-Ticket to Ride - Nordic Countries: Leuk. Maar een aanschaf waard? Als het een uitbreiding was zoals Zwitserland had ik het zeker gekocht. Nu betaal ik ruim twintig euro voor treinen en treinkaarten, waar ik er al meer dan genoeg van heb. Voorlopig maar even niet kopen dus.

Over Ticket to Ride gesproken: deze maand heb ik vier varianten gespeeld. Behalve het kaartspel en Nordic Countries ook nog Zwitserland en Märklin. Vond vooral Märklin een genoegen om weer eens te doen. Wat een smerig spel is dat met drie spelers! Aantekening: claim de volgende keer direct alle routes van een lengte van één in het Ruhrgebied. Bekijk pas daarna welke tickets je ook alweer had.

woensdag 1 oktober 2008

Er is er één jarig

De Kolonisten van Catan is volgens mij het belangrijkste nieuwe-generatiespel dat er is. Ik denk dat er honderden misschien wel duizenden mensen zijn die door de Kolonisten opnieuw ontdekten dat spellen doen leuk is. Ik kan het weten, want ik ben er ook zo een.

Voor mijn 21e verjaardag (denk ik) heb ik van mijn beste vriendin Nienke het Kolonisten kaartspel gekregen. Zij had het op haar beurt ook weer van iemand cadeau gehad en had het met veel plezier gespeeld en het leek haar ook wel wat voor mij. Dit was een schot in de roos, ik was volledig in de ban van Catan. Dit spel was zo veel leuker dan alles wat ik daarvoor had gespeeld.

Natuurlijk wilde ik ook alles weten van de grote broer van het kaartspel en dus kwam het bordspel ook al snel in huis (met dank aan mijn moeder). Omdat Niek en ik vooral met zijn tweeën speelden, deden we het bordspel ook maar met zijn tweeën. Ook het bordspel vonden we geweldig en hebben we ontzettend vaak gespeeld, zelfs met zijn tweeën. Maar gelukkig bleken onze vrienden ook wel bereid te zijn een keer dat nieuwe spel te proberen en regelmatig eindigde zo’n spellenavond in de vraag waar je dat spel kon kopen of het verzoek aan ons om het bij de volgende verjaardag als cadeau mee te nemen.

De magie van Catan is voor mij dat je de hele speelduur betrokken blijft bij het spel. Als je zelf niet aan de beurt bent, mag je nog altijd ruilen met de speler die wel aan de beurt is. En als die speler niet wil ruilen kan je altijd nog heel veel tips, suggesties en loze beloften doen. In het spel zijn ook een hoop tussensprintjes (de strijd om een dorp op een bepaalde locatie, de strijd om de langste handelsroute) waardoor je ook tussendoor yes-dat-is-me-maar-mooi-weer-gelukt-momentjes hebt. Hierdoor blijft het spel de hele tijd sprankelend en spannend met een grande finale die de winnaar bepaald.

Catan is inmiddels al weer 10 jaar in Nederland te krijgen en dat is voor 999 Games reden om groots uit te pakken. Peter Hein berichtte al eerder in dit blog over een heuse Kolonisten-taart die bij hem is bezorgd. Vandaag concentreerde het Kolonisten-jubileum zich in het Arena Hotel in Amsterdam. Ook Spellengek was uitgenodigd en dus toog ik met de trein naar Amsterdam.

In het Arena Hotel (niet vernoemd naar het voetbalstadion, maar een hotel in een historisch pand in het hart van Amsterdam) werd ik doorverwezen naar de zaal waar de finale van het Nederlands kampioenschap Kolonisten van Catan plaatsvond. Zachtjes deed ik de deur open om de deelnemers niet uit hun concentratie te halen en stapte ik naar binnen.

In de zaal trof ik een ontspannen gezelschap aan dat aan een groot aantal tafels zat te Kolonisten. Het zag er eigenlijk heel gezellig uit en het was dan ook helemaal niet nodig om heel zachtjes te doen. De spelers waren bezig met hun derde potje. Het programma was wat later gestart dan eigenlijk de bedoeling was, omdat een aantal deelnemers door het herfstige weer te laat waren aangekomen.

Rond een uur of 3 werd het signaal gegeven dat de spelers hun ronde moesten afmaken en het spel staken. Hierna werden we naar een feestelijk ingerichte zaal gestuurd waar we eerst een promotiepraatje kregen over het succes van de Kolonisten. Er werd onder andere verteld dat er nooit veel marketinginspanningen waren verricht om Catan aan de man te brengen, het spel verkoopt zichzelf. Maar 999 wilde de 10e verjaardag niet ongemerkt voorbij laten gaan en heeft daarom niet alleen een gepimpte versie van het spel (de jubileumeditie) uitgebracht, maar gaat ook reclamespots op tv uitzenden. Houd de reclameblokken dus vooral in de gaten.

Vervolgens werd de “eerste” editie uitgereikt aan BN-er Winston Gerschtanowitz en werd het glas geheven op de tiende verjaardag van Catan. Winston reikte vervolgens de prijzen uit aan de nummers één tot en met vier van het kampioenschap (Rik Wijnolds, Bas van der Meulen, Frans de Bode en Els Bulten). De nummer vier kreeg een spellenpakket en de nummers één tot en met drie een respectievelijk gouden, zilveren of bronzen setje met Catan-speelstukken.

Hierna was het tijd voor een hapje en een drankje, waarna het weer tijd was om terug te gaan naar Rotterdam. Ik had een leuke middag gehad en heb zelfs al mijn moed bijeengeraapt om Winston de vraag te stellen waarop alle spellenliefhebbers het antwoord willen weten. Lieve lezers, Winston speelt (net als ik) het liefst met de kleur blauw.