maandag 5 mei 2008

Weekje Londen: spellen kijken, kopen en spelen

Vorige week ben ik samen met Niek een weekje naar Londen geweest. Tegenwoordig neem ik nog maar één spel mee op vakantie omdat ik uit ervaring weet dat we toch niets anders spelen. De (magnetische) reiseditie van scrabble gaat nooit vervelen en kan makkelijk mee worden genomen. We hebben ook het speciale scrabblewoordenboek (alleen de woorden, niet de betekenissen en dat scheelt een hoop ruimte), zodat ook discussies over of een woord wel of niet bestaat kunnen worden beslist. In de vakantie hebben we tien keer gescrabbled en ik heb daarvan zelfs vier keer kunnen winnen. Hier ben ik heel tevreden mee omdat Niek de betere scrabbelaar is van ons tweeën. Hij heeft jarenlang met zijn oma gescrabbeld voor ik hem kende en daarmee een enorme voorsprong die zich vertaald in vele klinkende overwinningen. Maar ik wordt steeds beter, dus wie weet….

In tegenstelling tot vakanties in Duitsland is het in Londen niet echt leuk spellen-shoppen. Er zijn maar weinig winkels die spellen verkopen en de spellen die verkocht worden zijn ofwel kinderspellen ofwel partyspellen en bovendien duur. Zelfs in de grote warenhuizen en speelgoedwinkels is het aanbod uitermate magertjes. Afgaande op het aanbod aan speciaalzaken houden Britten waarschijnlijk meer van de klassieke spellen als schaken, dammen, go en bridge. Ik weet namelijk maar één spellenspeciaalzaak in Londen (vlak bij het British Museum, BM) en ben toch zeker drie keer tegen een schaak/go/bridge-speciaalzaak aangelopen.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan dus toen we op de Oxfordstreet (grootste winkelstraat van Londen) overvallen werden door een plensbui en snel de John Lewis (een groot warenhuis) invluchten gingen we toch maar even op de speelgoedafdeling kijken. En tot mijn grote verbazing lag daar blokus duo voor maar 9 pond (ongeveer 11 euro). Van de rest van het aanbod kreeg ik het nou niet bepaald warm, maar dit was toch een aangename verrassing, wie weet wordt het nog eens wat met het spellenaanbod in Engeland!

Maar bij de aanschaf van Blokus Duo zou het niet blijven. In de spellenspeciaalzaak bij het BM in de buurt, lag het Ticket to Ride Kaartspel voor 16 pond (ongeveer 20 euro). Nou wist ik niet meer precies wat de adviesprijs in Nederland zou worden, ik meende 15 of 20 euro. Maar na even dubben heb ik het spel toch maar meegenomen zodat we het op de boot naar huis terug zouden kunnen spelen.

Het laatste spel dat ik heb gekocht, is meer voor de heb dan om mee te spelen. Tegenover het BM zit een winkeltje (coincollectors) waar ze munten en antiquiteiten (vooral Egyptisch en Romeins) verkopen. Omdat Niek Egyptische antiquiteiten verzameld, gingen we hier ook even kijken. Ze hadden ook een dobbelsteen uit de Romeinse tijd liggen, maar die vond ik te duur voor het type en de staat waarin hij was (90 pond, dus ruim 100 euro). Maar onderin een kastje lag ook een stapeltje met de kaartspellen die de Amerikaanse soldaten mee naar Irak hebben gekregen en waarop de namen en foto’s staan van de bad guys die Bush het liefst wilde vinden. Omdat ik dit een grappig vermenging vindt van hedendaagse geschiedenis en spellen, heb ik hiervan ook een pak meegenomen.

Naast spellen kopen en spelen is in de vele musea in Londen ook veel spelmateriaal te vinden. Wij zijn naar het Victoria and Albert Museum geweest (V&A) en hebben daar de vleugel 1600-1800 bekeken. De conclusie was dat mensen in die tijd van verschrikkelijk lelijke kitsch hielden. Maar er stond ook een prachtig Backgammon bord waarbij in de vakjes kleine reliëfjes gekerfd waren. Het meest bizarre stuk in deze vleugel was overigens een wassen schilderijtje (soort ondiepe kijkdoos waarin van was poppetjes zijn gemaakt). Dit schilderijtje was door een non gemaakt en moest de mensen aan hun sterfelijkheid herinneren. Op het schilderijtje stonden dan ook afbeeldingen van lijken in verschillende stadia van ontbinding. Was is daar inderdaad een schitterend materiaal voor, het zag er daardoor heel gruwelijk uit. Ik zou het niet in mijn huis hebben hoeven hangen.

In het BM zelf kan je ook goed zien dat spellen van alle tijden zijn. Bij de Romeinen vind je prachtige dobbelstenen, bij de Egyptenaren het Senetspel en bij de Assyriërs het spel van Ur. En bij vele andere culturen vind je speelstukken waarvan niet bekend is bij welk spel ze gebruikt werden.

Van het senetspel en ur-spel worden tegenwoordig prachtige en betaalbare replica’s uitgegeven (zie http://www.senetspel.be/) Het is ontzettend fascinerend om in het museum met de oorspronkelijke spellen (die dus duizenden jaren oud zijn) oog in oog te staan. Wat nieuw voor mij was, was dat er op verschillende Assyrische objecten een primitief ur-spelbord is gekrast. Dit was ook te zien op een gevleugelde leeuwengod die de toegang tot de kamer waar de troon van Ashurnasirpal II (883-859 BC) bewaakte (zie plaatje hiernaast) die het BM in de collectie heeft uit deze cultuur. Volgens het bordje was dit primitieve bord op meer objecten aangetroffen. Ik vind dit heel fascinerend. Het spel was dus misschien wel zo populair dat mensen gewoon ter plekke een bord krasten en met wat maar voor handen was speelstukken maakten en het spel gingen spelen.

Op de terugweg op de boot hebben we inderdaad het Ticket to Ride kaartspel gedaan. Het spel is een combinatie tussen een collectie-spel, El Grande en memory. Je moet proberen zoveel mogelijk treinroutes te maken door de juiste kleuren kaarten te verzamelen. De kaarten heb je eerst op handen, leg je daarna op tafel (op het rangeerterrein) om ze tenslotte op een verzamelstapel (het goede spoor) te leggen (dit doet sterk denken aan de mannetjes uit El Grande die vanuit de provincie naar je hof naar het spelbord schuiven). Als de kaarten eenmaal in je verzamelstapel liggen, mag je er niet meer in kijken. Je moet dus zo’n beetje onthouden welke kleuren je hebt en of je bepaalde treinroutes al af hebt of juist niet. Het lastige is natuurlijk dat alles door elkaar gaat en je niet netjes kaart voor kaart kan verzamelen. Er zit verder nog een pestelementje in (de treinroof) waarmee je kaarten uit het rangeerterrein van je tegenstander weg kan halen). We hebben het spel met plezier twee keer gedaan. Ik denk dat het spel leuker is met meer dan twee spelers omdat je elkaar dan vaker in de weg zit. Met zijn tweetjes is het spel een beetje te lief en kan je grotendeels je eigen gang gaan. Het onthouden welke routes al wel of niet af waren ging ons niet heel makkelijk af. Aan het eind van ieder spel bleken we veel kaarten over te hebben waarmee we routes hadden kunnen maken maar waarvan we niet hadden kunnen onthouden dat we ze nog over hadden. Ik ben vooralsnog voorzichtig positief over dit spel, met twee is het leuk maar geen uitblinker, met meer spelers zou dit wel eens heel anders kunnen zijn. Wordt vervolgd….

2 opmerkingen:

Knipoog zei

Hee, ik was er ook vorige week (Londen) en het was inderdaad diep triest wat spellen betreft.
Harrods en Hamleys waren de enigen die zowieso iets hadden en dat iets was bedroefend weinig en saai enzo.
Ik was er maar drie dagen en had niet de puf om nog ff naar leisuregames te gaan, wie weet hadden die wel wat leuks gehad (http://www.leisuregames.com/)
Groet ;-)

Rlxd Jansen zei

Ik heb genoten van je verhaal over London alleen jammer dat het zo was tegengevallen, zelf doe ik altijd Spellen Kopen op egamers.nl vind hun wel betrouwbaar en het is nog nooit fout gegaan bij mij een aanrader dus!

Zelf ga ik over 3 weken naar London en ga stiekem toch ook even snuffelen wat er zoal te krijgen is, als ik terug ben zal ik hier een berichtje achterlaten!